via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2QpmON7
Sunday, September 22, 2019
ေစတနာေကာင္းလွ်င္ ကံေကာင္းသည္ 🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁 အပိုင္း(၂) 🍀🍀🍀🍀 ဘယ္မွာ အဆင္းရဲဆုံးပုဂၢိဳလ္လဲ ဆိုေတာ့ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕မွာ အဆင္းရဲဆုံး ပုဂၢိဳလ္၊ တစ္ေန႕လုပ္မွ တစ္ေန႕စားရေတာ့ အင္မတန္မွ ဆင္းရဲတဲ့လူတစ္ေယာက္လို႔ ဒီလိုသတ္မွတ္ခဲ့တာ။ သို႔ေသာ္ စိတ္ေန သေဘာထားေတြ ေကာင္းသည့္အတြက္ ေစတနာ ေကာင္းလို႔ သူဟာ ကံေကာင္းသြားတယ္။ ကံေကာင္းလို႔ အက်ိဳးေပးေကာင္းသြားတယ္။ နာမည္ကေတာ့ 'မဟာဒုဂၢတ' ဆိုတဲ့ နာမည္ဆိုးနဲ႔ က်န္ရစ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ သူဟာ ကံေကာင္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းကို အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ 'ကႆပျမတ္စြာဘုရား' လက္ထက္က ပ႑ိတသာမေဏရဲ႕ အတိတ္ဘဝတစ္ခု၊ ဗာရာဏသီသို႔ ရဟႏၱာ ႏွစ္ေသာင္းျခံရံၿပီး ကႆပဗုဒၶႂကြလာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူေတြရဲ႕ အသက္က အႏွစ္ ႏွစ္ေသာင္း႐ွည္တယ္။ အသက္ ႏွစ္ေသာင္းတန္းဆိုေတာ့ လူေတာ္လူေကာင္းေတြမ်ားတယ္။ ေဂါတမဗုဒၶ လက္ထက္ေရာက္တဲ့အခါ ေခတ္ကာလ အရ လူဆိုးေတြက မ်ားတယ္။ ေကာင္းတဲ့သူ ေလးပံုပံု တစ္ပံုေလာက္ပဲ ႐ွိေတာ့တယ္။ ကႆပ ဘုရား လက္ထက္တုန္းကေတာ့ လူေကာင္းေတြ အင္မတန္မ်ားတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဗာရာဏသီျပည္ ႂကြလာတဲ့ကႆပဗုဒၶက ပရိသတ္ထဲမွာ တရားေဟာေတာ္မူတယ္။ ေစတနာအားေလ်ာ္စြာ ကံတရားရဲ႕ အက်ိဳး ေပးမႈကို သ႐ုပ္ေပၚေအာင္ ေဟာတယ္။ "လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္တိုင္လႉတယ္။သူမ်ားကို မတိုက္တြန္းဘူး။ လူတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူမ်ားသာ တိုက္တြန္းတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာ့ မလႉဘူး။ လူတစ္ေယာက္ကေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ လည္း မလႉဘူး၊ သူမ်ားကိုလည္း မတိုက္တြန္းဘူး။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ကိုယ္တိုင္လည္း လႉတယ္၊ သူတစ္ပါးလည္း တိုက္တြန္းတယ္။ အဲဒီလို အမ်ိဳး အစား ေလးမ်ိဳးရွိတယ္။" ကေန႕ေခတ္မွာလည္းဒီအတိုင္းပဲ။ ကိုယ္ေတာ့ လႉတယ္။ သူမ်ားကိုေတာ့ မတိုက္တြန္းဘူးဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္လည္း ရွိတာပဲ။ ေအး သူမ်ားေတာ့ အလႉခံတယ္၊ ကိုယ္ကေတာ့ မလႉဘူးဆိုတဲ့ လူကလည္း႐ွိတာပဲ။ ကိုယ္လည္း မလႉဘူး၊ သူမ်ားလည္း အလွဴ မခံဘူး ဆိုတဲ့လူလည္း ရွိတယ္။ ကိုယ္လည္းလွဴတယ္၊ သူမ်ားလည္း အလႉခံတယ္၊ တိုက္တြန္းေပးတယ္ဆို တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။ အဲဒီလို လုပ္ရပ္ေလးမ်ိဳး ကြဲျပားေနသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ မတူညီတဲ့ အက်ိဳးကို ရၾကတယ္။ မတူညီတဲ့ အက်ိဳးဆိုတာ ဘာလဲ။ ကိုယ့္ရွိတာကို လႉတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ လႉျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာ ဘဝမွာ စည္းစိမ္ဥစၥာ မ်ားျပားတယ္ဆိုတဲ့ အက်ိဳးကို ရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ ကံရဲ႕ သေဘာတရား ကို တုန႔္ျပန္မႈလို႔ ေခၚတယ္။ ကိုယ္လုပ္တဲ့ကံဟာ ကိုယ့္ဆီ တုန႔္ျပန္လာတာပဲ။ ကိုယ္လုပ္တဲ့ကံက သူတစ္ပါးကို ရေစတာျဖစ္လို႔ သူတစ္ပါးကို ရေစတဲ့ ဒါနေကာင္းမႈသည္ ကိုယ့္ကို ျပန္ရေစတယ္ဆိုတဲ့အက်ိဳး တုန႔္ျပန္ေပးတယ္။ သူတစ္ပါးကို “လာပါ၊လႉၾကရေအာင္၊ လႉပါ” တိုက္တြန္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က်ေတာ့ ကိုယ္က တိုက္တြန္းလို႔ အျခားသူတစ္ေယာက္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ျဖစ္ သြားတယ္။ သူဟာ ကိုယ္နဲ႕မိတ္ဖက္ ျဖစ္သြားတယ္။ တိုက္တြန္းလို႔လႉျဖစ္သြားေတာ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ျဖစ္သြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္ရဲ႕ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားကို တိုက္တြန္းေပးျခင္းအားျဖင့္ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ မ်ားတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ လႉရင္ စည္းစိမ္ဥစၥာကို ရတယ္။ တိုက္တြန္းလို႔ရွိရင္ အေပါင္းအသင္းေတြ ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒါကို ေျပာင္းျပန္ ျပန္ၿပီးေတာ့ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ မလႉဘူးဆိုလို႔ရွိရင္ ျဖစ္ေလရာ ဘဝမွာ ပစၥည္းဥစၥာ ရရွိမႈ မရွိဘူး။ မတိုက္တြန္းဘူး ဆိုရင္ မိတ္ေဆြ မရွိဘူး၊ မိတ္ေဆြေကာင္းမရဘူး။ အဲဒီ ေလးခ်က္ကို ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာတာ (၁) လႉသာလႉၿပီး မတိုက္တြန္းဘူးဆိုရင္ ျဖစ္ေလရာ ဘဝမွာ ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝေသာ္လည္း အေပါင္းအသင္း အၿခံအရံ နည္းတယ္။ (၂) တိုက္တြန္းသာ တိုက္တြန္းၿပီး ကိုယ္တိုင္ မလႉဘူးဆိုရင္ ျဖစ္ေလရာဘဝမွာ အေပါင္းအသင္းအၿခံအရံမ်ားေသာ္လည္း ပစၥည္းဥစၥာ ရွားပါးတယ္။ (၃) လႉလည္း မလႉဘူး၊ တိုက္လည္း မတိုက္ တြန္းဘူးဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ျဖစ္ေလရာဘဝမွာ ဆင္းရဲ တယ္။ တစ္ကိုယ္တည္းေနရတဲ့ ဘဝမ်ိဳး ေရာက္တယ္။ (၄) လႉလည္း လႉတယ္၊ တိုက္ တိုက္တြန္းတယ္ဆိုတဲ့ ကုသိုလ္ႏွစ္မ်ိဳးလုံး စုံေအာင္လုပ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္က ျဖစ္ေလရာဘဝမွာ ပစၥည္း ဥစၥာလည္းရတယ္။ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းလည္းမ်ားတယ္ဆိုတဲ့ အက်ိဳးကိုရတယ္။ အဲဒီလိုလွဴျခင္းရဲ႕အက်ိဳးေက်းဇူးနဲ႔ တိုက္တြန္းျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူး ဒီႏွစ္ခုကို ကႆပဘုရားက ပရိတ္သတ္မွာေဟာလိုက္တာ။ တရားနာ ပရိသတ္ထဲက အသိပညာႂကြယ္ဝတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္က စိတ္ဝင္စားတယ္။ "ငါဟာ ျဖစ္ေလရာဘဝမွာ ပစၥည္းဥစၥာႂကြယ္ဝၿပီး အေပါင္းအသင္းမ်ားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္။ အက်ိဳးႏွစ္မ်ိဳးရေအာင္ လုပ္မယ္"လို႔ဆိုၿပီး သူက သူကိုယ္တိုင္လည္း လွဴတယ္။ တိုက္လည္း တိုက္တြန္းတယ္ဆိုတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္တယ္။ တရားပြဲၿပီးတဲ့အခါ ျမတ္စြာဘုရားကို ေလ်ာက္တယ္။ "အ႐ွင္ဘုရား မနက္ျဖန္ႂကြလာတဲ့ သံဃာေတြကို ဆြမ္းလႉပါရေစ။” သံဃာကလည္း ႏွစ္ေသာင္း ရွိတယ္။ “ဘယ္ႏွစ္ပါး တာဝန္ယူမွာလဲ" ဆိုေတာ့ “ရွိသမွ် သံဃာကုန္ သူတာဝန္ယူပါ့မယ္” သို႔ေသာ္ အဲဒီလူက သံဃာႏွစ္ေသာင္းလုံးကို သူတတ္ နိုင္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူက စိတ္ကူးရလို႔ အားလုံးကို ပင့္လိုက္တယ္။ ပင့္ၿပီးတဲ့အခါမွာ အရပ္ထဲ လိုက္လံႏွိုးေဆာ္တယ္၊ တိုက္တြန္းတယ္။ “သံဃာ ႏွစ္ေသာင္း နက္ျဖန္ခါ ဆြမ္းစားပင့္ထားတယ္။ ကိုယ္ တတ္နိုင္သေလာက္ ဆြမ္းလႉဒါန္းၾကပါ”လို႔ လိုက္ၿပီး တိုက္တြန္းတယ္။ သဒၶါတရားရွိတဲ့ လူေတြက လက္ခံ ၾကတယ္။ အပါး(၂၀) တာဝန္ယူမယ္၊ (၁၀)ပါး တာဝန္ ယူမယ္နဲ႕ ကိုယ္တာဝန္ယူနိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအရ လူေတြဟာ အသီးသီး တာဝန္ယူၾကတယ္။ ႏွိုးေဆာ္သူက အားလုံးကို စာရင္း မွတ္ထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕မွာ အလြန္ဆင္းရဲတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႕တဲ့အခါ အဲဒီလူရဲ႕ ဘဝကို သူသနားတယ္။ သနားတယ္ဆိုတာ “မရွိလို႔ မလႉ မလႉလို႔မရွိ”ဆိုတဲ့ သံသရာထဲက သူ ထြက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလို အခြင့္ေကာင္း ရတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ သူလည္း လႉသင့္တယ္ဆိုၿပီး သူ႕ကို တိုက္တြန္းတယ္။ ပထမ အဲဒီလူက သူ႕မွာ ဘာမွ မရွိေတာ့ျငင္းတယ္။ နိုးေဆာ္သူက “ခင္ဗ်ား မရွိလို႔မလႉ မလႉလို႔ မရွိဆိုရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ တတ္နိုင္တဲ့ လုပ္အားနဲ႕ အလုပ္လုပ္ၿပီး လႉပါလား။ တစ္ပါးတတ္နိုင္ တစ္ပါး၊ ႏွစ္ပါးတတ္နိုင္ ႏွစ္ပါး လႉပါလား”လို႔ တိုက္တြန္းတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လူဆင္းရဲက စိတ္ပါသြားတယ္။ “ဟုတ္သားပဲ။ ငါမွာ ေျခလက္ရွိတာပဲ။ ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုး အလုပ္လုပ္လိုက္လို႔ရွိရင္ ဆြမ္းတစ္နပ္ေတာ့ တတ္နိုင္မွာပဲ” လို႔ ေတြးမိၿပီး ရဟန္းတစ္ပါးအတြက္ တာဝန္ယူလိုက္တယ္။ အိမ္ျပန္ၿပီး အမ်ိဳးသမီးနဲ႕တိုင္ပင္ တဲ့အခါ အမ်ိဳးသမီးက မျငင္းဘူး။ စိတ္ေစတနာ ေကာင္းတယ္။ “အတိတ္ဘဝတုန္းက ကြၽန္မတို႔ ဘာမွမလႉခဲ့လို႔ ဒီဘဝဆင္းရဲတယ္။ အဲဒီေတာ့ ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႕ ကြၽန္မတို႔ အလုပ္ပိုလုပ္ၿပီး လႉၾကရေအာင္”။ အိမ္ကအမ်ိဳးသမီးက သဒၶါတရားထက္ထက္ နဲ႕ အဲဒီလိုေျပာေတာ့ စိတ္အားေတြပိုၿပီး တက္ႂကြ တယ္။ တက္တက္ႂကြႂကြ အလုပ္ေတြလုပ္တယ္။ သူေဌးအိမ္သြားၿပီး ထင္းခြဲတဲ့ အလုပ္ လုပ္တယ္။ ေလတခြၽန္ခြၽန္ သီခ်င္းတေအးေအးနဲ႕ လုပ္တယ္။ သူေဌးႀကီးက အကဲခတ္ၿပီး “မင္း ဒီေန႕ တယ္ အလုပ္ေတြ ႀကိဳးစားပါလား” လူဆင္းရဲက ေျပာတယ္၊ “ကြၽန္ေတာ္ တစ္ျခားေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး။ နက္ျဖန္ခါ သံဃာတစ္ပါး ဆြမ္းကပ္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ တာဝန္ယူထား တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႀကိဳးစားတာ။” သူ႕ေစတနာက ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲ ဆို ဒါအတြက္ ပင္ပန္းခံၿပီးေတာ့ လုပ္တာ။ သူေဌးႀကီး လည္း သူ႕ေစတနာကိုသေဘာက်ၿပီး သူ႕ကို လုပ္အားခ ပိုၿပီးေပးတယ္။ လုပ္အားခ အေနနဲ႕ ဆန္တစ္ျပည္၊ ေနာက္ထပ္ ဆန္တစ္ျပည္ အပိုေပးတယ္။ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ အတြက္ ဆန္အလုံအေလာက္ ရလာတယ္။ အိမ္က ဇနီးကလည္း ေမာင္းေထာင္း ဆန္ျပာတဲ့အလုပ္ကို ႀကိဳးစားလုပ္တယ္။ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာသူေတြက သူႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္ေနတာကို ၾကည့္ၿပီးေမးေတာ့ သူ သံဃာတစ္ပါး တာဝန္ယူထားတယ္။ ဆြမ္းကပ္မယ္ဆိုေတာ့ အဲဒါနဲ႕တင္ပဲ သေဘာက်ၿပီး သူ႕ကိုလည္း ရက္ရက္ေရာေရာ လုပ္အားခ ေပးၾက တယ္။ သူတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ ရတဲ့ လုပ္ခန႔ဲ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ရာ အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဆြမ္းအတြက္ ဖူလုံသြားၿပီ။ ဟင္းအတြက္ ရွာမယ္ဆိုၿပီး ျမစ္ကမ္းေျခ သြားတယ္။ အဲဒီမွာ အလုပ္တစ္ခု ရလာတယ္။ တံငါေတြက ဖမ္းၿပီး ငါးေတြကို ေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ထားၾကတယ္။ သူ႕ကို ျမင္တဲ့အခါ “မင္း အလုပ္လုပ္မလား။ ငါတို႔ ခိုင္းစရာ ရွိတယ္”ဆိုေတာ့ “လုပ္မယ္၊” သူက က်ပန္းအလုပ္ သမားကိုး။ ဘာခိုင္းခိုင္း လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ ငါးေတြ ေ႐ြးခ်ယ္ၿပီး အ႐ြယ္တူတဲ့ ငါးေတြကို အတြဲတစ္တြဲ တြဲ၊ အေကာင္ႀကီးတာေတြ တစ္တြဲစီတြဲ၊ ႀကိဳးနဲ႕ခ်ည္ၿပီး ငါးေတြကို သီခိုင္းတာေပါ့။ သူက ႀကိဳးႀကိဳးစားစား ငါးတြဲေတြကို စံနစ္တက်တြဲတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲကလူေတြကလည္း ဆြမ္းကပ္ဖို႔ အဲဒီေန႕ မွာ ကမ္းနားဆင္းၿပီး ငါးေတြဝယ္ၾကတယ္။ သူတြဲထား သမွ် ငါးေတြအကုန္လုံး ေရာင္းလို႔ ကုန္သြားတယ္။ သူ႕လုပ္အားခ ေပးစရာငါး မက်န္ေတာ့ဘူး။ မက်န္တဲ့ အခါမွာ တံငါသည္ေတြက ငါးၾကင္းတစ္ေကာင္ကို အိမ္စားဖို႔ဆိုၿပီး သဲထဲဖြက္ထားတာ ရွိတယ္။ အဲဒီငါးကို ပဲ လုပ္အားခအေနနဲ႕ ေပးလိုက္ၾကတယ္။ ငါးၾကင္း တစ္ေကာင္ လုပ္အားခ ရသြားတယ္။ အဲဒါနဲ႕ အိမ္ျမန္ျမန္ျပန္ၿပီး ခ်က္ျပဳတ္တာေပါ့။ သူ႕ရဲ႕ စိတ္ေစတနာေတြက အဲဒီအခ်ိန္မွာ တက္ႂကြေန တာ၊ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ရဟန္းကို သူ ဆြမ္းကပ္ရမယ္ ဆိုတာ မသိဘူး။ ရဟန္းတစ္ပါးကို ဆြမ္းကပ္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႕ သူဟာ ႀကိဳးစားတာ။ အဲဒီလိုနဲ႕ ေနာက္ရက္ နံနက္မွာ တိုက္တြန္း ႏွိုးေဆာ္တဲ့လူက ဆယ္ပါး၊ အပါးႏွစ္ဆယ္၊ ေလးဆယ္၊ ငါးဆယ္ယူတဲ့လူေတြ အကုန္လုံး စာရင္းအတိုင္း ေပးလိုက္တယ္။ သံဃာေတြ ပင့္ပင့္သြားလိုက္ၾကတာ သံဃာႏွစ္ေသာင္း တစ္ပါးမွ မက်န္ေအာင္ ကုန္သြား တယ္။ “သူ႕အတြက္ သံဃာ ဘယ္မွာလဲ”လို႔ သြားေမး တယ္။ သူ႕အတြက္ တစ္ပါးတည္းမို႔ စာရင္းမတင္မိဘူး၊ သူ႕အတြက္ သံဃာမက်န္ေတာ့ဘူး။ “ငါေမ့သြားတယ္။ မင္းအတြက္ မလုပ္မိဘူး။” သူက တိုက္သာ တိုက္တြန္း လိုက္ရတာ၊ ဒီေကာင္ ဆင္းရဲသားဆိုေတာ့ လုပ္နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့စိတ္နဲ႕ ခပ္ေပါ့ေပါ့ျဖစ္ၿပီး စာရင္း မွတ္မထားမိလို႔ သူ႕အတြက္ သံဃာမရ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီ သံဃာမရျခင္းဟာ သူ႕ အတြက္ ကံေကာင္းဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကို ယူၿပီး ေတာ့ ဒီေန႕မနက္မွာ မဟာဒုဂ္ျမသပိတ္ မဲေဖာက္ ေနၾကတာပဲ။ သူဟာ ကံေကာင္းသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဆက္ရန္ အဂၢမဟာပ႑ိတ ေဒါက္တာအ႐ွင္ နႏၵမာလာဘိဝံသ။ ေစတနာေကာင္းလ်ွင္ကံေကာင္းသည္ တရားေဒသနာေတာ္မွ...... Crd; KhaingKhaing