အလင်းရောင် ဓမ္မ: ❝ လူ ႏွင့္ တိရစၧာန္ ❞ လူ ႏွင့္ တိရစၧာန္ တစ္မိုးတစ္ေျမ၊ တစ္ကမၻာတည္းမွာ အတူေနေနၾကရေပမယ့္ ဘ၀တန္ဖိုးခ်င္းကေတာ့ မိုးနဲ႔ေျမေလာက္ ျခားနားတယ္။ လူက အက်ိဳး၊ အျပစ္ ခြဲျခားသိတယ္။ တိရစၧာန္က ၾကိဳက္၊ မၾကိဳက္ပဲ သိတယ္။ လူက ကိုယ္ဖုိ႔၊ သူ႔ဖုိ႔ဆိုတဲ့ မွ်တတဲ့ အက်င့္ရွိတယ္။ တိရစၧာန္က ကိုယ့္ဖုိ႔သာ အရယူတယ္။ လူမွာ သဒၶါဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ ရွိတဲ့အတြက္ ပန္းတိုင္လည္း ရွိတယ္။ တိရစၧာန္ေတြမွာ ယံုၾကည္ခ်က္ မရွိတဲ့အတြက္ ပန္းတိုင္လည္း မရွိဘူး။ လူမွာ… “ေစာင့္စည္းျခင္းသီလ နဲ႔ ဗဟုသုတအၾကားအျမင္” ရွိတဲ့အတြက္ အသိအလိမၼာ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ျပည့္စံုတယ္။ တိရစၧာန္မွာ… သီလမရွိတဲ့အတြက္ ဒုစရုိက္ေတြခ်ည္း လုပ္ေနတယ္။ အၾကားအျမင္ ဗဟုသုတ မရွိတဲ့အတြက္ ကိုယ္သန္ရာ ကိုယ္လုပ္ေနၾကတယ္။ လူဟာ… တစ္ကိုယ္ေကာင္းအက်င့္ကို စြန္႔ျပီး “စာဂ” ဆိုတဲ့ မွ်ေ၀ ေပးကမ္းျခင္းရွိတယ္။ တိရစၧာန္မွာေတာ့… ကိုယ္က်ိဳးအဓိကျဖစ္တဲ့ အတြက္ အျမဲ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ေနတယ္။ လူမွာ… သတိအသိရွိတဲ့ အတြက္ ဆင္ျခင္တံုတရားရွိတယ္။ တိရစၧာန္မွာ… ထိုးထြင္းသိ မရွိတဲ့အတြက္ အစြဲသိခိုင္းရာ လိုက္ပါေနၾကရရွာတယ္။ လူမွာ… “ဟီရိၾသတပၸ”ဆိုတဲ့ အရွက္အေၾကာက္ရွိတယ္။ တိရစၧာန္မွာ… အရွက္အေၾကာက္မရွိတဲ့ အတြက္ “မေကာင္းမွဳ”ေတြကို ေျဗာင္ျပဳက်င့္ေနၾကတယ္။ ဒီေတာ့… လူလိုက်င့္ မွ လူပီသတယ္။ လူစင္စစ္က တိရစၧာန္လို က်င့္ေနရင္ေတာ့ “လူ႔တိရစၧာန္”သာ ျဖစ္ေတာ့တယ္။ မဟာေဗာဓိျမိဳင္ဆရာေတာ္ၾကီး (ဓမၼလက္ေဆာင္)