via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2BvJX69
Monday, October 21, 2019
Sunday, October 20, 2019
စေတနာကောင်းလျှင် ကံကောင်းသည် <><><><><><><><><><><><><> ကိုယ့်ရှိတာကို လှူတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ လှူခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေရာ ဘ၀မှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ များပြားတယ်ဆိုတဲ့ အကျိုးကို ရတယ် … ဘာဖြစ်လို့တုန်း ဆိုတော့ ကံရဲ့သဘောတရားကို တုန့်ပြန်မှုလို့ ခေါ်တယ် … ကိုယ်လုပ်တဲ့ ကံဟာ ကိုယ့်ဆီ တုန့်ပြန်လာတာပဲ … ကိုယ်လုပ်တဲ့ကံက သူတစ်ပါးကို ရစေတာ ဖြစ်လို့ သူတစ်ပါးကို ရစေတဲ့ ဒါနကောင်းမှုသည် ကိုယ့်ကို ပြန်ရစေတယ်ဆိုတဲ့ အကျိုး တုန့်ပြန်ပေးတယ် … သူတစ်ပါးကို " လာပါ ၊ လှူကြရအောင် ၊ လှူပါ " တိုက်တွန်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကျတော့ ကိုယ်က တိုက်တွန်းလို့ အခြားသူတစ်ယောက် ကုသိုလ်ကောင်းမှု လုပ်ဖြစ်သွားတယ် … သူဟာ ကိုယ်နဲ့ မိတ်ဖက် ဖြစ်သွားတယ် … တိုက်တွန်းလို့ လှူဖြစ်သွားတော့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ လုပ်ဖြစ်သွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ ကိုယ်ရဲ့ မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းဖြစ်သွားတယ် … ဒါကြောင့် သူများကို တိုက်တွန်းပေးခြင်းအားဖြင့် မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းတွေ များတယ် … အဲဒီနေရာမှာ လှူရင် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ရတယ် တိုက်တွန်းလို့ရှိရင် အပေါင်းအသင်းတွေ ရတယ် … အဲဒီတော့ အဲဒါကို ပြောင်းပြန် ပြန်ပြီးတော့ ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါ မလှူဘူးဆိုလို့ရှိရင် ဖြစ်လေရာ ဘ၀မှာ ပစ္စည်းဥစ္စာ ရရှိမှု မရှိဘူး … မတိုက်တွန်းဘူး ဆိုရင် မိတ်ဆွေ မရှိဘူး မိတ်ကောင်း ဆွေကောင်း မရဘူး … အဲဒီ လေးချက်ကို မြတ်စွာဘုရားက ဟောတာ … (၁) လှူသာလှူပြီး မတိုက်တွန်းဘူး ဆိုရင် ဖြစ်လေရာ ဘ၀မှာ ချမ်းသာကြွယ်၀သော်လည်း အပေါင်းအသင်း အခြံအရံ နည်းတယ် … (၂) တိုက်တွန်းသာ တိုက်တွန်းပြီး ကိုယ်တိုင်မလှူဘူး ဆိုရင် ဖြစ်လေရာဘ၀မှာ အပေါင်းအသင်း အခြံအရံများသော်လည်း ပစ္စည်းဥစ္စာ ရှားပါးတယ် … (၃) လှူလည်း မလှူဘူး ၊ တိုက်လည်း မတိုက်တွန်းဘူး ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ ဖြစ်လေရာ ဘ၀မှာ ဆင်းရဲတယ် … တစ်ကိုယ်တည်းနေရတဲ့ ဘ၀မျိုး ရောက်တယ် … (၄) လှူလည်း လှူတယ် တိုက်လည်း တိုက်တွန်းတယ် ဆိုတဲ့ ကုသိုလ်နှစ်မျိုးလုံး စုံအောင်လုပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဖြစ်လေရာဘ၀မှာ ပစ္စည်းဥစ္စာလည်းရတယ် … မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းလည်း များတယ်ဆိုတဲ့ အကျိုးကိုရတယ် … #ပါချုပ်_ဆရာတော်_ဘုရားကြီး Credit , Original Uploaderေ ေစတနာေကာင္းလွ်င္ ကံေကာင္းသည္ <><><><><><><><><><><><><> ကိုယ့္ရိွတာကို လွဴတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ လွဴျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀မွာ စည္းစိမ္ဥစၥာ မ်ားျပားတယ္ဆိုတဲ့ အက်ိဳးကို ရတယ္ … ဘာျဖစ္လို႔တုန္း ဆိုေတာ့ ကံရဲ႕သေဘာတရားကို တုန္႔ျပန္မႈလို႔ ေခၚတယ္ … ကိုယ္လုပ္တဲ့ ကံဟာ ကိုယ့္ဆီ တုန္႔ျပန္လာတာပဲ … ကိုယ္လုပ္တဲ့ကံက သူတစ္ပါးကို ရေစတာ ျဖစ္လို႔ သူတစ္ပါးကို ရေစတဲ့ ဒါနေကာင္းမႈသည္ ကိုယ့္ကို ျပန္ရေစတယ္ဆိုတဲ့ အက်ိဳး တုန္႔ျပန္ေပးတယ္ … သူတစ္ပါးကို " လာပါ ၊ လွဴၾကရေအာင္ ၊ လွဴပါ " တုိက္တြန္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က်ေတာ့ ကိုယ္က တိုက္တြန္းလို႔ အျခားသူတစ္ေယာက္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ျဖစ္သြားတယ္ … သူဟာ ကိုယ္နဲ႔ မိတ္ဖက္ ျဖစ္သြားတယ္ … တုိက္တြန္းလို႔ လွဴျဖစ္သြားေတာ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ျဖစ္သြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္ရဲ႕ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းျဖစ္သြားတယ္ … ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားကို တိုက္တြန္းေပးျခင္းအားျဖင့္ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ မ်ားတယ္ … အဲဒီေနရာမွာ လွဴရင္ စည္းစိမ္ဥစၥာကို ရတယ္ တုိက္တြန္းလို႔ရွိရင္ အေပါင္းအသင္းေတြ ရတယ္ … အဲဒီေတာ့ အဲဒါကို ေျပာင္းျပန္ ျပန္ျပီးေတာ့ ၾကည့္လုိက္တဲ့ အခါ မလွဴဘူးဆိုလို႔ရိွရင္ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀မွာ ပစၥည္းဥစၥာ ရရိွမႈ မရိွဘူး … မတုိက္တြန္းဘူး ဆိုရင္ မိတ္ေဆြ မရိွဘူး မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္း မရဘူး … အဲဒီ ေလးခ်က္ကို ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာတာ … (၁) လွဴသာလွဴျပီး မတိုက္တြန္းဘူး ဆိုရင္ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀မွာ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ေသာ္လည္း အေပါင္းအသင္း အျခံအရံ နည္းတယ္ … (၂) တိုက္တြန္းသာ တိုက္တြန္းျပီး ကိုယ္တုိင္မလွဴဘူး ဆိုရင္ ျဖစ္ေလရာဘ၀မွာ အေပါင္းအသင္း အျခံအရံမ်ားေသာ္လည္း ပစၥည္းဥစၥာ ရွားပါးတယ္ … (၃) လွဴလည္း မလွဴဘူး ၊ တိုက္လည္း မတိုက္တြန္းဘူး ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀မွာ ဆင္းရဲတယ္ … တစ္ကိုယ္တည္းေနရတဲ့ ဘ၀မ်ိဳး ေရာက္တယ္ … (၄) လွဴလည္း လွဴတယ္ တိုက္လည္း တိုက္တြန္းတယ္ ဆိုတဲ့ ကုသိုလ္ႏွစ္မ်ိဳးလံုး စံုေအာင္လုပ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ျဖစ္ေလရာဘ၀မွာ ပစၥည္းဥစၥာလည္းရတယ္ … မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းလည္း မ်ားတယ္ဆိုတဲ့ အက်ိဳးကိုရတယ္ … #ပါခ်ဳပ္_ဆရာေတာ္_ဘုရားၾကီး Credit , Original Uploader
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/31wwzcs
ခဏလေးပါ။ •••••••••••• မချစ်လို့မုန်း ချစ်လို့ပြုံးလည်း မုန်းကြ ပြုံးကြ ခဏလေးပါ။ မရှိလို့မျှော် ရှိလို့မော်လည်း မျှော်ကြ မော်ကြ ခဏလေးပါ။ သာတုန်းတော့စံ နိမ့်တော့ခံ စံကြ ခံကြ ခဏလေးပါ။ မလိုတော့နှင် လိုတော့ခင် နှင်ကြ ခင်ကြ ခဏလေးပါ။ ပါးသူကယူ ထူသူကပေး ယူကြ ပေးကြ ခဏလေးပါ။ ငယ်ငယ်ကပျို ကြီးတော့အို ပျိုကြ အိုကြ ခဏလေးပါ။ အကြောင်းကြောင့်ဆုံ အကြောင်းကုန်တော့ကွဲ ဆုံကြ ကွဲကြ ခဏလေးပါ။ ကံကြောင့်လည်းနေ ကံကြောင့်သေ နေကြ သေကြ ခဏလေးပါ။ ###ဓမ္မအသိဖြင့် အကျိုးရှိရှိနေမည်### Credit to Original writer ခဏေလးပါ။ •••••••••••• မခ်စ္လို႔မုန္း ခ်စ္လို႔ၿပဳံးလည္း မုန္းၾက ၿပဳံးၾက ခဏေလးပါ။ မရွိလို႔ေမွ်ာ္ ရွိလို႔ေမာ္လည္း ေမွ်ာ္ၾက ေမာ္ၾက ခဏေလးပါ။ သာတုန္းေတာ့စံ နိမ့္ေတာ့ခံ စံၾက ခံၾက ခဏေလးပါ။ မလိုေတာ့ႏွင္ လိုေတာ့ခင္ ႏွင္ၾက ခင္ၾက ခဏေလးပါ။ ပါးသူကယူ ထူသူကေပး ယူၾက ေပးၾက ခဏေလးပါ။ ငယ္ငယ္ကပ်ိဳ ႀကီးေတာ့အို ပ်ိဳၾက အိုၾက ခဏေလးပါ။ အေၾကာင္းေၾကာင့္ဆုံ အေၾကာင္းကုန္ေတာ့ကြဲ ဆုံၾက ကြဲၾက ခဏေလးပါ။ ကံေၾကာင့္လည္းေန ကံေၾကာင့္ေသ ေနၾက ေသၾက ခဏေလးပါ။ ###ဓမၼအသိျဖင့္ အက်ိဳးရွိရွိေနမည္### Credit to Original writer
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2MudPGw
ခဏလေးပါ။ •••••••••••• မချစ်လို့မုန်း ချစ်လို့ပြုံးလည်း မုန်းကြ ပြုံးကြ ခဏလေးပါ။ မရှိလို့မျှော် ရှိလို့မော်လည်း မျှော်ကြ မော်ကြ ခဏလေးပါ။ သာတုန်းတော့စံ နိမ့်တော့ခံ စံကြ ခံကြ ခဏလေးပါ။ မလိုတော့နှင် လိုတော့ခင် နှင်ကြ ခင်ကြ ခဏလေးပါ။ ပါးသူကယူ ထူသူကပေး ယူကြ ပေးကြ ခဏလေးပါ။ ငယ်ငယ်ကပျို ကြီးတော့အို ပျိုကြ အိုကြ ခဏလေးပါ။ အကြောင်းကြောင့်ဆုံ အကြောင်းကုန်တော့ကွဲ ဆုံကြ ကွဲကြ ခဏလေးပါ။ ကံကြောင့်လည်းနေ ကံကြောင့်သေ နေကြ သေကြ ခဏလေးပါ။ ###ဓမ္မအသိဖြင့် အကျိုးရှိရှိနေမည်### Credit to Original writer ခဏေလးပါ။ •••••••••••• မခ်စ္လို႔မုန္း ခ်စ္လို႔ၿပဳံးလည္း မုန္းၾက ၿပဳံးၾက ခဏေလးပါ။ မရွိလို႔ေမွ်ာ္ ရွိလို႔ေမာ္လည္း ေမွ်ာ္ၾက ေမာ္ၾက ခဏေလးပါ။ သာတုန္းေတာ့စံ နိမ့္ေတာ့ခံ စံၾက ခံၾက ခဏေလးပါ။ မလိုေတာ့ႏွင္ လိုေတာ့ခင္ ႏွင္ၾက ခင္ၾက ခဏေလးပါ။ ပါးသူကယူ ထူသူကေပး ယူၾက ေပးၾက ခဏေလးပါ။ ငယ္ငယ္ကပ်ိဳ ႀကီးေတာ့အို ပ်ိဳၾက အိုၾက ခဏေလးပါ။ အေၾကာင္းေၾကာင့္ဆုံ အေၾကာင္းကုန္ေတာ့ကြဲ ဆုံၾက ကြဲၾက ခဏေလးပါ။ ကံေၾကာင့္လည္းေန ကံေၾကာင့္ေသ ေနၾက ေသၾက ခဏေလးပါ။ ###ဓမၼအသိျဖင့္ အက်ိဳးရွိရွိေနမည္### Credit to Original writer
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2MudPGw
ဗုဒ္ဓပေးခဲ့သော ခေါင်းဆောင် •••••••••••••••••••••••••• တခြားအဖွဲ့အစည်းတွေမှာ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ခေါင်းဆောင်အသစ် တင်လေ့ရှိကြတယ် . . ပေါ့။ မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံတော့ ရာဇဂြိုလ်ပြည်ကဂေါပက.. မောဂ္ဂလ္လာန ဆိုတဲ့ ပုဏ္ဏားတစ်ဦးက ရှင်အာနန္ဒာမထေရ်မြတ်ကို မေးတယ် ။ အရှင်ဘုရားတို့ ဆရာဂေါတမ ပရိနိဗ္ဗာန် စံသွားပြီဆိုတော့..ဂေါတမဘုရားနဲ့ ထပ်တူရှိတဲ့ ကိုယ်တော်များ ရှိသလား , ဒီအဖွဲ့အစည်းကြီးကို ဘယ်သူ ဦးဆောင်မလဲ ? ခေါင်းဆောင်သစ်ကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့သလား လို့ မေးတယ်။ အရှင်ဘုရားတို့ ခေါင်းဆောင်မရှိဘူးဆိုရင် အားကိုးရာမဲ့တဲ့ အဖွဲ့အစည်းကြီး ဖြစ်မနေဘူးလား ? တဲ့ ။ ရှင်အာနန္ဒာက - မဟုတ်ဘူး , တို့မှာ ခေါင်းဆောင်ရှိတယ် ။ တို့မှာ အားကိုးရာတွေ ရှိတယ်။ တို့ရဲ့ အားကိုးရာက " ဓမ္မ " ပဲ လို့ မိန့်တယ် ။ --------------- မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံခါနီး ပြောခဲ့တဲ့ စကားလေးတစ်ခု ရှိတယ် ။ ဘာတုန်း ဆိုရင် - " ငါ ဟောခဲ့တဲ့ ဓမ္မ , ငါ ပညတ်ခဲ့တဲ့ ဝိနယဟာ ငါမရှိတဲ့နောက်မှာ မင်းတို့ရဲ့ ဆရာ ဖြစ်လိမ့်မယ် " တဲ့ ။ Society တစ်ခုကို ပုံစံကျကျ ခေါင်းဆောင်ဖို့ ဆိုတာအရည်အချင်း မီနိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် မရှိသည့်အတွက် , မြတ်စွာဘုရားက အပြည့်အဝ ဟောထားတဲ့ " ဒီတရားဓမ္မ " တွေအတိုင်း လိုက်နာကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် ဒီအဖွဲ့အစည်းကြီး ရှင်သန်တိုးတက် နေပါလိမ့်မယ်။ ဒီတော့ ( ဓမ္မ ဟာ = ဘုရားရဲ့ ကိုယ်စားပဲ ) " ဓမ္မ "ကို ဘယ်လောက် အလေးအနက်ထားထိုက်လဲ ? ဆိုတာ သိနိုင်တယ် ။ ပါချုပ်ဆရာတော် ဒေါက်တာအရှင်နန္ဒမာလာဘိဝံသ https://ift.tt/2Vr9LK7 ဗုဒၶေပးခဲ့ေသာ ေခါင္းေဆာင္ •••••••••••••••••••••••••• တျခားအဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးမရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ ေခါင္းေဆာင္အသစ္ တင္ေလ့ရွိၾကတယ္ . . ေပါ့။ ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံေတာ့ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည္ကေဂါပက.. ေမာဂၢလႅာန ဆိုတဲ့ ပုဏၰားတစ္ဦးက ရွင္အာနႏၵာမေထရ္ျမတ္ကို ေမးတယ္ ။ အရွင္ဘုရားတို႔ ဆရာေဂါတမ ပရိနိဗၺာန္ စံသြားၿပီဆိုေတာ့..ေဂါတမဘုရားနဲ႕ ထပ္တူရွိတဲ့ ကိုယ္ေတာ္မ်ား ရွိသလား , ဒီအဖြဲ႕အစည္းႀကီးကို ဘယ္သူ ဦးေဆာင္မလဲ ? ေခါင္းေဆာင္သစ္ကို ေ႐ြးခ်ယ္ေပးခဲ့သလား လို႔ ေမးတယ္။ အရွင္ဘုရားတို႔ ေခါင္းေဆာင္မရွိဘူးဆိုရင္ အားကိုးရာမဲ့တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းႀကီး ျဖစ္မေနဘူးလား ? တဲ့ ။ ရွင္အာနႏၵာက - မဟုတ္ဘူး , တို႔မွာ ေခါင္းေဆာင္ရွိတယ္ ။ တို႔မွာ အားကိုးရာေတြ ရွိတယ္။ တို႔ရဲ႕ အားကိုးရာက " ဓမၼ " ပဲ လို႔ မိန့္တယ္ ။ --------------- ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံခါနီး ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးတစ္ခု ရွိတယ္ ။ ဘာတုန္း ဆိုရင္ - " ငါ ေဟာခဲ့တဲ့ ဓမၼ , ငါ ပညတ္ခဲ့တဲ့ ဝိနယဟာ ငါမရွိတဲ့ေနာက္မွာ မင္းတို႔ရဲ႕ ဆရာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ " တဲ့ ။ Society တစ္ခုကို ပုံစံက်က် ေခါင္းေဆာင္ဖို႔ ဆိုတာအရည္အခ်င္း မီနိုင္တဲ့ ပုဂၢိုလ္ မရွိသည့္အတြက္ , ျမတ္စြာဘုရားက အျပည့္အဝ ေဟာထားတဲ့ " ဒီတရားဓမၼ " ေတြအတိုင္း လိုက္နာက်င့္သုံးျခင္းျဖင့္ ဒီအဖြဲ႕အစည္းႀကီး ရွင္သန္တိုးတက္ ေနပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ( ဓမၼ ဟာ = ဘုရားရဲ႕ ကိုယ္စားပဲ ) " ဓမၼ "ကို ဘယ္ေလာက္ အေလးအနက္ထားထိုက္လဲ ? ဆိုတာ သိနိုင္တယ္ ။ ပါခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ https://ift.tt/2Vr9LK7
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/33PCHyn
ဗုဒ္ဓပေးခဲ့သော ခေါင်းဆောင် •••••••••••••••••••••••••• တခြားအဖွဲ့အစည်းတွေမှာ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ခေါင်းဆောင်အသစ် တင်လေ့ရှိကြတယ် . . ပေါ့။ မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံတော့ ရာဇဂြိုလ်ပြည်ကဂေါပက.. မောဂ္ဂလ္လာန ဆိုတဲ့ ပုဏ္ဏားတစ်ဦးက ရှင်အာနန္ဒာမထေရ်မြတ်ကို မေးတယ် ။ အရှင်ဘုရားတို့ ဆရာဂေါတမ ပရိနိဗ္ဗာန် စံသွားပြီဆိုတော့..ဂေါတမဘုရားနဲ့ ထပ်တူရှိတဲ့ ကိုယ်တော်များ ရှိသလား , ဒီအဖွဲ့အစည်းကြီးကို ဘယ်သူ ဦးဆောင်မလဲ ? ခေါင်းဆောင်သစ်ကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့သလား လို့ မေးတယ်။ အရှင်ဘုရားတို့ ခေါင်းဆောင်မရှိဘူးဆိုရင် အားကိုးရာမဲ့တဲ့ အဖွဲ့အစည်းကြီး ဖြစ်မနေဘူးလား ? တဲ့ ။ ရှင်အာနန္ဒာက - မဟုတ်ဘူး , တို့မှာ ခေါင်းဆောင်ရှိတယ် ။ တို့မှာ အားကိုးရာတွေ ရှိတယ်။ တို့ရဲ့ အားကိုးရာက " ဓမ္မ " ပဲ လို့ မိန့်တယ် ။ --------------- မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံခါနီး ပြောခဲ့တဲ့ စကားလေးတစ်ခု ရှိတယ် ။ ဘာတုန်း ဆိုရင် - " ငါ ဟောခဲ့တဲ့ ဓမ္မ , ငါ ပညတ်ခဲ့တဲ့ ဝိနယဟာ ငါမရှိတဲ့နောက်မှာ မင်းတို့ရဲ့ ဆရာ ဖြစ်လိမ့်မယ် " တဲ့ ။ Society တစ်ခုကို ပုံစံကျကျ ခေါင်းဆောင်ဖို့ ဆိုတာအရည်အချင်း မီနိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် မရှိသည့်အတွက် , မြတ်စွာဘုရားက အပြည့်အဝ ဟောထားတဲ့ " ဒီတရားဓမ္မ " တွေအတိုင်း လိုက်နာကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် ဒီအဖွဲ့အစည်းကြီး ရှင်သန်တိုးတက် နေပါလိမ့်မယ်။ ဒီတော့ ( ဓမ္မ ဟာ = ဘုရားရဲ့ ကိုယ်စားပဲ ) " ဓမ္မ "ကို ဘယ်လောက် အလေးအနက်ထားထိုက်လဲ ? ဆိုတာ သိနိုင်တယ် ။ ပါချုပ်ဆရာတော် ဒေါက်တာအရှင်နန္ဒမာလာဘိဝံသ https://ift.tt/2Vr9LK7 ဗုဒၶေပးခဲ့ေသာ ေခါင္းေဆာင္ •••••••••••••••••••••••••• တျခားအဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးမရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ ေခါင္းေဆာင္အသစ္ တင္ေလ့ရွိၾကတယ္ . . ေပါ့။ ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံေတာ့ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည္ကေဂါပက.. ေမာဂၢလႅာန ဆိုတဲ့ ပုဏၰားတစ္ဦးက ရွင္အာနႏၵာမေထရ္ျမတ္ကို ေမးတယ္ ။ အရွင္ဘုရားတို႔ ဆရာေဂါတမ ပရိနိဗၺာန္ စံသြားၿပီဆိုေတာ့..ေဂါတမဘုရားနဲ႕ ထပ္တူရွိတဲ့ ကိုယ္ေတာ္မ်ား ရွိသလား , ဒီအဖြဲ႕အစည္းႀကီးကို ဘယ္သူ ဦးေဆာင္မလဲ ? ေခါင္းေဆာင္သစ္ကို ေ႐ြးခ်ယ္ေပးခဲ့သလား လို႔ ေမးတယ္။ အရွင္ဘုရားတို႔ ေခါင္းေဆာင္မရွိဘူးဆိုရင္ အားကိုးရာမဲ့တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းႀကီး ျဖစ္မေနဘူးလား ? တဲ့ ။ ရွင္အာနႏၵာက - မဟုတ္ဘူး , တို႔မွာ ေခါင္းေဆာင္ရွိတယ္ ။ တို႔မွာ အားကိုးရာေတြ ရွိတယ္။ တို႔ရဲ႕ အားကိုးရာက " ဓမၼ " ပဲ လို႔ မိန့္တယ္ ။ --------------- ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံခါနီး ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးတစ္ခု ရွိတယ္ ။ ဘာတုန္း ဆိုရင္ - " ငါ ေဟာခဲ့တဲ့ ဓမၼ , ငါ ပညတ္ခဲ့တဲ့ ဝိနယဟာ ငါမရွိတဲ့ေနာက္မွာ မင္းတို႔ရဲ႕ ဆရာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ " တဲ့ ။ Society တစ္ခုကို ပုံစံက်က် ေခါင္းေဆာင္ဖို႔ ဆိုတာအရည္အခ်င္း မီနိုင္တဲ့ ပုဂၢိုလ္ မရွိသည့္အတြက္ , ျမတ္စြာဘုရားက အျပည့္အဝ ေဟာထားတဲ့ " ဒီတရားဓမၼ " ေတြအတိုင္း လိုက္နာက်င့္သုံးျခင္းျဖင့္ ဒီအဖြဲ႕အစည္းႀကီး ရွင္သန္တိုးတက္ ေနပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ( ဓမၼ ဟာ = ဘုရားရဲ႕ ကိုယ္စားပဲ ) " ဓမၼ "ကို ဘယ္ေလာက္ အေလးအနက္ထားထိုက္လဲ ? ဆိုတာ သိနိုင္တယ္ ။ ပါခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ https://ift.tt/2Vr9LK7
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/33PCHyn
အနိမ့်အမြင့်နိယာမ ***************** အထက်ကိုမော်ကြည်းပြီး စိတ်မပျက်နဲ့ စိတ်ပျက်ရုံနဲ့ ဘဝကမြင့်မလာဘူး ကိုယ့်အောက်နိမ့်ကျနေသူတွေ ဒုနဲ့ဒေးရှိနေတယ်ဆိုတာသတိရ ကိုယ်အစွမ်းရှိသလောက်အားထုတ် ထိုက်သင့်သလောက်အောင်မြင်ရင် သန္တုဋ္ဌီမင်္ဂလာကိုနှလုံးသွင်းဖြေသိမ့်ပါ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်ပီး မာန်မတက်နဲ့ မာန်တက်ရုံနဲ့ အထင်ကြီးမခံရဘူး ကိုယ့်ထက်မြင့်နေတဲ့သူတွေ ဒုနဲ့ဒေးရှိနေတယ်ဆိုတာသတိရ ရှေ့ဆက်ပြီးကြိုးစားအားထုတ် ပိုလာရင် လိုတဲ့နေရာလှူဒါန်းပေးကမ်း အထက်ကိုပဲမော်ကြည့်နေသမျှ ဘယ်တော့မှ စိတ်မချမ်းသာဘူး အောက်ကိုပဲငုံကြည့်နေသမျှ ဘယ်တော့မှ မတိုးတက်ဘူး အထက်အောက်မျှကြည့်တတ်ရမယ် ကိုယ့်ကမြင့်နေလို့ နိမ့်နေသူကို မနှိမ်လေနဲ့ အမြင့်ရောက်လေ ပြုတ်မကျအောင်ဂရုစိုက်ဖို့ ပိုပြီးလိုအပ်တယ်ဆိုတာအမြဲသတိရပါ.... ကိုယ်ကနိမ့်နေလို့ မြင့်နေသူကို မနာလိုမဖြစ်နဲ့ သူလိုမြင့်အောင် သူလိုကြိုးစားအားထုတ်ရမယ် ကံ-ဉာဏ်-ဝီရိယကို အစွမ်းကုန်အသုံးချရမယ် ဘဝကို ဘယ်တော့မှ ပုံသေမတွက်နဲ့ လူဆိုတာ မမြင်နိုင်တဲ့ကံကိုထမ်းလာတာ အသက်ရှင်စဉ်မှာ ဘာမဆိုဖြစ်သွားနိုင်တယ် ဖြစ်လာသမျှကို လက်ခံတတ်အောင် စိတ်ကိုကြိုတင်လေ့ကျင့်ထားရမယ် ဒါမှသာ အနိမ့်အမြင့်လောကဓံကြားမှာ စိတ်အေးချမ်းသာစွာဘဝခရီးဆက်နိုင်မယ် ဒေါက်တာအရှင်ကုမုဒ(ဗောဓိတထောင်) 🌹☘🍀☘🍀☘🍀☘🍀☘🍀🌹 🐯KAK🐯မျှဝေပူဇော်ပါသည်။🙏🌷🙏 အနိမ့္အျမင့္နိယာမ ***************** အထက္ကိုေမာ္ၾကည္းၿပီး စိတ္မပ်က္နဲ႕ စိတ္ပ်က္႐ုံနဲ႕ ဘဝကျမင့္မလာဘူး ကိုယ့္ေအာက္နိမ့္က်ေနသူေတြ ဒုနဲ႕ေဒးရွိေနတယ္ဆိုတာသတိရ ကိုယ္အစြမ္းရွိသေလာက္အားထုတ္ ထိုက္သင့္သေလာက္ေအာင္ျမင္ရင္ သႏၱဳ႒ီမဂၤလာကိုႏွလုံးသြင္းေျဖသိမ့္ပါ ေအာက္ကိုငုံ႕ၾကည့္ပီး မာန္မတက္နဲ႕ မာန္တက္႐ုံနဲ႕ အထင္ႀကီးမခံရဘူး ကိုယ့္ထက္ျမင့္ေနတဲ့သူေတြ ဒုနဲ႕ေဒးရွိေနတယ္ဆိုတာသတိရ ေရွ႕ဆက္ၿပီးႀကိဳးစားအားထုတ္ ပိုလာရင္ လိုတဲ့ေနရာလႉဒါန္းေပးကမ္း အထက္ကိုပဲေမာ္ၾကည့္ေနသမွ် ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မခ်မ္းသာဘူး ေအာက္ကိုပဲငုံၾကည့္ေနသမွ် ဘယ္ေတာ့မွ မတိုးတက္ဘူး အထက္ေအာက္မွ်ၾကည့္တတ္ရမယ္ ကိုယ့္ကျမင့္ေနလို႔ နိမ့္ေနသူကို မႏွိမ္ေလနဲ႕ အျမင့္ေရာက္ေလ ျပဳတ္မက်ေအာင္ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ ပိုၿပီးလိုအပ္တယ္ဆိုတာအၿမဲသတိရပါ.... ကိုယ္ကနိမ့္ေနလို႔ ျမင့္ေနသူကို မနာလိုမျဖစ္နဲ႕ သူလိုျမင့္ေအာင္ သူလိုႀကိဳးစားအားထုတ္ရမယ္ ကံ-ဉာဏ္-ဝီရိယကို အစြမ္းကုန္အသုံးခ်ရမယ္ ဘဝကို ဘယ္ေတာ့မွ ပုံေသမတြက္နဲ႕ လူဆိုတာ မျမင္နိုင္တဲ့ကံကိုထမ္းလာတာ အသက္ရွင္စဥ္မွာ ဘာမဆိုျဖစ္သြားနိုင္တယ္ ျဖစ္လာသမွ်ကို လက္ခံတတ္ေအာင္ စိတ္ကိုႀကိဳတင္ေလ့က်င့္ထားရမယ္ ဒါမွသာ အနိမ့္အျမင့္ေလာကဓံၾကားမွာ စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာဘဝခရီးဆက္နိုင္မယ္ ေဒါက္တာအရွင္ကုမုဒ(ေဗာဓိတေထာင္) 🌹☘🍀☘🍀☘🍀☘🍀☘🍀🌹 🐯KAK🐯မွ်ေဝပူေဇာ္ပါသည္။🙏🌷🙏
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/31u9szA
အနိမ့်အမြင့်နိယာမ ***************** အထက်ကိုမော်ကြည်းပြီး စိတ်မပျက်နဲ့ စိတ်ပျက်ရုံနဲ့ ဘဝကမြင့်မလာဘူး ကိုယ့်အောက်နိမ့်ကျနေသူတွေ ဒုနဲ့ဒေးရှိနေတယ်ဆိုတာသတိရ ကိုယ်အစွမ်းရှိသလောက်အားထုတ် ထိုက်သင့်သလောက်အောင်မြင်ရင် သန္တုဋ္ဌီမင်္ဂလာကိုနှလုံးသွင်းဖြေသိမ့်ပါ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်ပီး မာန်မတက်နဲ့ မာန်တက်ရုံနဲ့ အထင်ကြီးမခံရဘူး ကိုယ့်ထက်မြင့်နေတဲ့သူတွေ ဒုနဲ့ဒေးရှိနေတယ်ဆိုတာသတိရ ရှေ့ဆက်ပြီးကြိုးစားအားထုတ် ပိုလာရင် လိုတဲ့နေရာလှူဒါန်းပေးကမ်း အထက်ကိုပဲမော်ကြည့်နေသမျှ ဘယ်တော့မှ စိတ်မချမ်းသာဘူး အောက်ကိုပဲငုံကြည့်နေသမျှ ဘယ်တော့မှ မတိုးတက်ဘူး အထက်အောက်မျှကြည့်တတ်ရမယ် ကိုယ့်ကမြင့်နေလို့ နိမ့်နေသူကို မနှိမ်လေနဲ့ အမြင့်ရောက်လေ ပြုတ်မကျအောင်ဂရုစိုက်ဖို့ ပိုပြီးလိုအပ်တယ်ဆိုတာအမြဲသတိရပါ.... ကိုယ်ကနိမ့်နေလို့ မြင့်နေသူကို မနာလိုမဖြစ်နဲ့ သူလိုမြင့်အောင် သူလိုကြိုးစားအားထုတ်ရမယ် ကံ-ဉာဏ်-ဝီရိယကို အစွမ်းကုန်အသုံးချရမယ် ဘဝကို ဘယ်တော့မှ ပုံသေမတွက်နဲ့ လူဆိုတာ မမြင်နိုင်တဲ့ကံကိုထမ်းလာတာ အသက်ရှင်စဉ်မှာ ဘာမဆိုဖြစ်သွားနိုင်တယ် ဖြစ်လာသမျှကို လက်ခံတတ်အောင် စိတ်ကိုကြိုတင်လေ့ကျင့်ထားရမယ် ဒါမှသာ အနိမ့်အမြင့်လောကဓံကြားမှာ စိတ်အေးချမ်းသာစွာဘဝခရီးဆက်နိုင်မယ် ဒေါက်တာအရှင်ကုမုဒ(ဗောဓိတထောင်) 🌹☘🍀☘🍀☘🍀☘🍀☘🍀🌹 🐯KAK🐯မျှဝေပူဇော်ပါသည်။🙏🌷🙏 အနိမ့္အျမင့္နိယာမ ***************** အထက္ကိုေမာ္ၾကည္းၿပီး စိတ္မပ်က္နဲ႕ စိတ္ပ်က္႐ုံနဲ႕ ဘဝကျမင့္မလာဘူး ကိုယ့္ေအာက္နိမ့္က်ေနသူေတြ ဒုနဲ႕ေဒးရွိေနတယ္ဆိုတာသတိရ ကိုယ္အစြမ္းရွိသေလာက္အားထုတ္ ထိုက္သင့္သေလာက္ေအာင္ျမင္ရင္ သႏၱဳ႒ီမဂၤလာကိုႏွလုံးသြင္းေျဖသိမ့္ပါ ေအာက္ကိုငုံ႕ၾကည့္ပီး မာန္မတက္နဲ႕ မာန္တက္႐ုံနဲ႕ အထင္ႀကီးမခံရဘူး ကိုယ့္ထက္ျမင့္ေနတဲ့သူေတြ ဒုနဲ႕ေဒးရွိေနတယ္ဆိုတာသတိရ ေရွ႕ဆက္ၿပီးႀကိဳးစားအားထုတ္ ပိုလာရင္ လိုတဲ့ေနရာလႉဒါန္းေပးကမ္း အထက္ကိုပဲေမာ္ၾကည့္ေနသမွ် ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မခ်မ္းသာဘူး ေအာက္ကိုပဲငုံၾကည့္ေနသမွ် ဘယ္ေတာ့မွ မတိုးတက္ဘူး အထက္ေအာက္မွ်ၾကည့္တတ္ရမယ္ ကိုယ့္ကျမင့္ေနလို႔ နိမ့္ေနသူကို မႏွိမ္ေလနဲ႕ အျမင့္ေရာက္ေလ ျပဳတ္မက်ေအာင္ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ ပိုၿပီးလိုအပ္တယ္ဆိုတာအၿမဲသတိရပါ.... ကိုယ္ကနိမ့္ေနလို႔ ျမင့္ေနသူကို မနာလိုမျဖစ္နဲ႕ သူလိုျမင့္ေအာင္ သူလိုႀကိဳးစားအားထုတ္ရမယ္ ကံ-ဉာဏ္-ဝီရိယကို အစြမ္းကုန္အသုံးခ်ရမယ္ ဘဝကို ဘယ္ေတာ့မွ ပုံေသမတြက္နဲ႕ လူဆိုတာ မျမင္နိုင္တဲ့ကံကိုထမ္းလာတာ အသက္ရွင္စဥ္မွာ ဘာမဆိုျဖစ္သြားနိုင္တယ္ ျဖစ္လာသမွ်ကို လက္ခံတတ္ေအာင္ စိတ္ကိုႀကိဳတင္ေလ့က်င့္ထားရမယ္ ဒါမွသာ အနိမ့္အျမင့္ေလာကဓံၾကားမွာ စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာဘဝခရီးဆက္နိုင္မယ္ ေဒါက္တာအရွင္ကုမုဒ(ေဗာဓိတေထာင္) 🌹☘🍀☘🍀☘🍀☘🍀☘🍀🌹 🐯KAK🐯မွ်ေဝပူေဇာ္ပါသည္။🙏🌷🙏
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/31u9szA
❝ "ဝ"သုံးလုံး ဆောင်ပါ ❞ 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 မင်းကွန်းဆရာတော်ကြီး မုံရွာမြို့သို့ ကြွတော်မူသောအခါ ဆရာတော်ကြီးနှင့် အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အသက်(၈၀)ကျော် အဖွားအိုတစ်ဦးက ကြုံတုန်းကြုံခိုက် သူမကို ဆုံးမသြဝါဒ ပေးသနားဘို့ လျှောက်တင်ပါတယ်။ ဆရာတော်ကြီးက - "ဒကာမကြီး … အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီဆိုတော့ "ဝ"သုံးလုံး ဆောင်ထားဗျ" ၁။ ဝ ဝ စား အသက်အရွယ်တွေက ကြီးရင့်လာပြီဆိုတော့ ကိုယ်ခန္ဓာက အားအင်တွေ တစ်နေ့တစ်ခြား ဆုတ်ယုတ်လာပြီ။ ဝဝစားမှ အားရှိမှာ။ အားရှိမှ တရားဘာဝနာကို အားထုတ်နိုင်မှာ။ ဒါ့ကြောင့် ဒကာမကြီး ဝဝစားပါ။ ၂။ ဝေးဝေးနေ အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ ချေးမနိုင် သေးမနိုင် ချောင်းတဟတ်ဟတ်ဆိုတော့ သားသမီးတွေက အနားကပ်တာ သိပ်ကြိုက်ကြတာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ချေးသေးကိစ္စအဝဝကို ကိုယ်က မရွံမရှာ သုတ်သင်ပေးခဲ့ပေမယ့် သူတို့အလှည့်ကျတော့ ရွံရှာတတ်ကြတယ်။ သူတို့နှင့်ဝေးဝေးနေမှ အမုန်းမခံရမှာ။ ဒါကြောင့် ဝေးဝေးနေပါဒကာမကြီး။ ဝေးဝေးနေနိုင်ရင်တော့ ဒကာမကြီး စိတ်ချမ်းသာလိမ့်မယ်။ ၃။ ဝင်မရှုပ်နဲ့ သားသမီးတွေရဲ့ လူမှုရေး၊ စီးပွားရေး အရေးမှန်သမျှကို ဝင်မရှုပ်ပါနဲ့။ ကိုယ်က ဝင်ရှုပ်လိုက်လို့ သားသမီးတွေ မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး "ခင်ဗျားကြီး ဘာသိလို့ ဝင်ရှုပ်တာလဲ"ဟု အပြောခံရရင်… ကိုယ်ပဲ စိတ်ဆင်းရဲရတတ်တယ်။ သူတို့အရေးမှန်သမျှကို ဘာမျှ ဝင်မရှုပ်ပဲနေရင် ဒကာမကြီး စိတ်ချမ်းသာလိမ့်မယ်။ ကဲ… ဘုန်းကြီးပေးတဲ့ "ဝ"၃လုံးသုံးကို ဆောင်ထားပေတော့ဗျာ ဟု ထိမိလှသောသြဝါဒကို မိန့်ချွေတော် မူပါသည်။ မှတ်သားစရာကောင်းလှ၏။ ဒကာ ဒကာမတွေ အားလုံး အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာတဲ့အခါ "ဝ"သုံးလုံးကိုဆောင်ဘို့ မမေ့ရန် လက်တို့လို့ သတိပေးလိုက်တာပါ ……။ credit - မူရင်းရေးသားသူ (ဓမ္မလက်ဆောင်) #ဓမ္မနှစ်သက်သူ ❝ "ဝ"သုံးလုံး ေဆာင္ပါ ❞ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး မုံ႐ြာၿမိဳ႕သို႔ ႂကြေတာ္မူေသာအခါ ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ အလြန္ရင္းႏွီးကြၽမ္းဝင္ေသာ အသက္(၈၀)ေက်ာ္ အဖြားအိုတစ္ဦးက ႀကဳံတုန္းႀကဳံခိုက္ သူမကို ဆုံးမၾသဝါဒ ေပးသနားဘို႔ ေလွ်ာက္တင္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက - "ဒကာမႀကီး … အသက္အ႐ြယ္ႀကီးရင့္လာၿပီဆိုေတာ့ "ဝ"သုံးလုံး ေဆာင္ထားဗ်" ၁။ ဝ ဝ စား အသက္အ႐ြယ္ေတြက ႀကီးရင့္လာၿပီဆိုေတာ့ ကိုယ္ခႏၶာက အားအင္ေတြ တစ္ေန႕တစ္ျခား ဆုတ္ယုတ္လာၿပီ။ ဝဝစားမွ အားရွိမွာ။ အားရွိမွ တရားဘာဝနာကို အားထုတ္နိုင္မွာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒကာမႀကီး ဝဝစားပါ။ ၂။ ေဝးေဝးေန အသက္ႀကီးလာၿပီဆိုေတာ့ ေခ်းမနိုင္ ေသးမနိုင္ ေခ်ာင္းတဟတ္ဟတ္ဆိုေတာ့ သားသမီးေတြက အနားကပ္တာ သိပ္ႀကိဳက္ၾကတာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ေခ်းေသးကိစၥအဝဝကို ကိုယ္က မ႐ြံမရွာ သုတ္သင္ေပးခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔အလွည့္က်ေတာ့ ႐ြံရွာတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ႏွင့္ေဝးေဝးေနမွ အမုန္းမခံရမွာ။ ဒါေၾကာင့္ ေဝးေဝးေနပါဒကာမႀကီး။ ေဝးေဝးေနနိုင္ရင္ေတာ့ ဒကာမႀကီး စိတ္ခ်မ္းသာလိမ့္မယ္။ ၃။ ဝင္မရႈပ္နဲ႕ သားသမီးေတြရဲ႕ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး အေရးမွန္သမွ်ကို ဝင္မရႈပ္ပါနဲ႕။ ကိုယ္က ဝင္ရႈပ္လိုက္လို႔ သားသမီးေတြ မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး "ခင္ဗ်ားႀကီး ဘာသိလို႔ ဝင္ရႈပ္တာလဲ"ဟု အေျပာခံရရင္… ကိုယ္ပဲ စိတ္ဆင္းရဲရတတ္တယ္။ သူတို႔အေရးမွန္သမွ်ကို ဘာမွ် ဝင္မရႈပ္ပဲေနရင္ ဒကာမႀကီး စိတ္ခ်မ္းသာလိမ့္မယ္။ ကဲ… ဘုန္းႀကီးေပးတဲ့ "ဝ"၃လုံးသုံးကို ေဆာင္ထားေပေတာ့ဗ်ာ ဟု ထိမိလွေသာၾသဝါဒကို မိန့္ေခြၽေတာ္ မူပါသည္။ မွတ္သားစရာေကာင္းလွ၏။ ဒကာ ဒကာမေတြ အားလုံး အသက္အ႐ြယ္ ႀကီးရင့္လာတဲ့အခါ "ဝ"သုံးလုံးကိုေဆာင္ဘို႔ မေမ့ရန္ လက္တို႔လို႔ သတိေပးလိုက္တာပါ ……။ credit - မူရင္းေရးသားသူ (ဓမၼလက္ေဆာင္) #ဓမၼႏွစ္သက္သူ
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Bqqvrt
❝ "ဝ"သုံးလုံး ဆောင်ပါ ❞ 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 မင်းကွန်းဆရာတော်ကြီး မုံရွာမြို့သို့ ကြွတော်မူသောအခါ ဆရာတော်ကြီးနှင့် အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အသက်(၈၀)ကျော် အဖွားအိုတစ်ဦးက ကြုံတုန်းကြုံခိုက် သူမကို ဆုံးမသြဝါဒ ပေးသနားဘို့ လျှောက်တင်ပါတယ်။ ဆရာတော်ကြီးက - "ဒကာမကြီး … အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီဆိုတော့ "ဝ"သုံးလုံး ဆောင်ထားဗျ" ၁။ ဝ ဝ စား အသက်အရွယ်တွေက ကြီးရင့်လာပြီဆိုတော့ ကိုယ်ခန္ဓာက အားအင်တွေ တစ်နေ့တစ်ခြား ဆုတ်ယုတ်လာပြီ။ ဝဝစားမှ အားရှိမှာ။ အားရှိမှ တရားဘာဝနာကို အားထုတ်နိုင်မှာ။ ဒါ့ကြောင့် ဒကာမကြီး ဝဝစားပါ။ ၂။ ဝေးဝေးနေ အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ ချေးမနိုင် သေးမနိုင် ချောင်းတဟတ်ဟတ်ဆိုတော့ သားသမီးတွေက အနားကပ်တာ သိပ်ကြိုက်ကြတာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ချေးသေးကိစ္စအဝဝကို ကိုယ်က မရွံမရှာ သုတ်သင်ပေးခဲ့ပေမယ့် သူတို့အလှည့်ကျတော့ ရွံရှာတတ်ကြတယ်။ သူတို့နှင့်ဝေးဝေးနေမှ အမုန်းမခံရမှာ။ ဒါကြောင့် ဝေးဝေးနေပါဒကာမကြီး။ ဝေးဝေးနေနိုင်ရင်တော့ ဒကာမကြီး စိတ်ချမ်းသာလိမ့်မယ်။ ၃။ ဝင်မရှုပ်နဲ့ သားသမီးတွေရဲ့ လူမှုရေး၊ စီးပွားရေး အရေးမှန်သမျှကို ဝင်မရှုပ်ပါနဲ့။ ကိုယ်က ဝင်ရှုပ်လိုက်လို့ သားသမီးတွေ မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး "ခင်ဗျားကြီး ဘာသိလို့ ဝင်ရှုပ်တာလဲ"ဟု အပြောခံရရင်… ကိုယ်ပဲ စိတ်ဆင်းရဲရတတ်တယ်။ သူတို့အရေးမှန်သမျှကို ဘာမျှ ဝင်မရှုပ်ပဲနေရင် ဒကာမကြီး စိတ်ချမ်းသာလိမ့်မယ်။ ကဲ… ဘုန်းကြီးပေးတဲ့ "ဝ"၃လုံးသုံးကို ဆောင်ထားပေတော့ဗျာ ဟု ထိမိလှသောသြဝါဒကို မိန့်ချွေတော် မူပါသည်။ မှတ်သားစရာကောင်းလှ၏။ ဒကာ ဒကာမတွေ အားလုံး အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာတဲ့အခါ "ဝ"သုံးလုံးကိုဆောင်ဘို့ မမေ့ရန် လက်တို့လို့ သတိပေးလိုက်တာပါ ……။ credit - မူရင်းရေးသားသူ (ဓမ္မလက်ဆောင်) #ဓမ္မနှစ်သက်သူ ❝ "ဝ"သုံးလုံး ေဆာင္ပါ ❞ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး မုံ႐ြာၿမိဳ႕သို႔ ႂကြေတာ္မူေသာအခါ ဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ အလြန္ရင္းႏွီးကြၽမ္းဝင္ေသာ အသက္(၈၀)ေက်ာ္ အဖြားအိုတစ္ဦးက ႀကဳံတုန္းႀကဳံခိုက္ သူမကို ဆုံးမၾသဝါဒ ေပးသနားဘို႔ ေလွ်ာက္တင္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက - "ဒကာမႀကီး … အသက္အ႐ြယ္ႀကီးရင့္လာၿပီဆိုေတာ့ "ဝ"သုံးလုံး ေဆာင္ထားဗ်" ၁။ ဝ ဝ စား အသက္အ႐ြယ္ေတြက ႀကီးရင့္လာၿပီဆိုေတာ့ ကိုယ္ခႏၶာက အားအင္ေတြ တစ္ေန႕တစ္ျခား ဆုတ္ယုတ္လာၿပီ။ ဝဝစားမွ အားရွိမွာ။ အားရွိမွ တရားဘာဝနာကို အားထုတ္နိုင္မွာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒကာမႀကီး ဝဝစားပါ။ ၂။ ေဝးေဝးေန အသက္ႀကီးလာၿပီဆိုေတာ့ ေခ်းမနိုင္ ေသးမနိုင္ ေခ်ာင္းတဟတ္ဟတ္ဆိုေတာ့ သားသမီးေတြက အနားကပ္တာ သိပ္ႀကိဳက္ၾကတာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ေခ်းေသးကိစၥအဝဝကို ကိုယ္က မ႐ြံမရွာ သုတ္သင္ေပးခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔အလွည့္က်ေတာ့ ႐ြံရွာတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ႏွင့္ေဝးေဝးေနမွ အမုန္းမခံရမွာ။ ဒါေၾကာင့္ ေဝးေဝးေနပါဒကာမႀကီး။ ေဝးေဝးေနနိုင္ရင္ေတာ့ ဒကာမႀကီး စိတ္ခ်မ္းသာလိမ့္မယ္။ ၃။ ဝင္မရႈပ္နဲ႕ သားသမီးေတြရဲ႕ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး အေရးမွန္သမွ်ကို ဝင္မရႈပ္ပါနဲ႕။ ကိုယ္က ဝင္ရႈပ္လိုက္လို႔ သားသမီးေတြ မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး "ခင္ဗ်ားႀကီး ဘာသိလို႔ ဝင္ရႈပ္တာလဲ"ဟု အေျပာခံရရင္… ကိုယ္ပဲ စိတ္ဆင္းရဲရတတ္တယ္။ သူတို႔အေရးမွန္သမွ်ကို ဘာမွ် ဝင္မရႈပ္ပဲေနရင္ ဒကာမႀကီး စိတ္ခ်မ္းသာလိမ့္မယ္။ ကဲ… ဘုန္းႀကီးေပးတဲ့ "ဝ"၃လုံးသုံးကို ေဆာင္ထားေပေတာ့ဗ်ာ ဟု ထိမိလွေသာၾသဝါဒကို မိန့္ေခြၽေတာ္ မူပါသည္။ မွတ္သားစရာေကာင္းလွ၏။ ဒကာ ဒကာမေတြ အားလုံး အသက္အ႐ြယ္ ႀကီးရင့္လာတဲ့အခါ "ဝ"သုံးလုံးကိုေဆာင္ဘို႔ မေမ့ရန္ လက္တို႔လို႔ သတိေပးလိုက္တာပါ ……။ credit - မူရင္းေရးသားသူ (ဓမၼလက္ေဆာင္) #ဓမၼႏွစ္သက္သူ
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Bqqvrt
🌺 တားဆီးမရသော ကံခုနစ်ပါး🌺 =================== (သေချာသိသင့်တာမို့ အစအဆုံး ဖတ်ကြည့်စေချင်) အခြားသော ကံများက တားဆီး၍ မရဘဲ သေပြီးသည်နှင့် ဧကန်မုချအကျိုးပေးမည့် ကံတွေကို ဂရုကကံလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ ဂရုကကံတွေကတော့ ကုသိုလ်အရာမှာဆို မဟဂ္ဂုတ်ကုသိုလ်ကံတွေကို ဆိုလိုပါတယ်။ စျာန်ရ သူတော်ကောင်းများဟာ သေသောအခါ အပါယ်ငရဲမကျတော့ဘဲ မိမိတို့ ရသော စျာန်အားလျော်စွာ ဗြဟ္မာ့ဘုံများမှာ ဖြစ်ကြပါတယ်။ အကုသိုလ်အရာမှာတော့ (၆ )မျိုးရှိပါတယ်။ အဲဒါတွေကတော့ ပဉ္စာနန္တရိယကံ ငါးပါးနှင့် နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိတို့ဘဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ပဉ္စာနန္တရိယကံ ငါးပါးဆိုတာကတော့ ၁။ မိခင်အရင်းကို သတ်ခြင်း ၂။ ဖခင်အရင်းကို သတ်ခြင်း မိဘမှန်း သိသည်ဖြစ်စေ မသိသည်ဖြစ်စေ သေစေလိုသောစိတ်ဖြင့် သတ်လျှင် အနန္တရိယကံ ထိုက်ပါတော့တယ်။ အခြားသူကို သေစေလိုသောစိတ်ဖြင့် သေနတ်ဖြင့် ပစ်လိုက်လို့ မိဘတွေကို ထိမှန်ပြီး သေရင်လည်း အနန္တရိယကံထိုက်ပါတယ်။ အကယ်၍ မိဘများက တိရိစ္ဆာန်ဖြစ်နေရင် သတ်သည့်အတွက် အနန္တရိယကံမထိုက်သော်လည်း ထိုကံနီးပါးလောက် ဆရာတော်ကြီးများက မိန့်တော်မူပါတယ်။ ယခု ခေတ်အခါမှာ အရက်မူးလို့ ကိုယ့်မိဘအရင်းကို သတ်မိတာမျိုးတွေ ရှိနေတာ သတိပြုသင့်ပါတယ်။ ၃။ ကိလေသာကင်းကွာ ရဟန္တာကို သတ်ခြင်း ရဟန္တာဖြစ်ပြီးသူကို သတ်မှ အနန္တရိယကံ ထိုက်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ရဟန္တာမဖြစ်ခင် သတ်ပြီး ရဟန္တာဖြစ်ပြီးမှ သေရင်လည်း အနန္တရိယကံထိုက်ပါတယ်။ ၄။ သက်တော်ထင်ရှား မြတ်စွာဘုရားကို သွေးစိမ်းတည်အောင်ပြုခြင်း ယခုအချိန်မှာ မြတ်စွာဘုရားသက်တော်ထင်ရှား မရှိတော့သည့်အတွက် ဘုရားကို သွေးစိမ်း တည်အောင်ပြုခြင်း ဆိုတဲ့ ကံကတော့ ယခုခေတ်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ၅။ သံဃာအသင်းကွဲအောင် အားထုတ်ခြင်း ဆိုတဲ့ ကံငါးပါးဘဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သံဃာအသင်းကွဲအောင် အားထုတ်တယ် ဆိုတာကတော့ တစ်သိမ်တည်းမှာ ကံပြုနေတဲ့ သံဃာတွေကို တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် ကွဲပြားအောင် ကြံဆောင်ပြီး မိမိရဲ့ အားထုတ်မှုကြောင်း ထိုသံဃာများက တစ်သိမ်တည်းမှာ ကံသီးခြား ခွဲပြုမယ် ဆိုရင် သံဃဘေဒကကံထိုက်ပါတော့တယ်။ ဒီကံနဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဂန္ဓာရုံဆရာတော်ကြီး လူတွေ သာမဏေတွေ သံဃဘေဒကအပြစ်မရှိနိုင်သော်လည်း လူ သာမဏေများက သံဃာတွေ တစ်ဖက်နဲ့ တစ်ဖက် ကွဲပြားအောင် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုတွေ ပြုမယ်ဆိုရင် ထို သံဃဘေဒကကံအပြစ်နီးပါးလောက် အပြစ် ကြီးနိုင်တယ်လို့ မိန့်တော်မူပါတယ်။ နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ဆိုတာကတော့ နတ္ထိကဒိဋ္ဌိ - ကုသိုလ်အကုသိုလ်ဆိုတာ မရှိဘူး ကုသိုလ်အကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးဆိုတာ မရှိဘူး အဖေ အမေဆိုတာမရှိ ဘူး နောက်ဘဝဆိုတာ မရှိဘူး သေလျှင်ပြီးပြီ ဆိုတဲ့ အယူအဆမျိုး အဟေတုကဒိဋ္ဌိ - အကြောင်းတရားလည်းမရှိ၊ အကျိုးတရားလည်းမရှိဆိုတဲ့ အယူဝါဒမျိုး အကိရိယဒိဋ္ဌိ - ကောင်းမှုပြုသော်လည်း ကောင်းမှုပြုသည်မမည်၊ မကောင်းမှုပြုသော်လည်း မကောင်းမှုပြုသည်မမည်လို့ ယူဆတဲ့ အယူဝါဒမျိုး ဒီ ဒိဋ္ဌိသုံးမျိုးထဲက တစ်မျိုးမျိုးကို ဘုရားရှင်အဆူဆူတို့ ချေချွတ်သော်လည်း မကျွတ်နိုင်လောက်အောင် စွဲစွဲမြဲမြဲ လက်ခံ ကျင့်သုံးပါက နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိမည်ပါတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဒီ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိသုံးမျိုးဟာ သေပြီးသည်နောက် အပါယ်ငရဲကို သေချာပေါက် ကျရောက်စေမှာဖြစ်လို့ နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒီ အကုသိုလ်ကံ ခြောက်မျိုးထဲက ပဉ္စာနန္တရိယကံငါးပါးမှာ သံဃဘေဒကကံက အပြစ်အကြီးဆုံးပါ။ သို့သော် သံဃဘေဒကကံထက် အပြစ်ကြီး တာကတော့ နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိဖြစ်ပါတယ်။ သံဃဘေဒက ကံကြောင့် အဝီစိငရဲသို့ ကျရောက်နေသောသူဟာ ငရဲသက်မပြည့်ခင် ကမ္ဘာပျက်ရင် ငရဲမှလွတ်ပါတယ်။ နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိကံကြောင့် အပါယ်ငရဲ ကျနေသူတွေကတော့ ကမ္ဘာပျက်တာတောင် ငရဲက မလွတ်ဘဲ အခြားကမ္ဘာရှိငရဲကို ပြောင်းပြီး ငရဲဒုက္ခခံရပါတယ်။ နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် ငရဲသက်တမ်းသတ်မှတ်ချက်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အယူကို မစွန့်မချင်း ငရဲမှာ ဒုက္ခခံရပါတယ်။ အရှင်ဝိဝေကာလင်္ကာရ (ညောင်ဦး) ကိုးကား - သင်္ဂြိုဟ်ဘာသာဋီကာ - ၃၄၁/ ၃၇၉ 🌺 တားဆီးမရေသာ ကံခုနစ္ပါး🌺 =================== (ေသခ်ာသိသင့္တာမို႔ အစအဆုံး ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္) အျခားေသာ ကံမ်ားက တားဆီး၍ မရဘဲ ေသၿပီးသည္ႏွင့္ ဧကန္မုခ်အက်ိဳးေပးမည့္ ကံေတြကို ဂ႐ုကကံလို႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒီ ဂ႐ုကကံေတြကေတာ့ ကုသိုလ္အရာမွာဆို မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္ကံေတြကို ဆိုလိုပါတယ္။ စ်ာန္ရ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားဟာ ေသေသာအခါ အပါယ္ငရဲမက်ေတာ့ဘဲ မိမိတို႔ ရေသာ စ်ာန္အားေလ်ာ္စြာ ျဗဟၼာ့ဘုံမ်ားမွာ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အကုသိုလ္အရာမွာေတာ့ (၆ )မ်ိဳးရွိပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ပၪၥာနႏၱရိယကံ ငါးပါးႏွင့္ နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိတို႔ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပၪၥာနႏၱရိယကံ ငါးပါးဆိုတာကေတာ့ ၁။ မိခင္အရင္းကို သတ္ျခင္း ၂။ ဖခင္အရင္းကို သတ္ျခင္း မိဘမွန္း သိသည္ျဖစ္ေစ မသိသည္ျဖစ္ေစ ေသေစလိုေသာစိတ္ျဖင့္ သတ္လွ်င္ အနႏၱရိယကံ ထိုက္ပါေတာ့တယ္။ အျခားသူကို ေသေစလိုေသာစိတ္ျဖင့္ ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္လိုက္လို႔ မိဘေတြကို ထိမွန္ၿပီး ေသရင္လည္း အနႏၱရိယကံထိုက္ပါတယ္။ အကယ္၍ မိဘမ်ားက တိရိစ္ဆာန္ျဖစ္ေနရင္ သတ္သည့္အတြက္ အနႏၱရိယကံမထိုက္ေသာ္လည္း ထိုကံနီးပါးေလာက္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက မိန့္ေတာ္မူပါတယ္။ ယခု ေခတ္အခါမွာ အရက္မူးလို႔ ကိုယ့္မိဘအရင္းကို သတ္မိတာမ်ိဳးေတြ ရွိေနတာ သတိျပဳသင့္ပါတယ္။ ၃။ ကိေလသာကင္းကြာ ရဟႏၱာကို သတ္ျခင္း ရဟႏၱာျဖစ္ၿပီးသူကို သတ္မွ အနႏၱရိယကံ ထိုက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ရဟႏၱာမျဖစ္ခင္ သတ္ၿပီး ရဟႏၱာျဖစ္ၿပီးမွ ေသရင္လည္း အနႏၱရိယကံထိုက္ပါတယ္။ ၄။ သက္ေတာ္ထင္ရွား ျမတ္စြာဘုရားကို ေသြးစိမ္းတည္ေအာင္ျပဳျခင္း ယခုအခ်ိန္မွာ ျမတ္စြာဘုရားသက္ေတာ္ထင္ရွား မရွိေတာ့သည့္အတြက္ ဘုရားကို ေသြးစိမ္း တည္ေအာင္ျပဳျခင္း ဆိုတဲ့ ကံကေတာ့ ယခုေခတ္မွာ မျဖစ္နိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ၅။ သံဃာအသင္းကြဲေအာင္ အားထုတ္ျခင္း ဆိုတဲ့ ကံငါးပါးဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သံဃာအသင္းကြဲေအာင္ အားထုတ္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ တစ္သိမ္တည္းမွာ ကံျပဳေနတဲ့ သံဃာေတြကို တစ္ဖက္နဲ႕တစ္ဖက္ ကြဲျပားေအာင္ ႀကံေဆာင္ၿပီး မိမိရဲ႕ အားထုတ္မႈေၾကာင္း ထိုသံဃာမ်ားက တစ္သိမ္တည္းမွာ ကံသီးျခား ခြဲျပဳမယ္ ဆိုရင္ သံဃေဘဒကကံထိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဒီကံနဲ႕ ပတ္သက္လို႔ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာဂႏၶာ႐ုံဆရာေတာ္ႀကီး လူေတြ သာမေဏေတြ သံဃေဘဒကအျပစ္မရွိနိုင္ေသာ္လည္း လူ သာမေဏမ်ားက သံဃာေတြ တစ္ဖက္နဲ႕ တစ္ဖက္ ကြဲျပားေအာင္ ေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္မႈေတြ ျပဳမယ္ဆိုရင္ ထို သံဃေဘဒကကံအျပစ္နီးပါးေလာက္ အျပစ္ ႀကီးနိုင္တယ္လို႔ မိန့္ေတာ္မူပါတယ္။ နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိ ဆိုတာကေတာ့ နတၳိကဒိ႒ိ - ကုသိုလ္အကုသိုလ္ဆိုတာ မရွိဘူး ကုသိုလ္အကုသိုလ္ကံရဲ႕ အက်ိဳးဆိုတာ မရွိဘူး အေဖ အေမဆိုတာမရွိ ဘူး ေနာက္ဘဝဆိုတာ မရွိဘူး ေသလွ်င္ၿပီးၿပီ ဆိုတဲ့ အယူအဆမ်ိဳး အေဟတုကဒိ႒ိ - အေၾကာင္းတရားလည္းမရွိ၊ အက်ိဳးတရားလည္းမရွိဆိုတဲ့ အယူဝါဒမ်ိဳး အကိရိယဒိ႒ိ - ေကာင္းမႈျပဳေသာ္လည္း ေကာင္းမႈျပဳသည္မမည္၊ မေကာင္းမႈျပဳေသာ္လည္း မေကာင္းမႈျပဳသည္မမည္လို႔ ယူဆတဲ့ အယူဝါဒမ်ိဳး ဒီ ဒိ႒ိသုံးမ်ိဳးထဲက တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို ဘုရားရွင္အဆူဆူတို႔ ေခ်ခြၽတ္ေသာ္လည္း မကြၽတ္နိုင္ေလာက္ေအာင္ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လက္ခံ က်င့္သုံးပါက နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိမည္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဒီ မိစ္ဆာဒိ႒ိသုံးမ်ိဳးဟာ ေသၿပီးသည္ေနာက္ အပါယ္ငရဲကို ေသခ်ာေပါက္ က်ေရာက္ေစမွာျဖစ္လို႔ နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိလို႔ ေခၚပါတယ္။ ဒီ အကုသိုလ္ကံ ေျခာက္မ်ိဳးထဲက ပၪၥာနႏၱရိယကံငါးပါးမွာ သံဃေဘဒကကံက အျပစ္အႀကီးဆုံးပါ။ သို႔ေသာ္ သံဃေဘဒကကံထက္ အျပစ္ႀကီး တာကေတာ့ နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိျဖစ္ပါတယ္။ သံဃေဘဒက ကံေၾကာင့္ အဝီစိငရဲသို႔ က်ေရာက္ေနေသာသူဟာ ငရဲသက္မျပည့္ခင္ ကမၻာပ်က္ရင္ ငရဲမွလြတ္ပါတယ္။ နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိကံေၾကာင့္ အပါယ္ငရဲ က်ေနသူေတြကေတာ့ ကမၻာပ်က္တာေတာင္ ငရဲက မလြတ္ဘဲ အျခားကမၻာရွိငရဲကို ေျပာင္းၿပီး ငရဲဒုကၡခံရပါတယ္။ နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိ ပုဂၢိုလ္မ်ားအတြက္ ငရဲသက္တမ္းသတ္မွတ္ခ်က္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ အယူကို မစြန့္မခ်င္း ငရဲမွာ ဒုကၡခံရပါတယ္။ အရွင္ဝိေဝကာလကၤာရ (ေညာင္ဦး) ကိုးကား - သျဂၤိုဟ္ဘာသာဋီကာ - ၃၄၁/ ၃၇၉
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/32vNZrl
🌺 တားဆီးမရသော ကံခုနစ်ပါး🌺 =================== (သေချာသိသင့်တာမို့ အစအဆုံး ဖတ်ကြည့်စေချင်) အခြားသော ကံများက တားဆီး၍ မရဘဲ သေပြီးသည်နှင့် ဧကန်မုချအကျိုးပေးမည့် ကံတွေကို ဂရုကကံလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒီ ဂရုကကံတွေကတော့ ကုသိုလ်အရာမှာဆို မဟဂ္ဂုတ်ကုသိုလ်ကံတွေကို ဆိုလိုပါတယ်။ စျာန်ရ သူတော်ကောင်းများဟာ သေသောအခါ အပါယ်ငရဲမကျတော့ဘဲ မိမိတို့ ရသော စျာန်အားလျော်စွာ ဗြဟ္မာ့ဘုံများမှာ ဖြစ်ကြပါတယ်။ အကုသိုလ်အရာမှာတော့ (၆ )မျိုးရှိပါတယ်။ အဲဒါတွေကတော့ ပဉ္စာနန္တရိယကံ ငါးပါးနှင့် နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိတို့ဘဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ပဉ္စာနန္တရိယကံ ငါးပါးဆိုတာကတော့ ၁။ မိခင်အရင်းကို သတ်ခြင်း ၂။ ဖခင်အရင်းကို သတ်ခြင်း မိဘမှန်း သိသည်ဖြစ်စေ မသိသည်ဖြစ်စေ သေစေလိုသောစိတ်ဖြင့် သတ်လျှင် အနန္တရိယကံ ထိုက်ပါတော့တယ်။ အခြားသူကို သေစေလိုသောစိတ်ဖြင့် သေနတ်ဖြင့် ပစ်လိုက်လို့ မိဘတွေကို ထိမှန်ပြီး သေရင်လည်း အနန္တရိယကံထိုက်ပါတယ်။ အကယ်၍ မိဘများက တိရိစ္ဆာန်ဖြစ်နေရင် သတ်သည့်အတွက် အနန္တရိယကံမထိုက်သော်လည်း ထိုကံနီးပါးလောက် ဆရာတော်ကြီးများက မိန့်တော်မူပါတယ်။ ယခု ခေတ်အခါမှာ အရက်မူးလို့ ကိုယ့်မိဘအရင်းကို သတ်မိတာမျိုးတွေ ရှိနေတာ သတိပြုသင့်ပါတယ်။ ၃။ ကိလေသာကင်းကွာ ရဟန္တာကို သတ်ခြင်း ရဟန္တာဖြစ်ပြီးသူကို သတ်မှ အနန္တရိယကံ ထိုက်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ရဟန္တာမဖြစ်ခင် သတ်ပြီး ရဟန္တာဖြစ်ပြီးမှ သေရင်လည်း အနန္တရိယကံထိုက်ပါတယ်။ ၄။ သက်တော်ထင်ရှား မြတ်စွာဘုရားကို သွေးစိမ်းတည်အောင်ပြုခြင်း ယခုအချိန်မှာ မြတ်စွာဘုရားသက်တော်ထင်ရှား မရှိတော့သည့်အတွက် ဘုရားကို သွေးစိမ်း တည်အောင်ပြုခြင်း ဆိုတဲ့ ကံကတော့ ယခုခေတ်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ၅။ သံဃာအသင်းကွဲအောင် အားထုတ်ခြင်း ဆိုတဲ့ ကံငါးပါးဘဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သံဃာအသင်းကွဲအောင် အားထုတ်တယ် ဆိုတာကတော့ တစ်သိမ်တည်းမှာ ကံပြုနေတဲ့ သံဃာတွေကို တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် ကွဲပြားအောင် ကြံဆောင်ပြီး မိမိရဲ့ အားထုတ်မှုကြောင်း ထိုသံဃာများက တစ်သိမ်တည်းမှာ ကံသီးခြား ခွဲပြုမယ် ဆိုရင် သံဃဘေဒကကံထိုက်ပါတော့တယ်။ ဒီကံနဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဂန္ဓာရုံဆရာတော်ကြီး လူတွေ သာမဏေတွေ သံဃဘေဒကအပြစ်မရှိနိုင်သော်လည်း လူ သာမဏေများက သံဃာတွေ တစ်ဖက်နဲ့ တစ်ဖက် ကွဲပြားအောင် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုတွေ ပြုမယ်ဆိုရင် ထို သံဃဘေဒကကံအပြစ်နီးပါးလောက် အပြစ် ကြီးနိုင်တယ်လို့ မိန့်တော်မူပါတယ်။ နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ဆိုတာကတော့ နတ္ထိကဒိဋ္ဌိ - ကုသိုလ်အကုသိုလ်ဆိုတာ မရှိဘူး ကုသိုလ်အကုသိုလ်ကံရဲ့ အကျိုးဆိုတာ မရှိဘူး အဖေ အမေဆိုတာမရှိ ဘူး နောက်ဘဝဆိုတာ မရှိဘူး သေလျှင်ပြီးပြီ ဆိုတဲ့ အယူအဆမျိုး အဟေတုကဒိဋ္ဌိ - အကြောင်းတရားလည်းမရှိ၊ အကျိုးတရားလည်းမရှိဆိုတဲ့ အယူဝါဒမျိုး အကိရိယဒိဋ္ဌိ - ကောင်းမှုပြုသော်လည်း ကောင်းမှုပြုသည်မမည်၊ မကောင်းမှုပြုသော်လည်း မကောင်းမှုပြုသည်မမည်လို့ ယူဆတဲ့ အယူဝါဒမျိုး ဒီ ဒိဋ္ဌိသုံးမျိုးထဲက တစ်မျိုးမျိုးကို ဘုရားရှင်အဆူဆူတို့ ချေချွတ်သော်လည်း မကျွတ်နိုင်လောက်အောင် စွဲစွဲမြဲမြဲ လက်ခံ ကျင့်သုံးပါက နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိမည်ပါတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဒီ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိသုံးမျိုးဟာ သေပြီးသည်နောက် အပါယ်ငရဲကို သေချာပေါက် ကျရောက်စေမှာဖြစ်လို့ နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒီ အကုသိုလ်ကံ ခြောက်မျိုးထဲက ပဉ္စာနန္တရိယကံငါးပါးမှာ သံဃဘေဒကကံက အပြစ်အကြီးဆုံးပါ။ သို့သော် သံဃဘေဒကကံထက် အပြစ်ကြီး တာကတော့ နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိဖြစ်ပါတယ်။ သံဃဘေဒက ကံကြောင့် အဝီစိငရဲသို့ ကျရောက်နေသောသူဟာ ငရဲသက်မပြည့်ခင် ကမ္ဘာပျက်ရင် ငရဲမှလွတ်ပါတယ်။ နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိကံကြောင့် အပါယ်ငရဲ ကျနေသူတွေကတော့ ကမ္ဘာပျက်တာတောင် ငရဲက မလွတ်ဘဲ အခြားကမ္ဘာရှိငရဲကို ပြောင်းပြီး ငရဲဒုက္ခခံရပါတယ်။ နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် ငရဲသက်တမ်းသတ်မှတ်ချက်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အယူကို မစွန့်မချင်း ငရဲမှာ ဒုက္ခခံရပါတယ်။ အရှင်ဝိဝေကာလင်္ကာရ (ညောင်ဦး) ကိုးကား - သင်္ဂြိုဟ်ဘာသာဋီကာ - ၃၄၁/ ၃၇၉ 🌺 တားဆီးမရေသာ ကံခုနစ္ပါး🌺 =================== (ေသခ်ာသိသင့္တာမို႔ အစအဆုံး ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္) အျခားေသာ ကံမ်ားက တားဆီး၍ မရဘဲ ေသၿပီးသည္ႏွင့္ ဧကန္မုခ်အက်ိဳးေပးမည့္ ကံေတြကို ဂ႐ုကကံလို႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒီ ဂ႐ုကကံေတြကေတာ့ ကုသိုလ္အရာမွာဆို မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္ကံေတြကို ဆိုလိုပါတယ္။ စ်ာန္ရ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားဟာ ေသေသာအခါ အပါယ္ငရဲမက်ေတာ့ဘဲ မိမိတို႔ ရေသာ စ်ာန္အားေလ်ာ္စြာ ျဗဟၼာ့ဘုံမ်ားမွာ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အကုသိုလ္အရာမွာေတာ့ (၆ )မ်ိဳးရွိပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ပၪၥာနႏၱရိယကံ ငါးပါးႏွင့္ နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိတို႔ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပၪၥာနႏၱရိယကံ ငါးပါးဆိုတာကေတာ့ ၁။ မိခင္အရင္းကို သတ္ျခင္း ၂။ ဖခင္အရင္းကို သတ္ျခင္း မိဘမွန္း သိသည္ျဖစ္ေစ မသိသည္ျဖစ္ေစ ေသေစလိုေသာစိတ္ျဖင့္ သတ္လွ်င္ အနႏၱရိယကံ ထိုက္ပါေတာ့တယ္။ အျခားသူကို ေသေစလိုေသာစိတ္ျဖင့္ ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္လိုက္လို႔ မိဘေတြကို ထိမွန္ၿပီး ေသရင္လည္း အနႏၱရိယကံထိုက္ပါတယ္။ အကယ္၍ မိဘမ်ားက တိရိစ္ဆာန္ျဖစ္ေနရင္ သတ္သည့္အတြက္ အနႏၱရိယကံမထိုက္ေသာ္လည္း ထိုကံနီးပါးေလာက္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက မိန့္ေတာ္မူပါတယ္။ ယခု ေခတ္အခါမွာ အရက္မူးလို႔ ကိုယ့္မိဘအရင္းကို သတ္မိတာမ်ိဳးေတြ ရွိေနတာ သတိျပဳသင့္ပါတယ္။ ၃။ ကိေလသာကင္းကြာ ရဟႏၱာကို သတ္ျခင္း ရဟႏၱာျဖစ္ၿပီးသူကို သတ္မွ အနႏၱရိယကံ ထိုက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ရဟႏၱာမျဖစ္ခင္ သတ္ၿပီး ရဟႏၱာျဖစ္ၿပီးမွ ေသရင္လည္း အနႏၱရိယကံထိုက္ပါတယ္။ ၄။ သက္ေတာ္ထင္ရွား ျမတ္စြာဘုရားကို ေသြးစိမ္းတည္ေအာင္ျပဳျခင္း ယခုအခ်ိန္မွာ ျမတ္စြာဘုရားသက္ေတာ္ထင္ရွား မရွိေတာ့သည့္အတြက္ ဘုရားကို ေသြးစိမ္း တည္ေအာင္ျပဳျခင္း ဆိုတဲ့ ကံကေတာ့ ယခုေခတ္မွာ မျဖစ္နိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ၅။ သံဃာအသင္းကြဲေအာင္ အားထုတ္ျခင္း ဆိုတဲ့ ကံငါးပါးဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သံဃာအသင္းကြဲေအာင္ အားထုတ္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ တစ္သိမ္တည္းမွာ ကံျပဳေနတဲ့ သံဃာေတြကို တစ္ဖက္နဲ႕တစ္ဖက္ ကြဲျပားေအာင္ ႀကံေဆာင္ၿပီး မိမိရဲ႕ အားထုတ္မႈေၾကာင္း ထိုသံဃာမ်ားက တစ္သိမ္တည္းမွာ ကံသီးျခား ခြဲျပဳမယ္ ဆိုရင္ သံဃေဘဒကကံထိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဒီကံနဲ႕ ပတ္သက္လို႔ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာဂႏၶာ႐ုံဆရာေတာ္ႀကီး လူေတြ သာမေဏေတြ သံဃေဘဒကအျပစ္မရွိနိုင္ေသာ္လည္း လူ သာမေဏမ်ားက သံဃာေတြ တစ္ဖက္နဲ႕ တစ္ဖက္ ကြဲျပားေအာင္ ေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္မႈေတြ ျပဳမယ္ဆိုရင္ ထို သံဃေဘဒကကံအျပစ္နီးပါးေလာက္ အျပစ္ ႀကီးနိုင္တယ္လို႔ မိန့္ေတာ္မူပါတယ္။ နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိ ဆိုတာကေတာ့ နတၳိကဒိ႒ိ - ကုသိုလ္အကုသိုလ္ဆိုတာ မရွိဘူး ကုသိုလ္အကုသိုလ္ကံရဲ႕ အက်ိဳးဆိုတာ မရွိဘူး အေဖ အေမဆိုတာမရွိ ဘူး ေနာက္ဘဝဆိုတာ မရွိဘူး ေသလွ်င္ၿပီးၿပီ ဆိုတဲ့ အယူအဆမ်ိဳး အေဟတုကဒိ႒ိ - အေၾကာင္းတရားလည္းမရွိ၊ အက်ိဳးတရားလည္းမရွိဆိုတဲ့ အယူဝါဒမ်ိဳး အကိရိယဒိ႒ိ - ေကာင္းမႈျပဳေသာ္လည္း ေကာင္းမႈျပဳသည္မမည္၊ မေကာင္းမႈျပဳေသာ္လည္း မေကာင္းမႈျပဳသည္မမည္လို႔ ယူဆတဲ့ အယူဝါဒမ်ိဳး ဒီ ဒိ႒ိသုံးမ်ိဳးထဲက တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကို ဘုရားရွင္အဆူဆူတို႔ ေခ်ခြၽတ္ေသာ္လည္း မကြၽတ္နိုင္ေလာက္ေအာင္ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လက္ခံ က်င့္သုံးပါက နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိမည္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဒီ မိစ္ဆာဒိ႒ိသုံးမ်ိဳးဟာ ေသၿပီးသည္ေနာက္ အပါယ္ငရဲကို ေသခ်ာေပါက္ က်ေရာက္ေစမွာျဖစ္လို႔ နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိလို႔ ေခၚပါတယ္။ ဒီ အကုသိုလ္ကံ ေျခာက္မ်ိဳးထဲက ပၪၥာနႏၱရိယကံငါးပါးမွာ သံဃေဘဒကကံက အျပစ္အႀကီးဆုံးပါ။ သို႔ေသာ္ သံဃေဘဒကကံထက္ အျပစ္ႀကီး တာကေတာ့ နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိျဖစ္ပါတယ္။ သံဃေဘဒက ကံေၾကာင့္ အဝီစိငရဲသို႔ က်ေရာက္ေနေသာသူဟာ ငရဲသက္မျပည့္ခင္ ကမၻာပ်က္ရင္ ငရဲမွလြတ္ပါတယ္။ နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိကံေၾကာင့္ အပါယ္ငရဲ က်ေနသူေတြကေတာ့ ကမၻာပ်က္တာေတာင္ ငရဲက မလြတ္ဘဲ အျခားကမၻာရွိငရဲကို ေျပာင္းၿပီး ငရဲဒုကၡခံရပါတယ္။ နိယတမိစ္ဆာဒိ႒ိ ပုဂၢိုလ္မ်ားအတြက္ ငရဲသက္တမ္းသတ္မွတ္ခ်က္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ အယူကို မစြန့္မခ်င္း ငရဲမွာ ဒုကၡခံရပါတယ္။ အရွင္ဝိေဝကာလကၤာရ (ေညာင္ဦး) ကိုးကား - သျဂၤိုဟ္ဘာသာဋီကာ - ၃၄၁/ ၃၇၉
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/32vNZrl
ခန္ဓာမှာသာလမ်းဆုံးပါစေ 💥💥💥💥💥💥 လောဘ ဒေါသ မောဟတွေနဲ့ ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ဘဝတွေ တရားအားထုတ်တဲ့အခါ ကိလေသာကံကြွင်းတွေများလွန်းလို့ အရိုးကြေကြေ အရေခမ်းခမ်း အားထုတ်ရတာပေါ့။ ဘဝကအေးအေးချမ်းချမ်း နေခဲ့ရပြီး ကိလေသာတွေ အဖြစ်နည်းသလို သီလ သမာဓိ ဖြူစင် တည်ကြည်ပြီး ငြိမ်းချမ်းတဲ့သူမျိုးတွေ တရားအားထုတ်တဲ့အခါ အေးချမ်းလွယ်ကူစွာပဲ လွတ်မြောက်ကြရတာပေါ့။ တစ်ချို့တော့လဲ တရားအနှစ်သာရကို နားလည်တန်ဘိုးထားကြပေမဲ့ ဒီဘဝ တရားရခြင်လဲရ မရခြင်လဲ ဒုတိယဘဝမှာရလဲ နေပါ့စေဆိုပြီး အေးအေးဆေးဆေး အားထုတ်ကြတာပေါ့။ အချို့ကြတော့လဲ မြန်မြန်တရားရပြီး ဒီခန္ဓာဒုက္ခဝဋ်ကနေ မြန်မြန်လွတ်ရင် မြန်မြန်အေးရောဆိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန်အားထုတ်ကြပါတယ်။ အချိန်တိုအတွင်း ရအောင်ကြိုးစားအားထုတ်ကြတာမျိုးပေါ့။ မည်မျှပင် အခြေနေတွေကွာခြားကြပါစေ တစ်သံသရာလုံးမှာ ပြုခဲ့ကြတဲ့ ကာယကံ ဝစီကံ မနောကံ စတဲ့ ကုသိုလ် အကုသိုလ် ကံကြွင်းအားလုံးကို ကျေပျက်အောင် ရှုမှတ်ကြရတာချည်းပါပဲ။ ဒါ့ကြောင့်ယုတ်ညံ့တဲ့ ဝီရိယမျိုးနဲ့တော့ မည်သူမျှ တရားထူးမရနိုင်ပါဘူး။ လောကကနေလွန်မြောက်ဖို့အတွက် တစ်သံသရာလုံး အတ္တဒိဌိနဲ့ စွဲယူထားတဲ့ ခန္ဓာကိုမစွန့်နိုင်မခြင်း မလွန်မြောက်နိုင်ကြပါဘူး။ လူတွေအနီးအပါးမှာ ဖြစ်ကြတဲ့ ပြိတ္တာတွေ အမျှဝေသံကြားရင် လုံးနေအောင်ပြေးကြတာ ကျွတ်မှာကြောက်ကြလို့ပေါ့။ ကျွတ်တယ် လွတ်တယ်ဆိုတာက ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝသစ်တစ်ခုကိုရမှာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ဘဝဟောင်းက သေပေးရတာလေ မရဏ ဒုက္ခနဲ့ရင်ဆိုင်ပြီးမှ ဘဝသစ်ကရမှာကိုး။ သေရမှာ ကြောက်ကြတာပေါ့။ အခုသေရင် အခုနတ်ပြည်ရမယ် သေရဲလားလို့ မေးကြည့်ပါရစေ။ စဉ်းစားလေ အခုသေရဲလားလို့။ တစ်သံသရာလုံးမှာ ငါလို့ အတ္တဒိဌိနဲ့ အသေဆုပ်ကိုင်ခဲ့တဲ့ ခန္ဓာကြီးကို စွန့်လွှတ်ဖို့က လွယ်လွယ်လား ခကခြကလြား စဥြးစားပါ။ အသကျကိုပဓာနမထားပဲ သေလိုက သေပါစေဆိုတဲ့ဝိရိယရှိသူမှသာ လောက ကနေ လွန်တော့ပေမပေါ့။ ဘဝဟောင်းကို မစွန့်နိုင်ပဲ မစွန့်ရဲပဲ ဘဝသစ်က ဘယ်လိုရနိုင်ပါ့မလဲ။ အပယ်လေးဝကို အချိန်မရွေးကျရောက်နိင်တဲ့ ပုထုဇနဘဝကို အတ္တဒိဌိနဲ့စွဲကိုင်ထားတာကို အစွန့်လွှတ်မခြင်း လောကုတ္တရာနယ်သား အရိယာ ခန္ဓာဆိုတာ ရကိုရမလာနိုင်ဘူး။ ဒါကိုသေသေခြာခြာမှတ်စေခြင်ပါတယ်။ တစ်သံသရာလုံး အပါယ်လေးဝမှာ ကစဉ့်ကလျား ပြေးလွှားကျက်စားခဲ့ရ ဒုက္ခခံခဲ့ရလို့ စိတ်အစဉ်မှာကပ်ငြိနေတဲ့ အကုသိုလ် စေတသိက်ပေါင်းအန္တကျေပျက်ဖို့ ရှုမှတ်ရမဲ့လုံ့လ... တစ်သံသရာလုံး အတ္တနဲ့ယူထားတဲ့ အစွဲကျွတ်အောင် ကိလေသာဟူသမျှ ဖြူလွသွားသည်အထိ အားထုတ်နိုင်ဖို့ကတော့ သာမာန် အညံ့စား လုံ့လမျိုးနဲ့ မရနိုင်ပါဘူး။ အတ္တဒိဌိအစွဲကို စွန့်ရဲအောင် စွန့်နိုင်အောင် စ်န့်လွှတ်ပေးဆပ်ရဲတဲ့ သတ္တိထူးဖြစ်တဲ့ အရိုးကြွင်းစေ အရေကြွင်းစေ အကြောကြွင်းစေ အသွေးသားခမ်းစေ.....ဆိုတဲ့ အာတာပီ ဝိရိယထူးမျိုး ပေါ်လာသည်အထိ အားထုတ်နိုင်သူမှသာ... အရိယာဖြစ်ပေတော့မပေါ့။ ခပ်ညံ့ညံ့ဝီရိယမျိုးနဲ့ အရိယာဖြစ်ပါတယ်ဆိုရင် သူကအတုပေါ့။ တရားထူးရလွယ်သူဆိုတာ ဟုတ်ခြင်လဲ ဟုတ်ပေမပေါ့ ဒါပေမဲ့ ဝီရိယဆိုတာကို နားလည်တတ်ဖို့တော့ လိုပါလိမ့်မယ်။ ဒါ့ကြောင့် တရားထူးဆိုတာက ခပ်လွယ်လွယ်နဲ့ ရနိုင်ပါတယ်ဆိုရင် အလွယ်လမ်းကိုလိုက်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ရထားတဲ့ အတုအယောင်သာသနာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သို့သော် တရားထူးဆိုတာဟာ ခက်ခဲနက်နဲစွာ သင်ယူပြီး အားထုတ်ကျင့်ကြံရတာမျိုး မဟုတ်ပဲ ၊ မှန်ကန်တဲ့ အသိ အကျင့်ရှိရင် လုံလောက်တဲ့ လုံ့လ ဝီရိယရှိရင် ရနိုင်တယ်ဆိုတာတော့ သတိပြုရမှာပါ။ မှန်ကန်တဲ့...အသိ မှန်ကန်တဲ့....အကျင့် မှန်ကန်တဲ့....နှလုံးသွင်းမှု လုံလောက်တဲ့...လုံ့လပြုမှု ပြီးပြည့်စုံစေတဲ့...ဝီရိယ စတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ မရှိပဲ ဘယ်သူမှ ...တရားထူးရဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ဆရာတု ဆရာယောင်တွေရဲ့ စကားကို နားယောင်ပြီး.... သူတို့ပါးစပ်ဖျားမှာလမ်းအဆုံးမခံပဲ မိမိခန္ဓာပြတဲ့...အဆုံးကို မြင်အောင် ရှုမှတ်ရင်း.... ခန္ဓမှာ လမ်းဆုံးကြစေလိုပါတယ်။ ခန္ဓာမှာလမ်းဆုံးသူကိုသာ ဘုရားရှင်က သာဓုခေါ်ပါလိမ့်မယ်ခင်ဗျာ။ သာယာချမ်းမြေ့ကြပါစေ Credit,သစ္စာနီ Ko Gyi...© ခႏၶာမွာသာလမ္းဆုံးပါေစ 💥💥💥💥💥💥💥💥 ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြနဲ႕ ႐ုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ဘဝေတြ တရားအားထုတ္တဲ့အခါ ကိေလသာကံႂကြင္းေတြမ်ားလြန္းလို႔ အရိုးေၾကေၾက အေရခမ္းခမ္း အားထုတ္ရတာေပါ့။ ဘဝကေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနခဲ့ရၿပီး ကိေလသာေတြ အျဖစ္နည္းသလို သီလ သမာဓိ ျဖဴစင္ တည္ၾကည္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့သူမ်ိဳးေတြ တရားအားထုတ္တဲ့အခါ ေအးခ်မ္းလြယ္ကူစြာပဲ လြတ္ေျမာက္ၾကရတာေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့လဲ တရားအႏွစ္သာရကို နားလည္တန္ဘိုးထားၾကေပမဲ့ ဒီဘဝ တရားရျခင္လဲရ မရျခင္လဲ ဒုတိယဘဝမွာရလဲ ေနပါ့ေစဆိုၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး အားထုတ္ၾကတာေပါ့။ အခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လဲ ျမန္ျမန္တရားရၿပီး ဒီခႏၶာဒုကၡဝဋ္ကေန ျမန္ျမန္လြတ္ရင္ ျမန္ျမန္ေအးေရာဆိုၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္အားထုတ္ၾကပါတယ္။ အခ်ိန္တိုအတြင္း ရေအာင္ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကတာမ်ိဳးေပါ့။ မည္မွ်ပင္ အေျခေနေတြကြာျခားၾကပါေစ တစ္သံသရာလုံးမွာ ျပဳခဲ့ၾကတဲ့ ကာယကံ ဝစီကံ မေနာကံ စတဲ့ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ ကံႂကြင္းအားလုံးကို ေက်ပ်က္ေအာင္ ရႈမွတ္ၾကရတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ယုတ္ညံ့တဲ့ ဝီရိယမ်ိဳးနဲ႕ေတာ့ မည္သူမွ် တရားထူးမရနိုင္ပါဘူး။ ေလာကကေနလြန္ေျမာက္ဖို႔အတြက္ တစ္သံသရာလုံး အတၱဒိဌိနဲ႕ စြဲယူထားတဲ့ ခႏၶာကိုမစြန့္နိုင္မျခင္း မလြန္ေျမာက္နိုင္ၾကပါဘူး။ လူေတြအနီးအပါးမွာ ျဖစ္ၾကတဲ့ ၿပိတၱာေတြ အမွ်ေဝသံၾကားရင္ လုံးေနေအာင္ေျပးၾကတာ ကြၽတ္မွာေၾကာက္ၾကလို႔ေပါ့။ ကြၽတ္တယ္ လြတ္တယ္ဆိုတာက ပိုေကာင္းတဲ့ ဘဝသစ္တစ္ခုကိုရမွာေပါ့ ဒါေပမဲ့ ဘဝေဟာင္းက ေသေပးရတာေလ မရဏ ဒုကၡနဲ႕ရင္ဆိုင္ၿပီးမွ ဘဝသစ္ကရမွာကိုး။ ေသရမွာ ေၾကာက္ၾကတာေပါ့။ အခုေသရင္ အခုနတ္ျပည္ရမယ္ ေသရဲလားလို႔ ေမးၾကည့္ပါရေစ။ စဥ္းစားေလ အခုေသရဲလားလို႔။ တစ္သံသရာလုံးမွာ ငါလို႔ အတၱဒိဌိနဲ႕ အေသဆုပ္ကိုင္ခဲ့တဲ့ ခႏၶာႀကီးကို စြန့္လႊတ္ဖို႔က လြယ္လြယ္လား ခကျခကၾလား စဥျးစားပါ။ အသက်ကိဳပဓာနမထားပဲ ေသလိုက ေသပါေစဆိုတဲ့ဝိရိယရွိသူမွသာ ေလာက ကေန လြန္ေတာ့ေပမေပါ့။ ဘဝေဟာင္းကို မစြန့္နိုင္ပဲ မစြန့္ရဲပဲ ဘဝသစ္က ဘယ္လိုရနိုင္ပါ့မလဲ။ အပယ္ေလးဝကို အခ်ိန္မေ႐ြးက်ေရာက္နိင္တဲ့ ပုထုဇနဘဝကို အတၱဒိဌိနဲ႕စြဲကိုင္ထားတာကို အစြန့္လႊတ္မျခင္း ေလာကုတၱရာနယ္သား အရိယာ ခႏၶာဆိုတာ ရကိုရမလာနိုင္ဘူး။ ဒါကိုေသေသျခာျခာမွတ္ေစျခင္ပါတယ္။ တစ္သံသရာလုံး အပါယ္ေလးဝမွာ ကစဥ့္ကလ်ား ေျပးလႊားက်က္စားခဲ့ရ ဒုကၡခံခဲ့ရလို႔ စိတ္အစဥ္မွာကပ္ၿငိေနတဲ့ အကုသိုလ္ ေစတသိက္ေပါင္းအႏၱေက်ပ်က္ဖို႔ ရႈမွတ္ရမဲ့လုံ႕လ... တစ္သံသရာလုံး အတၱနဲ႕ယူထားတဲ့ အစြဲကြၽတ္ေအာင္ ကိေလသာဟူသမွ် ျဖဴလြသြားသည္အထိ အားထုတ္နိုင္ဖို႔ကေတာ့ သာမာန္ အညံ့စား လုံ႕လမ်ိဳးနဲ႕ မရနိုင္ပါဘူး။ အတၱဒိဌိအစြဲကို စြန့္ရဲေအာင္ စြန့္နိုင္ေအာင္ စ္န့္လႊတ္ေပးဆပ္ရဲတဲ့ သတၱိထူးျဖစ္တဲ့ အရိုးႂကြင္းေစ အေရႂကြင္းေစ အေၾကာႂကြင္းေစ အေသြးသားခမ္းေစ.....ဆိုတဲ့ အာတာပီ ဝိရိယထူးမ်ိဳး ေပၚလာသည္အထိ အားထုတ္နိုင္သူမွသာ... အရိယာျဖစ္ေပေတာ့မေပါ့။ ခပ္ညံ့ညံ့ဝီရိယမ်ိဳးနဲ႕ အရိယာျဖစ္ပါတယ္ဆိုရင္ သူကအတုေပါ့။ တရားထူးရလြယ္သူဆိုတာ ဟုတ္ျခင္လဲ ဟုတ္ေပမေပါ့ ဒါေပမဲ့ ဝီရိယဆိုတာကို နားလည္တတ္ဖို႔ေတာ့ လိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ တရားထူးဆိုတာက ခပ္လြယ္လြယ္နဲ႕ ရနိုင္ပါတယ္ဆိုရင္ အလြယ္လမ္းကိုလိုက္ၿပီး ခပ္ေပါ့ေပါ့ရထားတဲ့ အတုအေယာင္သာသနာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ တရားထူးဆိုတာဟာ ခက္ခဲနက္နဲစြာ သင္ယူၿပီး အားထုတ္က်င့္ႀကံရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ၊ မွန္ကန္တဲ့ အသိ အက်င့္ရွိရင္ လုံေလာက္တဲ့ လုံ႕လ ဝီရိယရွိရင္ ရနိုင္တယ္ဆိုတာေတာ့ သတိျပဳရမွာပါ။ မွန္ကန္တဲ့...အသိ မွန္ကန္တဲ့....အက်င့္ မွန္ကန္တဲ့....ႏွလုံးသြင္းမႈ လုံေလာက္တဲ့...လုံ႕လျပဳမႈ ၿပီးျပည့္စုံေစတဲ့...ဝီရိယ စတဲ့ ရင္းႏွီးျမႇုပ္ႏွံမႈေတြ မရွိပဲ ဘယ္သူမွ ...တရားထူးရဖို႔ မျဖစ္နိုင္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဆရာတု ဆရာေယာင္ေတြရဲ႕ စကားကို နားေယာင္ၿပီး.... သူတို႔ပါးစပ္ဖ်ားမွာလမ္းအဆုံးမခံပဲ မိမိခႏၶာျပတဲ့...အဆုံးကို ျမင္ေအာင္ ရႈမွတ္ရင္း.... ခႏၶမွာ လမ္းဆုံးၾကေစလိုပါတယ္။ ခႏၶာမွာလမ္းဆုံးသူကိုသာ ဘုရားရွင္က သာဓုေခၚပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ာ။ သာယာခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ Credit,သစၥာနီ Ko Gyi...©
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2VVRd4M
"ဘေးအစစ်ကြီးသုံးပါး" =============== (တိကနိပါတ် အဂုင်္တ္တိုရ် ဘယသုတ်) ✳✳✳✳✳✳✳✳✳ ချစ်သားတို့... တစ်ရံရောအခါ လူ့ပြည်တစ်ခွင် အကုန်စင်အောင် မီးအကြီးအကျယ်လောင်ကျွမ်းမှုဖြစ်ပွား၏။ ရွာ၊နိဂုံ၊ မင်းနေပြည်၊အားလုံးပင် မီးလောင်မှုဖြစ်ပွားလို့ လူ တွေဟာ မီးဘေးလွတ်ရာ ထွက်ပြေးကြ၏။ မိမိ အိမ် သူအိမ်သားချင်းပင်ဖြစ်သော်လည်း စောင့်ခေါ်၍မသွားနိုင်ကြချေ။ တစ်ဦးချင်း ကိုယ်ထွက်ရုန်းကာ ထွက်ပြေးကြရ၏။ ဒီလိုအခါမျိုးမှာ အမေကလည်း သားကို တွေ့မြင်ခွင့်မရ။ သားကလည်း အမေကိုတွေ့ မြင်ခွင့်မရ။ အဲဒီ မီးဘေးကြီးက "ပဌမ အမာတာပုတ္တိ က"ဘေးကြီးဖြစ်၏။ ချစ်သားတို့... တရံရောအခါ လူ့ပြည်တစ်ခွင်အကုန်စင်အောင် မိုးအကြီး အကျယ်ရွာသွန်းမှုဖြစ်ပွား၏။ မိုးအကြီး အကျယ်ရွာခြင်းကြောင့် ရေအလျင်ကြီးစွာဖြစ်ပေါ် လာပြီး ရွာ၊ နိဂုံး ၊မင်းနေပြည် အားလုံးပင် ရေထဲ မျောပါကုန်၏။ အဲဒီလို လူ့ပြည်တစ်ခွင် ရေဘေး အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပွားသည့်အခါ လူတွေလည်း ရေထဲမျောပါသွားကြပြီး တစ်မိသားချင်းပင် တစ်စု တစ်စည်းတည်းမရှိချေ။ ရောက်မိရောက်ရာ ရောက် ကြရကုန်၏။ ဒီလိုအခါမျိုးမှာ အမေကလည်း သားကို တွေ့မြင်ခွင့်မရ။သားကလည်း အမေကို တွေ့မြင် ခွင့်မရ။ အဲဒီလို ရေဘေးကြီးကို "ဒိတိယ အမာတာ ပုတ္တိက"ဘေးလို့ခေါ်၏။ ချစ်သားတို့.... တစ်ရံရောအခါ လူ့ပြည်တွင် သူပုန်ဘေးကြီးဖြစ်ပေါ် လာ၏။ အဲဒီ သူပုန်တွေဟာ တိုင်းစွန် ပြည်နား ဇနပုဒ် မျာကို အတင်းအဓမ္မ နှိပ်စက် ဖျက်ဆီးကြ၏။ ချစ်သားတို့...အဲဒီ သူပုန်ဘေးကြီးဖြစ်ပေါ်လာသည့်အခါ ပြည်သူ ပြည်သားတွေ ကိုယ်လွတ်ရုန်းပြီး ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးကြကုန်၏။ ဒီလိုအခါမျိုးမှာ အမေကလည်း သားကိုတွေ့ခွင့်မရ။ သားကလည်း အမေကို တွေ့ခွင့်မရ။ အဲဒီ သူပုန်ဘေးကြီးက "တတိယ အမာ တာပုတ္တိက"ဘေးလို့ခေါ်၏။ ချစ်သားတို့....ယခုလောကီလူသားတို့ ပြောနေသည့် မီးဘေးကြီးမှာလည်း ပြေးရင်း လွှားရင်းသော်လည်း ကောင်း၊ မီးဘေးလွတ်ရာ တနေရာမှာ ပုန်းနေသော် လည်းကောင်း လွတ်နိုင်သေး၏။ ချစ်သားတို့.... ရေဘေးကြီးဖြစ်ပွားလာလျှင်လည်း ရေမှာ မျောပါရင်း သစ် ဝါး ထင်းတုံး ဖောင်စသည် တို့ကို မှီတွယ်၍ ရေဘေးမှ တရံတစ်ခါ လွတ်နိုင်သေး၏။ ချစ်သားတို့... ယခုလောကီလူသားတို့ပြောနေကြသည့် စစ်ဘေး ကြီးမှာလည်း ပြေးရင်း လွှားရင်း တနေရာမှာ ပုန်း နေလျှင် အသက်ဘေးမှလွတ်နိုင်သေး၏။ ချစ်သားတို့...ဒါကြောင့် ဒီ " မီးဘေး၊ ရေဘေး၊သူပုန် ဘေး" ဤ ဘေးကြီးသုံးပါးကို ဘေးအစစ်လို့မမှတ် သင့်ချေ။ "သမာတာ ပုတ္တိက"ဘေးကြီးသုံးပါးလို့သာ ခေါ်ထိုက်ပေ၏။ ချစ်သားတို့.... နားယူကြ၊ မှတ်သားကြ၊ ငါဘုရား ဟောပြမည့် "အမာတာ ပုတ္တိက"ဘေးကြီးသုံးပါးမှာ အမေက လည်း သားကို မကယ်နိုင်။သားကလည်း အမေ့ ကို မကယ်နိုင်ခြင်းကြောင့် ဘေးအစစ် "အမာတာ ပုတ္တိက"ဘေးကြီးတွေလို့ခေါ်၏။ ချစ်သားတို့.... အဲဒီ ဘေးအစစ်သုံးပါးက... ၁။ ။ဇရာဘေး(အိုဘေးကြီး) ၂။ ။ဗျာဓိဘေး(နာဘေးကြီး) ၃။ ။မရဏဘေး(သေဘေးကြီး) ဒီဘေးကြီးသုံးပါးမှာ အမေကလည်း သားကို မကယ်နိုင်။ သားကလည်း အမေ့ကို မကယ်နိုင်ချေ။ ချစ်သားတို့..... အမေဖြစ်သူက ဆံဖြူ သွားကျိုး အရေတွန့်လိပ် မျက်စိမှုန် နားထိုင်း ခါးကိုင်း ကုန်းကွ အသားအရေ တွေပိန်ချိုင့်ပြီး အိုမင်း မစွမ်းဖြစ်နေသည့်သားကို မြင်၍.... "သား၏ ကိုယ်စား အမေအိုပါရစေ.. ငါ့သား မအိုပါစေလင့်"ဟု စောင့်ရှောက် ကယ်တင် ခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်ချေ။ သားဖြစ်သူကလည်း အမေ့ကိုယ်စား သားအိုပါရစေ အမေ မအိုပါစေလင့်ဟု စောင့်ရှောက် ကယ်တင်ခြင်း ငှါမစွမ်းနိုင်ချေ။ ချစ်သားတို့.... အမေဖြစ်သူက အနာရောဂါဖြင့် ပြင်းစွာနှိုပ်စက်၍ ချမ်းသာကွက် ဘယ်မမြင် လွန်မင်စွာ နာကျင်ပြီး အလွန်ပင်ဆင်းရဲ ကိုယ့်ရဲ့ ကျင်ကြီး ကျင်ငယ်ကို ကိုမျှ ကိုယ်မသုတ်သင်နိုင်၊ ကျင်ကြီး ကျင်ငယ် ရွံ ဖွယ် အညစ်အကြေးတွေ ပေရေ လူးလဲလျက် အိပ်ရာထက်တွင် လှဲကာ သူများထူမှ ထနိုင် သူများ ကျွေးမှ စားနိုင်သည့် သားကိုမြင်၍.... ငါ့သား၏ ကိုစား အမေနာပါရစေ ၊ငါ့သား အနာပါ စေလင့်ဟု စောင့်ရှောက် ကယ်မခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်ချေ ထို့အတူသားဖြစ်သူကလည်း အမေ့ကိုစား သားနာ ပါရစေ အမေ မနာပါစေလင့်ဟု စောင့်ရှောက်ကယ် တင်ခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်ချေ။ ချစ်သားတို့... အမေဖြစ်သူက သေဆုံးသွားသည့်သားကိုမြင်ရ၍... သား၏ ကိုယ်စား အမေ သေပါရစေ ငါ့သား မသေ ပါစေလင့်ဟု စောင့်ရှောက် ကယ်တင်ခြင်းငှါ မစွမ်း နိုင်ပါချေ။ သားဖြစ်သူကလည်း သေဆုံးသွားတဲ့ အမေ့ကို မြင်၍.... "အမေ့ကိုစား သားသေပါရစေ.. အမေ မသေပါစေလင့်ဟု စောင့်ရှောက်ကယ်တင် ခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်ဘူးချစ်သားတို့။ ဒါကြောင့် .... ဒီ အိုဘေးကြီး၊နာဘေးကြီး၊သေဘေးကြီးဆိုတဲ့ အမာတာပုတ္တိက အမေကလည်း သားကိုမကယ် နိုင်။ သားကလည်း အမေ့ကို မကယ်နိုင်သည့် ဘေး အစစ်ကြီးသုံးပါးဟူ၍ သင်ချစ်သားတို့ မှတ်ယူအပ်၏။ ချစ်သားတို့.... ထို အိုဘေး၊နာဘေး၊သေဘေးတို့မှ လွှတ်ကင်းလို ကြလျှင် ဒါန၊သီလ၊ဘာဝနာ သုံးပါးဆုံအောင်ပြု ကျင့်အပ်၏။ မကောင်းမှုမှန်သမျှကို ရှောင်ကြဉ် အပ်၏။ ကောင်းမှုကုသိုလ်တို့ကို ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ကျင့်အပ်၏။ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်မှာ ကိလေသာ တွေ မဝင်အောင် အားထုတ်အပ်၏။ ထိုမှသာလျှင် သင်ချစ်သားတို့သည် ရုပ် နာမ် ဓမ္မ သင်္ခါရတရားတို့ ၏ ဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်းကို ဉာဏ်ဖြင့်ထိုးထွင်းသိမြင် ၍ လေးမဂ် လေးဖိုလ်ရကာ အိုးဘေးကြီးကင်းရာ၊ နာဘေးကြီးကင်းနာ၊ သေဘေးကြီးကင်းရာ၊ မြတ် နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုကြရပေလိမ့်မည်။ ။ (အဂုင်္တ္တိုရ် ဘယသုတ်) မည်သူကမှ မည်သူ့ကိုမကယ်နိုင် +++++++++++++++++++++ ရဘေး မီးဘေး ပြည်ပျက်လေးကား ဆယ်ရေးတစ်ရေး ကယ်နိုင်သေး၏။ အိုဘေး၊ နာဘေး၊ သေခြင်းဘေးဟုဤ ဘေးသုံးပါး လွန်းကြီးမားကား၊ သားနှင့် အမိဖြစ်တုံဘိလည်း မျက်စိအောက်တွင်၊ ရင်ခွင်တင်လျှက် ၊သက်သက်ရေးပိုင်း၊ မကယ်နိုင်ဘူး။ ။ (မန်လည်ဆရာတော်ကြီး) ဓမ္မကို ဖြန့်ဝေသောသူသည် သာသနာပြုသူမည်၏။ ဒါကြောင့်.... ခွင့်မတောင်းဘဲ(share/copy)လုပ်နိုင်ပါသည်။ မေတ္တာဖြင့်.... ယထာဘူတခေမိန္ဒ 15-7-2018 "ေဘးအစစ္ႀကီးသုံးပါး" =============== (တိကနိပါတ္ အဂုတၤၱိုရ္ ဘယသုတ္) ✳✳✳✳✳✳✳✳✳ ခ်စ္သားတို႔... တစ္ရံေရာအခါ လူ႕ျပည္တစ္ခြင္ အကုန္စင္ေအာင္ မီးအႀကီးအက်ယ္ေလာင္ကြၽမ္းမႈျဖစ္ပြား၏။ ႐ြာ၊နိဂုံ၊ မင္းေနျပည္၊အားလုံးပင္ မီးေလာင္မႈျဖစ္ပြားလို႔ လူ ေတြဟာ မီးေဘးလြတ္ရာ ထြက္ေျပးၾက၏။ မိမိ အိမ္ သူအိမ္သားခ်င္းပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေစာင့္ေခၚ၍မသြားနိုင္ၾကေခ်။ တစ္ဦးခ်င္း ကိုယ္ထြက္႐ုန္းကာ ထြက္ေျပးၾကရ၏။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ အေမကလည္း သားကို ေတြ႕ျမင္ခြင့္မရ။ သားကလည္း အေမကိုေတြ႕ ျမင္ခြင့္မရ။ အဲဒီ မီးေဘးႀကီးက "ပဌမ အမာတာပုတၱိ က"ေဘးႀကီးျဖစ္၏။ ခ်စ္သားတို႔... တရံေရာအခါ လူ႕ျပည္တစ္ခြင္အကုန္စင္ေအာင္ မိုးအႀကီး အက်ယ္႐ြာသြန္းမႈျဖစ္ပြား၏။ မိုးအႀကီး အက်ယ္႐ြာျခင္းေၾကာင့္ ေရအလ်င္ႀကီးစြာျဖစ္ေပၚ လာၿပီး ႐ြာ၊ နိဂုံး ၊မင္းေနျပည္ အားလုံးပင္ ေရထဲ ေမ်ာပါကုန္၏။ အဲဒီလို လူ႕ျပည္တစ္ခြင္ ေရေဘး အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ပြားသည့္အခါ လူေတြလည္း ေရထဲေမ်ာပါသြားၾကၿပီး တစ္မိသားခ်င္းပင္ တစ္စု တစ္စည္းတည္းမရွိေခ်။ ေရာက္မိေရာက္ရာ ေရာက္ ၾကရကုန္၏။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ အေမကလည္း သားကို ေတြ႕ျမင္ခြင့္မရ။သားကလည္း အေမကို ေတြ႕ျမင္ ခြင့္မရ။ အဲဒီလို ေရေဘးႀကီးကို "ဒိတိယ အမာတာ ပုတၱိက"ေဘးလို႔ေခၚ၏။ ခ်စ္သားတို႔.... တစ္ရံေရာအခါ လူ႕ျပည္တြင္ သူပုန္ေဘးႀကီးျဖစ္ေပၚ လာ၏။ အဲဒီ သူပုန္ေတြဟာ တိုင္းစြန္ ျပည္နား ဇနပုဒ္ မ်ာကို အတင္းအဓမၼ ႏွိပ္စက္ ဖ်က္ဆီးၾက၏။ ခ်စ္သားတို႔...အဲဒီ သူပုန္ေဘးႀကီးျဖစ္ေပၚလာသည့္အခါ ျပည္သူ ျပည္သားေတြ ကိုယ္လြတ္႐ုန္းၿပီး ေျခဦးတည့္ရာ ေျပးၾကကုန္၏။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ အေမကလည္း သားကိုေတြ႕ခြင့္မရ။ သားကလည္း အေမကို ေတြ႕ခြင့္မရ။ အဲဒီ သူပုန္ေဘးႀကီးက "တတိယ အမာ တာပုတၱိက"ေဘးလို႔ေခၚ၏။ ခ်စ္သားတို႔....ယခုေလာကီလူသားတို႔ ေျပာေနသည့္ မီးေဘးႀကီးမွာလည္း ေျပးရင္း လႊားရင္းေသာ္လည္း ေကာင္း၊ မီးေဘးလြတ္ရာ တေနရာမွာ ပုန္းေနေသာ္ လည္းေကာင္း လြတ္နိုင္ေသး၏။ ခ်စ္သားတို႔.... ေရေဘးႀကီးျဖစ္ပြားလာလွ်င္လည္း ေရမွာ ေမ်ာပါရင္း သစ္ ဝါး ထင္းတုံး ေဖာင္စသည္ တို႔ကို မွီတြယ္၍ ေရေဘးမွ တရံတစ္ခါ လြတ္နိုင္ေသး၏။ ခ်စ္သားတို႔... ယခုေလာကီလူသားတို႔ေျပာေနၾကသည့္ စစ္ေဘး ႀကီးမွာလည္း ေျပးရင္း လႊားရင္း တေနရာမွာ ပုန္း ေနလွ်င္ အသက္ေဘးမွလြတ္နိုင္ေသး၏။ ခ်စ္သားတို႔...ဒါေၾကာင့္ ဒီ " မီးေဘး၊ ေရေဘး၊သူပုန္ ေဘး" ဤ ေဘးႀကီးသုံးပါးကို ေဘးအစစ္လို႔မမွတ္ သင့္ေခ်။ "သမာတာ ပုတၱိက"ေဘးႀကီးသုံးပါးလို႔သာ ေခၚထိုက္ေပ၏။ ခ်စ္သားတို႔.... နားယူၾက၊ မွတ္သားၾက၊ ငါဘုရား ေဟာျပမည့္ "အမာတာ ပုတၱိက"ေဘးႀကီးသုံးပါးမွာ အေမက လည္း သားကို မကယ္နိုင္။သားကလည္း အေမ့ ကို မကယ္နိုင္ျခင္းေၾကာင့္ ေဘးအစစ္ "အမာတာ ပုတၱိက"ေဘးႀကီးေတြလို႔ေခၚ၏။ ခ်စ္သားတို႔.... အဲဒီ ေဘးအစစ္သုံးပါးက... ၁။ ။ဇရာေဘး(အိုေဘးႀကီး) ၂။ ။ဗ်ာဓိေဘး(နာေဘးႀကီး) ၃။ ။မရဏေဘး(ေသေဘးႀကီး) ဒီေဘးႀကီးသုံးပါးမွာ အေမကလည္း သားကို မကယ္နိုင္။ သားကလည္း အေမ့ကို မကယ္နိုင္ေခ်။ ခ်စ္သားတို႔..... အေမျဖစ္သူက ဆံျဖဴ သြားက်ိဳး အေရတြန့္လိပ္ မ်က္စိမႈန္ နားထိုင္း ခါးကိုင္း ကုန္းကြ အသားအေရ ေတြပိန္ခ်ိဳင့္ၿပီး အိုမင္း မစြမ္းျဖစ္ေနသည့္သားကို ျမင္၍.... "သား၏ ကိုယ္စား အေမအိုပါရေစ.. ငါ့သား မအိုပါေစလင့္"ဟု ေစာင့္ေရွာက္ ကယ္တင္ ျခင္းငွါ မစြမ္းနိုင္ေခ်။ သားျဖစ္သူကလည္း အေမ့ကိုယ္စား သားအိုပါရေစ အေမ မအိုပါေစလင့္ဟု ေစာင့္ေရွာက္ ကယ္တင္ျခင္း ငွါမစြမ္းနိုင္ေခ်။ ခ်စ္သားတို႔.... အေမျဖစ္သူက အနာေရာဂါျဖင့္ ျပင္းစြာႏွိုပ္စက္၍ ခ်မ္းသာကြက္ ဘယ္မျမင္ လြန္မင္စြာ နာက်င္ၿပီး အလြန္ပင္ဆင္းရဲ ကိုယ့္ရဲ႕ က်င္ႀကီး က်င္ငယ္ကို ကိုမွ် ကိုယ္မသုတ္သင္နိုင္၊ က်င္ႀကီး က်င္ငယ္ ႐ြံ ဖြယ္ အညစ္အေၾကးေတြ ေပေရ လူးလဲလ်က္ အိပ္ရာထက္တြင္ လွဲကာ သူမ်ားထူမွ ထနိုင္ သူမ်ား ေကြၽးမွ စားနိုင္သည့္ သားကိုျမင္၍.... ငါ့သား၏ ကိုစား အေမနာပါရေစ ၊ငါ့သား အနာပါ ေစလင့္ဟု ေစာင့္ေရွာက္ ကယ္မျခင္းငွါ မစြမ္းနိုင္ေခ် ထို႔အတူသားျဖစ္သူကလည္း အေမ့ကိုစား သားနာ ပါရေစ အေမ မနာပါေစလင့္ဟု ေစာင့္ေရွာက္ကယ္ တင္ျခင္းငွါ မစြမ္းနိုင္ေခ်။ ခ်စ္သားတို႔... အေမျဖစ္သူက ေသဆုံးသြားသည့္သားကိုျမင္ရ၍... သား၏ ကိုယ္စား အေမ ေသပါရေစ ငါ့သား မေသ ပါေစလင့္ဟု ေစာင့္ေရွာက္ ကယ္တင္ျခင္းငွါ မစြမ္း နိုင္ပါေခ်။ သားျဖစ္သူကလည္း ေသဆုံးသြားတဲ့ အေမ့ကို ျမင္၍.... "အေမ့ကိုစား သားေသပါရေစ.. အေမ မေသပါေစလင့္ဟု ေစာင့္ေရွာက္ကယ္တင္ ျခင္းငွါ မစြမ္းနိုင္ဘူးခ်စ္သားတို႔။ ဒါေၾကာင့္ .... ဒီ အိုေဘးႀကီး၊နာေဘးႀကီး၊ေသေဘးႀကီးဆိုတဲ့ အမာတာပုတၱိက အေမကလည္း သားကိုမကယ္ နိုင္။ သားကလည္း အေမ့ကို မကယ္နိုင္သည့္ ေဘး အစစ္ႀကီးသုံးပါးဟူ၍ သင္ခ်စ္သားတို႔ မွတ္ယူအပ္၏။ ခ်စ္သားတို႔.... ထို အိုေဘး၊နာေဘး၊ေသေဘးတို႔မွ လႊတ္ကင္းလို ၾကလွ်င္ ဒါန၊သီလ၊ဘာဝနာ သုံးပါးဆုံေအာင္ျပဳ က်င့္အပ္၏။ မေကာင္းမႈမွန္သမွ်ကို ေရွာင္ၾကဥ္ အပ္၏။ ေကာင္းမႈကုသိုလ္တို႔ကို ျပည့္စုံေအာင္ ျဖည့္က်င့္အပ္၏။ မိမိတို႔ရဲ႕ စိတ္မွာ ကိေလသာ ေတြ မဝင္ေအာင္ အားထုတ္အပ္၏။ ထိုမွသာလွ်င္ သင္ခ်စ္သားတို႔သည္ ႐ုပ္ နာမ္ ဓမၼ သခၤါရတရားတို႔ ၏ ျဖစ္ျခင္း ပ်က္ျခင္းကို ဉာဏ္ျဖင့္ထိုးထြင္းသိျမင္ ၍ ေလးမဂ္ ေလးဖိုလ္ရကာ အိုးေဘးႀကီးကင္းရာ၊ နာေဘးႀကီးကင္းနာ၊ ေသေဘးႀကီးကင္းရာ၊ ျမတ္ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳၾကရေပလိမ့္မည္။ ။ (အဂုတၤၱိုရ္ ဘယသုတ္) မည္သူကမွ မည္သူ႕ကိုမကယ္နိုင္ +++++++++++++++++++++ ရေဘး မီးေဘး ျပည္ပ်က္ေလးကား ဆယ္ေရးတစ္ေရး ကယ္နိုင္ေသး၏။ အိုေဘး၊ နာေဘး၊ ေသျခင္းေဘးဟုဤ ေဘးသုံးပါး လြန္းႀကီးမားကား၊ သားႏွင့္ အမိျဖစ္တုံဘိလည္း မ်က္စိေအာက္တြင္၊ ရင္ခြင္တင္လွ်က္ ၊သက္သက္ေရးပိုင္း၊ မကယ္နိုင္ဘူး။ ။ (မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီး) ဓမၼကို ျဖန့္ေဝေသာသူသည္ သာသနာျပဳသူမည္၏။ ဒါေၾကာင့္.... ခြင့္မေတာင္းဘဲ(share/copy)လုပ္နိုင္ပါသည္။ ေမတၱာျဖင့္.... ယထာဘူတေခမိႏၵ 15-7-2018
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2oNosvb
ခန္ဓာမှာသာလမ်းဆုံးပါစေ 💥💥💥💥💥💥 လောဘ ဒေါသ မောဟတွေနဲ့ ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ဘဝတွေ တရားအားထုတ်တဲ့အခါ ကိလေသာကံကြွင်းတွေများလွန်းလို့ အရိုးကြေကြေ အရေခမ်းခမ်း အားထုတ်ရတာပေါ့။ ဘဝကအေးအေးချမ်းချမ်း နေခဲ့ရပြီး ကိလေသာတွေ အဖြစ်နည်းသလို သီလ သမာဓိ ဖြူစင် တည်ကြည်ပြီး ငြိမ်းချမ်းတဲ့သူမျိုးတွေ တရားအားထုတ်တဲ့အခါ အေးချမ်းလွယ်ကူစွာပဲ လွတ်မြောက်ကြရတာပေါ့။ တစ်ချို့တော့လဲ တရားအနှစ်သာရကို နားလည်တန်ဘိုးထားကြပေမဲ့ ဒီဘဝ တရားရခြင်လဲရ မရခြင်လဲ ဒုတိယဘဝမှာရလဲ နေပါ့စေဆိုပြီး အေးအေးဆေးဆေး အားထုတ်ကြတာပေါ့။ အချို့ကြတော့လဲ မြန်မြန်တရားရပြီး ဒီခန္ဓာဒုက္ခဝဋ်ကနေ မြန်မြန်လွတ်ရင် မြန်မြန်အေးရောဆိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန်အားထုတ်ကြပါတယ်။ အချိန်တိုအတွင်း ရအောင်ကြိုးစားအားထုတ်ကြတာမျိုးပေါ့။ မည်မျှပင် အခြေနေတွေကွာခြားကြပါစေ တစ်သံသရာလုံးမှာ ပြုခဲ့ကြတဲ့ ကာယကံ ဝစီကံ မနောကံ စတဲ့ ကုသိုလ် အကုသိုလ် ကံကြွင်းအားလုံးကို ကျေပျက်အောင် ရှုမှတ်ကြရတာချည်းပါပဲ။ ဒါ့ကြောင့်ယုတ်ညံ့တဲ့ ဝီရိယမျိုးနဲ့တော့ မည်သူမျှ တရားထူးမရနိုင်ပါဘူး။ လောကကနေလွန်မြောက်ဖို့အတွက် တစ်သံသရာလုံး အတ္တဒိဌိနဲ့ စွဲယူထားတဲ့ ခန္ဓာကိုမစွန့်နိုင်မခြင်း မလွန်မြောက်နိုင်ကြပါဘူး။ လူတွေအနီးအပါးမှာ ဖြစ်ကြတဲ့ ပြိတ္တာတွေ အမျှဝေသံကြားရင် လုံးနေအောင်ပြေးကြတာ ကျွတ်မှာကြောက်ကြလို့ပေါ့။ ကျွတ်တယ် လွတ်တယ်ဆိုတာက ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝသစ်တစ်ခုကိုရမှာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ဘဝဟောင်းက သေပေးရတာလေ မရဏ ဒုက္ခနဲ့ရင်ဆိုင်ပြီးမှ ဘဝသစ်ကရမှာကိုး။ သေရမှာ ကြောက်ကြတာပေါ့။ အခုသေရင် အခုနတ်ပြည်ရမယ် သေရဲလားလို့ မေးကြည့်ပါရစေ။ စဉ်းစားလေ အခုသေရဲလားလို့။ တစ်သံသရာလုံးမှာ ငါလို့ အတ္တဒိဌိနဲ့ အသေဆုပ်ကိုင်ခဲ့တဲ့ ခန္ဓာကြီးကို စွန့်လွှတ်ဖို့က လွယ်လွယ်လား ခကခြကလြား စဥြးစားပါ။ အသကျကိုပဓာနမထားပဲ သေလိုက သေပါစေဆိုတဲ့ဝိရိယရှိသူမှသာ လောက ကနေ လွန်တော့ပေမပေါ့။ ဘဝဟောင်းကို မစွန့်နိုင်ပဲ မစွန့်ရဲပဲ ဘဝသစ်က ဘယ်လိုရနိုင်ပါ့မလဲ။ အပယ်လေးဝကို အချိန်မရွေးကျရောက်နိင်တဲ့ ပုထုဇနဘဝကို အတ္တဒိဌိနဲ့စွဲကိုင်ထားတာကို အစွန့်လွှတ်မခြင်း လောကုတ္တရာနယ်သား အရိယာ ခန္ဓာဆိုတာ ရကိုရမလာနိုင်ဘူး။ ဒါကိုသေသေခြာခြာမှတ်စေခြင်ပါတယ်။ တစ်သံသရာလုံး အပါယ်လေးဝမှာ ကစဉ့်ကလျား ပြေးလွှားကျက်စားခဲ့ရ ဒုက္ခခံခဲ့ရလို့ စိတ်အစဉ်မှာကပ်ငြိနေတဲ့ အကုသိုလ် စေတသိက်ပေါင်းအန္တကျေပျက်ဖို့ ရှုမှတ်ရမဲ့လုံ့လ... တစ်သံသရာလုံး အတ္တနဲ့ယူထားတဲ့ အစွဲကျွတ်အောင် ကိလေသာဟူသမျှ ဖြူလွသွားသည်အထိ အားထုတ်နိုင်ဖို့ကတော့ သာမာန် အညံ့စား လုံ့လမျိုးနဲ့ မရနိုင်ပါဘူး။ အတ္တဒိဌိအစွဲကို စွန့်ရဲအောင် စွန့်နိုင်အောင် စ်န့်လွှတ်ပေးဆပ်ရဲတဲ့ သတ္တိထူးဖြစ်တဲ့ အရိုးကြွင်းစေ အရေကြွင်းစေ အကြောကြွင်းစေ အသွေးသားခမ်းစေ.....ဆိုတဲ့ အာတာပီ ဝိရိယထူးမျိုး ပေါ်လာသည်အထိ အားထုတ်နိုင်သူမှသာ... အရိယာဖြစ်ပေတော့မပေါ့။ ခပ်ညံ့ညံ့ဝီရိယမျိုးနဲ့ အရိယာဖြစ်ပါတယ်ဆိုရင် သူကအတုပေါ့။ တရားထူးရလွယ်သူဆိုတာ ဟုတ်ခြင်လဲ ဟုတ်ပေမပေါ့ ဒါပေမဲ့ ဝီရိယဆိုတာကို နားလည်တတ်ဖို့တော့ လိုပါလိမ့်မယ်။ ဒါ့ကြောင့် တရားထူးဆိုတာက ခပ်လွယ်လွယ်နဲ့ ရနိုင်ပါတယ်ဆိုရင် အလွယ်လမ်းကိုလိုက်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ရထားတဲ့ အတုအယောင်သာသနာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သို့သော် တရားထူးဆိုတာဟာ ခက်ခဲနက်နဲစွာ သင်ယူပြီး အားထုတ်ကျင့်ကြံရတာမျိုး မဟုတ်ပဲ ၊ မှန်ကန်တဲ့ အသိ အကျင့်ရှိရင် လုံလောက်တဲ့ လုံ့လ ဝီရိယရှိရင် ရနိုင်တယ်ဆိုတာတော့ သတိပြုရမှာပါ။ မှန်ကန်တဲ့...အသိ မှန်ကန်တဲ့....အကျင့် မှန်ကန်တဲ့....နှလုံးသွင်းမှု လုံလောက်တဲ့...လုံ့လပြုမှု ပြီးပြည့်စုံစေတဲ့...ဝီရိယ စတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ မရှိပဲ ဘယ်သူမှ ...တရားထူးရဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ဆရာတု ဆရာယောင်တွေရဲ့ စကားကို နားယောင်ပြီး.... သူတို့ပါးစပ်ဖျားမှာလမ်းအဆုံးမခံပဲ မိမိခန္ဓာပြတဲ့...အဆုံးကို မြင်အောင် ရှုမှတ်ရင်း.... ခန္ဓမှာ လမ်းဆုံးကြစေလိုပါတယ်။ ခန္ဓာမှာလမ်းဆုံးသူကိုသာ ဘုရားရှင်က သာဓုခေါ်ပါလိမ့်မယ်ခင်ဗျာ။ သာယာချမ်းမြေ့ကြပါစေ Credit,သစ္စာနီ Ko Gyi...© ခႏၶာမွာသာလမ္းဆုံးပါေစ 💥💥💥💥💥💥💥💥 ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြနဲ႕ ႐ုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ဘဝေတြ တရားအားထုတ္တဲ့အခါ ကိေလသာကံႂကြင္းေတြမ်ားလြန္းလို႔ အရိုးေၾကေၾက အေရခမ္းခမ္း အားထုတ္ရတာေပါ့။ ဘဝကေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနခဲ့ရၿပီး ကိေလသာေတြ အျဖစ္နည္းသလို သီလ သမာဓိ ျဖဴစင္ တည္ၾကည္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့သူမ်ိဳးေတြ တရားအားထုတ္တဲ့အခါ ေအးခ်မ္းလြယ္ကူစြာပဲ လြတ္ေျမာက္ၾကရတာေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့လဲ တရားအႏွစ္သာရကို နားလည္တန္ဘိုးထားၾကေပမဲ့ ဒီဘဝ တရားရျခင္လဲရ မရျခင္လဲ ဒုတိယဘဝမွာရလဲ ေနပါ့ေစဆိုၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး အားထုတ္ၾကတာေပါ့။ အခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လဲ ျမန္ျမန္တရားရၿပီး ဒီခႏၶာဒုကၡဝဋ္ကေန ျမန္ျမန္လြတ္ရင္ ျမန္ျမန္ေအးေရာဆိုၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္အားထုတ္ၾကပါတယ္။ အခ်ိန္တိုအတြင္း ရေအာင္ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကတာမ်ိဳးေပါ့။ မည္မွ်ပင္ အေျခေနေတြကြာျခားၾကပါေစ တစ္သံသရာလုံးမွာ ျပဳခဲ့ၾကတဲ့ ကာယကံ ဝစီကံ မေနာကံ စတဲ့ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ ကံႂကြင္းအားလုံးကို ေက်ပ်က္ေအာင္ ရႈမွတ္ၾကရတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ယုတ္ညံ့တဲ့ ဝီရိယမ်ိဳးနဲ႕ေတာ့ မည္သူမွ် တရားထူးမရနိုင္ပါဘူး။ ေလာကကေနလြန္ေျမာက္ဖို႔အတြက္ တစ္သံသရာလုံး အတၱဒိဌိနဲ႕ စြဲယူထားတဲ့ ခႏၶာကိုမစြန့္နိုင္မျခင္း မလြန္ေျမာက္နိုင္ၾကပါဘူး။ လူေတြအနီးအပါးမွာ ျဖစ္ၾကတဲ့ ၿပိတၱာေတြ အမွ်ေဝသံၾကားရင္ လုံးေနေအာင္ေျပးၾကတာ ကြၽတ္မွာေၾကာက္ၾကလို႔ေပါ့။ ကြၽတ္တယ္ လြတ္တယ္ဆိုတာက ပိုေကာင္းတဲ့ ဘဝသစ္တစ္ခုကိုရမွာေပါ့ ဒါေပမဲ့ ဘဝေဟာင္းက ေသေပးရတာေလ မရဏ ဒုကၡနဲ႕ရင္ဆိုင္ၿပီးမွ ဘဝသစ္ကရမွာကိုး။ ေသရမွာ ေၾကာက္ၾကတာေပါ့။ အခုေသရင္ အခုနတ္ျပည္ရမယ္ ေသရဲလားလို႔ ေမးၾကည့္ပါရေစ။ စဥ္းစားေလ အခုေသရဲလားလို႔။ တစ္သံသရာလုံးမွာ ငါလို႔ အတၱဒိဌိနဲ႕ အေသဆုပ္ကိုင္ခဲ့တဲ့ ခႏၶာႀကီးကို စြန့္လႊတ္ဖို႔က လြယ္လြယ္လား ခကျခကၾလား စဥျးစားပါ။ အသက်ကိဳပဓာနမထားပဲ ေသလိုက ေသပါေစဆိုတဲ့ဝိရိယရွိသူမွသာ ေလာက ကေန လြန္ေတာ့ေပမေပါ့။ ဘဝေဟာင္းကို မစြန့္နိုင္ပဲ မစြန့္ရဲပဲ ဘဝသစ္က ဘယ္လိုရနိုင္ပါ့မလဲ။ အပယ္ေလးဝကို အခ်ိန္မေ႐ြးက်ေရာက္နိင္တဲ့ ပုထုဇနဘဝကို အတၱဒိဌိနဲ႕စြဲကိုင္ထားတာကို အစြန့္လႊတ္မျခင္း ေလာကုတၱရာနယ္သား အရိယာ ခႏၶာဆိုတာ ရကိုရမလာနိုင္ဘူး။ ဒါကိုေသေသျခာျခာမွတ္ေစျခင္ပါတယ္။ တစ္သံသရာလုံး အပါယ္ေလးဝမွာ ကစဥ့္ကလ်ား ေျပးလႊားက်က္စားခဲ့ရ ဒုကၡခံခဲ့ရလို႔ စိတ္အစဥ္မွာကပ္ၿငိေနတဲ့ အကုသိုလ္ ေစတသိက္ေပါင္းအႏၱေက်ပ်က္ဖို႔ ရႈမွတ္ရမဲ့လုံ႕လ... တစ္သံသရာလုံး အတၱနဲ႕ယူထားတဲ့ အစြဲကြၽတ္ေအာင္ ကိေလသာဟူသမွ် ျဖဴလြသြားသည္အထိ အားထုတ္နိုင္ဖို႔ကေတာ့ သာမာန္ အညံ့စား လုံ႕လမ်ိဳးနဲ႕ မရနိုင္ပါဘူး။ အတၱဒိဌိအစြဲကို စြန့္ရဲေအာင္ စြန့္နိုင္ေအာင္ စ္န့္လႊတ္ေပးဆပ္ရဲတဲ့ သတၱိထူးျဖစ္တဲ့ အရိုးႂကြင္းေစ အေရႂကြင္းေစ အေၾကာႂကြင္းေစ အေသြးသားခမ္းေစ.....ဆိုတဲ့ အာတာပီ ဝိရိယထူးမ်ိဳး ေပၚလာသည္အထိ အားထုတ္နိုင္သူမွသာ... အရိယာျဖစ္ေပေတာ့မေပါ့။ ခပ္ညံ့ညံ့ဝီရိယမ်ိဳးနဲ႕ အရိယာျဖစ္ပါတယ္ဆိုရင္ သူကအတုေပါ့။ တရားထူးရလြယ္သူဆိုတာ ဟုတ္ျခင္လဲ ဟုတ္ေပမေပါ့ ဒါေပမဲ့ ဝီရိယဆိုတာကို နားလည္တတ္ဖို႔ေတာ့ လိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ တရားထူးဆိုတာက ခပ္လြယ္လြယ္နဲ႕ ရနိုင္ပါတယ္ဆိုရင္ အလြယ္လမ္းကိုလိုက္ၿပီး ခပ္ေပါ့ေပါ့ရထားတဲ့ အတုအေယာင္သာသနာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ တရားထူးဆိုတာဟာ ခက္ခဲနက္နဲစြာ သင္ယူၿပီး အားထုတ္က်င့္ႀကံရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ၊ မွန္ကန္တဲ့ အသိ အက်င့္ရွိရင္ လုံေလာက္တဲ့ လုံ႕လ ဝီရိယရွိရင္ ရနိုင္တယ္ဆိုတာေတာ့ သတိျပဳရမွာပါ။ မွန္ကန္တဲ့...အသိ မွန္ကန္တဲ့....အက်င့္ မွန္ကန္တဲ့....ႏွလုံးသြင္းမႈ လုံေလာက္တဲ့...လုံ႕လျပဳမႈ ၿပီးျပည့္စုံေစတဲ့...ဝီရိယ စတဲ့ ရင္းႏွီးျမႇုပ္ႏွံမႈေတြ မရွိပဲ ဘယ္သူမွ ...တရားထူးရဖို႔ မျဖစ္နိုင္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဆရာတု ဆရာေယာင္ေတြရဲ႕ စကားကို နားေယာင္ၿပီး.... သူတို႔ပါးစပ္ဖ်ားမွာလမ္းအဆုံးမခံပဲ မိမိခႏၶာျပတဲ့...အဆုံးကို ျမင္ေအာင္ ရႈမွတ္ရင္း.... ခႏၶမွာ လမ္းဆုံးၾကေစလိုပါတယ္။ ခႏၶာမွာလမ္းဆုံးသူကိုသာ ဘုရားရွင္က သာဓုေခၚပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ာ။ သာယာခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ Credit,သစၥာနီ Ko Gyi...©
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2VVRd4M
"ဘေးအစစ်ကြီးသုံးပါး" =============== (တိကနိပါတ် အဂုင်္တ္တိုရ် ဘယသုတ်) ✳✳✳✳✳✳✳✳✳ ချစ်သားတို့... တစ်ရံရောအခါ လူ့ပြည်တစ်ခွင် အကုန်စင်အောင် မီးအကြီးအကျယ်လောင်ကျွမ်းမှုဖြစ်ပွား၏။ ရွာ၊နိဂုံ၊ မင်းနေပြည်၊အားလုံးပင် မီးလောင်မှုဖြစ်ပွားလို့ လူ တွေဟာ မီးဘေးလွတ်ရာ ထွက်ပြေးကြ၏။ မိမိ အိမ် သူအိမ်သားချင်းပင်ဖြစ်သော်လည်း စောင့်ခေါ်၍မသွားနိုင်ကြချေ။ တစ်ဦးချင်း ကိုယ်ထွက်ရုန်းကာ ထွက်ပြေးကြရ၏။ ဒီလိုအခါမျိုးမှာ အမေကလည်း သားကို တွေ့မြင်ခွင့်မရ။ သားကလည်း အမေကိုတွေ့ မြင်ခွင့်မရ။ အဲဒီ မီးဘေးကြီးက "ပဌမ အမာတာပုတ္တိ က"ဘေးကြီးဖြစ်၏။ ချစ်သားတို့... တရံရောအခါ လူ့ပြည်တစ်ခွင်အကုန်စင်အောင် မိုးအကြီး အကျယ်ရွာသွန်းမှုဖြစ်ပွား၏။ မိုးအကြီး အကျယ်ရွာခြင်းကြောင့် ရေအလျင်ကြီးစွာဖြစ်ပေါ် လာပြီး ရွာ၊ နိဂုံး ၊မင်းနေပြည် အားလုံးပင် ရေထဲ မျောပါကုန်၏။ အဲဒီလို လူ့ပြည်တစ်ခွင် ရေဘေး အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပွားသည့်အခါ လူတွေလည်း ရေထဲမျောပါသွားကြပြီး တစ်မိသားချင်းပင် တစ်စု တစ်စည်းတည်းမရှိချေ။ ရောက်မိရောက်ရာ ရောက် ကြရကုန်၏။ ဒီလိုအခါမျိုးမှာ အမေကလည်း သားကို တွေ့မြင်ခွင့်မရ။သားကလည်း အမေကို တွေ့မြင် ခွင့်မရ။ အဲဒီလို ရေဘေးကြီးကို "ဒိတိယ အမာတာ ပုတ္တိက"ဘေးလို့ခေါ်၏။ ချစ်သားတို့.... တစ်ရံရောအခါ လူ့ပြည်တွင် သူပုန်ဘေးကြီးဖြစ်ပေါ် လာ၏။ အဲဒီ သူပုန်တွေဟာ တိုင်းစွန် ပြည်နား ဇနပုဒ် မျာကို အတင်းအဓမ္မ နှိပ်စက် ဖျက်ဆီးကြ၏။ ချစ်သားတို့...အဲဒီ သူပုန်ဘေးကြီးဖြစ်ပေါ်လာသည့်အခါ ပြည်သူ ပြည်သားတွေ ကိုယ်လွတ်ရုန်းပြီး ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးကြကုန်၏။ ဒီလိုအခါမျိုးမှာ အမေကလည်း သားကိုတွေ့ခွင့်မရ။ သားကလည်း အမေကို တွေ့ခွင့်မရ။ အဲဒီ သူပုန်ဘေးကြီးက "တတိယ အမာ တာပုတ္တိက"ဘေးလို့ခေါ်၏။ ချစ်သားတို့....ယခုလောကီလူသားတို့ ပြောနေသည့် မီးဘေးကြီးမှာလည်း ပြေးရင်း လွှားရင်းသော်လည်း ကောင်း၊ မီးဘေးလွတ်ရာ တနေရာမှာ ပုန်းနေသော် လည်းကောင်း လွတ်နိုင်သေး၏။ ချစ်သားတို့.... ရေဘေးကြီးဖြစ်ပွားလာလျှင်လည်း ရေမှာ မျောပါရင်း သစ် ဝါး ထင်းတုံး ဖောင်စသည် တို့ကို မှီတွယ်၍ ရေဘေးမှ တရံတစ်ခါ လွတ်နိုင်သေး၏။ ချစ်သားတို့... ယခုလောကီလူသားတို့ပြောနေကြသည့် စစ်ဘေး ကြီးမှာလည်း ပြေးရင်း လွှားရင်း တနေရာမှာ ပုန်း နေလျှင် အသက်ဘေးမှလွတ်နိုင်သေး၏။ ချစ်သားတို့...ဒါကြောင့် ဒီ " မီးဘေး၊ ရေဘေး၊သူပုန် ဘေး" ဤ ဘေးကြီးသုံးပါးကို ဘေးအစစ်လို့မမှတ် သင့်ချေ။ "သမာတာ ပုတ္တိက"ဘေးကြီးသုံးပါးလို့သာ ခေါ်ထိုက်ပေ၏။ ချစ်သားတို့.... နားယူကြ၊ မှတ်သားကြ၊ ငါဘုရား ဟောပြမည့် "အမာတာ ပုတ္တိက"ဘေးကြီးသုံးပါးမှာ အမေက လည်း သားကို မကယ်နိုင်။သားကလည်း အမေ့ ကို မကယ်နိုင်ခြင်းကြောင့် ဘေးအစစ် "အမာတာ ပုတ္တိက"ဘေးကြီးတွေလို့ခေါ်၏။ ချစ်သားတို့.... အဲဒီ ဘေးအစစ်သုံးပါးက... ၁။ ။ဇရာဘေး(အိုဘေးကြီး) ၂။ ။ဗျာဓိဘေး(နာဘေးကြီး) ၃။ ။မရဏဘေး(သေဘေးကြီး) ဒီဘေးကြီးသုံးပါးမှာ အမေကလည်း သားကို မကယ်နိုင်။ သားကလည်း အမေ့ကို မကယ်နိုင်ချေ။ ချစ်သားတို့..... အမေဖြစ်သူက ဆံဖြူ သွားကျိုး အရေတွန့်လိပ် မျက်စိမှုန် နားထိုင်း ခါးကိုင်း ကုန်းကွ အသားအရေ တွေပိန်ချိုင့်ပြီး အိုမင်း မစွမ်းဖြစ်နေသည့်သားကို မြင်၍.... "သား၏ ကိုယ်စား အမေအိုပါရစေ.. ငါ့သား မအိုပါစေလင့်"ဟု စောင့်ရှောက် ကယ်တင် ခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်ချေ။ သားဖြစ်သူကလည်း အမေ့ကိုယ်စား သားအိုပါရစေ အမေ မအိုပါစေလင့်ဟု စောင့်ရှောက် ကယ်တင်ခြင်း ငှါမစွမ်းနိုင်ချေ။ ချစ်သားတို့.... အမေဖြစ်သူက အနာရောဂါဖြင့် ပြင်းစွာနှိုပ်စက်၍ ချမ်းသာကွက် ဘယ်မမြင် လွန်မင်စွာ နာကျင်ပြီး အလွန်ပင်ဆင်းရဲ ကိုယ့်ရဲ့ ကျင်ကြီး ကျင်ငယ်ကို ကိုမျှ ကိုယ်မသုတ်သင်နိုင်၊ ကျင်ကြီး ကျင်ငယ် ရွံ ဖွယ် အညစ်အကြေးတွေ ပေရေ လူးလဲလျက် အိပ်ရာထက်တွင် လှဲကာ သူများထူမှ ထနိုင် သူများ ကျွေးမှ စားနိုင်သည့် သားကိုမြင်၍.... ငါ့သား၏ ကိုစား အမေနာပါရစေ ၊ငါ့သား အနာပါ စေလင့်ဟု စောင့်ရှောက် ကယ်မခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်ချေ ထို့အတူသားဖြစ်သူကလည်း အမေ့ကိုစား သားနာ ပါရစေ အမေ မနာပါစေလင့်ဟု စောင့်ရှောက်ကယ် တင်ခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်ချေ။ ချစ်သားတို့... အမေဖြစ်သူက သေဆုံးသွားသည့်သားကိုမြင်ရ၍... သား၏ ကိုယ်စား အမေ သေပါရစေ ငါ့သား မသေ ပါစေလင့်ဟု စောင့်ရှောက် ကယ်တင်ခြင်းငှါ မစွမ်း နိုင်ပါချေ။ သားဖြစ်သူကလည်း သေဆုံးသွားတဲ့ အမေ့ကို မြင်၍.... "အမေ့ကိုစား သားသေပါရစေ.. အမေ မသေပါစေလင့်ဟု စောင့်ရှောက်ကယ်တင် ခြင်းငှါ မစွမ်းနိုင်ဘူးချစ်သားတို့။ ဒါကြောင့် .... ဒီ အိုဘေးကြီး၊နာဘေးကြီး၊သေဘေးကြီးဆိုတဲ့ အမာတာပုတ္တိက အမေကလည်း သားကိုမကယ် နိုင်။ သားကလည်း အမေ့ကို မကယ်နိုင်သည့် ဘေး အစစ်ကြီးသုံးပါးဟူ၍ သင်ချစ်သားတို့ မှတ်ယူအပ်၏။ ချစ်သားတို့.... ထို အိုဘေး၊နာဘေး၊သေဘေးတို့မှ လွှတ်ကင်းလို ကြလျှင် ဒါန၊သီလ၊ဘာဝနာ သုံးပါးဆုံအောင်ပြု ကျင့်အပ်၏။ မကောင်းမှုမှန်သမျှကို ရှောင်ကြဉ် အပ်၏။ ကောင်းမှုကုသိုလ်တို့ကို ပြည့်စုံအောင် ဖြည့်ကျင့်အပ်၏။ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်မှာ ကိလေသာ တွေ မဝင်အောင် အားထုတ်အပ်၏။ ထိုမှသာလျှင် သင်ချစ်သားတို့သည် ရုပ် နာမ် ဓမ္မ သင်္ခါရတရားတို့ ၏ ဖြစ်ခြင်း ပျက်ခြင်းကို ဉာဏ်ဖြင့်ထိုးထွင်းသိမြင် ၍ လေးမဂ် လေးဖိုလ်ရကာ အိုးဘေးကြီးကင်းရာ၊ နာဘေးကြီးကင်းနာ၊ သေဘေးကြီးကင်းရာ၊ မြတ် နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုကြရပေလိမ့်မည်။ ။ (အဂုင်္တ္တိုရ် ဘယသုတ်) မည်သူကမှ မည်သူ့ကိုမကယ်နိုင် +++++++++++++++++++++ ရဘေး မီးဘေး ပြည်ပျက်လေးကား ဆယ်ရေးတစ်ရေး ကယ်နိုင်သေး၏။ အိုဘေး၊ နာဘေး၊ သေခြင်းဘေးဟုဤ ဘေးသုံးပါး လွန်းကြီးမားကား၊ သားနှင့် အမိဖြစ်တုံဘိလည်း မျက်စိအောက်တွင်၊ ရင်ခွင်တင်လျှက် ၊သက်သက်ရေးပိုင်း၊ မကယ်နိုင်ဘူး။ ။ (မန်လည်ဆရာတော်ကြီး) ဓမ္မကို ဖြန့်ဝေသောသူသည် သာသနာပြုသူမည်၏။ ဒါကြောင့်.... ခွင့်မတောင်းဘဲ(share/copy)လုပ်နိုင်ပါသည်။ မေတ္တာဖြင့်.... ယထာဘူတခေမိန္ဒ 15-7-2018 "ေဘးအစစ္ႀကီးသုံးပါး" =============== (တိကနိပါတ္ အဂုတၤၱိုရ္ ဘယသုတ္) ✳✳✳✳✳✳✳✳✳ ခ်စ္သားတို႔... တစ္ရံေရာအခါ လူ႕ျပည္တစ္ခြင္ အကုန္စင္ေအာင္ မီးအႀကီးအက်ယ္ေလာင္ကြၽမ္းမႈျဖစ္ပြား၏။ ႐ြာ၊နိဂုံ၊ မင္းေနျပည္၊အားလုံးပင္ မီးေလာင္မႈျဖစ္ပြားလို႔ လူ ေတြဟာ မီးေဘးလြတ္ရာ ထြက္ေျပးၾက၏။ မိမိ အိမ္ သူအိမ္သားခ်င္းပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေစာင့္ေခၚ၍မသြားနိုင္ၾကေခ်။ တစ္ဦးခ်င္း ကိုယ္ထြက္႐ုန္းကာ ထြက္ေျပးၾကရ၏။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ အေမကလည္း သားကို ေတြ႕ျမင္ခြင့္မရ။ သားကလည္း အေမကိုေတြ႕ ျမင္ခြင့္မရ။ အဲဒီ မီးေဘးႀကီးက "ပဌမ အမာတာပုတၱိ က"ေဘးႀကီးျဖစ္၏။ ခ်စ္သားတို႔... တရံေရာအခါ လူ႕ျပည္တစ္ခြင္အကုန္စင္ေအာင္ မိုးအႀကီး အက်ယ္႐ြာသြန္းမႈျဖစ္ပြား၏။ မိုးအႀကီး အက်ယ္႐ြာျခင္းေၾကာင့္ ေရအလ်င္ႀကီးစြာျဖစ္ေပၚ လာၿပီး ႐ြာ၊ နိဂုံး ၊မင္းေနျပည္ အားလုံးပင္ ေရထဲ ေမ်ာပါကုန္၏။ အဲဒီလို လူ႕ျပည္တစ္ခြင္ ေရေဘး အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ပြားသည့္အခါ လူေတြလည္း ေရထဲေမ်ာပါသြားၾကၿပီး တစ္မိသားခ်င္းပင္ တစ္စု တစ္စည္းတည္းမရွိေခ်။ ေရာက္မိေရာက္ရာ ေရာက္ ၾကရကုန္၏။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ အေမကလည္း သားကို ေတြ႕ျမင္ခြင့္မရ။သားကလည္း အေမကို ေတြ႕ျမင္ ခြင့္မရ။ အဲဒီလို ေရေဘးႀကီးကို "ဒိတိယ အမာတာ ပုတၱိက"ေဘးလို႔ေခၚ၏။ ခ်စ္သားတို႔.... တစ္ရံေရာအခါ လူ႕ျပည္တြင္ သူပုန္ေဘးႀကီးျဖစ္ေပၚ လာ၏။ အဲဒီ သူပုန္ေတြဟာ တိုင္းစြန္ ျပည္နား ဇနပုဒ္ မ်ာကို အတင္းအဓမၼ ႏွိပ္စက္ ဖ်က္ဆီးၾက၏။ ခ်စ္သားတို႔...အဲဒီ သူပုန္ေဘးႀကီးျဖစ္ေပၚလာသည့္အခါ ျပည္သူ ျပည္သားေတြ ကိုယ္လြတ္႐ုန္းၿပီး ေျခဦးတည့္ရာ ေျပးၾကကုန္၏။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ အေမကလည္း သားကိုေတြ႕ခြင့္မရ။ သားကလည္း အေမကို ေတြ႕ခြင့္မရ။ အဲဒီ သူပုန္ေဘးႀကီးက "တတိယ အမာ တာပုတၱိက"ေဘးလို႔ေခၚ၏။ ခ်စ္သားတို႔....ယခုေလာကီလူသားတို႔ ေျပာေနသည့္ မီးေဘးႀကီးမွာလည္း ေျပးရင္း လႊားရင္းေသာ္လည္း ေကာင္း၊ မီးေဘးလြတ္ရာ တေနရာမွာ ပုန္းေနေသာ္ လည္းေကာင္း လြတ္နိုင္ေသး၏။ ခ်စ္သားတို႔.... ေရေဘးႀကီးျဖစ္ပြားလာလွ်င္လည္း ေရမွာ ေမ်ာပါရင္း သစ္ ဝါး ထင္းတုံး ေဖာင္စသည္ တို႔ကို မွီတြယ္၍ ေရေဘးမွ တရံတစ္ခါ လြတ္နိုင္ေသး၏။ ခ်စ္သားတို႔... ယခုေလာကီလူသားတို႔ေျပာေနၾကသည့္ စစ္ေဘး ႀကီးမွာလည္း ေျပးရင္း လႊားရင္း တေနရာမွာ ပုန္း ေနလွ်င္ အသက္ေဘးမွလြတ္နိုင္ေသး၏။ ခ်စ္သားတို႔...ဒါေၾကာင့္ ဒီ " မီးေဘး၊ ေရေဘး၊သူပုန္ ေဘး" ဤ ေဘးႀကီးသုံးပါးကို ေဘးအစစ္လို႔မမွတ္ သင့္ေခ်။ "သမာတာ ပုတၱိက"ေဘးႀကီးသုံးပါးလို႔သာ ေခၚထိုက္ေပ၏။ ခ်စ္သားတို႔.... နားယူၾက၊ မွတ္သားၾက၊ ငါဘုရား ေဟာျပမည့္ "အမာတာ ပုတၱိက"ေဘးႀကီးသုံးပါးမွာ အေမက လည္း သားကို မကယ္နိုင္။သားကလည္း အေမ့ ကို မကယ္နိုင္ျခင္းေၾကာင့္ ေဘးအစစ္ "အမာတာ ပုတၱိက"ေဘးႀကီးေတြလို႔ေခၚ၏။ ခ်စ္သားတို႔.... အဲဒီ ေဘးအစစ္သုံးပါးက... ၁။ ။ဇရာေဘး(အိုေဘးႀကီး) ၂။ ။ဗ်ာဓိေဘး(နာေဘးႀကီး) ၃။ ။မရဏေဘး(ေသေဘးႀကီး) ဒီေဘးႀကီးသုံးပါးမွာ အေမကလည္း သားကို မကယ္နိုင္။ သားကလည္း အေမ့ကို မကယ္နိုင္ေခ်။ ခ်စ္သားတို႔..... အေမျဖစ္သူက ဆံျဖဴ သြားက်ိဳး အေရတြန့္လိပ္ မ်က္စိမႈန္ နားထိုင္း ခါးကိုင္း ကုန္းကြ အသားအေရ ေတြပိန္ခ်ိဳင့္ၿပီး အိုမင္း မစြမ္းျဖစ္ေနသည့္သားကို ျမင္၍.... "သား၏ ကိုယ္စား အေမအိုပါရေစ.. ငါ့သား မအိုပါေစလင့္"ဟု ေစာင့္ေရွာက္ ကယ္တင္ ျခင္းငွါ မစြမ္းနိုင္ေခ်။ သားျဖစ္သူကလည္း အေမ့ကိုယ္စား သားအိုပါရေစ အေမ မအိုပါေစလင့္ဟု ေစာင့္ေရွာက္ ကယ္တင္ျခင္း ငွါမစြမ္းနိုင္ေခ်။ ခ်စ္သားတို႔.... အေမျဖစ္သူက အနာေရာဂါျဖင့္ ျပင္းစြာႏွိုပ္စက္၍ ခ်မ္းသာကြက္ ဘယ္မျမင္ လြန္မင္စြာ နာက်င္ၿပီး အလြန္ပင္ဆင္းရဲ ကိုယ့္ရဲ႕ က်င္ႀကီး က်င္ငယ္ကို ကိုမွ် ကိုယ္မသုတ္သင္နိုင္၊ က်င္ႀကီး က်င္ငယ္ ႐ြံ ဖြယ္ အညစ္အေၾကးေတြ ေပေရ လူးလဲလ်က္ အိပ္ရာထက္တြင္ လွဲကာ သူမ်ားထူမွ ထနိုင္ သူမ်ား ေကြၽးမွ စားနိုင္သည့္ သားကိုျမင္၍.... ငါ့သား၏ ကိုစား အေမနာပါရေစ ၊ငါ့သား အနာပါ ေစလင့္ဟု ေစာင့္ေရွာက္ ကယ္မျခင္းငွါ မစြမ္းနိုင္ေခ် ထို႔အတူသားျဖစ္သူကလည္း အေမ့ကိုစား သားနာ ပါရေစ အေမ မနာပါေစလင့္ဟု ေစာင့္ေရွာက္ကယ္ တင္ျခင္းငွါ မစြမ္းနိုင္ေခ်။ ခ်စ္သားတို႔... အေမျဖစ္သူက ေသဆုံးသြားသည့္သားကိုျမင္ရ၍... သား၏ ကိုယ္စား အေမ ေသပါရေစ ငါ့သား မေသ ပါေစလင့္ဟု ေစာင့္ေရွာက္ ကယ္တင္ျခင္းငွါ မစြမ္း နိုင္ပါေခ်။ သားျဖစ္သူကလည္း ေသဆုံးသြားတဲ့ အေမ့ကို ျမင္၍.... "အေမ့ကိုစား သားေသပါရေစ.. အေမ မေသပါေစလင့္ဟု ေစာင့္ေရွာက္ကယ္တင္ ျခင္းငွါ မစြမ္းနိုင္ဘူးခ်စ္သားတို႔။ ဒါေၾကာင့္ .... ဒီ အိုေဘးႀကီး၊နာေဘးႀကီး၊ေသေဘးႀကီးဆိုတဲ့ အမာတာပုတၱိက အေမကလည္း သားကိုမကယ္ နိုင္။ သားကလည္း အေမ့ကို မကယ္နိုင္သည့္ ေဘး အစစ္ႀကီးသုံးပါးဟူ၍ သင္ခ်စ္သားတို႔ မွတ္ယူအပ္၏။ ခ်စ္သားတို႔.... ထို အိုေဘး၊နာေဘး၊ေသေဘးတို႔မွ လႊတ္ကင္းလို ၾကလွ်င္ ဒါန၊သီလ၊ဘာဝနာ သုံးပါးဆုံေအာင္ျပဳ က်င့္အပ္၏။ မေကာင္းမႈမွန္သမွ်ကို ေရွာင္ၾကဥ္ အပ္၏။ ေကာင္းမႈကုသိုလ္တို႔ကို ျပည့္စုံေအာင္ ျဖည့္က်င့္အပ္၏။ မိမိတို႔ရဲ႕ စိတ္မွာ ကိေလသာ ေတြ မဝင္ေအာင္ အားထုတ္အပ္၏။ ထိုမွသာလွ်င္ သင္ခ်စ္သားတို႔သည္ ႐ုပ္ နာမ္ ဓမၼ သခၤါရတရားတို႔ ၏ ျဖစ္ျခင္း ပ်က္ျခင္းကို ဉာဏ္ျဖင့္ထိုးထြင္းသိျမင္ ၍ ေလးမဂ္ ေလးဖိုလ္ရကာ အိုးေဘးႀကီးကင္းရာ၊ နာေဘးႀကီးကင္းနာ၊ ေသေဘးႀကီးကင္းရာ၊ ျမတ္ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳၾကရေပလိမ့္မည္။ ။ (အဂုတၤၱိုရ္ ဘယသုတ္) မည္သူကမွ မည္သူ႕ကိုမကယ္နိုင္ +++++++++++++++++++++ ရေဘး မီးေဘး ျပည္ပ်က္ေလးကား ဆယ္ေရးတစ္ေရး ကယ္နိုင္ေသး၏။ အိုေဘး၊ နာေဘး၊ ေသျခင္းေဘးဟုဤ ေဘးသုံးပါး လြန္းႀကီးမားကား၊ သားႏွင့္ အမိျဖစ္တုံဘိလည္း မ်က္စိေအာက္တြင္၊ ရင္ခြင္တင္လွ်က္ ၊သက္သက္ေရးပိုင္း၊ မကယ္နိုင္ဘူး။ ။ (မန္လည္ဆရာေတာ္ႀကီး) ဓမၼကို ျဖန့္ေဝေသာသူသည္ သာသနာျပဳသူမည္၏။ ဒါေၾကာင့္.... ခြင့္မေတာင္းဘဲ(share/copy)လုပ္နိုင္ပါသည္။ ေမတၱာျဖင့္.... ယထာဘူတေခမိႏၵ 15-7-2018
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2oNosvb
#ကထိန်ခင်းမည့်လှူဖွယ်အစုစုနှင့်အကျိုးကျေးဇူးများ #ယပ်လှူရခြင်းအကျိုး (၉) မျိုး ၁။ ပူပန်မှုသောကမရှိခြင်း။ ၂။ ခန္ဓာကိုယ်အေးမြချမ်းသာခြင်း။ ၃။ စိတ်အေးမြချမ်းသာခြင်း။ ၄။ ရာဂမီးတောက်လောင်မှု ကင်းရှင်းခြင်း။ ၅။ ဒေါသမီးတောက်လောင်မှု ကင်းရှင်းခြင်း။ ၆။ မောဟမီးတောက်လောင်မှု ကင်းရှင်းခြင်း။ ၇။ ဒိဋ္ဌိမီးပူကင်းရှင်းခြင်း။ ၈။ မာနမီးပူကင်းရှင်းခြင်း။ ၉။ ရန်သူများကိုအောင်နိုင်ခြင်း။ #ဖိနပ်လှူရခြင်းအကျိုး (၄) မျိုး ၁။ ယာဉ်အမျိုးမျိုးကိုရရှိခြင်း။ ၂။ ခြေလှမ်းတိုင်း ခြေနင်းခံပေါ်ပေါက်လာရခြင်း။ ၃။ လွယ်ကူချမ်းသာစွာ ခရီးသွားလာနိုင်ခြင်း။ ၄။ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော စိတ်ရှိခြင်း။ #ထီးလှူရခြင်းအကျိုး (၈) မျိုး ၁။ ပူလွန်း၊ အေးလွန်းခြင်းကို မခံစားရခြင်း။ ၂။ ခန္ဓာကိုယ်၌ အညစ်အကြေးများ ကင်းရှင်းရခြင်း။ ၃။ အနှောင့်အယှက် ကင်းရှင်းရခြင်း။ ၄။ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းရှင်းခြင်း။ ၅။ သူတစ်ပါးရိုသေမှုကို ခံရခြင်း။ ၆။ ရုပ်အဆင်းလှပ နူးညံ့ရခြင်း။ ၇။ စင်ကြယ်သော စိတ်နှလုံးရှိခြင်း။ ၈။ စည်းစိမ်ဥစ္စာရန်သူများ မဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း။ #သပိတ်လှူရခြင်းအကျိုး (၈) မျိုး ၁။ ရွှေခွက်၊ မြခွက်၊ ငွေခွက်၊ ပတ္တမြားခွက်တို့ကို သုံးဆောင်ရခြင်း။ ၂။ ဘေးဥပါဒ် မရှိခြင်း။ ၃။ ရောဂါရန်မာန်ဒဏ် အမျိုးမျိုးတို့မှ ကင်းရှင်းခြင်း။ ၄။ လူနတ်အပေါငးတို့၏ ပူဇော်မြတ်နီုးသည်ကို ခံရခြင်း။ ၅။ လာဘ်များခြင်း။ ၆။ စည်းစိမ်ချမ်းသာ မပျက်စီးနိုင်ဘဲ တည်ခိုင်ခြင်း။ ၇။ စိတ်နှလုံး တည်တံ့ခြင်း။ ၈။ ကိလေသာ အာသဝေါ နည်းပါးစွာနှင့် အမြတ်တရားကိုသာ လိုလားခြင်း။ #အ၀တ်သင်္ကန်းလှူရကျိုး (၈) မျိုး ၁။ ဖြစ်လေရာ ဘုံဘ၀တို့၌ ရွှေနှင့်တူသော အဆင်းရှိခြင်း။ ၂။ အညစ်အကြေး ကင်းစင်ခြင်း။ ၃။ ကိုယ်ရောင် ထွက်ခြင်း။ ၄။ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသောကိုယ် ရှိခြင်း။ ၅။ ဦးခေါင်းထက်၌ အရော်င်အမျိုးမျိုးရှိသော ပုဆိုးပေါင်းတစ်သိန်းတို့ မိုးကာခြင်း။ ၆။ ပိုးထည်၊ ကမ္ဗလာထည်၊ ဖဲထည်၊ ဝါထည် အ၀တ်ပုဆိုးတို့ကို အလိုရှိသမျှ ရနိုင်ခြင်း။ ၇။ မဟာလတာတန်ဆာကို ၀တ်ဆင်ရခြင်း။ ၈။ ဧဟိဘိက္ခူ ခေါ်ခံရခြင်း။ #ရေစစ်လှူရခြင်းအကျိုး (၆) မျိုး ၁။ သူများထက် အသက်ရှည်ခြင်း။ ၂။ ရန်သူများ မဖျက်ဆီးနီုင်ခြင်း။ ၃။ လက်နက်များ မထိရှနိုင်ခြင်း။ ၄။ အဆိပ်ဘေးမှ ကင်းလွတ်ရခြင်း။ ၅။ အများလက်ချက်ဖြင့် မသေနိုင်ခြင်း။ ၆။ အေးအေးချမ်းချမ်း သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေထိုင်ရခြင်း။ #သင်ဓုန်းဓားလှူရခြင်းအကျိုး (၇) ပါး ၁။ ရဲရင့်ခြင်း။ ၂။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု ကင်းခြင်း။ ၃။ ရဲရင့်မှု ဝေသာရဇ္ဇဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံခြင်း။ ၄။ မယိမ်းမယိုင် ခိုင်ခံ့ခြင်း။ ၅။ ဝီရိယစွမ်းအင် ထက်သန်ခြင်း။ ၆။ စိတ်နေစိတ်ထား မြင့်မားခြင်း။ ၇။ ကိလေသာကို ဖြတ်နိုင်သော အရဟတ္တမင်္ဂဥာဏ်နှင့် ပြည့်စုံခြင်း။ #အခင်းလှူရခြင်းအကျိုး (၆) မျိုး ၁။ တင့်တယ် လျောက်ပတ်သော လုံးရပ်သဏ္ဍာန်ရှိခြင်း။ ၂။ ကောင်းစွာ စေ့စပ်သောကိုယ်ရှိခြင်း။ ၃။ ဥာဏ်ပညာကြီးမားရခြင်း။ ၄။ အ၀တ်ကောင်းများကို သုံးဆောင်ရခြင်း။ ၅။ အခင်းကောင်းများကိုသာ သုံးဆောင်ရခြင်း။ ၆။ မြတ်သောစျာန်သမာပတ် ချမ်းသာကို ခံစားရခြင်း။ #ခါးပန်းကြိုးလှူရခြင်းအကျိုး (၆) ပါး ၁။ သမာဓိ မပျက်စီးခြင်း။ ၂။ သမာဓိကို စိုးပိုင်ခြင်း။ ၃။ ပရိသတ် မပြိုမကွဲခြင်း။ ၄။ သူတစ်ပါးကို နား၀င်အောင် ပြောဆိုနိုင်ခြင်း။ ၅။ သတိခိုင်မြဲခြင်း။ ၆။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု မရှိခြင်း။ #ဓမ္မရတနာ နှလုံးစိတ်ဝမ်း အေးချမ်းကြပါစေ။ 🙏ခရီး သည် များအားလုံးပဲ့ မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ 🙏 🙏ပြန်လည်မျှဝေသူ ခရီး သည် 🙏 #ကထိန္ခင္းမည့္လႉဖြယ္အစုစုႏွင့္အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ား #ယပ္လႉရျခင္းအက်ိဳး (၉) မ်ိဳး ၁။ ပူပန္မႈေသာကမရွိျခင္း။ ၂။ ခႏၶာကိုယ္ေအးျမခ်မ္းသာျခင္း။ ၃။ စိတ္ေအးျမခ်မ္းသာျခင္း။ ၄။ ရာဂမီးေတာက္ေလာင္မႈ ကင္းရွင္းျခင္း။ ၅။ ေဒါသမီးေတာက္ေလာင္မႈ ကင္းရွင္းျခင္း။ ၆။ ေမာဟမီးေတာက္ေလာင္မႈ ကင္းရွင္းျခင္း။ ၇။ ဒိ႒ိမီးပူကင္းရွင္းျခင္း။ ၈။ မာနမီးပူကင္းရွင္းျခင္း။ ၉။ ရန္သူမ်ားကိုေအာင္နိုင္ျခင္း။ #ဖိနပ္လႉရျခင္းအက်ိဳး (၄) မ်ိဳး ၁။ ယာဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုရရွိျခင္း။ ၂။ ေျခလွမ္းတိုင္း ေျခနင္းခံေပၚေပါက္လာရျခင္း။ ၃။ လြယ္ကူခ်မ္းသာစြာ ခရီးသြားလာနိုင္ျခင္း။ ၄။ သန့္ရွင္းစင္ၾကယ္ေသာ စိတ္ရွိျခင္း။ #ထီးလႉရျခင္းအက်ိဳး (၈) မ်ိဳး ၁။ ပူလြန္း၊ ေအးလြန္းျခင္းကို မခံစားရျခင္း။ ၂။ ခႏၶာကိုယ္၌ အညစ္အေၾကးမ်ား ကင္းရွင္းရျခင္း။ ၃။ အႏွောင့္အယွက္ ကင္းရွင္းရျခင္း။ ၄။ ေဘးအႏၱရာယ္ ကင္းရွင္းျခင္း။ ၅။ သူတစ္ပါးရိုေသမႈကို ခံရျခင္း။ ၆။ ႐ုပ္အဆင္းလွပ ႏူးညံ့ရျခင္း။ ၇။ စင္ၾကယ္ေသာ စိတ္ႏွလုံးရွိျခင္း။ ၈။ စည္းစိမ္ဥစၥာရန္သူမ်ား မဖ်က္ဆီးနိုင္ျခင္း။ #သပိတ္လႉရျခင္းအက်ိဳး (၈) မ်ိဳး ၁။ ေ႐ႊခြက္၊ ျမခြက္၊ ေငြခြက္၊ ပတၱျမားခြက္တို႔ကို သုံးေဆာင္ရျခင္း။ ၂။ ေဘးဥပါဒ္ မရွိျခင္း။ ၃။ ေရာဂါရန္မာန္ဒဏ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔မွ ကင္းရွင္းျခင္း။ ၄။ လူနတ္အေပါငးတို႔၏ ပူေဇာ္ျမတ္နီုးသည္ကို ခံရျခင္း။ ၅။ လာဘ္မ်ားျခင္း။ ၆။ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ မပ်က္စီးနိုင္ဘဲ တည္ခိုင္ျခင္း။ ၇။ စိတ္ႏွလုံး တည္တံ့ျခင္း။ ၈။ ကိေလသာ အာသေဝါ နည္းပါးစြာႏွင့္ အျမတ္တရားကိုသာ လိုလားျခင္း။ #အ၀တ္သကၤန္းလႉရက်ိဳး (၈) မ်ိဳး ၁။ ျဖစ္ေလရာ ဘုံဘ၀တို႔၌ ေ႐ႊႏွင့္တူေသာ အဆင္းရွိျခင္း။ ၂။ အညစ္အေၾကး ကင္းစင္ျခင္း။ ၃။ ကိုယ္ေရာင္ ထြက္ျခင္း။ ၄။ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာကိုယ္ ရွိျခင္း။ ၅။ ဦးေခါင္းထက္၌ အေရာ္င္အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေသာ ပုဆိုးေပါင္းတစ္သိန္းတို႔ မိုးကာျခင္း။ ၆။ ပိုးထည္၊ ကမၺလာထည္၊ ဖဲထည္၊ ဝါထည္ အ၀တ္ပုဆိုးတို႔ကို အလိုရွိသမွ် ရနိုင္ျခင္း။ ၇။ မဟာလတာတန္ဆာကို ၀တ္ဆင္ရျခင္း။ ၈။ ဧဟိဘိကၡဴ ေခၚခံရျခင္း။ #ေရစစ္လႉရျခင္းအက်ိဳး (၆) မ်ိဳး ၁။ သူမ်ားထက္ အသက္ရွည္ျခင္း။ ၂။ ရန္သူမ်ား မဖ်က္ဆီးနီုင္ျခင္း။ ၃။ လက္နက္မ်ား မထိရွနိုင္ျခင္း။ ၄။ အဆိပ္ေဘးမွ ကင္းလြတ္ရျခင္း။ ၅။ အမ်ားလက္ခ်က္ျဖင့္ မေသနိုင္ျခင္း။ ၆။ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း သန့္သန့္ရွင္းရွင္း ေနထိုင္ရျခင္း။ #သင္ဓုန္းဓားလႉရျခင္းအက်ိဳး (၇) ပါး ၁။ ရဲရင့္ျခင္း။ ၂။ ထိတ္လန့္တုန္လႈပ္မႈ ကင္းျခင္း။ ၃။ ရဲရင့္မႈ ေဝသာရဇၨဂုဏ္ႏွင့္ ျပည့္စုံျခင္း။ ၄။ မယိမ္းမယိုင္ ခိုင္ခံ့ျခင္း။ ၅။ ဝီရိယစြမ္းအင္ ထက္သန္ျခင္း။ ၆။ စိတ္ေနစိတ္ထား ျမင့္မားျခင္း။ ၇။ ကိေလသာကို ျဖတ္နိုင္ေသာ အရဟတၱမဂၤဥာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စုံျခင္း။ #အခင္းလႉရျခင္းအက်ိဳး (၆) မ်ိဳး ၁။ တင့္တယ္ ေလ်ာက္ပတ္ေသာ လုံးရပ္သ႑ာန္ရွိျခင္း။ ၂။ ေကာင္းစြာ ေစ့စပ္ေသာကိုယ္ရွိျခင္း။ ၃။ ဥာဏ္ပညာႀကီးမားရျခင္း။ ၄။ အ၀တ္ေကာင္းမ်ားကို သုံးေဆာင္ရျခင္း။ ၅။ အခင္းေကာင္းမ်ားကိုသာ သုံးေဆာင္ရျခင္း။ ၆။ ျမတ္ေသာစ်ာန္သမာပတ္ ခ်မ္းသာကို ခံစားရျခင္း။ #ခါးပန္းႀကိဳးလႉရျခင္းအက်ိဳး (၆) ပါး ၁။ သမာဓိ မပ်က္စီးျခင္း။ ၂။ သမာဓိကို စိုးပိုင္ျခင္း။ ၃။ ပရိသတ္ မၿပိဳမကြဲျခင္း။ ၄။ သူတစ္ပါးကို နား၀င္ေအာင္ ေျပာဆိုနိုင္ျခင္း။ ၅။ သတိခိုင္ၿမဲျခင္း။ ၆။ ထိတ္လန့္တုန္လႈပ္မႈ မရွိျခင္း။ #ဓမၼရတနာ ႏွလုံးစိတ္ဝမ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ။ 🙏ခရီး သည္ မ်ားအားလုံးပဲ့ မဂၤလာပါ ခင္ဗ်ာ 🙏 🙏ျပန္လည္မွ်ေဝသူ ခရီး သည္ 🙏
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/31vfZdd
#ကထိန်ခင်းမည့်လှူဖွယ်အစုစုနှင့်အကျိုးကျေးဇူးများ #ယပ်လှူရခြင်းအကျိုး (၉) မျိုး ၁။ ပူပန်မှုသောကမရှိခြင်း။ ၂။ ခန္ဓာကိုယ်အေးမြချမ်းသာခြင်း။ ၃။ စိတ်အေးမြချမ်းသာခြင်း။ ၄။ ရာဂမီးတောက်လောင်မှု ကင်းရှင်းခြင်း။ ၅။ ဒေါသမီးတောက်လောင်မှု ကင်းရှင်းခြင်း။ ၆။ မောဟမီးတောက်လောင်မှု ကင်းရှင်းခြင်း။ ၇။ ဒိဋ္ဌိမီးပူကင်းရှင်းခြင်း။ ၈။ မာနမီးပူကင်းရှင်းခြင်း။ ၉။ ရန်သူများကိုအောင်နိုင်ခြင်း။ #ဖိနပ်လှူရခြင်းအကျိုး (၄) မျိုး ၁။ ယာဉ်အမျိုးမျိုးကိုရရှိခြင်း။ ၂။ ခြေလှမ်းတိုင်း ခြေနင်းခံပေါ်ပေါက်လာရခြင်း။ ၃။ လွယ်ကူချမ်းသာစွာ ခရီးသွားလာနိုင်ခြင်း။ ၄။ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော စိတ်ရှိခြင်း။ #ထီးလှူရခြင်းအကျိုး (၈) မျိုး ၁။ ပူလွန်း၊ အေးလွန်းခြင်းကို မခံစားရခြင်း။ ၂။ ခန္ဓာကိုယ်၌ အညစ်အကြေးများ ကင်းရှင်းရခြင်း။ ၃။ အနှောင့်အယှက် ကင်းရှင်းရခြင်း။ ၄။ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းရှင်းခြင်း။ ၅။ သူတစ်ပါးရိုသေမှုကို ခံရခြင်း။ ၆။ ရုပ်အဆင်းလှပ နူးညံ့ရခြင်း။ ၇။ စင်ကြယ်သော စိတ်နှလုံးရှိခြင်း။ ၈။ စည်းစိမ်ဥစ္စာရန်သူများ မဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း။ #သပိတ်လှူရခြင်းအကျိုး (၈) မျိုး ၁။ ရွှေခွက်၊ မြခွက်၊ ငွေခွက်၊ ပတ္တမြားခွက်တို့ကို သုံးဆောင်ရခြင်း။ ၂။ ဘေးဥပါဒ် မရှိခြင်း။ ၃။ ရောဂါရန်မာန်ဒဏ် အမျိုးမျိုးတို့မှ ကင်းရှင်းခြင်း။ ၄။ လူနတ်အပေါငးတို့၏ ပူဇော်မြတ်နီုးသည်ကို ခံရခြင်း။ ၅။ လာဘ်များခြင်း။ ၆။ စည်းစိမ်ချမ်းသာ မပျက်စီးနိုင်ဘဲ တည်ခိုင်ခြင်း။ ၇။ စိတ်နှလုံး တည်တံ့ခြင်း။ ၈။ ကိလေသာ အာသဝေါ နည်းပါးစွာနှင့် အမြတ်တရားကိုသာ လိုလားခြင်း။ #အ၀တ်သင်္ကန်းလှူရကျိုး (၈) မျိုး ၁။ ဖြစ်လေရာ ဘုံဘ၀တို့၌ ရွှေနှင့်တူသော အဆင်းရှိခြင်း။ ၂။ အညစ်အကြေး ကင်းစင်ခြင်း။ ၃။ ကိုယ်ရောင် ထွက်ခြင်း။ ၄။ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသောကိုယ် ရှိခြင်း။ ၅။ ဦးခေါင်းထက်၌ အရော်င်အမျိုးမျိုးရှိသော ပုဆိုးပေါင်းတစ်သိန်းတို့ မိုးကာခြင်း။ ၆။ ပိုးထည်၊ ကမ္ဗလာထည်၊ ဖဲထည်၊ ဝါထည် အ၀တ်ပုဆိုးတို့ကို အလိုရှိသမျှ ရနိုင်ခြင်း။ ၇။ မဟာလတာတန်ဆာကို ၀တ်ဆင်ရခြင်း။ ၈။ ဧဟိဘိက္ခူ ခေါ်ခံရခြင်း။ #ရေစစ်လှူရခြင်းအကျိုး (၆) မျိုး ၁။ သူများထက် အသက်ရှည်ခြင်း။ ၂။ ရန်သူများ မဖျက်ဆီးနီုင်ခြင်း။ ၃။ လက်နက်များ မထိရှနိုင်ခြင်း။ ၄။ အဆိပ်ဘေးမှ ကင်းလွတ်ရခြင်း။ ၅။ အများလက်ချက်ဖြင့် မသေနိုင်ခြင်း။ ၆။ အေးအေးချမ်းချမ်း သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေထိုင်ရခြင်း။ #သင်ဓုန်းဓားလှူရခြင်းအကျိုး (၇) ပါး ၁။ ရဲရင့်ခြင်း။ ၂။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု ကင်းခြင်း။ ၃။ ရဲရင့်မှု ဝေသာရဇ္ဇဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံခြင်း။ ၄။ မယိမ်းမယိုင် ခိုင်ခံ့ခြင်း။ ၅။ ဝီရိယစွမ်းအင် ထက်သန်ခြင်း။ ၆။ စိတ်နေစိတ်ထား မြင့်မားခြင်း။ ၇။ ကိလေသာကို ဖြတ်နိုင်သော အရဟတ္တမင်္ဂဥာဏ်နှင့် ပြည့်စုံခြင်း။ #အခင်းလှူရခြင်းအကျိုး (၆) မျိုး ၁။ တင့်တယ် လျောက်ပတ်သော လုံးရပ်သဏ္ဍာန်ရှိခြင်း။ ၂။ ကောင်းစွာ စေ့စပ်သောကိုယ်ရှိခြင်း။ ၃။ ဥာဏ်ပညာကြီးမားရခြင်း။ ၄။ အ၀တ်ကောင်းများကို သုံးဆောင်ရခြင်း။ ၅။ အခင်းကောင်းများကိုသာ သုံးဆောင်ရခြင်း။ ၆။ မြတ်သောစျာန်သမာပတ် ချမ်းသာကို ခံစားရခြင်း။ #ခါးပန်းကြိုးလှူရခြင်းအကျိုး (၆) ပါး ၁။ သမာဓိ မပျက်စီးခြင်း။ ၂။ သမာဓိကို စိုးပိုင်ခြင်း။ ၃။ ပရိသတ် မပြိုမကွဲခြင်း။ ၄။ သူတစ်ပါးကို နား၀င်အောင် ပြောဆိုနိုင်ခြင်း။ ၅။ သတိခိုင်မြဲခြင်း။ ၆။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု မရှိခြင်း။ #ဓမ္မရတနာ နှလုံးစိတ်ဝမ်း အေးချမ်းကြပါစေ။ 🙏ခရီး သည် များအားလုံးပဲ့ မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ 🙏 🙏ပြန်လည်မျှဝေသူ ခရီး သည် 🙏 #ကထိန္ခင္းမည့္လႉဖြယ္အစုစုႏွင့္အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ား #ယပ္လႉရျခင္းအက်ိဳး (၉) မ်ိဳး ၁။ ပူပန္မႈေသာကမရွိျခင္း။ ၂။ ခႏၶာကိုယ္ေအးျမခ်မ္းသာျခင္း။ ၃။ စိတ္ေအးျမခ်မ္းသာျခင္း။ ၄။ ရာဂမီးေတာက္ေလာင္မႈ ကင္းရွင္းျခင္း။ ၅။ ေဒါသမီးေတာက္ေလာင္မႈ ကင္းရွင္းျခင္း။ ၆။ ေမာဟမီးေတာက္ေလာင္မႈ ကင္းရွင္းျခင္း။ ၇။ ဒိ႒ိမီးပူကင္းရွင္းျခင္း။ ၈။ မာနမီးပူကင္းရွင္းျခင္း။ ၉။ ရန္သူမ်ားကိုေအာင္နိုင္ျခင္း။ #ဖိနပ္လႉရျခင္းအက်ိဳး (၄) မ်ိဳး ၁။ ယာဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုရရွိျခင္း။ ၂။ ေျခလွမ္းတိုင္း ေျခနင္းခံေပၚေပါက္လာရျခင္း။ ၃။ လြယ္ကူခ်မ္းသာစြာ ခရီးသြားလာနိုင္ျခင္း။ ၄။ သန့္ရွင္းစင္ၾကယ္ေသာ စိတ္ရွိျခင္း။ #ထီးလႉရျခင္းအက်ိဳး (၈) မ်ိဳး ၁။ ပူလြန္း၊ ေအးလြန္းျခင္းကို မခံစားရျခင္း။ ၂။ ခႏၶာကိုယ္၌ အညစ္အေၾကးမ်ား ကင္းရွင္းရျခင္း။ ၃။ အႏွောင့္အယွက္ ကင္းရွင္းရျခင္း။ ၄။ ေဘးအႏၱရာယ္ ကင္းရွင္းျခင္း။ ၅။ သူတစ္ပါးရိုေသမႈကို ခံရျခင္း။ ၆။ ႐ုပ္အဆင္းလွပ ႏူးညံ့ရျခင္း။ ၇။ စင္ၾကယ္ေသာ စိတ္ႏွလုံးရွိျခင္း။ ၈။ စည္းစိမ္ဥစၥာရန္သူမ်ား မဖ်က္ဆီးနိုင္ျခင္း။ #သပိတ္လႉရျခင္းအက်ိဳး (၈) မ်ိဳး ၁။ ေ႐ႊခြက္၊ ျမခြက္၊ ေငြခြက္၊ ပတၱျမားခြက္တို႔ကို သုံးေဆာင္ရျခင္း။ ၂။ ေဘးဥပါဒ္ မရွိျခင္း။ ၃။ ေရာဂါရန္မာန္ဒဏ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔မွ ကင္းရွင္းျခင္း။ ၄။ လူနတ္အေပါငးတို႔၏ ပူေဇာ္ျမတ္နီုးသည္ကို ခံရျခင္း။ ၅။ လာဘ္မ်ားျခင္း။ ၆။ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ မပ်က္စီးနိုင္ဘဲ တည္ခိုင္ျခင္း။ ၇။ စိတ္ႏွလုံး တည္တံ့ျခင္း။ ၈။ ကိေလသာ အာသေဝါ နည္းပါးစြာႏွင့္ အျမတ္တရားကိုသာ လိုလားျခင္း။ #အ၀တ္သကၤန္းလႉရက်ိဳး (၈) မ်ိဳး ၁။ ျဖစ္ေလရာ ဘုံဘ၀တို႔၌ ေ႐ႊႏွင့္တူေသာ အဆင္းရွိျခင္း။ ၂။ အညစ္အေၾကး ကင္းစင္ျခင္း။ ၃။ ကိုယ္ေရာင္ ထြက္ျခင္း။ ၄။ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာကိုယ္ ရွိျခင္း။ ၅။ ဦးေခါင္းထက္၌ အေရာ္င္အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေသာ ပုဆိုးေပါင္းတစ္သိန္းတို႔ မိုးကာျခင္း။ ၆။ ပိုးထည္၊ ကမၺလာထည္၊ ဖဲထည္၊ ဝါထည္ အ၀တ္ပုဆိုးတို႔ကို အလိုရွိသမွ် ရနိုင္ျခင္း။ ၇။ မဟာလတာတန္ဆာကို ၀တ္ဆင္ရျခင္း။ ၈။ ဧဟိဘိကၡဴ ေခၚခံရျခင္း။ #ေရစစ္လႉရျခင္းအက်ိဳး (၆) မ်ိဳး ၁။ သူမ်ားထက္ အသက္ရွည္ျခင္း။ ၂။ ရန္သူမ်ား မဖ်က္ဆီးနီုင္ျခင္း။ ၃။ လက္နက္မ်ား မထိရွနိုင္ျခင္း။ ၄။ အဆိပ္ေဘးမွ ကင္းလြတ္ရျခင္း။ ၅။ အမ်ားလက္ခ်က္ျဖင့္ မေသနိုင္ျခင္း။ ၆။ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း သန့္သန့္ရွင္းရွင္း ေနထိုင္ရျခင္း။ #သင္ဓုန္းဓားလႉရျခင္းအက်ိဳး (၇) ပါး ၁။ ရဲရင့္ျခင္း။ ၂။ ထိတ္လန့္တုန္လႈပ္မႈ ကင္းျခင္း။ ၃။ ရဲရင့္မႈ ေဝသာရဇၨဂုဏ္ႏွင့္ ျပည့္စုံျခင္း။ ၄။ မယိမ္းမယိုင္ ခိုင္ခံ့ျခင္း။ ၅။ ဝီရိယစြမ္းအင္ ထက္သန္ျခင္း။ ၆။ စိတ္ေနစိတ္ထား ျမင့္မားျခင္း။ ၇။ ကိေလသာကို ျဖတ္နိုင္ေသာ အရဟတၱမဂၤဥာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စုံျခင္း။ #အခင္းလႉရျခင္းအက်ိဳး (၆) မ်ိဳး ၁။ တင့္တယ္ ေလ်ာက္ပတ္ေသာ လုံးရပ္သ႑ာန္ရွိျခင္း။ ၂။ ေကာင္းစြာ ေစ့စပ္ေသာကိုယ္ရွိျခင္း။ ၃။ ဥာဏ္ပညာႀကီးမားရျခင္း။ ၄။ အ၀တ္ေကာင္းမ်ားကို သုံးေဆာင္ရျခင္း။ ၅။ အခင္းေကာင္းမ်ားကိုသာ သုံးေဆာင္ရျခင္း။ ၆။ ျမတ္ေသာစ်ာန္သမာပတ္ ခ်မ္းသာကို ခံစားရျခင္း။ #ခါးပန္းႀကိဳးလႉရျခင္းအက်ိဳး (၆) ပါး ၁။ သမာဓိ မပ်က္စီးျခင္း။ ၂။ သမာဓိကို စိုးပိုင္ျခင္း။ ၃။ ပရိသတ္ မၿပိဳမကြဲျခင္း။ ၄။ သူတစ္ပါးကို နား၀င္ေအာင္ ေျပာဆိုနိုင္ျခင္း။ ၅။ သတိခိုင္ၿမဲျခင္း။ ၆။ ထိတ္လန့္တုန္လႈပ္မႈ မရွိျခင္း။ #ဓမၼရတနာ ႏွလုံးစိတ္ဝမ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ။ 🙏ခရီး သည္ မ်ားအားလုံးပဲ့ မဂၤလာပါ ခင္ဗ်ာ 🙏 🙏ျပန္လည္မွ်ေဝသူ ခရီး သည္ 🙏
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/31vfZdd
“သြကာသ ကန်တော့ချိုး ရှင်းတမ်း တရား” ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မှန်သမျှ “သြကာသ” ကန်တော့ချိုး နဲ့ ကန်တော့ဖူးကြတာချည်းပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကန်တော့ချိုးမှာပါတဲ့ စကားလုံး အဓိပ္ပါယ်တွေကို လုံးစေ့ ပတ်စေ့ သိတဲ့သူတော့ ရှားတယ်။။ ဒါကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာတွေရဲ့ အခြေခံ ယဉ်ကျေးမှု ဖြစ်တဲ့ “သြကာသ” ကန်တော့ချိုးအကြောင်း ပြောပြပေးပါမယ်။ ကန်တော့ချိုးမှာ ရှိခိုးခြင်း နဲ့ ဆုတောင်းခြင်း နှစ်ပိုင်း ပါတယ်။ ရှိခိုးတာက အပြစ်ရှိနေရင် အပြစ်တွေ ကျေပါစေလို့ ရှိခိုးတောင်းပန်တာရှိသလို၊ ကုသိုလ်လိုချင်လို့ ရှိခိ်ုးတာလည်း ရှိတယ်။ ရှိခိုးခြင်း…။ "သြကာသ…သြကာသ….သြကာသ၊ ကာယကံ၊ ၀စီကံ ၊ မနောကံ၊ သဗ္ဗဒေါသ ခပ်သိမ်းသော အပြစ်တို့ကို ပျောက်ပါစေခြင်း အကျိုးငှာ၊ ပထမ ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ် ၊ သုံးကြိမ် မြောက်အောင် ၊ ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ ရတနာ မြတ်သုံးပါးတို့ကို ၊ အရို အသေ အလေး အမြတ် လက်အုပ်မိုး၍ ရှိခိုးပူဇော် ဖူးမြော်မာန်လျှော့ ကန်တော့ပါ၏ ရှင်ဘုရား” ဆုတောင်းခြင်း… ကန်တော့ ရသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံ စေတနာတို့ကြောင့် အပါယ်လေးပါး ၊ ကပ်သုံးပါး ၊ ရပ်ပြစ် ရှစ်ပါး၊ ရန်သူမျိုးငါးပါး ၊ ဝိပတ္တိတရားလေးပါး၊ ဗျသန တရားငါးပါး တို့မှ အခါ ခပ်သိမ်း ကင်းလွတ်ငြိမ်းသည် ဖြစ်၍ မဂ်တရား ဖိုလ်တရားနိဗ္ဗာန် ချမ်းသာတရားတော်မြတ်ကို ရပါလို့၏ အရှင်ဘုရား” (၁) သြကာသ သြကာသ ဆိုတာ ခွင့်တောင်းတာ။ ခွင့်ပြုတော်မူပါ လို့ခွင့်တောင်းတာဖြစ်တယ်။ လေးစားရတဲ့ ဆရာသမား လူကြီးမိဘများနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ၊ သူတို့အခန်းထဲ ဝင်တဲ့အခါ၊ ပြန်တဲ့အခါ၊ တစ်ခုခု ပြောချင်တာ ရှိတဲ့ အခါမျိုးမှာ ရိုသေတဲ့အနေနဲ့ “ခွင့်ပြုပါခင်ဗျာ” လို့ ခွင့်တောင်းကြသလိုပဲ အခုလဲ ရိုသေလေးစားရတဲ့ ရဟန်းသံဃာ ၊ မိဘ၊ ဆရာသမား၊ တို့ကို ရှိခိုးတဲ့အခါမျိုးမှာ ဖြစ်စေ၊ ရဟန်းသံဃာဆီက သီလ စသည် တောင်းဖို့ ရှေးဦး ရှိခိုးတဲ့အခါမှာဖြစ်စေ သြကာသ ရွတ်ဆိုပြီး ခွင့်ပြုပါလို့ တောင်းပန်တာဖြစ်တယ်။ အလေး အမြတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ သုံးကြိမ်ရွတ်ဆို ခွင့်တောင်း တာဖြစ်တယ်။ (၂) ကာယကံ ဝစီကံ မနောကံ ကာယကံ ဆိုတာ ကိုယ်ဖြင့်ပြုလုပ်တဲ့အမှု၊ ဝီစီကံဆိုတာက စကားဖြင့် ပြောဆိုတဲ့အမှု၊ မနောကံဆိုတာ က စိတ်နဲ့ တွေးတောတဲ့ အမှု သုံးခုဖြစ်တယ်။ (၃) သဗ္ဗဒေါသ အလုံးစုံသော အပြစ်ဟူသမျှ လို့ ပြောတာ။ (၄) ရတနာ မြတ်သုံးပါး ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ လို့ဆိုတာမှာ ရတနာ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ ဘာလို့ ရတနာ လို့ သုံးရတာလဲ။ လောကမှာ တန်ဖိုးရှိပြီး ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးကို ရတနာ လို့ ပြောကြတယ်မလား။ စိန် ရွှေ ငွေ ပတ္တမြား စတဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာ တွေကို ရတနာ လို့ ပြောကြတာက လှပတယ်၊ လူတွေစိတ်မှာ နှစ်သက်တယ်၊ ရှားပါးတယ်၊ လူတိုင်းလည်း မပိုင်ဆိုင်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့့် လူတွေက တန်ဖိုးထားပြီး ရတနာ လို့ ပြောကြတယ်။ “လေးစားမြတ်နိုး၊ အဖိုးထိုက်တန်၊ တုမဲ့ဟန်နှင့်၊ မြင်ရန်ခဲကပ်၊ သူမြတ်တို့သာ၊ သုံးဆောင်ရာ၊ ရတနာ ဟုခေါ်” တဲ့။ " စိတ္တီကတံ မဟဂ္ဃဉ္စ ၊ အတုလံ ဒုလ္လဘဒဿနံ ၊ အနောမသတ္တ ပရိဘောဂံ၊ ရတနံ တေန ဝုစ္စတိ " စိတ္တီကတံ - စိတ်၌စွဲကပ် အလေးလည်း ပြုအပ်သည်၊ မဟဂ္ဃဉ္စ - အဖိုးများစွာလည်း ထိုက်တန်သည် ၊ အတုလဉ္စ - ပြိုင်ဘက်မပြု အတုလည်း မရှိ ၊ ဒုလ္လဘဒဿနံ - မြင်ခဲတဲ့ အရာလည်းဖြစ်၊ အနောမသတ္တ ပရိဘောဂဉ္စ - မယုတ်ညံ့သူ လူမွန်လူမြတ်တို့သာ သုံးဆောင်ရာလည်းဖြစ် ၊ တေန - ထိုအကြောင်းများကြောင့် ၊ ရတနံ - ရတနာဟု ၊ ဝုစ္စတိ - ဆိုအပ်၏ ။ ( ခုဒ္ဒက - ဋ္ဌ ) ဘာကြောင့် ဘုရား တရား သံဃာ ကို ရတနာ ခေါ်ရသလဲ ဆိုတော့..။ ဘုရားရှင်ပွင့်တော်မူသော ကမ္ဘာများကို ဘုရားတစ်ဆူပွင့်သောကမ္ဘာကို သာရကမ္ဘာ၊ နှစ်ဆူပွင့်သော ကမ္ဘာကို မဏ္ဍကမ္ဘာ၊ သုံးဆူပွင့်သော ကမ္ဘာကို သာရမဏ္ဍကမ္ဘာ၊ လေးဆူပွင့်သော ကမ္ဘာကို ဝရကမ္ဘာ၊ ငါးဆူပွင့်သော ကမ္ဘာကို ဘဒ္ဒကမ္ဘာ၊ ဟုခေါ်တယ်။ ဘုရားတစ်ဆူမှ မပွင့်သောကမ္ဘာကို သုညကမ္ဘာ လို့ခေါ်တယ်။ အခု ဦးဇင်းတို့ နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာက ဘုရားရှင်ငါးဆူ ပွင့်တော်မူမယ့့် ဘဒ္ဒကမ္ဘာဖြစ်တယ်။ အခု လေးဆူတော့ ပွင့်တော် မူပြီးသွားပြီ။ နောက် အရိမေတ္တယျ မြတ်စွာဘုရားတစ်ဆူပဲ ပွင့်ဖို့ ကျန်တော့တယ်။ ဒါပြီးရင် ဘုရားမပွင့်တဲ့ သုညကမ္ဘာတွေ ပြန်ဖြစ်အုံးမှာ။ လက်ရှိကိုးကွယ်နေတဲ့ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားရှင်က ဒီပင်္ကရာမြတ်စွာဘုရားထံမှာ သုမေဓာ ရှင်ရ သေ့ဘဝနဲ့ ဘုရားဖြစ်ဖို့ ဗျာဒိတ်ခံခဲ့တယ်။ သုမေဓာ ရှင်ရသေ့ ဘုရားဆုပန်ပြီး ဗျာဓိတ်ခံတဲ့က ကမ္ဘာက ဘုရားလေးဆူပွင့်တဲ့ ဝရကမ္ဘာ လို့ခေါ်တယ်။ အဲဒီကမ္ဘာမှာ (၁) တဏှင်္ကရာ (၂)မေဓင်္ကရာ (၃) သရဏင်္ကရာ ဘုရားသုံးဆူ ပွင့်ပြီးသွားပြီ။ နောက်ဆုံပွင့်ကတာ (၄) ဒီပင်္ကရာဖြစ်တယ်။ အဲဒီကမ္ဘာ မှာ နောက်ဆုံးပွင့်တဲ့ ဒီပင်္ကရာမြတ်စွာဘုရားထံမှာ သုမေဓာ ရှင်ရသေ့က ဗျာဒိတ်ခဲ့တာပဲ။ သုမေဓာ ရှင်ရသေ့ဘဝက စလို့ ဘုရားဖြစ်ဖို့ ပါရမီဖြည့်တဲ့ ကမ္ဘာပေါင်း လေးအသင်္ချေနှင့် ကမ္ဘာ တစ်သိန်း ကာလအတွင်း ဘုရားပွင့်ရာကမ္ဘာက ၁၁ ကမ္ဘာပဲ ရှိခဲ့တယ်။ အသင်္ချေ ဆိုတာ မရေမတွက်နိုင် သော သင်္ချာအရေအတွက်လို့ ဆိုလိုတာ။ သုညအလုံး ၁၄၀ ရှိသော အရေအတွက်လို့ သတ်မှတ် ကြတာလည်း ရှိတယ်။ ကမ္ဘာတစ်ခုရဲ့ သက်တန်းကို နှစ်အရေအတွက် နဲ့ သတ်မှတ်လို့ မရဘူး။ ကပ် အပိုင်းအခြားနဲ့ပဲ သတ်မှတ်တယ်။ ကပ် ဆိုတာက ဘုံအလိုက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ သက်တန်းအပိုင်း အခြားကိုခေါ်တယ်။ လူ့သက်တန်းဟာ မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် ရှည်လျားတဲ့ အသေင်္ချေယျ တမ်းကနေ တစ်ဖြည်းဖြည်း သက်တမ်းဆုတ်လာကာ ဆယ်နှစ်တမ်းအထိ ရောက်လာတယ်။ ဆယ်နှစ်ထက်တော့ ပိုမဆုတ်တော့ဘူး။ ဆယ်နှစ်တမ်းကနေ တစ်ဖန်ပြန်ပြီးတက်သွားလိုက်တာ မရေမတွက်နိုင်လောက်တဲ့ အသေင်္ချေယျတမ်းကို ပြန် ရောက်သွားတယ်။ အဲဒီလို သက်တန်းအတက်အကျ တစ်စုံကို အန္တရကပ် တစ်ကပ်လို့ ခေါ်တယ်။ အဲလို ဆင်း လိုက် တက်လိုက်နဲ့ အန္တရကပ် ၆၄ ကပ်ကို အသေင်္ချေယျ တစ်ကပ်လို့ ခေါ်တယ်။ အသေင်္ချေယျကပ် ၄ ကပ်ကိုမှ တစ်ကမ္ဘာလို့ ခေါ်ရတာ။ ဒါကြောင့် ကမ္ဘာ့သက်တန်းကို နှစ်အရေတွက်နဲ့ တွက်လို့မရဘဲ ကပ် အရေ အတွက်နဲ့ပဲ သတ်မှတ်ကြတယ်။ အဲဒီ ၁၁ ကမ္ဘာတွင်မှာ ဘုရား ရှင်ပေါင်း ၂၇ ဆူသာပွင့်တော်မူတယ်။ ပါရမီရင့်လို့ ဘုရားဖြစ်ဖို့ ဗျာဒိတ်ခံပြီးဖြစ်တဲ့ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား အလောင်းတော်သည်ပင် ပွင့်တော်မူခဲ့သော ဘုရားရှင်ပေါင်း ၂၇ ဆူတွင်မှ သာသနာနဲ့ ၂၄ ကြိမ်ပဲ ကြုံခဲ့ရပြီး အဲဒီ၂၄ ကြိမ်မှာမှ ရဟန်းဘဝ ၉ ဘဝသာ ရရှိခဲ့ပါတယ်။ အခုခေတ် နှစ်ကျိပ်ရှစ်ဆူ ဘုရားပွဲ ကျင်းပကြတာဟာ မြတ်စွာဘုရားရှင် ဗျာဒိတ်ခံတဲ့ ကမ္ဘာကစပြီး ၁၁ ကမ္ဘာအတွင်း ပွင့်ခဲ့တဲ့ ဘုရားရှင် ၂၇ ဆူရယ်၊ အခု ဦးဇင်းတို့ ကိုးကွယ်နေတဲ့ ဂေါတမ ဘုရားရှင်ရယ်ပေါင်းတော့ ၂၈ ဆူ ပေါ့။ ဒီဘုရားတွေကို ပူဇော်တဲ့ အနေနဲ့ နှစ်ကျိပ်ရှစ်ဆူ( ၂၈ဆူ) လို့ ပူဇော်ကြတာပဲ။ သုမေဓာ သူဋ္ဌေးသားဟာ သူ့မိဘတွေ သေလွန်တော့ ဘဏ္ဌာထိန်းက ပစ္စည်းတွေ စုစောင်းထားတဲ့ ဂိုထောင်တွေဖွင့်ပြပြီး “ဒါက အရှင့်အမေဘက်ပါတာ၊ ဒါက အရှင့်အဖေဘက်ကပါတာ၊ ဒါကနောက်တိုးပွားတာ” ဆိုပြီး ရွှေငွေဥစ္စာရတနာတွေကို ပြတော့ သူမေဓာ သူဋ္ဌေးသားက အံ့တွေသြတာပေါ့။ ငါ့မိဘတွေဟာ ရှာတော့ ရှာတတ်ကြတယ်။ မသုံးတတ်ခဲ့ကြဘူး။ ငါတော့ သုံးတတ်အောင်သုံးမယ် ဆိုပြီး ရှိသမျှ ဥစ္စာတွေကို ဂိုထောင်ဖွင့်ပြီး ယူချင်တဲ့သူယူဆိုပြီး ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ သူကတော့ သစ်ခေါက်ဆိုး သင်္ကန်းဝတ်ပြီး တော ထွက်သွားတယ်။ တရားကျင့်တော့ စျာန်အဘိညာဉ်တန်ခိုးတွေ ရတယ်။ အဲဒီမြို့ကို ဒီပင်္ကရာမြတ်စွာဘုရား ကြွတော်မူ လာတော့ မြို့သူမြို့သားတွေက လမ်းတွေကိုပြင်ကြတယ်။ သူမေဓာရှင်ရသေ့ကလည်း သူ့အတွက် တစ်နေရာ တောင်းပြီး ပြင်တယ်။ သုမေဓာရှင်ရသေ့ဟာ တန်ခိုးကြီုးသူဖြစ်တော့ ပြင်ရခက်နေတဲ့ ချိုင့်ခွက်ကြီးကို မြို့သူမြို့ သားတွေက ပြင်စေတယ်။ ဒီပင်္ကရာဘုရားကြွလာတော့ ချိုင့်ခွက်က မြေဖို့လို့့ မပြီးသေးဘူး။ ဘာကြောင့်လဲ ဆို တော့ ရသေ့က တန်ခိုးအစွမ်းနဲ့ မဖို့ချင်ဘူး။ သူ့ရဲ့ချွေးနဲ့ရင်းရတဲ့ ပကတိလုပ်အားနဲ့ပဲ လုပ်ခဲ့တာကြောင့် အချိန် မီ လမ်းကမပြီးဘဲ ဖြစ်နေတာ။ ဒါကြောင့် မြေဖို့လို့ မပြီးသေးလို့ မညီမညာ ဖြစ်နေတဲ့ နေရာမှာ သူ့ကိုယ်ကို တံတားလိုခင်းပြီး ဘုရားရှင်ကို နင်းဖြတ်စေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သုမေဓာရသေ့ရဲ့စိတ်မှာ ဘုရားဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေဟာလည်း ပြင်းပြနေပြီ။ သူ့တစ် ယောက်တည်းအတွက်ဆို အခုဘဝနဲ့တင် နိဗ္ဗာန်ကိုယူလို့ရနေပြီ။ သူသာဝိပဿနာ ရှုလိုက်မယ်ဆိုရင် ရဟန္တာ ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမယ့် သူမရှုဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက ဘုရားဖြစ်ချင်တာကိုး။ ဘုရားဖြစ်ချင်တာကလည်း သူ့ကိုယ်ကျိုးအတွက် မဟုတ်ပြန်ဘူး။ ဘုရားအလောင်းသုမေဓာ ရှင်ရသေ့ ပြောတာ နားထောင်ကြည့်။ “ပညာစွမ်းအား၊ သဒ္ဓါစွမ်းအား၊ ဝီရိယစွမ်းအား ရှိသည်ကို သိမြင်သော ယောင်္ကျားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက် သံသရာဝဋ်အတွင်းမှ တစ်ကိုယ်ကောင်းကြံကာ တစ်ယောက်တည်း ကူးမြောက်သဖြင့် ငါ့အား အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း။ သဗ္ဗညုတဘုရားအဖြစ်ကိုရောက်အောင် ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး နတ်နှင့်တကွ သတ္တဝါ ပေါင်းကို သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခပင်လယ်တွင်းမှ ကယ်တင်ပေအံ့” တဲ့။ စဉ်းစားကြည့်နော် ကိုယ်ရရှိမဲ့ လက်တစ်ကမ်းက နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို စွန့်ပြီး သတ္တဝါတွေကို ကယ် တင်ချင်လွန်းလို့ သံသရာထဲ ပြန်အလည်ခံတယ်။ သံသရာထဲမှာ လည်ပြီဆိုရင် ဘုရားရှင်ဟာ လူသားဖြစ်တဲ့အ တွက် လူမှုဒုက္ခတွေ ကြုံရတော့တာပဲ။ ဆင်းဆင်းရဲရဲ နေခဲ့ရတဲ့ဘဝတွေရှိခဲ့တယ်။ အသတ်ခံရတဲ့ ဘဝတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ထောင်တန်းကျခဲ့တဲ့့ ဘဝတွေရှိတယ်။ တိရစ္ဆာန် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဘဝတွေရှိခဲ့တယ်။ ဘယ်ဘဝရောက် ရောက် ဘုရားရှင်ဟာ ပါရမီကိုဒုက္ခခံပြီး ရအောင်ဖြည့်တာပဲ။ သူက သတ္တဝါတွေကို ကယ်တင်ချင်တာကိုး။ အားလုံးကြားဖူးနေတဲ့ မျောက်မင်းဘဝတစ်ခုကိုပဲကြည့်။ သူ့အမျိုးနွယ်မျောက်တွေကို ကယ်ချင်လို့ မြစ်တစ်ဘက်ကမ်းကို ကူးဖို့ နွယ်ကြိုးရှာတော့ ကြိုးကတိုနေတယ်။ ဒါနဲ့ တိုနေတဲ့ ကြိုးနေရာမှာ သူအစားဝင်ပြီး သူ့ခါးမှာ နွယ်ကြိုးချီလို့ ကြိုးကို ရှည်အောင်ဆက်ပေးလိုက်တယ်။ လေထဲမှာ တွဲလောင်းဖြစ်နေတဲ့ သူ့ကိုနင်းပြီး သူ့ဆွေ မျိုးမျောက်တွေ ကူးကြတာပေါ့။ အဲမှာ ဒေဝတ်မျောက်ကတော့ ရိုးရိုးနင်းပြီး မကူးဘဲ သူ့ခါးပေါ်ကို အမြင့်က ခုံချပြီးမှ ကူးတယ်။ ဒီတော့ ဘုရားအလောင်းမျောက်မင်း ခါးကျိုးပြီး သေတော့ တာပေါ့။ (မဟာကပိဇာတ် - ဋ္ဌ - တတိယ) နောက်ဇာတ်တော်တစ်ခုမှာဆို ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်ဟာ နွားပျောက်ကို ရှာရင်း တောထဲမှာ မျက်စိလည် လမ်းမှားပြီး ချောက်ထဲ ကျသွားတယ်။ ပြန်လည်း မတက်တတ်တော့ဘူး။ ဒါကို ဘုရားအလောင်းမျောက်မင်း ကတွေ့တော့့ သနားတာနဲ့ ပုဏ္ဏားရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့လုပ်တယ်။ ချောက်က အတော်မြင့်တယ်။ ဒီတော့ မျောက်မင်းက ပုဏ္ဏားကို ကျောပိုးပြီး ခဲရာခဲဆစ် ခုန်ပြီး ကုန်းပေါ် ရောက်အောင်တက်တယ်။ ကုန်းပေါ်ရောက်တော့ မျောက်မင်းမောပန်းနေပြီ။ လူတစ်ယောက်လုံးထမ်းပြီး တက်လာရတာကိုး။ ဒါနဲ့ ပုဏ္ဏားပေါင်ပေါ်မှာ ခဏမှေးနေလိုက်တယ်။ ဒါကိုပဲ ပုဏ္ဏားက သူ့အသက်ကို ကယ်လာတဲ့ ကျေးဇူးကို မ ထောက်ဘဲ အိမ်ပြန်ရင်မိန်းမဆီမှာ မျက်နှာပန်းလှအောင်ဆိုပြီး သူ့ပေါင်ပေါ် မှိန်းနေတဲ့ မျောက်မင်းရဲ့ ဦးခေါင်း ကို ကျောက်ခဲနဲ့ ထုသတ်တော့တယ်။ ဘယ်လောက် မိုက်ရိုင်းလိုက်သလဲနော်။ ခေါင်းရိုက်ခွဲခံလိုက်ရမှ မျောက်မင်းလန့်ဖြန့်ပြီး သစ်ပင်ပေါ် တက်ပြေးရတော့တာပေါ့။ ချက်ချင်းတော့ မသေသေးဘူးလေ။ ဒီလောက်ထိ ကိုယ့်ကို သေကြောင်းကြံတဲ့ သူကို စိတ်မနာသေးဘူး။ ပုဏ္ဏားအနေနဲ့ တောထဲက ဘယ်လိုမှ ပြန်မထွက်နိုင်လောက်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူလမ်းဆက်ပြပေးမယ်။ ဒါပေမယ့် ပုဏ္ဏားဟာ မယုံရတဲ့အတွက် သူကသစ်ပင်ပေါ်ကသွားမယ်။ သူ့ခေါင်းက ကျတဲ့ သွေးစက်တွေကို ကြည့်ပြီး လိုက် ခိုင်းတယ်။ ဒီလိုနဲ့ တောစပ်အထိ လိုက်ပို့ခဲ့သေးတယ်။ ဒီဒဏ်ရာနဲ့ မျောက်မင်း သေဆုံးခဲ့တယ်။ ပုဏ္ဏားလည်း ကြာကြာမခံပါဘူး။ တောစပ်ရောက်လို့ မျောက်မင်းမျက်ကွယ်ပြုတာနဲ့ သူ့ကို မြေမြိုတော့တာပဲ။ (မဟာက ပိဇာတ် - ဋ္ဌ - ပဉ္စမ) မြတ်စွာဘုရားအလောင်း ဖြစ်တော်စဉ်တွေထဲမှာ ရင်နာစရာ အဖြစ်ပျက်တွေ အများကြီးပဲ။ အခုလို ဒုက္ခခံနေတာဟာ သူ့ကိုယ်ကျိုးအတွက် မဟုတ်ပြန်ဘူး။ သတ္တဝါအများကို ကယ်တင်ချင်တယ်။ ဒီလိုကယ်တင် နိုင်ဖို့ကလည်း သူကိုယ်တိုင် ဘုရားဖြစ်မှ ဖြစ်မယ်လေ။ ဒါကြောင့် ဘုရားဖြစ်အောင် ပါရမီဖြည့်ရင်း ဒုက္ခခံနေ တာပေါ့။ ပါရမီ ဖြည့်တဲ့ ရည်ရွယ်ချကိုက “ပရေသံ သင်္ဂဟတ္တမေဝ မယာ ပါရမိယော ပူရိတာ- သူတစ်ပါးတွေကို ချီးမြောက်လို၍ ပါရမီ ဖြည့်ခဲ့တာပါတဲ့။ ဟော ဘဝပေါင်းများစွာ ဒုက္ခခံပါရမီဖြည့်ပြီးမှ ဘုရားဖြစ်မယ့် ဘဝမှာ ကပ္ပိလဝတ်နန်းတော်မှာ မင်းသား လာဖြစ်ပြီ။ သူတောထွက် တရားရှာခါနီး ဘာဖြစ်လာလဲ။ သူ့သားတော်လေး ရာဟုလာ မွေးလာတယ်။ ကိုယ်ချင်း စာကြည့် စမ်း။ ကိုယ့်သွေးသားက ဖြစ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားဦးလေး မွေးတော့ ဖခင်တစ် ယောက်အနေနဲ့ ဘယ် လောက်ချစ်ရှာလိုက်မလဲ။ သူ့စိတ်ထဲ ခံစားချက်ဟာ သူ့သားလေးရဲ့ နာမည်မှာ လာထင် ဟပ်နေတယ်။ “င့ါကို ဖမ်းစားခြင်းပြုမည့် ရာဟုအသူရိန်က ဖြစ်ပွားခဲ့လေပြီ။ အနှောင်အဖွဲ့ကြီး ဖြစ်ခဲ့လေပြီ” တဲ့။ ရာဟုဆိုတာက နေကြတ်တဲ့ အခါ လကြတ်တဲ့အခါမှာ နေလုံးပျောက်သွားအောင်၊ လဝန်းပျောက်သွားအောင် ကာကွယ်ထားတဲ့ အရာကို ဆိုလိုတယ်။ အဲဒါကိုပဲ နေမထွက်၊ လမထွက်အောင် ဖမ်းထားတယ်လို့ တင်စား ပြောတာပေါ့။ အဲဒီလိုပဲ သူ့ရဲ့သားတော်လေးက သူ့ကိုဖမ်းစားတော့မယ် ဆိုပြီး ရာဟုအသူရိန်လို့ ပြောတာ။ ဘုရားအလောင်း နှုတ်ကထွက်တဲ့အတိုင်း အဘိုးဖြစ်သူ သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးက မြေးဖြစ်သူကို ရာဟုလာ လို့ နာ မည် မှည့်လိုက်တာ ဖြစ်တယ်။ ဘုရားဖြစ်လာတော့လဲ တစ်ရက် ၂၄ နာရီရှိတာမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ မိုးသောက်ယံမှာ ခဏပဲ အနားယူတော်မူတယ်။ ညနေ ၆နာရီကနေ ၁၀နာရီအထိကို ညည့်ဦးယံ၊ ၁၀ နာရီကနေ ၂ နာရီအထိကို ညည့်လယ်ယံ။ ၂ နာရီကနေ ၆ နာရီအထိကို မိုးသောက်ယံ ဆိုပါတော့။ အဲဒီမိုးသောက်ယံကို သုံးပိုင်း ပိုင်းရင် တစ်ပိုင်းကို ၁နာရီနဲ့ ၂၀ မိနစ်ရှိမယ်။ အဲဒီမှာ အလယ်တစ်ပိုင်းမှာပဲ ဘုရားရှင် သတိနဲ့လျောင်းစက်တော်မူတယ် တဲ့။ စာထဲမှာတော့ နာရီနဲ့ အတိအကျ တွက်ပြတာမျိုး မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဦးဇင်းတို့က ခန့်မှန်းကြည့်ရတာပေါ့။ ဘုရားဟာ လောကသားတို့အတွက် အဲလောက် အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ ကမ္ဘာမှာ အလုပ်လုပ်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ပေါ့။ ဒါဟာ နေ့စဉ်ပြုနေကျ ဗုဒ္ဓကိစ္စလို့ ခေါ်တယ်။ တစ်ရက်တလေမှ ဒီလိုလုပ်တာမဟုတ်ဘူး။ ပရိနိဗ္ဗာန်စံ သည်အထိကို အလုပ်လုပ်သွားတာ။ နောက်ဆုံး ပရိနိဗ္ဗာန် စံတယ်ဆိုတာကိုလည်း ကြည့်ပါအုံး။ မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ ပါဝါပြည်ကနေ ပရိနိဗ္ဗုပြုဖို့ ကုသိုနာရုံက မလ္လာမင်းတို့ရဲ့ အင်ကြင်းတောကို ကြွတယ်။ ပါဝါပြည်နဲ့ ကုသိနာရုံဟာ သုံးဝါဝုတ် ပဲဝေးတယ်။ တစ်ဂါဝုတ်မှာ ပျမ်းမှ ၂ မိုင်ဆိုတော့ ၆ မိုင်ခရီးဖြစ်တယ်။ သာမန် ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံမှန်ခြေလှမ်းဟာ တစ်နာရီမှာ ပျမ်းမျှလမ်းလျှောက်နှုန်းဟာ ၄ မိုင်ရှိတယ်။ ၆ မိုင်ခရီးဆိုတော့ ၁ နာရီ ကျော်လောက် လျောက်ရင် ရတယ်ပေါ့။ ခါတိုင်းဆို ဘုရားရှင်လို ခွန်အားဗလနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ မဟာပုရိသအတွက် ဒီခရီးက အနီးကလေးရယ်။ အခုကျတော့ သိပ်အဝေးကြီးမဟုတ်တဲ့ အဲဒီခရီးကို ၂၅ ကြိမ်နားပြီး ကြွရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဝမ်းတော်လားပြီး အင်အားချည့်နဲ့နေတယ်လေ။ “ချစ်သားအာနန္ဒာ ငါဘု ရားပင်ပန်း၏၊ လျောင်းတော်မူမည်၊ နှစ်ထပ်သင်္ကန်းကို ခင်လော့” အကြိမ်ကြိမ် မိန့်ပြီး နားရှာတယ်။ ဒါကြောင့် ၂၅ ကြိမ်လောက် နားပြီး ကြွနေရတာ ဖြစ်တယ်။ ( လေးဝါဝုတ် တစ်ယူဇနာ ၊ တစ်ယူဇနာ ရှစ်မိုင်) အခုလို အားနည်းပြီး သွေးဝမ်းသွားတာဟာ စုန္ဒရဲ့ ဝက်ပျိုသားဟင်းကို စားလို့ ဝမ်းတော်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘုရားရှင်က အကျိုးကြီးမားပြီး ညီမျှတဲ့ ဆွမ်းနှစ်မျိုး ရှိတယ်တဲ့့။ ပထမဆွမ်းက သုဇာတာရဲ့ နို့ဆွမ်းဖြစ်တယ်။ ဘုရားရှင်ဟာ ဒုက္ကရစရိယ အကျင့်မှားကို ခြောက်နှစ်ကျင့်ပြီး မှားမှန်းသိတော့ အစားပြန်စားလို့ လမ်းမှန် ကိုကျင့်တယ်။ အဲဒီလို ပြန်ကျင့်တာမှာ သုဇာတာရဲ့ နို့ဆွမ်းကို ဘုဉ်းပေးပြီးလိုက်ရတဲ့ အတွက် အားအင်တို့ ပြန်ပြည့်လာပြီး ဘုရားအဖြစ်ကို ရောက်ရှိခဲ့တယ်။ အခု စုန္ဒမထေရ်ရဲ့ ဝက်ပျိုသားဆွမ်းကို ဘုဉ်းပေးလိုက်ရတဲ့ အတွက်ကြောင့်သာ ပါဝါပြည်ကနေ ကုသိ နာရုံကို ကြွနိုင်ဖို့ အားအင်ရခဲ့တာဖြစ်တယ်။ နို့မို့ လမ်းတောင် မလျောက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ဝမ်းတော် လားရတာက ဝဋ်ကြွေးတော် ခံရတာ ဖြစ်တယ်။ ဝဋ်ဆိုတာက ဘုရားရှင်တောင် မလွတ်ဘူး။ အတိတ်ဘ ဝတစ်ခုမှာ ဆေးသမား(ဆရာဝန်ပေါ့လေ) ဖြစ်ခဲ့တုန်းက သူဋ္ဌေးသား လူနာတစ်ယောက်ကို ကုတယ်။ လူနာက ရောဂါ ပျောက်တဲ့အခါ ပိုက်ဆံမပေးဘူး။ သူဋ္ဌေးသား ဖြစ်ရဲသားနဲ့ ကူလီကူမာလုပ်ပြီး ရောဂါမသက်သာ ဘူးဆိုပြီး ငွေမပေးချင်လို့ ညစ်တယ်။ ဒီတော့ ဆေးသမားကလည်း ဆရာဝန်တွေရဲ့ ကျင့်ဝတ်ကို မထောက် တော့ဘဲ မသိမသာနဲ့ ဝမ်းသွားဆေး ထပ်တိုက်လိုက်တယ်။ အဲတော့ သူဋ္ဌေးသား ဝမ်းလားပြီးသေကရော။ အဲဒီ အကုသိုလ်ကံကြောင့် အခုနောက်ဆုံးဘဝ ပရိနိဗ္ဗာန်စံခါနီးမှာ ပြန်ဝဋ် လည်တော့တာပေါ့။ တခြားနေရာတွေမှာ ပရိနိဗ္ဗာန်မပြုဘဲ ကုသိနာရုံကိုမှ ဘာကြောင့် ရွေးချယ်ရတာလည်း။ ကုသိနာရုံ ဆိုတာက မြို့ကြီးပြကြီးမဟုတ်ဘူး။ သာမန်မြို့ငယ်လေးမျှသာဖြစ်တယ်။ အရှင်အာနန္ဒာက ကုသိနာရုံမှာ ပရိနိဗ္ဗာန် မစံစေချင်ဘူး။ ဘုရားရှင်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်နဲ့ညီအောင် ဗာရာဏသီတို့၊ ကောသဗ္ဗီပြည်တို့ စတဲ့ တိုင်းနိုင် ငံကြီးတွေမှာ ဘုရားရှင်ကို ကြည်ညိုတဲ့ ဘုရင်တွေ၊ သူဋ္ဌေးတွေရဲ့ ခမ်းခမ်းနားနား အပူဇော်ခံပြီး ပရိနိဗ္ဗာန်ပြု စေချင်တယ်။ မြတ်စွာဘုရားရှင် ကုသိနာရုံကို ကြွရတာက အချက်သုံးချက်ရှိတယ်။ ၁ အချက်…။ မဟာသုဒဿနသုတ်ကို ဟောခွင့်ရမှာမို့ဖြစ်တယ်။ အရှင်အာနန္ဒာက ကုသိနာရုံဟာ မြို့သိမ်မြို့ငယ်လေးပါလို့ ပြောတဲ့အခါ ဘုရားရှင်က ဒီမြို့ဟာ အရင်က ကုသာဝတီ မြို့ကြီးဖြစ်ခဲ့တယ်။ တံတိုင်းတွေ အထပ်ထပ်၊ ဥယျာဉ်ပန်းမန်တွေ၊ ရေတွင်းကန်တွေနဲ့ အင်မတန် သာယာဖွယ်ကောင်းတဲ့ မြို့ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဘုရားရှင်ဟာ အဲဒီမြို့မှာ စကြာဝတေးမင်းဘဝနဲ့ စည်းစိမ်အမျိုးမျိုးခံစားခဲ့တယ် ဆိုတဲ့အကြောင်း တွေဟောတယ်။ အဲလို စည်းစိမ်ခံစား ခဲ့ရတာတွေဟောပြီးတော့မှ "ကဲ ချစ်သားအာနန္ဒာ ကြည့်စမ်း။ အခုဒါတွေ ရှိသေးရဲ့လား။ သင်္ခါရတရားဆိုတာမျိုးက ဒီသဘောရှိတယ်။ ခိုင်တယ် မြဲတယ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ပျက်စီးခြင်းမှာ အဆုံးသတ်တယ်” လို့ ဟောချလိုက်တယ်။ ဒီလို မဟာသုဒဿနသုတ်ကို ဟောတဲ့အခါ လူအများဟာ ဘယ်အရာမှ မမြဲပါလားလို့ သံဝေဂရပြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုဖြစ်ကြလိမ့်မယ်။ ၂ အချက်..။ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ နောက်ဆုံးသာဝကဖြစ်တဲ့ သုဘဒ္ဒကို တရာဟောရမှာမို့လို့ပဲဖြစ်တယ်။ သုဘဒ္ဒက ပရိဗိုဇ်ဟာ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားနာရမှ သံသရာကကျွတ်လွတ်ခွင့် ရမှာဖြစ်တယ်။ မြတ်စွာဘုရားရှင် ရဲ့ ဘုရားဖြစ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုက သတ္တဝါတွေကို ကယ်တင်ချင်တာ ဖြစ်လေတော့ တစ်ဦးတစ်ယောက် အတွက်ပဲဖြစ်စေ သံသရာဝဋ်က ကယ်တင်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ခုလို နေမကောင်းလဲ အပင်ပန်းခံပြီး ကြွတောမူရှာ တယ်။ ၃ အချက်…။ အခြားတိုင်းပြည်တွေမှာ ပရိနိဗ္ဗာန်စံရင် ကြွင်းကျန်တဲ့ ဓာတ်တော်တွေကို အတိုင်းတိုင်း အပြည်ပြည်က ဘုရင်တွေ လုကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ ဓာတ်တော်ကို အကြောင်းပြုပြီး သတ်ကြ ဖြတ်ကြနဲ့ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်ကုန်မယ်။ ကုသိနာရုံမှာ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီအတိုင်းတိုင်းအပြည်ပြည်က ဘုရင်တွေ ရဲ့ဆရာ ဒေါနပုဏ္ဏားရှိနေတယ်။ ဘုရင်ခေတ်မှာက မင်းညီမင်းသားတွေက ဘုရင်မဖြစ်ခင် အဋ္ဌာရသ ပညာတွေသင်ကြားဖို့ တက္ကသိုလ်ပြည် ဆိုတာမျိုး သွားသင်ကြရတာကိုး။ ဒေါနပုဏ္ဏားကြီးက အဲဒီဘုရင်တွေကို ပညာသင်ပေးခဲ့တဲ့ ဆရာဖြစ်တဲ့အတွက် ဘုရင်တွေက လေးစားကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဒေါနပုဏ္ဏားကြီးက ဓာတ်တော်တွေကို အညီအမျှဝေပေးရင် သူတို့လက်ခံကြလိမ့်မယ်။ ဒီသုံးချက်ကြောင့် ကုသိနာရုံဆိုတဲ့ မြို့သေးသေးလေးကို အပင်ပန်းခံပြီး အကြိမ်ကြိမ်နားလို့ ကြွရတာပဲ။ ဟုတ်ပြီ။ ကုသိနာရုံကို ကြွမှ အများအတွက် အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ဘုရားရှင်ဟာ တန်ခိုးရှင်ပဲ တန်ခိုးနဲ့ ကြွပါလား။ ဘာလို့ အပင်ပန်းခံပြီး လမ်းလျောက်နေသေးလဲ။ မြတ်စွာဘုရားရှင်က နေရာတကာ တန်ခိုးကို အသုံးမပြုဘူး။ ကိုယ်ကျိုးအတွက်ဆိုရင် သူကိုယ်တိုင်လည်း မသုံးသလို သူ့တပည့်သားတွေကိုလည်း သုံးဖို့ ခွင့် မပြုခဲ့ပါဘူး။ တိတ္ထိတွေနဲ့ အပြိုင် စန္ဒကူးနံ့သာ သပိတ်တစ်လုံအတွက် တန်ခိုးပြခဲ့တဲ့ ရဟန်းတော်ကို ကဲ့ရဲ့တော်မူ ခဲ့ပါတယ်။ ဟုတ်တာပေါ့။ နေရာတန်ခိုးပြနေရင် တန်ခိုးဆိုတာ ခပ်ပေါပေါအရာ ဖြစ်သွားမှာပေ့ါ။ တန်ခိုးအ စွမ်းကို မယုံတဲ့သူတွေဆိုရင် မျက်လှည့်ပြနေတာပါကွာ လို့တောင် ထင်သွားနိုင်သေးတယ်။ ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ သာသနာမှာ မြေလျိုးမိုးပျံနိုင်တဲ့ တန်ခိုးဟာ အနှစ်အသားမှ မဟုတ်တာ။ ဉာဏ်ပညာသည် သာလျင် သာသနာရဲ့ အနှစ်ဖြစ်တယ်လေ။ သတ္တဝါတွေရဲ့ အကျိုးအတွက် လိုအပ်လာရင်တော့ မြတ်စွာ ဘုရား နဲ့ တပည့် သာဝကတွေက တန်ခိုးကို ထုတ်သုံးပါတယ်။ အခုလို ချေကျင်ကြွရခြင်းကလည်း အကြောင်း ရှိနေပြန်တယ်။ လမ်းခရီးမှာ ကုသိနာရုံကနေ ပါဝါ ပြည်ကို လာနေတဲ့ ပုက္ကုသဆိုတဲ့ မလ္လာမင်းသားနဲ့ တွေ့ရအုံးမယ်။ ပက္ကုသက ဗုဒ္ဓဘာသာ မဟုတ်ဘူး။ သာသ နာပ ကိုးကွယ်သူပေါ့။ လမ်းခရီးမှာ မြတ်စွာဘုရား ပင်ပန်းလို့ အပင်ရိပ်အောက်မှာ နားနေတာ ကို ပုက္ကုသ က မြင်ပြီး ဘုရားရှင်ကို လာဖူးတယ်။ ဘုရားရှင်ကို စကားအနည်းငယ်လျောက်လို့ အမေးအဖြေပြု တယ်။ ဘုရား ရှင်က သူ့မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေပြီး တရားဟော လိုက်တဲ့အခါမှ ဘုရားရှင်ကို အလွန်ကြည်ညိုသွားပြီး သရဏဂုံ တည်သွားတယ်။ ဘုရားရှင်နဲ့ အရှင်အာနန္ဒာကိုလည်း သူ့ရဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ အဝတ်ပုဆိုး လှုခွင့်ရ သွားခဲ့တယ်။ ဒီလို လူတစ်ယောက် သရဏဂုံ တည်ဖုိ့၊ ဒါန ကုသိုလ်ပြုခွင့်ရဖို့အတွက်ဆို ဘုရားရှင်က အပင်ပန်း ခံတယ်။ ကဲ စဉ်းစားကြည်စမ်း။ ဟိုး သူမေဓာ ရှင်ရသေ့ဘဝကတည်းက ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပြီး အများအတွက် အ သက် သွေး ချွေးတွေ စတေးပြီး အပင်ပန်းခံခဲ့တာဟာ သတ္တဝါတွေကို အလွန်သနားတော် မူတဲ့ မဟာ ကရုဏာ ကြောင့်ပဲလေ။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်မျိုးလို ဘယ်သူ အနစ်နာခံ ကရုဏာထားနိုင်မှာလဲ။ ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်ကို အတုမရှိ ဘုရားရှင်လို့ ဆိုရတာပေါ့။ ဒီလို ဘုရားမျိုးကို ကိုးကွယ်ခွင့်ရဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်ခဲ ယဉ်းလိုက်သလဲ စဉ်း စားကြည့်နော်။ ကမ္ဘာ့လူဦးရေနဲ့တွက်ကြည့်။ သရဏ်ဂုံတည်တဲ့သူ က တကယ့်နည်းနည်း လေးရယ်။ ကမ္ဘာမှာ နိုင်ငံပေါင်း များစွာရှိတာမှာမှ ထေရဝါဒ ငါးနိုင်ငံ ပဲ ရှိတယ်။ မြန်မာ၊ ထိုင်၊ သီရိလင်္ကာ၊ လာအို၊ ကမ္ဘောဒီးယား တို့ဖြစ်တယ်။ အဲဒီငါးနိုင်ငံမှာမှ မြန်မာနိုင်ငံက ဦးဆောင်နိုင်ငံ။ သာသနာ အပွင့်လင်း ဆုံးနိုင်ငံပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒီလို ဒုလ္လတရားနဲ့ကြုံနေတာ ဦးဇင်းတို့ ဘယ်လောက်ကံကောင်းလိုက်သလို။ ကိုယ်ဘာသာရဲ့ တန်ဖိုးကိုခံစားမိမှ ကိုယ်ကံကောင်းတာကို သိမှာ။ နို့မို့ဆိုရင် မိရိုးဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ပဲဖြစ်နေတယ်။ ဤအိမ်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာအိမ် ဖြစ်သည်ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ဆွဲ ဗုဒ္ဓဘာသာ အဆင့်ပဲ ဖြစ်နေရင် ဦးဇင်းနဲ့ ဘုရားနဲ့ တွေ့ရတာ တန်ပါ့မလား။ ဘုရားဟာ သူ့ဘာသာတရားကျင့်တယ်၊ ဘုရားဖြစ်လာတယ်၊ နောက်ပြီး ပရိနိဗ္ဗာန်စံသွားတယ်ဆိုရင် ဦးဇင်းတို့အနေနဲ့ ဘုရားကို ကိုးကွယ်ဖို့ လိုပါ့မလား။ မလိုပါဘူး။ ဘာတရားမှ မဟောရင် ကိုးကွယ်ရကောင်းမှန်း လည်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်အပေါ် ဘာကျေးဇူးမှ မရှိလို့ ကိုးကွယ်ဖို့လည်း မလိုဘူး။ ဘာပူဇော်မှုမှလည်း လုပ်နေစရာ မလိုဘူးပေါ့။ အခုတော့ ဘုရားရှင်က ဦးဇင်းတို့အတွက် အနစ်နာခံ ပါရမီဖြည့်တယ်။ ဘုရားဖြစ်လာတော့လည်း နောက်ဆုံး ပရိနိဗ္ဗာန်စံသည်အထိ ဦးဇင်းတို့အတွက် တရားတွေဟောပြီး အပင်ပန်းထပ်ခံပြန်တယ်။ ဘုရား ပွင့်လာလို့ တရားဆိုတာ နာခွင့်ရတယ်။ နာခွင့်ရလို့ လက်တွေ့ ဘဝမှာ ကုသိုလ်အကုသိုလ်ဆိုတာကို ခွဲခြားသိပြီး အေးချမ်းအောင် နေတတ်လာတယ်။ အချို့ သရဏဂုံတည်တယ်၊ အချို့ အောက်အရိယာတွေ ဖြစ်တယ်။ အချို့ဆို သံသရာ ဝဋ်က အပြီးလွတ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါကြောင့် တရားတော်ဟာလည်း အလွန်ကျေး ဇူးများတဲ့ ရတနာလို့ ဆိုရတယ်။ ဘုရားပရိနိဗ္ဗာန် စံသွားတော့ တရားတော်တွေကို သံဃာတွေက လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ခဲ့၊ ဟော ခဲ့ပြန်တယ်။ တရားနာရလို့သာ ဦးဇင်းတို့က ဘုရားကို ဘုရားမှန်းသိတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဟုတ်တယ်နော်။ ဘု ရား ရှင်လက်ထက်က ဝက္ကလိမထေရ်ဆိုတာရှိတယ်။ သူက ဘုရားရဲ့ တင့်တယ်တဲ့ ပုံကို တစိမ့်စိမ့်နဲ့ ကြည့်မဝ ရှုမဝ ဖြစ်နေတယ်။ ဘုရားနောက်က တောက်လျောက်လိုက်ပြီး ဘုရားကို အမြဲတမ်းကြည့် နေတာပဲ။ ဘာတ ရားမှ မကျင့်ဘဲ ဘုရားကိုပဲ အမြဲကြည့်နေတာ။ ဒီတော့ ဘုရားရှင်က “ဒီအပုပ်ကောင် ခန္ဓာကြီးကို ကြည့်နေလို့ ဘာထူးမှာလဲ၊ ဘုရားကိုမြင်တယ်ဆိုတာက တရားကို မြင်မှ ဖြစ်တာ။ တရားကိုမြင်မှ တရားကိုမြင်တာ၊ ဒီအ တိုင်း မျက်စိ နဲ့ ဘုရားကိုကြည့်နေရုံနဲ့ ဘုရားကိုမြင်တယ်လို့ မဆိုရဘူး” တဲ့။ ဟုတ်တယ်လေ။ အခု ဘုရားစင်ပေါ်ကရုပ်ပွားတော်ကို မျက်စိရှိတဲ့လူတိုင်း မြင်နေရတာပဲ၊ ရွှေတိဂုံတို့ ဆူးလေဘုရားတို့ဆိုရင်လည်း ဘာသာခြားကအစ လူတိုင်း မြင်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါမျိုးမြင်တာကို ဘုရား ကိုမြင်တယ်လို့ မဆိုရဘူး။ ဘုရားဟောထားတဲ့ တရားတွေကြားနာရမှ “သြော် ကိလေသာ ကုန်စင်ပြီး အေးချမ်း နေတဲ့ မြတ်စွာဘုရားပါလား၊ လူနတ်သတ္တဝါတွေအတွက် အနစ်နာခံခဲ့တဲ့ ဘုရားပါလား” ဆိုပြီး ဘုရားရှင်ရဲ့ ဂုဏ်တော်တွေကို မြင်မှ ဘုရားကိုမြင်တယ်လို့ ဆိုရတယ်။ ဂုဏ်တော်ကို မြင်ဖို့ဆိုတာလည်း ဂုဏ်တော်တွေ အကြောင်း စာဖတ်ထားလို့ မြင်တာမျိုးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပြန်ဘူး။ စာကတော့ စာဖတ်တတ်တဲ့ ဘယ်သူမဆို ဖတ်ရင် သိမှာပဲလေ။ ဒါပေမယ့် စာသိပဲ ဖြစ်ပြီး ခံစားသိမဟုတ်တော့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဖြစ်မလာကြဘူး။ ဒါဆို ဂုဏ်တော်ကို စာသိသိနေရုံနဲ့လည်း ဘုရားကိုမြင်တယ်လို့ မဆိုရဘူး။ ဂုဏ်တော်တွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကိုယ်တိုင်ခံစားမိမှ ဘုရားကိုမြင်လိမ့်မယ်။ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားမိဖို့ကလည်း ကိုယ်တိုင် တရားအားထုတ် ခြင်းပဲ ရှိတယ်။ အမြင့်ဆုံး တရားကို မြင်ခြင်းပေါ့။ တရားဆိုတာမှာ ဒါနတရား၊ သီလတရား၊ ဘာဝနာတရား အားလုံးကို ဆိုလိုပါတယ်။ ဒီတရားကို လူတိုင်းအားထုတ် နိုင်ရဲ့လား။ ဘာသာခြားထား၊ ကိုယ့်ဗုဒ္ဓ ဘာသာ ထဲမှာတောင် တရားအားထုတ်သူက အလွန်နည်းတယ်။ ဒါကြောင့် တရားဟာလည်း ရှားပါးပြီး ကြုံရခဲတဲ့ ဒုလ္လ ဘတရား ရတနာ တရားဖြစ်တယ်။ ရှေးမထေရ်ကြီးများရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ဦးဇင်းတို့ခုလို တရားတွေ သိခွင့်ရခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သံဃာ တော်တွေကို ကျေးဇူးရှင်အဖြစ် ပူဇော်နေကြတာဖြစ်တယ်။ ဒီသာသနာကို သံဃာတွေကို အေးအေးလူလူ သယ်ဆောင်လာရတာမဟုတ်ဘူး။ အိန္ဒိယမှာ သာနာ အားနည်းလာပြီး သီဟိုမှာ သာသနာထွန်းကားလာစဉ်မှာ ကျေးကုလား သူပုန်ဘေးဆိုတာ ဖြစ်တယ်။ ရဟန်းတွေကို သတ်ဖြတ်တယ်။ ရဟန်းဦးခေါင်းတစ်လုံး ဖြတ်နိုင်ရင် ဆုငွေတစ်ထောင်တောင် ပေးတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ရဟန်းတွေ နယ်စွန်နယ်ဖျာ ပြေးခဲ့ရတယ်။ အချို့က အိန္ဒိယ ပြန်ပြေးကြတယ်။ သီဟိုမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ရဟန်းတွေဟာ ဆွမ်းမစားရဘဲ အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ၁၂ လောက်ကြာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဗုဒ္ဓတရားတွေကို စာပေအဖြစ် မှတ်တမ်းမတင်ရသေးဘူး။ အစဉ်အဆက် နှုတ်တိုက်ချပြီး လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ခဲ့တုန်းပဲ ရှိသေးတယ်။ သူပုန်ဘေးဖြစ်တော့ အစာမစားရတဲ့ ရဟန်းတော်တွေဟာ ဗိုက်ထဲ အစာမရှိလို့ ရေစိုစိုသဲပြင်မှာ ဝမ်းလျားမှောက်တဲ့သူကမှောက်၊ သဲကိုရေစွတ်ပီး ဗိုက်ပေါ်တင်တဲ့သူက တင်ပြီး ဘုရား တရား တော်တွေ မမေ့ပျောက်ရလေအောင် ရွတ်ဆိုနေကြရှာတယ်။ အာဟာရပြတ်နေတော့ အားအင်မရှိဘဲ အသံ မထွက်တထွက် ရွတ်ဆိုနေရတာမျိုး နေမှာပေါ့။ သူပုန်ဘေးငြိမ်းလို့ ဝဋ္ဋဂါမဏိမင်း နန်းတက်လာမှ ရဟန်းတွေ မြို့ပြန်ကပ်ခွင့်ရတယ်။ အဲဒီအခါမှာမှ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ရဟန်းတွေပြန်စုပြီး မိမိနှုတ်တက်ဆောင်ထားတဲ့ တရားနဲ့ အခြားသူ နှုတ်တက်ဆောင် ထားတဲ့တရား တူမတူ ပြန်တိုက်ဆိုင် ကြည့်ကြရတယ်။ နောက်ဒါမျိုးကြုံရင် ဘုရားဟောတရားတွေ ပျောက် သွားနိုင်တဲ့အတွက် တရားတော်တွေကို တိုက်ဆိုင်အတည်ပြုပြီး စတုတ္ထသင်္ဂါယနာတင်ကာ တရားတော်တွေကို ပေထက် အက္ခရာကို တင်ခဲ့ကြတာဖြစ်တယ်။ ပိဋကတ်တွေကို ပေထက်အက္ခရာတင်တာဟာ အဲဒီစတုတ္ထ သင်္ဂါယနာမှာမှ ဖြစ်တယ်။ သင်္ဂါယနာတင်တယ်ဆိုတာ ပိဋကတ်တွေကို စုပေါင်းရွတ်ဆို အတည်ပြုတာပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် သံဃာတွေရဲ့ ကျေးဇူးဟာကြီးမားလွန်းလို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေက အမြတ်တနိုး လှူဒါန်းပူ ဇော်နေကြတာဖြစ်တယ်။ တွေးကြည့်လေ။ ခုခေတ်ကိုရင်လေးတွေကိုပဲ။ ၉ နှစ် ၁၀ နှစ်သားကိုရင်လေးတွေ။ ဒီအရွယ်ဟာ မိဘရင်ခွင်မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေရမယ့်အရွယ်။ ခုတော့့ မိဘနဲ့ခွဲနေပြီး ကိုယ့်ထမင်းကို ရှာစားလို့ ဗုဒ္ဓစာပေ တွေကို သင်ယူနေကြရတယ်။ ဒီလို ကိုရင်လေးတွေက ဗုဒ္ဓစာပေကို သင်ယူတတ်မြောက်လာပြီးမှ ဆရာ တော်ကြီး တွေဖြစ်လာကြတာ။ သူတို့ကမှ ဒကာ ဒကာမတွေကို ဟောပြောခြင်း၊ နောက်နောက် တပည့်ကိုရင် တွေမွေး ထုတ်ပြီး သာသာနာကို လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့့ကြတာ။ ဒါကြောင် သာသနာမှာ ကိုရင်လေးတွေ ကအစ တော်တော် လေးကို ကျေးဇူးရှိပါတယ်။ ဒါကြောင် သံဃာကို ရတနာ တစ်ပါးလို့ အမြတ်တနိုး တန်ဖိုထားတာပေါ့။ သံဃာဆိုတာမှာ ကိုရင်ကအ စ ဆရာတော်ကြီးအထိ အားလုံးပါတယ်။ အရှင်ပညာသီရိ(ရမ္မာကျွန်း) ဆက်ရန်....“သွကာသ ကနျတော့ခြိုး ရှငျးတမျး တရား” ဗုဒ်ဓဘာသာဝငျ မှနျသမြှ “သွကာသ” ကနျတော့ခြိုး နဲ့ ကနျတော့ဖူးကွတာခညြျးပါပဲ။ ဒါပမေယျ့ ကနျတော့ခြိုးမှာပါတဲ့ စကားလုံး အဓိပ်ပါယျတှကေို လုံးစေ့ ပတျစေ့ သိတဲ့သူတော့ ရှားတယျ။။ ဒါကွောငျ့ ဗုဒ်ဓဘာသာတှရေဲ့ အခွခေံ ယဉျကြေးမှု ဖွဈတဲ့ “သွကာသ” ကနျတော့ခြိုးအကွောငျး ပွောပွပေးပါမယျ။ ကနျတော့ခြိုးမှာ ရှိခိုးခွငျး နဲ့ ဆုတောငျးခွငျး နှဈပိုငျး ပါတယျ။ ရှိခိုးတာက အပွဈရှိနရေငျ အပွဈတှေ ကြပေါစလေို့ ရှိခိုးတောငျးပနျတာရှိသလို၊ ကုသိုလျလိုခငြျလို့ ရှိခိျုးတာလညျး ရှိတယျ။ ရှိခိုးခွငျး…။ "သွကာသ…သွကာသ….သွကာသ၊ ကာယကံ၊ ၀စီကံ ၊ မနောကံ၊ သဗ်ဗဒေါသ ခပျသိမျးသော အပွဈတို့ကို ပြောကျပါစခွေငျး အကြိုးငှာ၊ ပထမ ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ တဈကွိမျ၊ နှဈကွိမျ ၊ သုံးကွိမျ မွောကျအောငျ ၊ ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ ရတနာ မွတျသုံးပါးတို့ကို ၊ အရို အသေ အလေး အမွတျ လကျအုပျမိုး၍ ရှိခိုးပူဇောျ ဖူးမွောျမာနျလြှော့ ကနျတော့ပါ၏ ရှငျဘုရား” ဆုတောငျးခွငျး… ကနျတော့ ရသော ကောငျးမှုကုသိုလျကံ စတေနာတို့ကွောငျ့ အပါယျလေးပါး ၊ ကပျသုံးပါး ၊ ရပျပွဈ ရှဈပါး၊ ရနျသူမြိုးငါးပါး ၊ ဝိပတ်တိတရားလေးပါး၊ ဗသြန တရားငါးပါး တို့မှ အခါ ခပျသိမျး ကငျးလှတျငွိမျးသညျ ဖွဈ၍ မဂျတရား ဖိုလျတရားနိဗ်ဗာနျ ခမြျးသာတရားတောျမွတျကို ရပါလို့၏ အရှငျဘုရား” (၁) သွကာသ သွကာသ ဆိုတာ ခှင့ျတောငျးတာ။ ခှငျ့ပွုတောျမူပါ လို့ခှငျ့တောငျးတာဖွဈတယျ။ လေးစားရတဲ့ ဆရာသမား လူကွီးမိဘမြားနဲ့ တှေ့တဲ့အခါ၊ သူတို့အခနျးထဲ ဝငျတဲ့အခါ၊ ပွနျတဲ့အခါ၊ တဈခုခု ပွောခငြျတာ ရှိတဲ့ အခါမြိုးမှာ ရိုသတေဲ့အနနေဲ့ “ခှငျ့ပွုပါခငျဗြာ” လို့ ခှငျ့တောငျးကွသလိုပဲ အခုလဲ ရိုသလေေးစားရတဲ့ ရဟနျးသံဃာ ၊ မိဘ၊ ဆရာသမား၊ တို့ကို ရှိခိုးတဲ့အခါမြိုးမှာ ဖွဈစေ၊ ရဟနျးသံဃာဆီက သီလ စသညျ တောငျးဖို့ ရှေးဦး ရှိခိုးတဲ့အခါမှာဖွဈစေ သွကာသ ရှတျဆိုပွီး ခှငျ့ပွုပါလို့ တောငျးပနျတာဖွဈတယျ။ အလေး အမွတျပွုတဲ့အနနေဲ့ သုံးကွိမျရှတျဆို ခှငျ့တောငျး တာဖွဈတယျ။ (၂) ကာယကံ ဝစီကံ မနောကံ ကာယကံ ဆိုတာ ကိုယျဖွငျ့ပွုလုပျတဲ့အမှု၊ ဝီစီကံဆိုတာက စကားဖွငျ့ ပွောဆိုတဲ့အမှု၊ မနောကံဆိုတာ က စိတျနဲ့ တှေးတောတဲ့ အမှု သုံးခုဖွဈတယျ။ (၃) သဗ်ဗဒေါသ အလုံးစုံသော အပွဈဟူသမြှ လို့ ပွောတာ။ (၄) ရတနာ မွတျသုံးပါး ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ လို့ဆိုတာမှာ ရတနာ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ ဘာလို့ ရတနာ လို့ သုံးရတာလဲ။ လောကမှာ တနျဖိုးရှိပွီး ရှားပါးတဲ့ ပစ်စညျးမြိုးကို ရတနာ လို့ ပွောကွတယျမလား။ စိနျ ရှှေ ငှေ ပတ်တမွား စတဲ့ ကြောကျမကြျရတနာ တှကေို ရတနာ လို့ ပွောကွတာက လှပတယျ၊ လူတှစေိတျမှာ နှဈသကျတယျ၊ ရှားပါးတယျ၊ လူတိုငျးလညျး မပိုငျဆိုငျနိုငျဘူး၊ ဒါကွောငျ့့ လူတှကေ တနျဖိုးထားပွီး ရတနာ လို့ ပွောကွတယျ။ “လေးစားမွတျနိုး၊ အဖိုးထိုကျတနျ၊ တုမဲ့ဟနျနှငျ့၊ မွငျရနျခဲကပျ၊ သူမွတျတို့သာ၊ သုံးဆောငျရာ၊ ရတနာ ဟုခေါျ” တဲ့။ " စိတ်တီကတံ မဟဂ်ဃဉ်စ ၊ အတုလံ ဒုလ်လဘဒူနံ ၊ အနောမသတ်တ ပရိဘောဂံ၊ ရတနံ တနေ ဝုစ်စတိ " စိတ်တီကတံ - စိတျ၌စှဲကပျ အလေးလညျး ပွုအပျသညျ၊ မဟဂ်ဃဉ်စ - အဖိုးမြားစှာလညျး ထိုကျတနျသညျ ၊ အတုလဉ်စ - ပွိုငျဘကျမပွု အတုလညျး မရှိ ၊ ဒုလ်လဘဒူနံ - မွငျခဲတဲ့ အရာလညျးဖွဈ၊ အနောမသတ်တ ပရိဘောဂဉ်စ - မယုတျညံ့သူ လူမှနျလူမွတျတို့သာ သုံးဆောငျရာလညျးဖွဈ ၊ တနေ - ထိုအကွောငျးမြားကွောငျ့ ၊ ရတနံ - ရတနာဟု ၊ ဝုစ်စတိ - ဆိုအပျ၏ ။ ( ခုဒ်ဒက - ဋ်ဌ ) ဘာကွောငျ့ ဘုရား တရား သံဃာ ကို ရတနာ ခေါျရသလဲ ဆိုတော့..။ ဘုရားရှငျပှငျ့တောျမူသော ကမ်ဘာမြားကို ဘုရားတဈဆူပှငျ့သောကမ်ဘာကို သာရကမ်ဘာ၊ နှဈဆူပှငျ့သော ကမ်ဘာကို မဏ်ဍကမ်ဘာ၊ သုံးဆူပှငျ့သော ကမ်ဘာကို သာရမဏ်ဍကမ်ဘာ၊ လေးဆူပှငျ့သော ကမ်ဘာကို ဝရကမ်ဘာ၊ ငါးဆူပှငျ့သော ကမ်ဘာကို ဘဒ်ဒကမ်ဘာ၊ ဟုခေါျတယျ။ ဘုရားတဈဆူမှ မပှငျ့သောကမ်ဘာကို သုညကမ်ဘာ လို့ခေါျတယျ။ အခု ဦးဇငျးတို့ နထေိုငျတဲ့ ကမ်ဘာက ဘုရားရှငျငါးဆူ ပှငျ့တောျမူမယျ့့ ဘဒ်ဒကမ်ဘာဖွဈတယျ။ အခု လေးဆူတော့ ပှငျ့တောျ မူပွီးသှားပွီ။ နောကျ အရိမတေ်တယြ မွတျစှာဘုရားတဈဆူပဲ ပှငျ့ဖို့ ကနြျတော့တယျ။ ဒါပွီးရငျ ဘုရားမပှငျ့တဲ့ သုညကမ်ဘာတှေ ပွနျဖွဈအုံးမှာ။ လကျရှိကိုးကှယျနတေဲ့ ဂေါတမမွတျစှာဘုရားရှငျက ဒီပငျ်ကရာမွတျစှာဘုရားထံမှာ သုမဓော ရှငျရ သေ့ဘဝနဲ့ ဘုရားဖွဈဖို့ ဗြာဒိတျခံခဲ့တယျ။ သုမဓော ရှငျရသေ့ ဘုရားဆုပနျပွီး ဗြာဓိတျခံတဲ့က ကမ်ဘာက ဘုရားလေးဆူပှငျ့တဲ့ ဝရကမ်ဘာ လို့ခေါျတယျ။ အဲဒီကမ်ဘာမှာ (၁) တဏှငျ်ကရာ (၂)မဓေငျ်ကရာ (၃) သရဏငျ်ကရာ ဘုရားသုံးဆူ ပှငျ့ပွီးသှားပွီ။ နောကျဆုံပှငျ့ကတာ (၄) ဒီပငျ်ကရာဖွဈတယျ။ အဲဒီကမ်ဘာ မှာ နောကျဆုံးပှငျ့တဲ့ ဒီပငျ်ကရာမွတျစှာဘုရားထံမှာ သုမဓော ရှငျရသေ့က ဗြာဒိတျခဲ့တာပဲ။ သုမဓော ရှငျရသေ့ဘဝက စလို့ ဘုရားဖွဈဖို့ ပါရမီဖွညျ့တဲ့ ကမ်ဘာပေါငျး လေးအသငျ်ခြနှေငျ့ ကမ်ဘာ တဈသိနျး ကာလအတှငျး ဘုရားပှငျ့ရာကမ်ဘာက ၁၁ ကမ်ဘာပဲ ရှိခဲ့တယျ။ အသငျ်ခြေ ဆိုတာ မရမေတှကျနိုငျ သော သငျ်ခြာအရအေတှကျလို့ ဆိုလိုတာ။ သုညအလုံး ၁၄၀ ရှိသော အရအေတှကျလို့ သတျမှတျ ကွတာလညျး ရှိတယျ။ ကမ်ဘာတဈခုရဲ့ သကျတနျးကို နှဈအရအေတှကျ နဲ့ သတျမှတျလို့ မရဘူး။ ကပျ အပိုငျးအခွားနဲ့ပဲ သတျမှတျတယျ။ ကပျ ဆိုတာက ဘုံအလိုကျ သတျမှတျထားတဲ့ သကျတနျးအပိုငျး အခွားကိုခေါျတယျ။ လူ့သကျတနျးဟာ မရမေတှကျနိုငျလောကျအောငျ ရှညျလြားတဲ့ အသငျေ်ခြယြေ တမျးကနေ တဈဖွညျးဖွညျး သကျတမျးဆုတျလာကာ ဆယျနှဈတမျးအထိ ရောကျလာတယျ။ ဆယျနှဈထကျတော့ ပိုမဆုတျတော့ဘူး။ ဆယျနှဈတမျးကနေ တဈဖနျပွနျပွီးတကျသှားလိုကျတာ မရမေတှကျနိုငျလောကျတဲ့ အသငျေ်ခြယေတြမျးကို ပွနျ ရောကျသှားတယျ။ အဲဒီလို သကျတနျးအတကျအကြ တဈစုံကို အန်တရကပျ တဈကပျလို့ ခေါျတယျ။ အဲလို ဆငျး လိုကျ တကျလိုကျနဲ့ အန်တရကပျ ၆၄ ကပျကို အသငျေ်ခြယြေ တဈကပျလို့ ခေါျတယျ။ အသငျေ်ခြယေကြပျ ၄ ကပျကိုမှ တဈကမ်ဘာလို့ ခေါျရတာ။ ဒါကွောငျ့ ကမ်ဘာ့သကျတနျးကို နှဈအရတှေကျနဲ့ တှကျလို့မရဘဲ ကပျ အရေ အတှကျနဲ့ပဲ သတျမှတျကွတယျ။ အဲဒီ ၁၁ ကမ်ဘာတှငျမှာ ဘုရား ရှငျပေါငျး ၂၇ ဆူသာပှင့ျတောျမူတယျ။ ပါရမီရငျ့လို့ ဘုရားဖွဈဖို့ ဗြာဒိတျခံပွီးဖွဈတဲ့ ဂေါတမမွတျစှာဘုရား အလောငျးတောျသညျပငျ ပှငျ့တောျမူခဲ့သော ဘုရားရှငျပေါငျး ၂၇ ဆူတှငျမှ သာသနာနဲ့ ၂၄ ကွိမျပဲ ကွုံခဲ့ရပွီး အဲဒီ၂၄ ကွိမျမှာမှ ရဟနျးဘဝ ၉ ဘဝသာ ရရှိခဲ့ပါတယျ။ အခုခတျေ နှဈကြိပျရှဈဆူ ဘုရားပှဲ ကငြျးပကွတာဟာ မွတျစှာဘုရားရှငျ ဗြာဒိတျခံတဲ့ ကမ်ဘာကစပွီး ၁၁ ကမ်ဘာအတှငျး ပှငျ့ခဲ့တဲ့ ဘုရားရှငျ ၂၇ ဆူရယျ၊ အခု ဦးဇငျးတို့ ကိုးကှယျနတေဲ့ ဂေါတမ ဘုရားရှငျရယျပေါငျးတော့ ၂၈ ဆူ ပေါ့။ ဒီဘုရားတှကေို ပူဇောျတဲ့ အနနေဲ့ နှဈကြိပျရှဈဆူ( ၂၈ဆူ) လို့ ပူဇောျကွတာပဲ။ သုမဓော သူဋ်ဌေးသားဟာ သူ့မိဘတှေ သလှေနျတော့ ဘဏ်ဌာထိနျးက ပစ်စညျးတှေ စုစောငျးထားတဲ့ ဂိုထောငျတှဖှေငျ့ပွပွီး “ဒါက အရှငျ့အမဘေကျပါတာ၊ ဒါက အရှငျ့အဖဘေကျကပါတာ၊ ဒါကနောကျတိုးပှားတာ” ဆိုပွီး ရှှငှေေဥစ်စာရတနာတှကေို ပွတော့ သူမဓော သူဋ်ဌေးသားက အံ့တှသွေတာပေါ့။ ငါ့မိဘတှဟော ရှာတော့ ရှာတတျကွတယျ။ မသုံးတတျခဲ့ကွဘူး။ ငါတော့ သုံးတတျအောငျသုံးမယျ ဆိုပွီး ရှိသမြှ ဥစ်စာတှကေို ဂိုထောငျဖှငျ့ပွီး ယူခငြျတဲ့သူယူဆိုပွီး ဖှငျ့ပေးလိုကျတယျ။ သူကတော့ သဈခေါကျဆိုး သငျ်ကနျးဝတျပွီး တော ထှကျသှားတယျ။ တရားကငြျ့တော့ စြာနျအဘိညာဉျတနျခိုးတှေ ရတယျ။ အဲဒီမွို့ကို ဒီပငျ်ကရာမွတျစှာဘုရား ကွှတောျမူ လာတော့ မွို့သူမွို့သားတှကေ လမျးတှကေိုပွငျကွတယျ။ သူမဓောရှငျရသေ့ကလညျး သူ့အတှကျ တဈနရော တောငျးပွီး ပွငျတယျ။ သုမဓောရှငျရသေ့ဟာ တနျခိုးကွီုးသူဖွဈတော့ ပွငျရခကျနတေဲ့ ခြိုငျ့ခှကျကွီးကို မွို့သူမွို့ သားတှကေ ပွငျစတေယျ။ ဒီပငျ်ကရာဘုရားကွှလာတော့ ခြိုငျ့ခှကျက မွဖေို့လို့့ မပွီးသေးဘူး။ ဘာကွောငျ့လဲ ဆို တော့ ရသေ့က တနျခိုးအစှမျးနဲ့ မဖို့ခငြျဘူး။ သူ့ရဲ့ခြှေးနဲ့ရငျးရတဲ့ ပကတိလုပျအားနဲ့ပဲ လုပျခဲ့တာကွောငျ့ အခြိနျ မီ လမျးကမပွီးဘဲ ဖွဈနတော။ ဒါကွောငျ့ မွဖေို့လို့ မပွီးသေးလို့ မညီမညာ ဖွဈနတေဲ့ နရောမှာ သူ့ကိုယျကို တံတားလိုခငျးပွီး ဘုရားရှငျကို နငျးဖွတျစတေယျ။ အဲဒီအခြိနျမှာ သုမဓောရသေ့ရဲ့စိတျမှာ ဘုရားဖွဈခငြျတဲ့ ဆန်ဒတှဟောလညျး ပွငျးပွနပွေီ။ သူ့တဈ ယောကျတညျးအတှကျဆို အခုဘဝနဲ့တငျ နိဗ်ဗာနျကိုယူလို့ရနပွေီ။ သူသာဝိပူနာ ရှုလိုကျမယျဆိုရငျ ရဟန်တာ ဖွဈနပွေီ။ ဒါပမေယျ့ သူမရှုဘူး။ ဘာဖွဈလို့လဲဆိုတော့ သူက ဘုရားဖွဈခငြျတာကိုး။ ဘုရားဖွဈခငြျတာကလညျး သူ့ကိုယျကြိုးအတှကျ မဟုတျပွနျဘူး။ ဘုရားအလောငျးသုမဓော ရှငျရသေ့ ပွောတာ နားထောငျကွညျ့။ “ပညာစှမျးအား၊ သဒ်ဓါစှမျးအား၊ ဝီရိယစှမျးအား ရှိသညျကို သိမွငျသော ယောငျ်ကြားကောငျးတဈယောကျ ဖွဈပါလကြျ သံသရာဝဋျအတှငျးမှ တဈကိုယျကောငျးကွံကာ တဈယောကျတညျး ကူးမွောကျသဖွငျ့ ငါ့အား အဘယျအကြိုးရှိအံ့နညျး။ သဗ်ဗညုတဘုရားအဖွဈကိုရောကျအောငျ ကွိုးစားအားထုတျပွီး နတျနှငျ့တကှ သတ်တဝါ ပေါငျးကို သံသရာဝဋျဆငျးရဲ ဒုက်ခပငျလယျတှငျးမှ ကယျတငျပအေံ့” တဲ့။ စဉျးစားကွညျ့နောျ ကိုယျရရှိမဲ့ လကျတဈကမျးက နိဗ်ဗာနျခမြျးသာကို စှနျ့ပွီး သတ်တဝါတှကေို ကယျ တငျခငြျလှနျးလို့ သံသရာထဲ ပွနျအလညျခံတယျ။ သံသရာထဲမှာ လညျပွီဆိုရငျ ဘုရားရှငျဟာ လူသားဖွဈတဲ့အ တှကျ လူမှုဒုက်ခတှေ ကွုံရတော့တာပဲ။ ဆငျးဆငျးရဲရဲ နခေဲ့ရတဲ့ဘဝတှရှေိခဲ့တယျ။ အသတျခံရတဲ့ ဘဝတှေ ရှိခဲ့တယျ။ ထောငျတနျးကခြဲ့တဲ့့ ဘဝတှရှေိတယျ။ တိရစ်ဆာနျ ဖွဈခဲ့တဲ့ ဘဝတှရှေိခဲ့တယျ။ ဘယျဘဝရောကျ ရောကျ ဘုရားရှငျဟာ ပါရမီကိုဒုက်ခခံပွီး ရအောငျဖွည့ျတာပဲ။ သူက သတ်တဝါတှကေို ကယျတငျခငြျတာကိုး။ အားလုံးကွားဖူးနတေဲ့ မြောကျမငျးဘဝတဈခုကိုပဲကွညျ့။ သူ့အမြိုးနှယျမြောကျတှကေို ကယျခငြျလို့ မွဈတဈဘကျကမျးကို ကူးဖို့ နှယျကွိုးရှာတော့ ကွိုးကတိုနတေယျ။ ဒါနဲ့ တိုနတေဲ့ ကွိုးနရောမှာ သူအစားဝငျပွီး သူ့ခါးမှာ နှယျကွိုးခြီလို့ ကွိုးကို ရှညျအောငျဆကျပေးလိုကျတယျ။ လထေဲမှာ တှဲလောငျးဖွဈနတေဲ့ သူ့ကိုနငျးပွီး သူ့ဆှေ မြိုးမြောကျတှေ ကူးကွတာပေါ့။ အဲမှာ ဒဝေတျမြောကျကတော့ ရိုးရိုးနငျးပွီး မကူးဘဲ သူ့ခါးပေါျကို အမွငျ့က ခုံခပြွီးမှ ကူးတယျ။ ဒီတော့ ဘုရားအလောငျးမြောကျမငျး ခါးကြိုးပွီး သတေော့ တာပေါ့။ (မဟာကပိဇာတျ - ဋ်ဌ - တတိယ) နောကျဇာတျတောျတဈခုမှာဆို ပုဏ်ဏားတဈယောကျဟာ နှားပြောကျကို ရှာရငျး တောထဲမှာ မကြျစိလညျ လမျးမှားပွီး ခြောကျထဲ ကသြှားတယျ။ ပွနျလညျး မတကျတတျတော့ဘူး။ ဒါကို ဘုရားအလောငျးမြောကျမငျး ကတှေ့တော့့ သနားတာနဲ့ ပုဏ်ဏားရဲ့ အသကျကို ကယျဖို့လုပျတယျ။ ခြောကျက အတောျမွငျ့တယျ။ ဒီတော့ မြောကျမငျးက ပုဏ်ဏားကို ကြောပိုးပွီး ခဲရာခဲဆဈ ခုနျပွီး ကုနျးပေါျ ရောကျအောငျတကျတယျ။ ကုနျးပေါျရောကျတော့ မြောကျမငျးမောပနျးနပွေီ။ လူတဈယောကျလုံးထမျးပွီး တကျလာရတာကိုး။ ဒါနဲ့ ပုဏ်ဏားပေါငျပေါျမှာ ခဏမှေးနလေိုကျတယျ။ ဒါကိုပဲ ပုဏ်ဏားက သူ့အသကျကို ကယျလာတဲ့ ကြေးဇူးကို မ ထောကျဘဲ အိမျပွနျရငျမိနျးမဆီမှာ မကြျနှာပနျးလှအောငျဆိုပွီး သူ့ပေါငျပေါျ မှိနျးနတေဲ့ မြောကျမငျးရဲ့ ဦးခေါငျး ကို ကြောကျခဲနဲ့ ထုသတျတော့တယျ။ ဘယျလောကျ မိုကျရိုငျးလိုကျသလဲနောျ။ ခေါငျးရိုကျခှဲခံလိုကျရမှ မြောကျမငျးလနျ့ဖွနျ့ပွီး သဈပငျပေါျ တကျပွေးရတော့တာပေါ့။ ခကြျခငြျးတော့ မသသေေးဘူးလေ။ ဒီလောကျထိ ကိုယျ့ကို သကွေောငျးကွံတဲ့ သူကို စိတျမနာသေးဘူး။ ပုဏ်ဏားအနနေဲ့ တောထဲက ဘယျလိုမှ ပွနျမထှကျနိုငျလောကျဘူး။ ဒါကွောငျ့ သူလမျးဆကျပွပေးမယျ။ ဒါပမေယျ့ ပုဏ်ဏားဟာ မယုံရတဲ့အတှကျ သူကသဈပငျပေါျကသှားမယျ။ သူ့ခေါငျးက ကတြဲ့ သှေးစကျတှကေို ကွညျ့ပွီး လိုကျ ခိုငျးတယျ။ ဒီလိုနဲ့ တောစပျအထိ လိုကျပို့ခဲ့သေးတယျ။ ဒီဒဏျရာနဲ့ မြောကျမငျး သဆေုံးခဲ့တယျ။ ပုဏ်ဏားလညျး ကွာကွာမခံပါဘူး။ တောစပျရောကျလို့ မြောကျမငျးမကြျကှယျပွုတာနဲ့ သူ့ကို မွမွေိုတော့တာပဲ။ (မဟာက ပိဇာတျ - ဋ်ဌ - ပဉ်စမ) မွတျစှာဘုရားအလောငျး ဖွဈတောျစဉျတှထေဲမှာ ရငျနာစရာ အဖွဈပကြျတှေ အမြားကွီးပဲ။ အခုလို ဒုက်ခခံနတောဟာ သူ့ကိုယျကြိုးအတှကျ မဟုတျပွနျဘူး။ သတ်တဝါအမြားကို ကယျတငျခငြျတယျ။ ဒီလိုကယျတငျ နိုငျဖို့ကလညျး သူကိုယျတိုငျ ဘုရားဖွဈမှ ဖွဈမယျလေ။ ဒါကွောငျ့ ဘုရားဖွဈအောငျ ပါရမီဖွညျ့ရငျး ဒုက်ခခံနေ တာပေါ့။ ပါရမီ ဖွညျ့တဲ့ ရညျရှယျခကြိုက “ပရသေံ သငျ်ဂဟတ်တမဝေ မယာ ပါရမိယော ပူရိတာ- သူတဈပါးတှကေို ခြီးမွောကျလို၍ ပါရမီ ဖွညျ့ခဲ့တာပါတဲ့။ ဟော ဘဝပေါငျးမြားစှာ ဒုက်ခခံပါရမီဖွညျ့ပွီးမှ ဘုရားဖွဈမယျ့ ဘဝမှာ ကပ်ပိလဝတျနနျးတောျမှာ မငျးသား လာဖွဈပွီ။ သူတောထှကျ တရားရှာခါနီး ဘာဖွဈလာလဲ။ သူ့သားတောျလေး ရာဟုလာ မှေးလာတယျ။ ကိုယျခငြျး စာကွညျ့ စမျး။ ကိုယျ့သှေးသားက ဖွဈတဲ့ တဈဦးတညျးသော သားဦးလေး မှေးတော့ ဖခငျတဈ ယောကျအနနေဲ့ ဘယျ လောကျခစြျရှာလိုကျမလဲ။ သူ့စိတျထဲ ခံစားခကြျဟာ သူ့သားလေးရဲ့ နာမညျမှာ လာထငျ ဟပျနတေယျ။ “င့ါကို ဖမျးစားခွငျးပွုမညျ့ ရာဟုအသူရိနျက ဖွဈပှားခဲ့လပွေီ။ အနှောငျအဖှဲ့ကွီး ဖွဈခဲ့လပွေီ” တဲ့။ ရာဟုဆိုတာက နကွေတျတဲ့ အခါ လကွတျတဲ့အခါမှာ နလေုံးပြောကျသှားအောငျ၊ လဝနျးပြောကျသှားအောငျ ကာကှယျထားတဲ့ အရာကို ဆိုလိုတယျ။ အဲဒါကိုပဲ နမေထှကျ၊ လမထှကျအောငျ ဖမျးထားတယျလို့ တငျစား ပွောတာပေါ့။ အဲဒီလိုပဲ သူ့ရဲ့သားတောျလေးက သူ့ကိုဖမျးစားတော့မယျ ဆိုပွီး ရာဟုအသူရိနျလို့ ပွောတာ။ ဘုရားအလောငျး နှုတျကထှကျတဲ့အတိုငျး အဘိုးဖွဈသူ သုဒ်ဓေါဒနမငျးကွီးက မွေးဖွဈသူကို ရာဟုလာ လို့ နာ မညျ မှညျ့လိုကျတာ ဖွဈတယျ။ ဘုရားဖွဈလာတော့လဲ တဈရကျ ၂၄ နာရီရှိတာမှာ မွတျစှာဘုရားရှငျဟာ မိုးသောကျယံမှာ ခဏပဲ အနားယူတောျမူတယျ။ ညနေ ၆နာရီကနေ ၁၀နာရီအထိကို ညညျ့ဦးယံ၊ ၁၀ နာရီကနေ ၂ နာရီအထိကို ညညျ့လယျယံ။ ၂ နာရီကနေ ၆ နာရီအထိကို မိုးသောကျယံ ဆိုပါတော့။ အဲဒီမိုးသောကျယံကို သုံးပိုငျး ပိုငျးရငျ တဈပိုငျးကို ၁နာရီနဲ့ ၂၀ မိနဈရှိမယျ။ အဲဒီမှာ အလယျတဈပိုငျးမှာပဲ ဘုရားရှငျ သတိနဲ့လြောငျးစကျတောျမူတယျ တဲ့။ စာထဲမှာတော့ နာရီနဲ့ အတိအကြ တှကျပွတာမြိုး မဟုတျဘူးပေါ့။ ဦးဇငျးတို့က ခနျ့မှနျးကွညျ့ရတာပေါ့။ ဘုရားဟာ လောကသားတို့အတှကျ အဲလောကျ အလုပျလုပျပါတယျ။ ကမ်ဘာမှာ အလုပျလုပျဆုံးပုဂ်ဂိုလျ ပေါ့။ ဒါဟာ နေ့စဉျပွုနကြေ ဗုဒ်ဓကိစ်စလို့ ခေါျတယျ။ တဈရကျတလမှေ ဒီလိုလုပျတာမဟုတျဘူး။ ပရိနိဗ်ဗာနျစံ သညျအထိကို အလုပျလုပျသှားတာ။ နောကျဆုံး ပရိနိဗ်ဗာနျ စံတယျဆိုတာကိုလညျး ကွညျ့ပါအုံး။ မွတျစှာဘုရားရှငျဟာ ပါဝါပွညျကနေ ပရိနိဗ်ဗုပွုဖို့ ကုသိုနာရုံက မလ်လာမငျးတို့ရဲ့ အငျကွငျးတောကို ကွှတယျ။ ပါဝါပွညျနဲ့ ကုသိနာရုံဟာ သုံးဝါဝုတျ ပဲဝေးတယျ။ တဈဂါဝုတျမှာ ပမြျးမှ ၂ မိုငျဆိုတော့ ၆ မိုငျခရီးဖွဈတယျ။ သာမနျ ယောကျြားတဈယောကျရဲ့ ပုံမှနျခွလှေမျးဟာ တဈနာရီမှာ ပမြျးမြှလမျးလြှောကျနှုနျးဟာ ၄ မိုငျရှိတယျ။ ၆ မိုငျခရီးဆိုတော့ ၁ နာရီ ကြောျလောကျ လြောကျရငျ ရတယျပေါ့။ ခါတိုငျးဆို ဘုရားရှငျလို ခှနျအားဗလနဲ့ ပွညျ့စုံတဲ့ မဟာပုရိသအတှကျ ဒီခရီးက အနီးကလေးရယျ။ အခုကတြော့ သိပျအဝေးကွီးမဟုတျတဲ့ အဲဒီခရီးကို ၂၅ ကွိမျနားပွီး ကွှရတယျ။ အဲဒီအခြိနျမှာ မွတျစှာဘုရားရှငျက ဝမျးတောျလားပွီး အငျအားခညြျ့နဲ့နတေယျလေ။ “ခစြျသားအာနန်ဒာ ငါဘု ရားပငျပနျး၏၊ လြောငျးတောျမူမညျ၊ နှဈထပျသငျ်ကနျးကို ခငျလော့” အကွိမျကွိမျ မိနျ့ပွီး နားရှာတယျ။ ဒါကွောငျ့ ၂၅ ကွိမျလောကျ နားပွီး ကွှနရေတာ ဖွဈတယျ။ ( လေးဝါဝုတျ တဈယူဇနာ ၊ တဈယူဇနာ ရှဈမိုငျ) အခုလို အားနညျးပွီး သှေးဝမျးသှားတာဟာ စုန်ဒရဲ့ ဝကျပြိုသားဟငျးကို စားလို့ ဝမျးတောျသှားတာ မဟုတျဘူး။ ဘုရားရှငျက အကြိုးကွီးမားပွီး ညီမြှတဲ့ ဆှမျးနှဈမြိုး ရှိတယျတဲ့့။ ပထမဆှမျးက သုဇာတာရဲ့ နို့ဆှမျးဖွဈတယျ။ ဘုရားရှငျဟာ ဒုက်ကရစရိယ အကငြျ့မှားကို ခွောကျနှဈကငြျ့ပွီး မှားမှနျးသိတော့ အစားပွနျစားလို့ လမျးမှနျ ကိုကငြျ့တယျ။ အဲဒီလို ပွနျကငြျ့တာမှာ သုဇာတာရဲ့ နို့ဆှမျးကို ဘုဉျးပေးပွီးလိုကျရတဲ့ အတှကျ အားအငျတို့ ပွနျပွညျ့လာပွီး ဘုရားအဖွဈကို ရောကျရှိခဲ့တယျ။ အခု စုန်ဒမထရျေရဲ့ ဝကျပြိုသားဆှမျးကို ဘုဉျးပေးလိုကျရတဲ့ အတှကျကွောငျ့သာ ပါဝါပွညျကနေ ကုသိ နာရုံကို ကွှနိုငျဖို့ အားအငျရခဲ့တာဖွဈတယျ။ နို့မို့ လမျးတောငျ မလြောကျနိုငျဘဲ ဖွဈနလေိမ့ျမယျ။ ဝမျးတောျ လားရတာက ဝဋျကွှေးတောျ ခံရတာ ဖွဈတယျ။ ဝဋျဆိုတာက ဘုရားရှငျတောငျ မလှတျဘူး။ အတိတျဘ ဝတဈခုမှာ ဆေးသမား(ဆရာဝနျပေါ့လေ) ဖွဈခဲ့တုနျးက သူဋ်ဌေးသား လူနာတဈယောကျကို ကုတယျ။ လူနာက ရောဂါ ပြောကျတဲ့အခါ ပိုကျဆံမပေးဘူး။ သူဋ်ဌေးသား ဖွဈရဲသားနဲ့ ကူလီကူမာလုပျပွီး ရောဂါမသကျသာ ဘူးဆိုပွီး ငှမေပေးခငြျလို့ ညဈတယျ။ ဒီတော့ ဆေးသမားကလညျး ဆရာဝနျတှရေဲ့ ကငြျ့ဝတျကို မထောကျ တော့ဘဲ မသိမသာနဲ့ ဝမျးသှားဆေး ထပျတိုကျလိုကျတယျ။ အဲတော့ သူဋ်ဌေးသား ဝမျးလားပွီးသကေရော။ အဲဒီ အကုသိုလျကံကွောငျ့ အခုနောကျဆုံးဘဝ ပရိနိဗ်ဗာနျစံခါနီးမှာ ပွနျဝဋျ လညျတော့တာပေါ့။ တခွားနရောတှမှော ပရိနိဗ်ဗာနျမပွုဘဲ ကုသိနာရုံကိုမှ ဘာကွောငျ့ ရှေးခယြျရတာလညျး။ ကုသိနာရုံ ဆိုတာက မွို့ကွီးပွကွီးမဟုတျဘူး။ သာမနျမွို့ငယျလေးမြှသာဖွဈတယျ။ အရှငျအာနန်ဒာက ကုသိနာရုံမှာ ပရိနိဗ်ဗာနျ မစံစခေငြျဘူး။ ဘုရားရှငျဆိုတဲ့ ဂုဏျနဲ့ညီအောငျ ဗာရာဏသီတို့၊ ကောသဗ်ဗီပွညျတို့ စတဲ့ တိုငျးနိုငျ ငံကွီးတှမှော ဘုရားရှငျကို ကွညျညိုတဲ့ ဘုရငျတှေ၊ သူဋ်ဌေးတှရေဲ့ ခမျးခမျးနားနား အပူဇောျခံပွီး ပရိနိဗ်ဗာနျပွု စခေငြျတယျ။ မွတျစှာဘုရားရှငျ ကုသိနာရုံကို ကွှရတာက အခကြျသုံးခကြျရှိတယျ။ ၁ အခကြျ…။ မဟာသုဒူနသုတျကို ဟောခှငျ့ရမှာမို့ဖွဈတယျ။ အရှငျအာနန်ဒာက ကုသိနာရုံဟာ မွို့သိမျမွို့ငယျလေးပါလို့ ပွောတဲ့အခါ ဘုရားရှငျက ဒီမွို့ဟာ အရငျက ကုသာဝတီ မွို့ကွီးဖွဈခဲ့တယျ။ တံတိုငျးတှေ အထပျထပျ၊ ဥယြာဉျပနျးမနျတှေ၊ ရတှေငျးကနျတှနေဲ့ အငျမတနျ သာယာဖှယျကောငျးတဲ့ မွို့ ဖွဈခဲ့တယျ။ ဘုရားရှငျဟာ အဲဒီမွို့မှာ စကွာဝတေးမငျးဘဝနဲ့ စညျးစိမျအမြိုးမြိုးခံစားခဲ့တယျ ဆိုတဲ့အကွောငျး တှဟေောတယျ။ အဲလို စညျးစိမျခံစား ခဲ့ရတာတှဟေောပွီးတော့မှ "ကဲ ခစြျသားအာနန်ဒာ ကွညျ့စမျး။ အခုဒါတှေ ရှိသေးရဲ့လား။ သငျ်ခါရတရားဆိုတာမြိုးက ဒီသဘောရှိတယျ။ ခိုငျတယျ မွဲတယျဆိုတာ မရှိဘူး။ ပကြျစီးခွငျးမှာ အဆုံးသတျတယျ” လို့ ဟောခလြိုကျတယျ။ ဒီလို မဟာသုဒူနသုတျကို ဟောတဲ့အခါ လူအမြားဟာ ဘယျအရာမှ မမွဲပါလားလို့ သံဝဂေရပွီး ကုသိုလျကောငျးမှု ပွုဖွဈကွလိမျ့မယျ။ ၂ အခကြျ..။ မွတျစှာဘုရားရဲ့ နောကျဆုံးသာဝကဖွဈတဲ့ သုဘဒ်ဒကို တရာဟောရမှာမို့လို့ပဲဖွဈတယျ။ သုဘဒ်ဒက ပရိဗိုဇျဟာ ဘုရားရှငျရဲ့ တရားနာရမှ သံသရာကကြှတျလှတျခှငျ့ ရမှာဖွဈတယျ။ မွတျစှာဘုရားရှငျ ရဲ့ ဘုရားဖွဈခငြျတဲ့ ရညျရှယျခကြျကိုက သတ်တဝါတှကေို ကယျတငျခငြျတာ ဖွဈလတေော့ တဈဦးတဈယောကျ အတှကျပဲဖွဈစေ သံသရာဝဋျက ကယျတငျခှငျ့ရမယျဆိုရငျ ခုလို နမေကောငျးလဲ အပငျပနျးခံပွီး ကွှတောမူရှာ တယျ။ ၃ အခကြျ…။ အခွားတိုငျးပွညျတှမှော ပရိနိဗ်ဗာနျစံရငျ ကွှငျးကနြျတဲ့ ဓာတျတောျတှကေို အတိုငျးတိုငျး အပွညျပွညျက ဘုရငျတှေ လုကွလိမျ့မယျ။ အဲဒီအခါ ဓာတျတောျကို အကွောငျးပွုပွီး သတျကွ ဖွတျကွနဲ့ စဈပှဲတှေ ဖွဈကုနျမယျ။ ကုသိနာရုံမှာ ပရိနိဗ်ဗာနျပွုတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီအတိုငျးတိုငျးအပွညျပွညျက ဘုရငျတှေ ရဲ့ဆရာ ဒေါနပုဏ်ဏားရှိနတေယျ။ ဘုရငျခတျေမှာက မငျးညီမငျးသားတှကေ ဘုရငျမဖွဈခငျ အဋ်ဌာရသ ပညာတှသေငျကွားဖို့ တက်ကသိုလျပွညျ ဆိုတာမြိုး သှားသငျကွရတာကိုး။ ဒေါနပုဏ်ဏားကွီးက အဲဒီဘုရငျတှကေို ပညာသငျပေးခဲ့တဲ့ ဆရာဖွဈတဲ့အတှကျ ဘုရငျတှကေ လေးစားကွတယျ။ ဒါကွောငျ့ ဒေါနပုဏ်ဏားကွီးက ဓာတျတောျတှကေို အညီအမြှဝပေေးရငျ သူတို့လကျခံကွလိမ့ျမယျ။ ဒီသုံးခကြျကွောငျ့ ကုသိနာရုံဆိုတဲ့ မွို့သေးသေးလေးကို အပငျပနျးခံပွီး အကွိမျကွိမျနားလို့ ကွှရတာပဲ။ ဟုတျပွီ။ ကုသိနာရုံကို ကွှမှ အမြားအတှကျ အဆငျပွမေယျဆိုရငျ ဘုရားရှငျဟာ တနျခိုးရှငျပဲ တနျခိုးနဲ့ ကွှပါလား။ ဘာလို့ အပငျပနျးခံပွီး လမျးလြောကျနသေေးလဲ။ မွတျစှာဘုရားရှငျက နရောတကာ တနျခိုးကို အသုံးမပွုဘူး။ ကိုယျကြိုးအတှကျဆိုရငျ သူကိုယျတိုငျလညျး မသုံးသလို သူ့တပညျ့သားတှကေိုလညျး သုံးဖို့ ခှငျ့ မပွုခဲ့ပါဘူး။ တိတ်ထိတှနေဲ့ အပွိုငျ စန်ဒကူးနံ့သာ သပိတျတဈလုံအတှကျ တနျခိုးပွခဲ့တဲ့ ရဟနျးတောျကို ကဲ့ရဲ့တောျမူ ခဲ့ပါတယျ။ ဟုတျတာပေါ့။ နရောတနျခိုးပွနရေငျ တနျခိုးဆိုတာ ခပျပေါပေါအရာ ဖွဈသှားမှာပေ့ါ။ တနျခိုးအ စှမျးကို မယုံတဲ့သူတှဆေိုရငျ မကြျလှညျ့ပွနတောပါကှာ လို့တောငျ ထငျသှားနိုငျသေးတယျ။ ပွီးတော့ မွတျစှာဘုရားရဲ့ သာသနာမှာ မွလြေိုးမိုးပြံနိုငျတဲ့ တနျခိုးဟာ အနှဈအသားမှ မဟုတျတာ။ ဉာဏျပညာသညျ သာလငြျ သာသနာရဲ့ အနှဈဖွဈတယျလေ။ သတ်တဝါတှရေဲ့ အကြိုးအတှကျ လိုအပျလာရငျတော့ မွတျစှာ ဘုရား နဲ့ တပညျ့ သာဝကတှကေ တနျခိုးကို ထုတျသုံးပါတယျ။ အခုလို ခြကေငြျကွှရခွငျးကလညျး အကွောငျး ရှိနပွေနျတယျ။ လမျးခရီးမှာ ကုသိနာရုံကနေ ပါဝါ ပွညျကို လာနတေဲ့ ပုက်ကုသဆိုတဲ့ မလ်လာမငျးသားနဲ့ တှေ့ရအုံးမယျ။ ပက်ကုသက ဗုဒ်ဓဘာသာ မဟုတျဘူး။ သာသ နာပ ကိုးကှယျသူပေါ့။ လမျးခရီးမှာ မွတျစှာဘုရား ပငျပနျးလို့ အပငျရိပျအောကျမှာ နားနတော ကို ပုက်ကုသ က မွငျပွီး ဘုရားရှငျကို လာဖူးတယျ။ ဘုရားရှငျကို စကားအနညျးငယျလြောကျလို့ အမေးအဖွပွေု တယျ။ ဘုရား ရှငျက သူ့မေးခှနျးကို ပွနျဖွပွေီး တရားဟော လိုကျတဲ့အခါမှ ဘုရားရှငျကို အလှနျကွညျညိုသှားပွီး သရဏဂုံ တညျသှားတယျ။ ဘုရားရှငျနဲ့ အရှငျအာနန်ဒာကိုလညျး သူ့ရဲ့ မှနျမွတျတဲ့ အဝတျပုဆိုး လှုခှငျ့ရ သှားခဲ့တယျ။ ဒီလို လူတဈယောကျ သရဏဂုံ တညျဖို့၊ ဒါန ကုသိုလျပွုခှငျ့ရဖို့အတှကျဆို ဘုရားရှငျက အပငျပနျး ခံတယျ။ ကဲ စဉျးစားကွညျစမျး။ ဟိုး သူမဓော ရှငျရသေ့ဘဝကတညျးက ကိုယျကြိုးစှနျ့ပွီး အမြားအတှကျ အ သကျ သှေး ခြှေးတှေ စတေးပွီး အပငျပနျးခံခဲ့တာဟာ သတ်တဝါတှကေို အလှနျသနားတောျ မူတဲ့ မဟာ ကရုဏာ ကွောငျ့ပဲလေ။ ဒီပုဂ်ဂိုလျမြိုးလို ဘယျသူ အနဈနာခံ ကရုဏာထားနိုငျမှာလဲ။ ဒါကွောငျ့ ဘုရားရှငျကို အတုမရှိ ဘုရားရှငျလို့ ဆိုရတာပေါ့။ ဒီလို ဘုရားမြိုးကို ကိုးကှယျခှငျ့ရဖို့ဆိုတာ ဘယျလောကျခဲ ယဉျးလိုကျသလဲ စဉျး စားကွည့ျနောျ။ ကမ်ဘာ့လူဦးရနေဲ့တှကျကွညျ့။ သရဏျဂုံတညျတဲ့သူ က တကယျ့နညျးနညျး လေးရယျ။ ကမ်ဘာမှာ နိုငျငံပေါငျး မြားစှာရှိတာမှာမှ ထရေဝါဒ ငါးနိုငျငံ ပဲ ရှိတယျ။ မွနျမာ၊ ထိုငျ၊ သီရိလငျ်ကာ၊ လာအို၊ ကမ်ဘောဒီးယား တို့ဖွဈတယျ။ အဲဒီငါးနိုငျငံမှာမှ မွနျမာနိုငျငံက ဦးဆောငျနိုငျငံ။ သာသနာ အပှငျ့လငျး ဆုံးနိုငျငံပဲ ဖွဈတယျ။ ဒီလို ဒုလ်လတရားနဲ့ကွုံနတော ဦးဇငျးတို့ ဘယျလောကျကံကောငျးလိုကျသလို။ ကိုယျဘာသာရဲ့ တနျဖိုးကိုခံစားမိမှ ကိုယျကံကောငျးတာကို သိမှာ။ နို့မို့ဆိုရငျ မိရိုးဖလာ ဗုဒ်ဓဘာသာ ပဲဖွဈနတေယျ။ ဤအိမျသညျ ဗုဒ်ဓဘာသာအိမျ ဖွဈသညျဆိုတဲ့ ဆိုငျးဘုတျဆှဲ ဗုဒ်ဓဘာသာ အဆငျ့ပဲ ဖွဈနရေငျ ဦးဇငျးနဲ့ ဘုရားနဲ့ တှေ့ရတာ တနျပါ့မလား။ ဘုရားဟာ သူ့ဘာသာတရားကငြျ့တယျ၊ ဘုရားဖွဈလာတယျ၊ နောကျပွီး ပရိနိဗ်ဗာနျစံသှားတယျဆိုရငျ ဦးဇငျးတို့အနနေဲ့ ဘုရားကို ကိုးကှယျဖို့ လိုပါ့မလား။ မလိုပါဘူး။ ဘာတရားမှ မဟောရငျ ကိုးကှယျရကောငျးမှနျး လညျး သိမှာမဟုတျဘူး။ ကိုယျ့အပေါျ ဘာကြေးဇူးမှ မရှိလို့ ကိုးကှယျဖို့လညျး မလိုဘူး။ ဘာပူဇောျမှုမှလညျး လုပျနစေရာ မလိုဘူးပေါ့။ အခုတော့ ဘုရားရှငျက ဦးဇငျးတို့အတှကျ အနဈနာခံ ပါရမီဖွညျ့တယျ။ ဘုရားဖွဈလာတော့လညျး နောကျဆုံး ပရိနိဗ်ဗာနျစံသညျအထိ ဦးဇငျးတို့အတှကျ တရားတှဟေောပွီး အပငျပနျးထပျခံပွနျတယျ။ ဘုရား ပှငျ့လာလို့ တရားဆိုတာ နာခှငျ့ရတယျ။ နာခှငျ့ရလို့ လကျတှေ့ ဘဝမှာ ကုသိုလျအကုသိုလျဆိုတာကို ခှဲခွားသိပွီး အေးခမြျးအောငျ နတေတျလာတယျ။ အခြို့ သရဏဂုံတညျတယျ၊ အခြို့ အောကျအရိယာတှေ ဖွဈတယျ။ အခြို့ဆို သံသရာ ဝဋျက အပွီးလှတျခဲ့ကွတယျ။ ဒါကွောငျ့ တရားတောျဟာလညျး အလှနျကြေး ဇူးမြားတဲ့ ရတနာလို့ ဆိုရတယျ။ ဘုရားပရိနိဗ်ဗာနျ စံသှားတော့ တရားတောျတှကေို သံဃာတှကေ လကျဆငျ့ကမျး သယျခဲ့၊ ဟော ခဲ့ပွနျတယျ။ တရားနာရလို့သာ ဦးဇငျးတို့က ဘုရားကို ဘုရားမှနျးသိတာ မဟုတျဘူးလား။ ဟုတျတယျနောျ။ ဘု ရား ရှငျလကျထကျက ဝက်ကလိမထရျေဆိုတာရှိတယျ။ သူက ဘုရားရဲ့ တငျ့တယျတဲ့ ပုံကို တစိမျ့စိမျ့နဲ့ ကွညျ့မဝ ရှုမဝ ဖွဈနတေယျ။ ဘုရားနောကျက တောကျလြောကျလိုကျပွီး ဘုရားကို အမွဲတမျးကွည့ျ နတောပဲ။ ဘာတ ရားမှ မကငြျ့ဘဲ ဘုရားကိုပဲ အမွဲကွည့ျနတော။ ဒီတော့ ဘုရားရှငျက “ဒီအပုပျကောငျ ခန်ဓာကွီးကို ကွညျ့နလေို့ ဘာထူးမှာလဲ၊ ဘုရားကိုမွငျတယျဆိုတာက တရားကို မွငျမှ ဖွဈတာ။ တရားကိုမွငျမှ တရားကိုမွငျတာ၊ ဒီအ တိုငျး မကြျစိ နဲ့ ဘုရားကိုကွညျ့နရေုံနဲ့ ဘုရားကိုမွငျတယျလို့ မဆိုရဘူး” တဲ့။ ဟုတျတယျလေ။ အခု ဘုရားစငျပေါျကရုပျပှားတောျကို မကြျစိရှိတဲ့လူတိုငျး မွငျနရေတာပဲ၊ ရှှတေိဂုံတို့ ဆူးလဘေုရားတို့ဆိုရငျလညျး ဘာသာခွားကအစ လူတိုငျး မွငျနတောပဲ မဟုတျလား။ ဒါမြိုးမွငျတာကို ဘုရား ကိုမွငျတယျလို့ မဆိုရဘူး။ ဘုရားဟောထားတဲ့ တရားတှကွေားနာရမှ “သွောျ ကိလသော ကုနျစငျပွီး အေးခမြျး နတေဲ့ မွတျစှာဘုရားပါလား၊ လူနတျသတ်တဝါတှအေတှကျ အနဈနာခံခဲ့တဲ့ ဘုရားပါလား” ဆိုပွီး ဘုရားရှငျရဲ့ ဂုဏျတောျတှကေို မွငျမှ ဘုရားကိုမွငျတယျလို့ ဆိုရတယျ။ ဂုဏျတောျကို မွငျဖို့ဆိုတာလညျး ဂုဏျတောျတှေ အကွောငျး စာဖတျထားလို့ မွငျတာမြိုးကို ဆိုလိုတာ မဟုတျပွနျဘူး။ စာကတော့ စာဖတျတတျတဲ့ ဘယျသူမဆို ဖတျရငျ သိမှာပဲလေ။ ဒါပမေယျ့ စာသိပဲ ဖွဈပွီး ခံစားသိမဟုတျတော့ ဗုဒ်ဓဘာသာ ဖွဈမလာကွဘူး။ ဒါဆို ဂုဏျတောျကို စာသိသိနရေုံနဲ့လညျး ဘုရားကိုမွငျတယျလို့ မဆိုရဘူး။ ဂုဏျတောျတှကေို နကျနကျရှိုငျးရှိုငျး ကိုယျတိုငျခံစားမိမှ ဘုရားကိုမွငျလိမျ့မယျ။ နကျနကျရှိုငျးရှိုငျး ခံစားမိဖို့ကလညျး ကိုယျတိုငျ တရားအားထုတျ ခွငျးပဲ ရှိတယျ။ အမွငျ့ဆုံး တရားကို မွငျခွငျးပေါ့။ တရားဆိုတာမှာ ဒါနတရား၊ သီလတရား၊ ဘာဝနာတရား အားလုံးကို ဆိုလိုပါတယျ။ ဒီတရားကို လူတိုငျးအားထုတျ နိုငျရဲ့လား။ ဘာသာခွားထား၊ ကိုယျ့ဗုဒ်ဓ ဘာသာ ထဲမှာတောငျ တရားအားထုတျသူက အလှနျနညျးတယျ။ ဒါကွောငျ့ တရားဟာလညျး ရှားပါးပွီး ကွုံရခဲတဲ့ ဒုလ်လ ဘတရား ရတနာ တရားဖွဈတယျ။ ရှေးမထရျေကွီးမြားရဲ့ ကြေးဇူးကွောငျ့ ဦးဇငျးတို့ခုလို တရားတှေ သိခှငျ့ရခဲ့တယျ။ ဒါကွောငျ့ သံဃာ တောျတှကေို ကြေးဇူးရှငျအဖွဈ ပူဇောျနကွေတာဖွဈတယျ။ ဒီသာသနာကို သံဃာတှကေို အေးအေးလူလူ သယျဆောငျလာရတာမဟုတျဘူး။ အိန်ဒိယမှာ သာနာ အားနညျးလာပွီး သီဟိုမှာ သာသနာထှနျးကားလာစဉျမှာ ကြေးကုလား သူပုနျဘေးဆိုတာ ဖွဈတယျ။ ရဟနျးတှကေို သတျဖွတျတယျ။ ရဟနျးဦးခေါငျးတဈလုံး ဖွတျနိုငျရငျ ဆုငှတေဈထောငျတောငျ ပေးတဲ့အထိ ဖွဈခဲ့တယျ။ ရဟနျးတှေ နယျစှနျနယျဖြာ ပွေးခဲ့ရတယျ။ အခြို့က အိန်ဒိယ ပွနျပွေးကွတယျ။ သီဟိုမှာ ကနြျခဲ့တဲ့ ရဟနျးတှဟော ဆှမျးမစားရဘဲ အငတျငတျအပွတျပွတျ ဖွဈခဲ့တယျ။ ၁၂ လောကျကွာတယျ။ အဲဒီအခြိနျမှာ ဗုဒ်ဓတရားတှကေို စာပအေဖွဈ မှတျတမျးမတငျရသေးဘူး။ အစဉျအဆကျ နှုတျတိုကျခပြွီး လကျဆငျ့ကမျး သယျခဲ့တုနျးပဲ ရှိသေးတယျ။ သူပုနျဘေးဖွဈတော့ အစာမစားရတဲ့ ရဟနျးတောျတှဟော ဗိုကျထဲ အစာမရှိလို့ ရစေိုစိုသဲပွငျမှာ ဝမျးလြားမှောကျတဲ့သူကမှောကျ၊ သဲကိုရစှေတျပီး ဗိုကျပေါျတငျတဲ့သူက တငျပွီး ဘုရား တရား တောျတှေ မမေ့ပြောကျရလအေောငျ ရှတျဆိုနကွေရှာတယျ။ အာဟာရပွတျနတေော့ အားအငျမရှိဘဲ အသံ မထှကျတထှကျ ရှတျဆိုနရေတာမြိုး နမှောပေါ့။ သူပုနျဘေးငွိမျးလို့ ဝဋ်ဋဂါမဏိမငျး နနျးတကျလာမှ ရဟနျးတှေ မွို့ပွနျကပျခှင့ျရတယျ။ အဲဒီအခါမှာမှ ထှကျပွေးသှားတဲ့ ရဟနျးတှပွေနျစုပွီး မိမိနှုတျတကျဆောငျထားတဲ့ တရားနဲ့ အခွားသူ နှုတျတကျဆောငျ ထားတဲ့တရား တူမတူ ပွနျတိုကျဆိုငျ ကွညျ့ကွရတယျ။ နောကျဒါမြိုးကွုံရငျ ဘုရားဟောတရားတှေ ပြောကျ သှားနိုငျတဲ့အတှကျ တရားတောျတှကေို တိုကျဆိုငျအတညျပွုပွီး စတုတ်ထသငျ်ဂါယနာတငျကာ တရားတောျတှကေို ပထေကျ အက်ခရာကို တငျခဲ့ကွတာဖွဈတယျ။ ပိဋကတျတှကေို ပထေကျအက်ခရာတငျတာဟာ အဲဒီစတုတ်ထ သငျ်ဂါယနာမှာမှ ဖွဈတယျ။ သငျ်ဂါယနာတငျတယျဆိုတာ ပိဋကတျတှကေို စုပေါငျးရှတျဆို အတညျပွုတာပဲ ဖွဈတယျ။ ဒါကွောငျ့ သံဃာတှရေဲ့ ကြေးဇူးဟာကွီးမားလှနျးလို့ ဗုဒ်ဓဘာသာဝငျတှကေ အမွတျတနိုး လှူဒါနျးပူ ဇောျနကွေတာဖွဈတယျ။ တှေးကွညျ့လေ။ ခုခတျေကိုရငျလေးတှကေိုပဲ။ ၉ နှဈ ၁၀ နှဈသားကိုရငျလေးတှေ။ ဒီအရှယျဟာ မိဘရငျခှငျမှာ အေးအေးခမြျးခမြျး နရေမယျ့အရှယျ။ ခုတော့့ မိဘနဲ့ခှဲနပွေီး ကိုယျ့ထမငျးကို ရှာစားလို့ ဗုဒ်ဓစာပေ တှကေို သငျယူနကွေရတယျ။ ဒီလို ကိုရငျလေးတှကေ ဗုဒ်ဓစာပကေို သငျယူတတျမွောကျလာပွီးမှ ဆရာ တောျကွီး တှဖွေဈလာကွတာ။ သူတို့ကမှ ဒကာ ဒကာမတှကေို ဟောပွောခွငျး၊ နောကျနောကျ တပညျ့ကိုရငျ တှမှေေး ထုတျပွီး သာသာနာကို လကျဆငျ့ကမျးခဲ့့ကွတာ။ ဒါကွောငျ သာသနာမှာ ကိုရငျလေးတှေ ကအစ တောျတောျ လေးကို ကြေးဇူးရှိပါတယျ။ ဒါကွောငျ သံဃာကို ရတနာ တဈပါးလို့ အမွတျတနိုး တနျဖိုထားတာပေါ့။ သံဃာဆိုတာမှာ ကိုရငျကအ စ ဆရာတောျကွီးအထိ အားလုံးပါတယျ။ အရှငျပညာသီရိ(ရမ်မာကြှနျး) ဆကျရနျ....
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2pE3wXy
“သြကာသ ကန်တော့ချိုး ရှင်းတမ်း တရား” ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မှန်သမျှ “သြကာသ” ကန်တော့ချိုး နဲ့ ကန်တော့ဖူးကြတာချည်းပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကန်တော့ချိုးမှာပါတဲ့ စကားလုံး အဓိပ္ပါယ်တွေကို လုံးစေ့ ပတ်စေ့ သိတဲ့သူတော့ ရှားတယ်။။ ဒါကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာတွေရဲ့ အခြေခံ ယဉ်ကျေးမှု ဖြစ်တဲ့ “သြကာသ” ကန်တော့ချိုးအကြောင်း ပြောပြပေးပါမယ်။ ကန်တော့ချိုးမှာ ရှိခိုးခြင်း နဲ့ ဆုတောင်းခြင်း နှစ်ပိုင်း ပါတယ်။ ရှိခိုးတာက အပြစ်ရှိနေရင် အပြစ်တွေ ကျေပါစေလို့ ရှိခိုးတောင်းပန်တာရှိသလို၊ ကုသိုလ်လိုချင်လို့ ရှိခိ်ုးတာလည်း ရှိတယ်။ ရှိခိုးခြင်း…။ "သြကာသ…သြကာသ….သြကာသ၊ ကာယကံ၊ ၀စီကံ ၊ မနောကံ၊ သဗ္ဗဒေါသ ခပ်သိမ်းသော အပြစ်တို့ကို ပျောက်ပါစေခြင်း အကျိုးငှာ၊ ပထမ ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ် ၊ သုံးကြိမ် မြောက်အောင် ၊ ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ ရတနာ မြတ်သုံးပါးတို့ကို ၊ အရို အသေ အလေး အမြတ် လက်အုပ်မိုး၍ ရှိခိုးပူဇော် ဖူးမြော်မာန်လျှော့ ကန်တော့ပါ၏ ရှင်ဘုရား” ဆုတောင်းခြင်း… ကန်တော့ ရသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကံ စေတနာတို့ကြောင့် အပါယ်လေးပါး ၊ ကပ်သုံးပါး ၊ ရပ်ပြစ် ရှစ်ပါး၊ ရန်သူမျိုးငါးပါး ၊ ဝိပတ္တိတရားလေးပါး၊ ဗျသန တရားငါးပါး တို့မှ အခါ ခပ်သိမ်း ကင်းလွတ်ငြိမ်းသည် ဖြစ်၍ မဂ်တရား ဖိုလ်တရားနိဗ္ဗာန် ချမ်းသာတရားတော်မြတ်ကို ရပါလို့၏ အရှင်ဘုရား” (၁) သြကာသ သြကာသ ဆိုတာ ခွင့်တောင်းတာ။ ခွင့်ပြုတော်မူပါ လို့ခွင့်တောင်းတာဖြစ်တယ်။ လေးစားရတဲ့ ဆရာသမား လူကြီးမိဘများနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ၊ သူတို့အခန်းထဲ ဝင်တဲ့အခါ၊ ပြန်တဲ့အခါ၊ တစ်ခုခု ပြောချင်တာ ရှိတဲ့ အခါမျိုးမှာ ရိုသေတဲ့အနေနဲ့ “ခွင့်ပြုပါခင်ဗျာ” လို့ ခွင့်တောင်းကြသလိုပဲ အခုလဲ ရိုသေလေးစားရတဲ့ ရဟန်းသံဃာ ၊ မိဘ၊ ဆရာသမား၊ တို့ကို ရှိခိုးတဲ့အခါမျိုးမှာ ဖြစ်စေ၊ ရဟန်းသံဃာဆီက သီလ စသည် တောင်းဖို့ ရှေးဦး ရှိခိုးတဲ့အခါမှာဖြစ်စေ သြကာသ ရွတ်ဆိုပြီး ခွင့်ပြုပါလို့ တောင်းပန်တာဖြစ်တယ်။ အလေး အမြတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ သုံးကြိမ်ရွတ်ဆို ခွင့်တောင်း တာဖြစ်တယ်။ (၂) ကာယကံ ဝစီကံ မနောကံ ကာယကံ ဆိုတာ ကိုယ်ဖြင့်ပြုလုပ်တဲ့အမှု၊ ဝီစီကံဆိုတာက စကားဖြင့် ပြောဆိုတဲ့အမှု၊ မနောကံဆိုတာ က စိတ်နဲ့ တွေးတောတဲ့ အမှု သုံးခုဖြစ်တယ်။ (၃) သဗ္ဗဒေါသ အလုံးစုံသော အပြစ်ဟူသမျှ လို့ ပြောတာ။ (၄) ရတနာ မြတ်သုံးပါး ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ လို့ဆိုတာမှာ ရတနာ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ ဘာလို့ ရတနာ လို့ သုံးရတာလဲ။ လောကမှာ တန်ဖိုးရှိပြီး ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးကို ရတနာ လို့ ပြောကြတယ်မလား။ စိန် ရွှေ ငွေ ပတ္တမြား စတဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာ တွေကို ရတနာ လို့ ပြောကြတာက လှပတယ်၊ လူတွေစိတ်မှာ နှစ်သက်တယ်၊ ရှားပါးတယ်၊ လူတိုင်းလည်း မပိုင်ဆိုင်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့့် လူတွေက တန်ဖိုးထားပြီး ရတနာ လို့ ပြောကြတယ်။ “လေးစားမြတ်နိုး၊ အဖိုးထိုက်တန်၊ တုမဲ့ဟန်နှင့်၊ မြင်ရန်ခဲကပ်၊ သူမြတ်တို့သာ၊ သုံးဆောင်ရာ၊ ရတနာ ဟုခေါ်” တဲ့။ " စိတ္တီကတံ မဟဂ္ဃဉ္စ ၊ အတုလံ ဒုလ္လဘဒဿနံ ၊ အနောမသတ္တ ပရိဘောဂံ၊ ရတနံ တေန ဝုစ္စတိ " စိတ္တီကတံ - စိတ်၌စွဲကပ် အလေးလည်း ပြုအပ်သည်၊ မဟဂ္ဃဉ္စ - အဖိုးများစွာလည်း ထိုက်တန်သည် ၊ အတုလဉ္စ - ပြိုင်ဘက်မပြု အတုလည်း မရှိ ၊ ဒုလ္လဘဒဿနံ - မြင်ခဲတဲ့ အရာလည်းဖြစ်၊ အနောမသတ္တ ပရိဘောဂဉ္စ - မယုတ်ညံ့သူ လူမွန်လူမြတ်တို့သာ သုံးဆောင်ရာလည်းဖြစ် ၊ တေန - ထိုအကြောင်းများကြောင့် ၊ ရတနံ - ရတနာဟု ၊ ဝုစ္စတိ - ဆိုအပ်၏ ။ ( ခုဒ္ဒက - ဋ္ဌ ) ဘာကြောင့် ဘုရား တရား သံဃာ ကို ရတနာ ခေါ်ရသလဲ ဆိုတော့..။ ဘုရားရှင်ပွင့်တော်မူသော ကမ္ဘာများကို ဘုရားတစ်ဆူပွင့်သောကမ္ဘာကို သာရကမ္ဘာ၊ နှစ်ဆူပွင့်သော ကမ္ဘာကို မဏ္ဍကမ္ဘာ၊ သုံးဆူပွင့်သော ကမ္ဘာကို သာရမဏ္ဍကမ္ဘာ၊ လေးဆူပွင့်သော ကမ္ဘာကို ဝရကမ္ဘာ၊ ငါးဆူပွင့်သော ကမ္ဘာကို ဘဒ္ဒကမ္ဘာ၊ ဟုခေါ်တယ်။ ဘုရားတစ်ဆူမှ မပွင့်သောကမ္ဘာကို သုညကမ္ဘာ လို့ခေါ်တယ်။ အခု ဦးဇင်းတို့ နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာက ဘုရားရှင်ငါးဆူ ပွင့်တော်မူမယ့့် ဘဒ္ဒကမ္ဘာဖြစ်တယ်။ အခု လေးဆူတော့ ပွင့်တော် မူပြီးသွားပြီ။ နောက် အရိမေတ္တယျ မြတ်စွာဘုရားတစ်ဆူပဲ ပွင့်ဖို့ ကျန်တော့တယ်။ ဒါပြီးရင် ဘုရားမပွင့်တဲ့ သုညကမ္ဘာတွေ ပြန်ဖြစ်အုံးမှာ။ လက်ရှိကိုးကွယ်နေတဲ့ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရားရှင်က ဒီပင်္ကရာမြတ်စွာဘုရားထံမှာ သုမေဓာ ရှင်ရ သေ့ဘဝနဲ့ ဘုရားဖြစ်ဖို့ ဗျာဒိတ်ခံခဲ့တယ်။ သုမေဓာ ရှင်ရသေ့ ဘုရားဆုပန်ပြီး ဗျာဓိတ်ခံတဲ့က ကမ္ဘာက ဘုရားလေးဆူပွင့်တဲ့ ဝရကမ္ဘာ လို့ခေါ်တယ်။ အဲဒီကမ္ဘာမှာ (၁) တဏှင်္ကရာ (၂)မေဓင်္ကရာ (၃) သရဏင်္ကရာ ဘုရားသုံးဆူ ပွင့်ပြီးသွားပြီ။ နောက်ဆုံပွင့်ကတာ (၄) ဒီပင်္ကရာဖြစ်တယ်။ အဲဒီကမ္ဘာ မှာ နောက်ဆုံးပွင့်တဲ့ ဒီပင်္ကရာမြတ်စွာဘုရားထံမှာ သုမေဓာ ရှင်ရသေ့က ဗျာဒိတ်ခဲ့တာပဲ။ သုမေဓာ ရှင်ရသေ့ဘဝက စလို့ ဘုရားဖြစ်ဖို့ ပါရမီဖြည့်တဲ့ ကမ္ဘာပေါင်း လေးအသင်္ချေနှင့် ကမ္ဘာ တစ်သိန်း ကာလအတွင်း ဘုရားပွင့်ရာကမ္ဘာက ၁၁ ကမ္ဘာပဲ ရှိခဲ့တယ်။ အသင်္ချေ ဆိုတာ မရေမတွက်နိုင် သော သင်္ချာအရေအတွက်လို့ ဆိုလိုတာ။ သုညအလုံး ၁၄၀ ရှိသော အရေအတွက်လို့ သတ်မှတ် ကြတာလည်း ရှိတယ်။ ကမ္ဘာတစ်ခုရဲ့ သက်တန်းကို နှစ်အရေအတွက် နဲ့ သတ်မှတ်လို့ မရဘူး။ ကပ် အပိုင်းအခြားနဲ့ပဲ သတ်မှတ်တယ်။ ကပ် ဆိုတာက ဘုံအလိုက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ သက်တန်းအပိုင်း အခြားကိုခေါ်တယ်။ လူ့သက်တန်းဟာ မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် ရှည်လျားတဲ့ အသေင်္ချေယျ တမ်းကနေ တစ်ဖြည်းဖြည်း သက်တမ်းဆုတ်လာကာ ဆယ်နှစ်တမ်းအထိ ရောက်လာတယ်။ ဆယ်နှစ်ထက်တော့ ပိုမဆုတ်တော့ဘူး။ ဆယ်နှစ်တမ်းကနေ တစ်ဖန်ပြန်ပြီးတက်သွားလိုက်တာ မရေမတွက်နိုင်လောက်တဲ့ အသေင်္ချေယျတမ်းကို ပြန် ရောက်သွားတယ်။ အဲဒီလို သက်တန်းအတက်အကျ တစ်စုံကို အန္တရကပ် တစ်ကပ်လို့ ခေါ်တယ်။ အဲလို ဆင်း လိုက် တက်လိုက်နဲ့ အန္တရကပ် ၆၄ ကပ်ကို အသေင်္ချေယျ တစ်ကပ်လို့ ခေါ်တယ်။ အသေင်္ချေယျကပ် ၄ ကပ်ကိုမှ တစ်ကမ္ဘာလို့ ခေါ်ရတာ။ ဒါကြောင့် ကမ္ဘာ့သက်တန်းကို နှစ်အရေတွက်နဲ့ တွက်လို့မရဘဲ ကပ် အရေ အတွက်နဲ့ပဲ သတ်မှတ်ကြတယ်။ အဲဒီ ၁၁ ကမ္ဘာတွင်မှာ ဘုရား ရှင်ပေါင်း ၂၇ ဆူသာပွင့်တော်မူတယ်။ ပါရမီရင့်လို့ ဘုရားဖြစ်ဖို့ ဗျာဒိတ်ခံပြီးဖြစ်တဲ့ ဂေါတမမြတ်စွာဘုရား အလောင်းတော်သည်ပင် ပွင့်တော်မူခဲ့သော ဘုရားရှင်ပေါင်း ၂၇ ဆူတွင်မှ သာသနာနဲ့ ၂၄ ကြိမ်ပဲ ကြုံခဲ့ရပြီး အဲဒီ၂၄ ကြိမ်မှာမှ ရဟန်းဘဝ ၉ ဘဝသာ ရရှိခဲ့ပါတယ်။ အခုခေတ် နှစ်ကျိပ်ရှစ်ဆူ ဘုရားပွဲ ကျင်းပကြတာဟာ မြတ်စွာဘုရားရှင် ဗျာဒိတ်ခံတဲ့ ကမ္ဘာကစပြီး ၁၁ ကမ္ဘာအတွင်း ပွင့်ခဲ့တဲ့ ဘုရားရှင် ၂၇ ဆူရယ်၊ အခု ဦးဇင်းတို့ ကိုးကွယ်နေတဲ့ ဂေါတမ ဘုရားရှင်ရယ်ပေါင်းတော့ ၂၈ ဆူ ပေါ့။ ဒီဘုရားတွေကို ပူဇော်တဲ့ အနေနဲ့ နှစ်ကျိပ်ရှစ်ဆူ( ၂၈ဆူ) လို့ ပူဇော်ကြတာပဲ။ သုမေဓာ သူဋ္ဌေးသားဟာ သူ့မိဘတွေ သေလွန်တော့ ဘဏ္ဌာထိန်းက ပစ္စည်းတွေ စုစောင်းထားတဲ့ ဂိုထောင်တွေဖွင့်ပြပြီး “ဒါက အရှင့်အမေဘက်ပါတာ၊ ဒါက အရှင့်အဖေဘက်ကပါတာ၊ ဒါကနောက်တိုးပွားတာ” ဆိုပြီး ရွှေငွေဥစ္စာရတနာတွေကို ပြတော့ သူမေဓာ သူဋ္ဌေးသားက အံ့တွေသြတာပေါ့။ ငါ့မိဘတွေဟာ ရှာတော့ ရှာတတ်ကြတယ်။ မသုံးတတ်ခဲ့ကြဘူး။ ငါတော့ သုံးတတ်အောင်သုံးမယ် ဆိုပြီး ရှိသမျှ ဥစ္စာတွေကို ဂိုထောင်ဖွင့်ပြီး ယူချင်တဲ့သူယူဆိုပြီး ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ သူကတော့ သစ်ခေါက်ဆိုး သင်္ကန်းဝတ်ပြီး တော ထွက်သွားတယ်။ တရားကျင့်တော့ စျာန်အဘိညာဉ်တန်ခိုးတွေ ရတယ်။ အဲဒီမြို့ကို ဒီပင်္ကရာမြတ်စွာဘုရား ကြွတော်မူ လာတော့ မြို့သူမြို့သားတွေက လမ်းတွေကိုပြင်ကြတယ်။ သူမေဓာရှင်ရသေ့ကလည်း သူ့အတွက် တစ်နေရာ တောင်းပြီး ပြင်တယ်။ သုမေဓာရှင်ရသေ့ဟာ တန်ခိုးကြီုးသူဖြစ်တော့ ပြင်ရခက်နေတဲ့ ချိုင့်ခွက်ကြီးကို မြို့သူမြို့ သားတွေက ပြင်စေတယ်။ ဒီပင်္ကရာဘုရားကြွလာတော့ ချိုင့်ခွက်က မြေဖို့လို့့ မပြီးသေးဘူး။ ဘာကြောင့်လဲ ဆို တော့ ရသေ့က တန်ခိုးအစွမ်းနဲ့ မဖို့ချင်ဘူး။ သူ့ရဲ့ချွေးနဲ့ရင်းရတဲ့ ပကတိလုပ်အားနဲ့ပဲ လုပ်ခဲ့တာကြောင့် အချိန် မီ လမ်းကမပြီးဘဲ ဖြစ်နေတာ။ ဒါကြောင့် မြေဖို့လို့ မပြီးသေးလို့ မညီမညာ ဖြစ်နေတဲ့ နေရာမှာ သူ့ကိုယ်ကို တံတားလိုခင်းပြီး ဘုရားရှင်ကို နင်းဖြတ်စေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သုမေဓာရသေ့ရဲ့စိတ်မှာ ဘုရားဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေဟာလည်း ပြင်းပြနေပြီ။ သူ့တစ် ယောက်တည်းအတွက်ဆို အခုဘဝနဲ့တင် နိဗ္ဗာန်ကိုယူလို့ရနေပြီ။ သူသာဝိပဿနာ ရှုလိုက်မယ်ဆိုရင် ရဟန္တာ ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမယ့် သူမရှုဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက ဘုရားဖြစ်ချင်တာကိုး။ ဘုရားဖြစ်ချင်တာကလည်း သူ့ကိုယ်ကျိုးအတွက် မဟုတ်ပြန်ဘူး။ ဘုရားအလောင်းသုမေဓာ ရှင်ရသေ့ ပြောတာ နားထောင်ကြည့်။ “ပညာစွမ်းအား၊ သဒ္ဓါစွမ်းအား၊ ဝီရိယစွမ်းအား ရှိသည်ကို သိမြင်သော ယောင်္ကျားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက် သံသရာဝဋ်အတွင်းမှ တစ်ကိုယ်ကောင်းကြံကာ တစ်ယောက်တည်း ကူးမြောက်သဖြင့် ငါ့အား အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း။ သဗ္ဗညုတဘုရားအဖြစ်ကိုရောက်အောင် ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး နတ်နှင့်တကွ သတ္တဝါ ပေါင်းကို သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ ဒုက္ခပင်လယ်တွင်းမှ ကယ်တင်ပေအံ့” တဲ့။ စဉ်းစားကြည့်နော် ကိုယ်ရရှိမဲ့ လက်တစ်ကမ်းက နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို စွန့်ပြီး သတ္တဝါတွေကို ကယ် တင်ချင်လွန်းလို့ သံသရာထဲ ပြန်အလည်ခံတယ်။ သံသရာထဲမှာ လည်ပြီဆိုရင် ဘုရားရှင်ဟာ လူသားဖြစ်တဲ့အ တွက် လူမှုဒုက္ခတွေ ကြုံရတော့တာပဲ။ ဆင်းဆင်းရဲရဲ နေခဲ့ရတဲ့ဘဝတွေရှိခဲ့တယ်။ အသတ်ခံရတဲ့ ဘဝတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ထောင်တန်းကျခဲ့တဲ့့ ဘဝတွေရှိတယ်။ တိရစ္ဆာန် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဘဝတွေရှိခဲ့တယ်။ ဘယ်ဘဝရောက် ရောက် ဘုရားရှင်ဟာ ပါရမီကိုဒုက္ခခံပြီး ရအောင်ဖြည့်တာပဲ။ သူက သတ္တဝါတွေကို ကယ်တင်ချင်တာကိုး။ အားလုံးကြားဖူးနေတဲ့ မျောက်မင်းဘဝတစ်ခုကိုပဲကြည့်။ သူ့အမျိုးနွယ်မျောက်တွေကို ကယ်ချင်လို့ မြစ်တစ်ဘက်ကမ်းကို ကူးဖို့ နွယ်ကြိုးရှာတော့ ကြိုးကတိုနေတယ်။ ဒါနဲ့ တိုနေတဲ့ ကြိုးနေရာမှာ သူအစားဝင်ပြီး သူ့ခါးမှာ နွယ်ကြိုးချီလို့ ကြိုးကို ရှည်အောင်ဆက်ပေးလိုက်တယ်။ လေထဲမှာ တွဲလောင်းဖြစ်နေတဲ့ သူ့ကိုနင်းပြီး သူ့ဆွေ မျိုးမျောက်တွေ ကူးကြတာပေါ့။ အဲမှာ ဒေဝတ်မျောက်ကတော့ ရိုးရိုးနင်းပြီး မကူးဘဲ သူ့ခါးပေါ်ကို အမြင့်က ခုံချပြီးမှ ကူးတယ်။ ဒီတော့ ဘုရားအလောင်းမျောက်မင်း ခါးကျိုးပြီး သေတော့ တာပေါ့။ (မဟာကပိဇာတ် - ဋ္ဌ - တတိယ) နောက်ဇာတ်တော်တစ်ခုမှာဆို ပုဏ္ဏားတစ်ယောက်ဟာ နွားပျောက်ကို ရှာရင်း တောထဲမှာ မျက်စိလည် လမ်းမှားပြီး ချောက်ထဲ ကျသွားတယ်။ ပြန်လည်း မတက်တတ်တော့ဘူး။ ဒါကို ဘုရားအလောင်းမျောက်မင်း ကတွေ့တော့့ သနားတာနဲ့ ပုဏ္ဏားရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့လုပ်တယ်။ ချောက်က အတော်မြင့်တယ်။ ဒီတော့ မျောက်မင်းက ပုဏ္ဏားကို ကျောပိုးပြီး ခဲရာခဲဆစ် ခုန်ပြီး ကုန်းပေါ် ရောက်အောင်တက်တယ်။ ကုန်းပေါ်ရောက်တော့ မျောက်မင်းမောပန်းနေပြီ။ လူတစ်ယောက်လုံးထမ်းပြီး တက်လာရတာကိုး။ ဒါနဲ့ ပုဏ္ဏားပေါင်ပေါ်မှာ ခဏမှေးနေလိုက်တယ်။ ဒါကိုပဲ ပုဏ္ဏားက သူ့အသက်ကို ကယ်လာတဲ့ ကျေးဇူးကို မ ထောက်ဘဲ အိမ်ပြန်ရင်မိန်းမဆီမှာ မျက်နှာပန်းလှအောင်ဆိုပြီး သူ့ပေါင်ပေါ် မှိန်းနေတဲ့ မျောက်မင်းရဲ့ ဦးခေါင်း ကို ကျောက်ခဲနဲ့ ထုသတ်တော့တယ်။ ဘယ်လောက် မိုက်ရိုင်းလိုက်သလဲနော်။ ခေါင်းရိုက်ခွဲခံလိုက်ရမှ မျောက်မင်းလန့်ဖြန့်ပြီး သစ်ပင်ပေါ် တက်ပြေးရတော့တာပေါ့။ ချက်ချင်းတော့ မသေသေးဘူးလေ။ ဒီလောက်ထိ ကိုယ့်ကို သေကြောင်းကြံတဲ့ သူကို စိတ်မနာသေးဘူး။ ပုဏ္ဏားအနေနဲ့ တောထဲက ဘယ်လိုမှ ပြန်မထွက်နိုင်လောက်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူလမ်းဆက်ပြပေးမယ်။ ဒါပေမယ့် ပုဏ္ဏားဟာ မယုံရတဲ့အတွက် သူကသစ်ပင်ပေါ်ကသွားမယ်။ သူ့ခေါင်းက ကျတဲ့ သွေးစက်တွေကို ကြည့်ပြီး လိုက် ခိုင်းတယ်။ ဒီလိုနဲ့ တောစပ်အထိ လိုက်ပို့ခဲ့သေးတယ်။ ဒီဒဏ်ရာနဲ့ မျောက်မင်း သေဆုံးခဲ့တယ်။ ပုဏ္ဏားလည်း ကြာကြာမခံပါဘူး။ တောစပ်ရောက်လို့ မျောက်မင်းမျက်ကွယ်ပြုတာနဲ့ သူ့ကို မြေမြိုတော့တာပဲ။ (မဟာက ပိဇာတ် - ဋ္ဌ - ပဉ္စမ) မြတ်စွာဘုရားအလောင်း ဖြစ်တော်စဉ်တွေထဲမှာ ရင်နာစရာ အဖြစ်ပျက်တွေ အများကြီးပဲ။ အခုလို ဒုက္ခခံနေတာဟာ သူ့ကိုယ်ကျိုးအတွက် မဟုတ်ပြန်ဘူး။ သတ္တဝါအများကို ကယ်တင်ချင်တယ်။ ဒီလိုကယ်တင် နိုင်ဖို့ကလည်း သူကိုယ်တိုင် ဘုရားဖြစ်မှ ဖြစ်မယ်လေ။ ဒါကြောင့် ဘုရားဖြစ်အောင် ပါရမီဖြည့်ရင်း ဒုက္ခခံနေ တာပေါ့။ ပါရမီ ဖြည့်တဲ့ ရည်ရွယ်ချကိုက “ပရေသံ သင်္ဂဟတ္တမေဝ မယာ ပါရမိယော ပူရိတာ- သူတစ်ပါးတွေကို ချီးမြောက်လို၍ ပါရမီ ဖြည့်ခဲ့တာပါတဲ့။ ဟော ဘဝပေါင်းများစွာ ဒုက္ခခံပါရမီဖြည့်ပြီးမှ ဘုရားဖြစ်မယ့် ဘဝမှာ ကပ္ပိလဝတ်နန်းတော်မှာ မင်းသား လာဖြစ်ပြီ။ သူတောထွက် တရားရှာခါနီး ဘာဖြစ်လာလဲ။ သူ့သားတော်လေး ရာဟုလာ မွေးလာတယ်။ ကိုယ်ချင်း စာကြည့် စမ်း။ ကိုယ့်သွေးသားက ဖြစ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားဦးလေး မွေးတော့ ဖခင်တစ် ယောက်အနေနဲ့ ဘယ် လောက်ချစ်ရှာလိုက်မလဲ။ သူ့စိတ်ထဲ ခံစားချက်ဟာ သူ့သားလေးရဲ့ နာမည်မှာ လာထင် ဟပ်နေတယ်။ “င့ါကို ဖမ်းစားခြင်းပြုမည့် ရာဟုအသူရိန်က ဖြစ်ပွားခဲ့လေပြီ။ အနှောင်အဖွဲ့ကြီး ဖြစ်ခဲ့လေပြီ” တဲ့။ ရာဟုဆိုတာက နေကြတ်တဲ့ အခါ လကြတ်တဲ့အခါမှာ နေလုံးပျောက်သွားအောင်၊ လဝန်းပျောက်သွားအောင် ကာကွယ်ထားတဲ့ အရာကို ဆိုလိုတယ်။ အဲဒါကိုပဲ နေမထွက်၊ လမထွက်အောင် ဖမ်းထားတယ်လို့ တင်စား ပြောတာပေါ့။ အဲဒီလိုပဲ သူ့ရဲ့သားတော်လေးက သူ့ကိုဖမ်းစားတော့မယ် ဆိုပြီး ရာဟုအသူရိန်လို့ ပြောတာ။ ဘုရားအလောင်း နှုတ်ကထွက်တဲ့အတိုင်း အဘိုးဖြစ်သူ သုဒ္ဓေါဒနမင်းကြီးက မြေးဖြစ်သူကို ရာဟုလာ လို့ နာ မည် မှည့်လိုက်တာ ဖြစ်တယ်။ ဘုရားဖြစ်လာတော့လဲ တစ်ရက် ၂၄ နာရီရှိတာမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ မိုးသောက်ယံမှာ ခဏပဲ အနားယူတော်မူတယ်။ ညနေ ၆နာရီကနေ ၁၀နာရီအထိကို ညည့်ဦးယံ၊ ၁၀ နာရီကနေ ၂ နာရီအထိကို ညည့်လယ်ယံ။ ၂ နာရီကနေ ၆ နာရီအထိကို မိုးသောက်ယံ ဆိုပါတော့။ အဲဒီမိုးသောက်ယံကို သုံးပိုင်း ပိုင်းရင် တစ်ပိုင်းကို ၁နာရီနဲ့ ၂၀ မိနစ်ရှိမယ်။ အဲဒီမှာ အလယ်တစ်ပိုင်းမှာပဲ ဘုရားရှင် သတိနဲ့လျောင်းစက်တော်မူတယ် တဲ့။ စာထဲမှာတော့ နာရီနဲ့ အတိအကျ တွက်ပြတာမျိုး မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဦးဇင်းတို့က ခန့်မှန်းကြည့်ရတာပေါ့။ ဘုရားဟာ လောကသားတို့အတွက် အဲလောက် အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ ကမ္ဘာမှာ အလုပ်လုပ်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ပေါ့။ ဒါဟာ နေ့စဉ်ပြုနေကျ ဗုဒ္ဓကိစ္စလို့ ခေါ်တယ်။ တစ်ရက်တလေမှ ဒီလိုလုပ်တာမဟုတ်ဘူး။ ပရိနိဗ္ဗာန်စံ သည်အထိကို အလုပ်လုပ်သွားတာ။ နောက်ဆုံး ပရိနိဗ္ဗာန် စံတယ်ဆိုတာကိုလည်း ကြည့်ပါအုံး။ မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ ပါဝါပြည်ကနေ ပရိနိဗ္ဗုပြုဖို့ ကုသိုနာရုံက မလ္လာမင်းတို့ရဲ့ အင်ကြင်းတောကို ကြွတယ်။ ပါဝါပြည်နဲ့ ကုသိနာရုံဟာ သုံးဝါဝုတ် ပဲဝေးတယ်။ တစ်ဂါဝုတ်မှာ ပျမ်းမှ ၂ မိုင်ဆိုတော့ ၆ မိုင်ခရီးဖြစ်တယ်။ သာမန် ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံမှန်ခြေလှမ်းဟာ တစ်နာရီမှာ ပျမ်းမျှလမ်းလျှောက်နှုန်းဟာ ၄ မိုင်ရှိတယ်။ ၆ မိုင်ခရီးဆိုတော့ ၁ နာရီ ကျော်လောက် လျောက်ရင် ရတယ်ပေါ့။ ခါတိုင်းဆို ဘုရားရှင်လို ခွန်အားဗလနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ မဟာပုရိသအတွက် ဒီခရီးက အနီးကလေးရယ်။ အခုကျတော့ သိပ်အဝေးကြီးမဟုတ်တဲ့ အဲဒီခရီးကို ၂၅ ကြိမ်နားပြီး ကြွရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ဝမ်းတော်လားပြီး အင်အားချည့်နဲ့နေတယ်လေ။ “ချစ်သားအာနန္ဒာ ငါဘု ရားပင်ပန်း၏၊ လျောင်းတော်မူမည်၊ နှစ်ထပ်သင်္ကန်းကို ခင်လော့” အကြိမ်ကြိမ် မိန့်ပြီး နားရှာတယ်။ ဒါကြောင့် ၂၅ ကြိမ်လောက် နားပြီး ကြွနေရတာ ဖြစ်တယ်။ ( လေးဝါဝုတ် တစ်ယူဇနာ ၊ တစ်ယူဇနာ ရှစ်မိုင်) အခုလို အားနည်းပြီး သွေးဝမ်းသွားတာဟာ စုန္ဒရဲ့ ဝက်ပျိုသားဟင်းကို စားလို့ ဝမ်းတော်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘုရားရှင်က အကျိုးကြီးမားပြီး ညီမျှတဲ့ ဆွမ်းနှစ်မျိုး ရှိတယ်တဲ့့။ ပထမဆွမ်းက သုဇာတာရဲ့ နို့ဆွမ်းဖြစ်တယ်။ ဘုရားရှင်ဟာ ဒုက္ကရစရိယ အကျင့်မှားကို ခြောက်နှစ်ကျင့်ပြီး မှားမှန်းသိတော့ အစားပြန်စားလို့ လမ်းမှန် ကိုကျင့်တယ်။ အဲဒီလို ပြန်ကျင့်တာမှာ သုဇာတာရဲ့ နို့ဆွမ်းကို ဘုဉ်းပေးပြီးလိုက်ရတဲ့ အတွက် အားအင်တို့ ပြန်ပြည့်လာပြီး ဘုရားအဖြစ်ကို ရောက်ရှိခဲ့တယ်။ အခု စုန္ဒမထေရ်ရဲ့ ဝက်ပျိုသားဆွမ်းကို ဘုဉ်းပေးလိုက်ရတဲ့ အတွက်ကြောင့်သာ ပါဝါပြည်ကနေ ကုသိ နာရုံကို ကြွနိုင်ဖို့ အားအင်ရခဲ့တာဖြစ်တယ်။ နို့မို့ လမ်းတောင် မလျောက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ဝမ်းတော် လားရတာက ဝဋ်ကြွေးတော် ခံရတာ ဖြစ်တယ်။ ဝဋ်ဆိုတာက ဘုရားရှင်တောင် မလွတ်ဘူး။ အတိတ်ဘ ဝတစ်ခုမှာ ဆေးသမား(ဆရာဝန်ပေါ့လေ) ဖြစ်ခဲ့တုန်းက သူဋ္ဌေးသား လူနာတစ်ယောက်ကို ကုတယ်။ လူနာက ရောဂါ ပျောက်တဲ့အခါ ပိုက်ဆံမပေးဘူး။ သူဋ္ဌေးသား ဖြစ်ရဲသားနဲ့ ကူလီကူမာလုပ်ပြီး ရောဂါမသက်သာ ဘူးဆိုပြီး ငွေမပေးချင်လို့ ညစ်တယ်။ ဒီတော့ ဆေးသမားကလည်း ဆရာဝန်တွေရဲ့ ကျင့်ဝတ်ကို မထောက် တော့ဘဲ မသိမသာနဲ့ ဝမ်းသွားဆေး ထပ်တိုက်လိုက်တယ်။ အဲတော့ သူဋ္ဌေးသား ဝမ်းလားပြီးသေကရော။ အဲဒီ အကုသိုလ်ကံကြောင့် အခုနောက်ဆုံးဘဝ ပရိနိဗ္ဗာန်စံခါနီးမှာ ပြန်ဝဋ် လည်တော့တာပေါ့။ တခြားနေရာတွေမှာ ပရိနိဗ္ဗာန်မပြုဘဲ ကုသိနာရုံကိုမှ ဘာကြောင့် ရွေးချယ်ရတာလည်း။ ကုသိနာရုံ ဆိုတာက မြို့ကြီးပြကြီးမဟုတ်ဘူး။ သာမန်မြို့ငယ်လေးမျှသာဖြစ်တယ်။ အရှင်အာနန္ဒာက ကုသိနာရုံမှာ ပရိနိဗ္ဗာန် မစံစေချင်ဘူး။ ဘုရားရှင်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်နဲ့ညီအောင် ဗာရာဏသီတို့၊ ကောသဗ္ဗီပြည်တို့ စတဲ့ တိုင်းနိုင် ငံကြီးတွေမှာ ဘုရားရှင်ကို ကြည်ညိုတဲ့ ဘုရင်တွေ၊ သူဋ္ဌေးတွေရဲ့ ခမ်းခမ်းနားနား အပူဇော်ခံပြီး ပရိနိဗ္ဗာန်ပြု စေချင်တယ်။ မြတ်စွာဘုရားရှင် ကုသိနာရုံကို ကြွရတာက အချက်သုံးချက်ရှိတယ်။ ၁ အချက်…။ မဟာသုဒဿနသုတ်ကို ဟောခွင့်ရမှာမို့ဖြစ်တယ်။ အရှင်အာနန္ဒာက ကုသိနာရုံဟာ မြို့သိမ်မြို့ငယ်လေးပါလို့ ပြောတဲ့အခါ ဘုရားရှင်က ဒီမြို့ဟာ အရင်က ကုသာဝတီ မြို့ကြီးဖြစ်ခဲ့တယ်။ တံတိုင်းတွေ အထပ်ထပ်၊ ဥယျာဉ်ပန်းမန်တွေ၊ ရေတွင်းကန်တွေနဲ့ အင်မတန် သာယာဖွယ်ကောင်းတဲ့ မြို့ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဘုရားရှင်ဟာ အဲဒီမြို့မှာ စကြာဝတေးမင်းဘဝနဲ့ စည်းစိမ်အမျိုးမျိုးခံစားခဲ့တယ် ဆိုတဲ့အကြောင်း တွေဟောတယ်။ အဲလို စည်းစိမ်ခံစား ခဲ့ရတာတွေဟောပြီးတော့မှ "ကဲ ချစ်သားအာနန္ဒာ ကြည့်စမ်း။ အခုဒါတွေ ရှိသေးရဲ့လား။ သင်္ခါရတရားဆိုတာမျိုးက ဒီသဘောရှိတယ်။ ခိုင်တယ် မြဲတယ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ပျက်စီးခြင်းမှာ အဆုံးသတ်တယ်” လို့ ဟောချလိုက်တယ်။ ဒီလို မဟာသုဒဿနသုတ်ကို ဟောတဲ့အခါ လူအများဟာ ဘယ်အရာမှ မမြဲပါလားလို့ သံဝေဂရပြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုဖြစ်ကြလိမ့်မယ်။ ၂ အချက်..။ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ နောက်ဆုံးသာဝကဖြစ်တဲ့ သုဘဒ္ဒကို တရာဟောရမှာမို့လို့ပဲဖြစ်တယ်။ သုဘဒ္ဒက ပရိဗိုဇ်ဟာ ဘုရားရှင်ရဲ့ တရားနာရမှ သံသရာကကျွတ်လွတ်ခွင့် ရမှာဖြစ်တယ်။ မြတ်စွာဘုရားရှင် ရဲ့ ဘုရားဖြစ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုက သတ္တဝါတွေကို ကယ်တင်ချင်တာ ဖြစ်လေတော့ တစ်ဦးတစ်ယောက် အတွက်ပဲဖြစ်စေ သံသရာဝဋ်က ကယ်တင်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ခုလို နေမကောင်းလဲ အပင်ပန်းခံပြီး ကြွတောမူရှာ တယ်။ ၃ အချက်…။ အခြားတိုင်းပြည်တွေမှာ ပရိနိဗ္ဗာန်စံရင် ကြွင်းကျန်တဲ့ ဓာတ်တော်တွေကို အတိုင်းတိုင်း အပြည်ပြည်က ဘုရင်တွေ လုကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ ဓာတ်တော်ကို အကြောင်းပြုပြီး သတ်ကြ ဖြတ်ကြနဲ့ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်ကုန်မယ်။ ကုသိနာရုံမှာ ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီအတိုင်းတိုင်းအပြည်ပြည်က ဘုရင်တွေ ရဲ့ဆရာ ဒေါနပုဏ္ဏားရှိနေတယ်။ ဘုရင်ခေတ်မှာက မင်းညီမင်းသားတွေက ဘုရင်မဖြစ်ခင် အဋ္ဌာရသ ပညာတွေသင်ကြားဖို့ တက္ကသိုလ်ပြည် ဆိုတာမျိုး သွားသင်ကြရတာကိုး။ ဒေါနပုဏ္ဏားကြီးက အဲဒီဘုရင်တွေကို ပညာသင်ပေးခဲ့တဲ့ ဆရာဖြစ်တဲ့အတွက် ဘုရင်တွေက လေးစားကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဒေါနပုဏ္ဏားကြီးက ဓာတ်တော်တွေကို အညီအမျှဝေပေးရင် သူတို့လက်ခံကြလိမ့်မယ်။ ဒီသုံးချက်ကြောင့် ကုသိနာရုံဆိုတဲ့ မြို့သေးသေးလေးကို အပင်ပန်းခံပြီး အကြိမ်ကြိမ်နားလို့ ကြွရတာပဲ။ ဟုတ်ပြီ။ ကုသိနာရုံကို ကြွမှ အများအတွက် အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ဘုရားရှင်ဟာ တန်ခိုးရှင်ပဲ တန်ခိုးနဲ့ ကြွပါလား။ ဘာလို့ အပင်ပန်းခံပြီး လမ်းလျောက်နေသေးလဲ။ မြတ်စွာဘုရားရှင်က နေရာတကာ တန်ခိုးကို အသုံးမပြုဘူး။ ကိုယ်ကျိုးအတွက်ဆိုရင် သူကိုယ်တိုင်လည်း မသုံးသလို သူ့တပည့်သားတွေကိုလည်း သုံးဖို့ ခွင့် မပြုခဲ့ပါဘူး။ တိတ္ထိတွေနဲ့ အပြိုင် စန္ဒကူးနံ့သာ သပိတ်တစ်လုံအတွက် တန်ခိုးပြခဲ့တဲ့ ရဟန်းတော်ကို ကဲ့ရဲ့တော်မူ ခဲ့ပါတယ်။ ဟုတ်တာပေါ့။ နေရာတန်ခိုးပြနေရင် တန်ခိုးဆိုတာ ခပ်ပေါပေါအရာ ဖြစ်သွားမှာပေ့ါ။ တန်ခိုးအ စွမ်းကို မယုံတဲ့သူတွေဆိုရင် မျက်လှည့်ပြနေတာပါကွာ လို့တောင် ထင်သွားနိုင်သေးတယ်။ ပြီးတော့ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ သာသနာမှာ မြေလျိုးမိုးပျံနိုင်တဲ့ တန်ခိုးဟာ အနှစ်အသားမှ မဟုတ်တာ။ ဉာဏ်ပညာသည် သာလျင် သာသနာရဲ့ အနှစ်ဖြစ်တယ်လေ။ သတ္တဝါတွေရဲ့ အကျိုးအတွက် လိုအပ်လာရင်တော့ မြတ်စွာ ဘုရား နဲ့ တပည့် သာဝကတွေက တန်ခိုးကို ထုတ်သုံးပါတယ်။ အခုလို ချေကျင်ကြွရခြင်းကလည်း အကြောင်း ရှိနေပြန်တယ်။ လမ်းခရီးမှာ ကုသိနာရုံကနေ ပါဝါ ပြည်ကို လာနေတဲ့ ပုက္ကုသဆိုတဲ့ မလ္လာမင်းသားနဲ့ တွေ့ရအုံးမယ်။ ပက္ကုသက ဗုဒ္ဓဘာသာ မဟုတ်ဘူး။ သာသ နာပ ကိုးကွယ်သူပေါ့။ လမ်းခရီးမှာ မြတ်စွာဘုရား ပင်ပန်းလို့ အပင်ရိပ်အောက်မှာ နားနေတာ ကို ပုက္ကုသ က မြင်ပြီး ဘုရားရှင်ကို လာဖူးတယ်။ ဘုရားရှင်ကို စကားအနည်းငယ်လျောက်လို့ အမေးအဖြေပြု တယ်။ ဘုရား ရှင်က သူ့မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေပြီး တရားဟော လိုက်တဲ့အခါမှ ဘုရားရှင်ကို အလွန်ကြည်ညိုသွားပြီး သရဏဂုံ တည်သွားတယ်။ ဘုရားရှင်နဲ့ အရှင်အာနန္ဒာကိုလည်း သူ့ရဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ အဝတ်ပုဆိုး လှုခွင့်ရ သွားခဲ့တယ်။ ဒီလို လူတစ်ယောက် သရဏဂုံ တည်ဖုိ့၊ ဒါန ကုသိုလ်ပြုခွင့်ရဖို့အတွက်ဆို ဘုရားရှင်က အပင်ပန်း ခံတယ်။ ကဲ စဉ်းစားကြည်စမ်း။ ဟိုး သူမေဓာ ရှင်ရသေ့ဘဝကတည်းက ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပြီး အများအတွက် အ သက် သွေး ချွေးတွေ စတေးပြီး အပင်ပန်းခံခဲ့တာဟာ သတ္တဝါတွေကို အလွန်သနားတော် မူတဲ့ မဟာ ကရုဏာ ကြောင့်ပဲလေ။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်မျိုးလို ဘယ်သူ အနစ်နာခံ ကရုဏာထားနိုင်မှာလဲ။ ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်ကို အတုမရှိ ဘုရားရှင်လို့ ဆိုရတာပေါ့။ ဒီလို ဘုရားမျိုးကို ကိုးကွယ်ခွင့်ရဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်ခဲ ယဉ်းလိုက်သလဲ စဉ်း စားကြည့်နော်။ ကမ္ဘာ့လူဦးရေနဲ့တွက်ကြည့်။ သရဏ်ဂုံတည်တဲ့သူ က တကယ့်နည်းနည်း လေးရယ်။ ကမ္ဘာမှာ နိုင်ငံပေါင်း များစွာရှိတာမှာမှ ထေရဝါဒ ငါးနိုင်ငံ ပဲ ရှိတယ်။ မြန်မာ၊ ထိုင်၊ သီရိလင်္ကာ၊ လာအို၊ ကမ္ဘောဒီးယား တို့ဖြစ်တယ်။ အဲဒီငါးနိုင်ငံမှာမှ မြန်မာနိုင်ငံက ဦးဆောင်နိုင်ငံ။ သာသနာ အပွင့်လင်း ဆုံးနိုင်ငံပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒီလို ဒုလ္လတရားနဲ့ကြုံနေတာ ဦးဇင်းတို့ ဘယ်လောက်ကံကောင်းလိုက်သလို။ ကိုယ်ဘာသာရဲ့ တန်ဖိုးကိုခံစားမိမှ ကိုယ်ကံကောင်းတာကို သိမှာ။ နို့မို့ဆိုရင် မိရိုးဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ပဲဖြစ်နေတယ်။ ဤအိမ်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာအိမ် ဖြစ်သည်ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ဆွဲ ဗုဒ္ဓဘာသာ အဆင့်ပဲ ဖြစ်နေရင် ဦးဇင်းနဲ့ ဘုရားနဲ့ တွေ့ရတာ တန်ပါ့မလား။ ဘုရားဟာ သူ့ဘာသာတရားကျင့်တယ်၊ ဘုရားဖြစ်လာတယ်၊ နောက်ပြီး ပရိနိဗ္ဗာန်စံသွားတယ်ဆိုရင် ဦးဇင်းတို့အနေနဲ့ ဘုရားကို ကိုးကွယ်ဖို့ လိုပါ့မလား။ မလိုပါဘူး။ ဘာတရားမှ မဟောရင် ကိုးကွယ်ရကောင်းမှန်း လည်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်အပေါ် ဘာကျေးဇူးမှ မရှိလို့ ကိုးကွယ်ဖို့လည်း မလိုဘူး။ ဘာပူဇော်မှုမှလည်း လုပ်နေစရာ မလိုဘူးပေါ့။ အခုတော့ ဘုရားရှင်က ဦးဇင်းတို့အတွက် အနစ်နာခံ ပါရမီဖြည့်တယ်။ ဘုရားဖြစ်လာတော့လည်း နောက်ဆုံး ပရိနိဗ္ဗာန်စံသည်အထိ ဦးဇင်းတို့အတွက် တရားတွေဟောပြီး အပင်ပန်းထပ်ခံပြန်တယ်။ ဘုရား ပွင့်လာလို့ တရားဆိုတာ နာခွင့်ရတယ်။ နာခွင့်ရလို့ လက်တွေ့ ဘဝမှာ ကုသိုလ်အကုသိုလ်ဆိုတာကို ခွဲခြားသိပြီး အေးချမ်းအောင် နေတတ်လာတယ်။ အချို့ သရဏဂုံတည်တယ်၊ အချို့ အောက်အရိယာတွေ ဖြစ်တယ်။ အချို့ဆို သံသရာ ဝဋ်က အပြီးလွတ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါကြောင့် တရားတော်ဟာလည်း အလွန်ကျေး ဇူးများတဲ့ ရတနာလို့ ဆိုရတယ်။ ဘုရားပရိနိဗ္ဗာန် စံသွားတော့ တရားတော်တွေကို သံဃာတွေက လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ခဲ့၊ ဟော ခဲ့ပြန်တယ်။ တရားနာရလို့သာ ဦးဇင်းတို့က ဘုရားကို ဘုရားမှန်းသိတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဟုတ်တယ်နော်။ ဘု ရား ရှင်လက်ထက်က ဝက္ကလိမထေရ်ဆိုတာရှိတယ်။ သူက ဘုရားရဲ့ တင့်တယ်တဲ့ ပုံကို တစိမ့်စိမ့်နဲ့ ကြည့်မဝ ရှုမဝ ဖြစ်နေတယ်။ ဘုရားနောက်က တောက်လျောက်လိုက်ပြီး ဘုရားကို အမြဲတမ်းကြည့် နေတာပဲ။ ဘာတ ရားမှ မကျင့်ဘဲ ဘုရားကိုပဲ အမြဲကြည့်နေတာ။ ဒီတော့ ဘုရားရှင်က “ဒီအပုပ်ကောင် ခန္ဓာကြီးကို ကြည့်နေလို့ ဘာထူးမှာလဲ၊ ဘုရားကိုမြင်တယ်ဆိုတာက တရားကို မြင်မှ ဖြစ်တာ။ တရားကိုမြင်မှ တရားကိုမြင်တာ၊ ဒီအ တိုင်း မျက်စိ နဲ့ ဘုရားကိုကြည့်နေရုံနဲ့ ဘုရားကိုမြင်တယ်လို့ မဆိုရဘူး” တဲ့။ ဟုတ်တယ်လေ။ အခု ဘုရားစင်ပေါ်ကရုပ်ပွားတော်ကို မျက်စိရှိတဲ့လူတိုင်း မြင်နေရတာပဲ၊ ရွှေတိဂုံတို့ ဆူးလေဘုရားတို့ဆိုရင်လည်း ဘာသာခြားကအစ လူတိုင်း မြင်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါမျိုးမြင်တာကို ဘုရား ကိုမြင်တယ်လို့ မဆိုရဘူး။ ဘုရားဟောထားတဲ့ တရားတွေကြားနာရမှ “သြော် ကိလေသာ ကုန်စင်ပြီး အေးချမ်း နေတဲ့ မြတ်စွာဘုရားပါလား၊ လူနတ်သတ္တဝါတွေအတွက် အနစ်နာခံခဲ့တဲ့ ဘုရားပါလား” ဆိုပြီး ဘုရားရှင်ရဲ့ ဂုဏ်တော်တွေကို မြင်မှ ဘုရားကိုမြင်တယ်လို့ ဆိုရတယ်။ ဂုဏ်တော်ကို မြင်ဖို့ဆိုတာလည်း ဂုဏ်တော်တွေ အကြောင်း စာဖတ်ထားလို့ မြင်တာမျိုးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပြန်ဘူး။ စာကတော့ စာဖတ်တတ်တဲ့ ဘယ်သူမဆို ဖတ်ရင် သိမှာပဲလေ။ ဒါပေမယ့် စာသိပဲ ဖြစ်ပြီး ခံစားသိမဟုတ်တော့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဖြစ်မလာကြဘူး။ ဒါဆို ဂုဏ်တော်ကို စာသိသိနေရုံနဲ့လည်း ဘုရားကိုမြင်တယ်လို့ မဆိုရဘူး။ ဂုဏ်တော်တွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကိုယ်တိုင်ခံစားမိမှ ဘုရားကိုမြင်လိမ့်မယ်။ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားမိဖို့ကလည်း ကိုယ်တိုင် တရားအားထုတ် ခြင်းပဲ ရှိတယ်။ အမြင့်ဆုံး တရားကို မြင်ခြင်းပေါ့။ တရားဆိုတာမှာ ဒါနတရား၊ သီလတရား၊ ဘာဝနာတရား အားလုံးကို ဆိုလိုပါတယ်။ ဒီတရားကို လူတိုင်းအားထုတ် နိုင်ရဲ့လား။ ဘာသာခြားထား၊ ကိုယ့်ဗုဒ္ဓ ဘာသာ ထဲမှာတောင် တရားအားထုတ်သူက အလွန်နည်းတယ်။ ဒါကြောင့် တရားဟာလည်း ရှားပါးပြီး ကြုံရခဲတဲ့ ဒုလ္လ ဘတရား ရတနာ တရားဖြစ်တယ်။ ရှေးမထေရ်ကြီးများရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ဦးဇင်းတို့ခုလို တရားတွေ သိခွင့်ရခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သံဃာ တော်တွေကို ကျေးဇူးရှင်အဖြစ် ပူဇော်နေကြတာဖြစ်တယ်။ ဒီသာသနာကို သံဃာတွေကို အေးအေးလူလူ သယ်ဆောင်လာရတာမဟုတ်ဘူး။ အိန္ဒိယမှာ သာနာ အားနည်းလာပြီး သီဟိုမှာ သာသနာထွန်းကားလာစဉ်မှာ ကျေးကုလား သူပုန်ဘေးဆိုတာ ဖြစ်တယ်။ ရဟန်းတွေကို သတ်ဖြတ်တယ်။ ရဟန်းဦးခေါင်းတစ်လုံး ဖြတ်နိုင်ရင် ဆုငွေတစ်ထောင်တောင် ပေးတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ရဟန်းတွေ နယ်စွန်နယ်ဖျာ ပြေးခဲ့ရတယ်။ အချို့က အိန္ဒိယ ပြန်ပြေးကြတယ်။ သီဟိုမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ရဟန်းတွေဟာ ဆွမ်းမစားရဘဲ အငတ်ငတ်အပြတ်ပြတ် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ၁၂ လောက်ကြာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဗုဒ္ဓတရားတွေကို စာပေအဖြစ် မှတ်တမ်းမတင်ရသေးဘူး။ အစဉ်အဆက် နှုတ်တိုက်ချပြီး လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ခဲ့တုန်းပဲ ရှိသေးတယ်။ သူပုန်ဘေးဖြစ်တော့ အစာမစားရတဲ့ ရဟန်းတော်တွေဟာ ဗိုက်ထဲ အစာမရှိလို့ ရေစိုစိုသဲပြင်မှာ ဝမ်းလျားမှောက်တဲ့သူကမှောက်၊ သဲကိုရေစွတ်ပီး ဗိုက်ပေါ်တင်တဲ့သူက တင်ပြီး ဘုရား တရား တော်တွေ မမေ့ပျောက်ရလေအောင် ရွတ်ဆိုနေကြရှာတယ်။ အာဟာရပြတ်နေတော့ အားအင်မရှိဘဲ အသံ မထွက်တထွက် ရွတ်ဆိုနေရတာမျိုး နေမှာပေါ့။ သူပုန်ဘေးငြိမ်းလို့ ဝဋ္ဋဂါမဏိမင်း နန်းတက်လာမှ ရဟန်းတွေ မြို့ပြန်ကပ်ခွင့်ရတယ်။ အဲဒီအခါမှာမှ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ရဟန်းတွေပြန်စုပြီး မိမိနှုတ်တက်ဆောင်ထားတဲ့ တရားနဲ့ အခြားသူ နှုတ်တက်ဆောင် ထားတဲ့တရား တူမတူ ပြန်တိုက်ဆိုင် ကြည့်ကြရတယ်။ နောက်ဒါမျိုးကြုံရင် ဘုရားဟောတရားတွေ ပျောက် သွားနိုင်တဲ့အတွက် တရားတော်တွေကို တိုက်ဆိုင်အတည်ပြုပြီး စတုတ္ထသင်္ဂါယနာတင်ကာ တရားတော်တွေကို ပေထက် အက္ခရာကို တင်ခဲ့ကြတာဖြစ်တယ်။ ပိဋကတ်တွေကို ပေထက်အက္ခရာတင်တာဟာ အဲဒီစတုတ္ထ သင်္ဂါယနာမှာမှ ဖြစ်တယ်။ သင်္ဂါယနာတင်တယ်ဆိုတာ ပိဋကတ်တွေကို စုပေါင်းရွတ်ဆို အတည်ပြုတာပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် သံဃာတွေရဲ့ ကျေးဇူးဟာကြီးမားလွန်းလို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေက အမြတ်တနိုး လှူဒါန်းပူ ဇော်နေကြတာဖြစ်တယ်။ တွေးကြည့်လေ။ ခုခေတ်ကိုရင်လေးတွေကိုပဲ။ ၉ နှစ် ၁၀ နှစ်သားကိုရင်လေးတွေ။ ဒီအရွယ်ဟာ မိဘရင်ခွင်မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေရမယ့်အရွယ်။ ခုတော့့ မိဘနဲ့ခွဲနေပြီး ကိုယ့်ထမင်းကို ရှာစားလို့ ဗုဒ္ဓစာပေ တွေကို သင်ယူနေကြရတယ်။ ဒီလို ကိုရင်လေးတွေက ဗုဒ္ဓစာပေကို သင်ယူတတ်မြောက်လာပြီးမှ ဆရာ တော်ကြီး တွေဖြစ်လာကြတာ။ သူတို့ကမှ ဒကာ ဒကာမတွေကို ဟောပြောခြင်း၊ နောက်နောက် တပည့်ကိုရင် တွေမွေး ထုတ်ပြီး သာသာနာကို လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့့ကြတာ။ ဒါကြောင် သာသနာမှာ ကိုရင်လေးတွေ ကအစ တော်တော် လေးကို ကျေးဇူးရှိပါတယ်။ ဒါကြောင် သံဃာကို ရတနာ တစ်ပါးလို့ အမြတ်တနိုး တန်ဖိုထားတာပေါ့။ သံဃာဆိုတာမှာ ကိုရင်ကအ စ ဆရာတော်ကြီးအထိ အားလုံးပါတယ်။ အရှင်ပညာသီရိ(ရမ္မာကျွန်း) ဆက်ရန်....“သွကာသ ကနျတော့ခြိုး ရှငျးတမျး တရား” ဗုဒ်ဓဘာသာဝငျ မှနျသမြှ “သွကာသ” ကနျတော့ခြိုး နဲ့ ကနျတော့ဖူးကွတာခညြျးပါပဲ။ ဒါပမေယျ့ ကနျတော့ခြိုးမှာပါတဲ့ စကားလုံး အဓိပ်ပါယျတှကေို လုံးစေ့ ပတျစေ့ သိတဲ့သူတော့ ရှားတယျ။။ ဒါကွောငျ့ ဗုဒ်ဓဘာသာတှရေဲ့ အခွခေံ ယဉျကြေးမှု ဖွဈတဲ့ “သွကာသ” ကနျတော့ခြိုးအကွောငျး ပွောပွပေးပါမယျ။ ကနျတော့ခြိုးမှာ ရှိခိုးခွငျး နဲ့ ဆုတောငျးခွငျး နှဈပိုငျး ပါတယျ။ ရှိခိုးတာက အပွဈရှိနရေငျ အပွဈတှေ ကြပေါစလေို့ ရှိခိုးတောငျးပနျတာရှိသလို၊ ကုသိုလျလိုခငြျလို့ ရှိခိျုးတာလညျး ရှိတယျ။ ရှိခိုးခွငျး…။ "သွကာသ…သွကာသ….သွကာသ၊ ကာယကံ၊ ၀စီကံ ၊ မနောကံ၊ သဗ်ဗဒေါသ ခပျသိမျးသော အပွဈတို့ကို ပြောကျပါစခွေငျး အကြိုးငှာ၊ ပထမ ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ တဈကွိမျ၊ နှဈကွိမျ ၊ သုံးကွိမျ မွောကျအောငျ ၊ ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ ရတနာ မွတျသုံးပါးတို့ကို ၊ အရို အသေ အလေး အမွတျ လကျအုပျမိုး၍ ရှိခိုးပူဇောျ ဖူးမွောျမာနျလြှော့ ကနျတော့ပါ၏ ရှငျဘုရား” ဆုတောငျးခွငျး… ကနျတော့ ရသော ကောငျးမှုကုသိုလျကံ စတေနာတို့ကွောငျ့ အပါယျလေးပါး ၊ ကပျသုံးပါး ၊ ရပျပွဈ ရှဈပါး၊ ရနျသူမြိုးငါးပါး ၊ ဝိပတ်တိတရားလေးပါး၊ ဗသြန တရားငါးပါး တို့မှ အခါ ခပျသိမျး ကငျးလှတျငွိမျးသညျ ဖွဈ၍ မဂျတရား ဖိုလျတရားနိဗ်ဗာနျ ခမြျးသာတရားတောျမွတျကို ရပါလို့၏ အရှငျဘုရား” (၁) သွကာသ သွကာသ ဆိုတာ ခှင့ျတောငျးတာ။ ခှငျ့ပွုတောျမူပါ လို့ခှငျ့တောငျးတာဖွဈတယျ။ လေးစားရတဲ့ ဆရာသမား လူကွီးမိဘမြားနဲ့ တှေ့တဲ့အခါ၊ သူတို့အခနျးထဲ ဝငျတဲ့အခါ၊ ပွနျတဲ့အခါ၊ တဈခုခု ပွောခငြျတာ ရှိတဲ့ အခါမြိုးမှာ ရိုသတေဲ့အနနေဲ့ “ခှငျ့ပွုပါခငျဗြာ” လို့ ခှငျ့တောငျးကွသလိုပဲ အခုလဲ ရိုသလေေးစားရတဲ့ ရဟနျးသံဃာ ၊ မိဘ၊ ဆရာသမား၊ တို့ကို ရှိခိုးတဲ့အခါမြိုးမှာ ဖွဈစေ၊ ရဟနျးသံဃာဆီက သီလ စသညျ တောငျးဖို့ ရှေးဦး ရှိခိုးတဲ့အခါမှာဖွဈစေ သွကာသ ရှတျဆိုပွီး ခှငျ့ပွုပါလို့ တောငျးပနျတာဖွဈတယျ။ အလေး အမွတျပွုတဲ့အနနေဲ့ သုံးကွိမျရှတျဆို ခှငျ့တောငျး တာဖွဈတယျ။ (၂) ကာယကံ ဝစီကံ မနောကံ ကာယကံ ဆိုတာ ကိုယျဖွငျ့ပွုလုပျတဲ့အမှု၊ ဝီစီကံဆိုတာက စကားဖွငျ့ ပွောဆိုတဲ့အမှု၊ မနောကံဆိုတာ က စိတျနဲ့ တှေးတောတဲ့ အမှု သုံးခုဖွဈတယျ။ (၃) သဗ်ဗဒေါသ အလုံးစုံသော အပွဈဟူသမြှ လို့ ပွောတာ။ (၄) ရတနာ မွတျသုံးပါး ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ လို့ဆိုတာမှာ ရတနာ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ ဘာလို့ ရတနာ လို့ သုံးရတာလဲ။ လောကမှာ တနျဖိုးရှိပွီး ရှားပါးတဲ့ ပစ်စညျးမြိုးကို ရတနာ လို့ ပွောကွတယျမလား။ စိနျ ရှှေ ငှေ ပတ်တမွား စတဲ့ ကြောကျမကြျရတနာ တှကေို ရတနာ လို့ ပွောကွတာက လှပတယျ၊ လူတှစေိတျမှာ နှဈသကျတယျ၊ ရှားပါးတယျ၊ လူတိုငျးလညျး မပိုငျဆိုငျနိုငျဘူး၊ ဒါကွောငျ့့ လူတှကေ တနျဖိုးထားပွီး ရတနာ လို့ ပွောကွတယျ။ “လေးစားမွတျနိုး၊ အဖိုးထိုကျတနျ၊ တုမဲ့ဟနျနှငျ့၊ မွငျရနျခဲကပျ၊ သူမွတျတို့သာ၊ သုံးဆောငျရာ၊ ရတနာ ဟုခေါျ” တဲ့။ " စိတ်တီကတံ မဟဂ်ဃဉ်စ ၊ အတုလံ ဒုလ်လဘဒူနံ ၊ အနောမသတ်တ ပရိဘောဂံ၊ ရတနံ တနေ ဝုစ်စတိ " စိတ်တီကတံ - စိတျ၌စှဲကပျ အလေးလညျး ပွုအပျသညျ၊ မဟဂ်ဃဉ်စ - အဖိုးမြားစှာလညျး ထိုကျတနျသညျ ၊ အတုလဉ်စ - ပွိုငျဘကျမပွု အတုလညျး မရှိ ၊ ဒုလ်လဘဒူနံ - မွငျခဲတဲ့ အရာလညျးဖွဈ၊ အနောမသတ်တ ပရိဘောဂဉ်စ - မယုတျညံ့သူ လူမှနျလူမွတျတို့သာ သုံးဆောငျရာလညျးဖွဈ ၊ တနေ - ထိုအကွောငျးမြားကွောငျ့ ၊ ရတနံ - ရတနာဟု ၊ ဝုစ်စတိ - ဆိုအပျ၏ ။ ( ခုဒ်ဒက - ဋ်ဌ ) ဘာကွောငျ့ ဘုရား တရား သံဃာ ကို ရတနာ ခေါျရသလဲ ဆိုတော့..။ ဘုရားရှငျပှငျ့တောျမူသော ကမ်ဘာမြားကို ဘုရားတဈဆူပှငျ့သောကမ်ဘာကို သာရကမ်ဘာ၊ နှဈဆူပှငျ့သော ကမ်ဘာကို မဏ်ဍကမ်ဘာ၊ သုံးဆူပှငျ့သော ကမ်ဘာကို သာရမဏ်ဍကမ်ဘာ၊ လေးဆူပှငျ့သော ကမ်ဘာကို ဝရကမ်ဘာ၊ ငါးဆူပှငျ့သော ကမ်ဘာကို ဘဒ်ဒကမ်ဘာ၊ ဟုခေါျတယျ။ ဘုရားတဈဆူမှ မပှငျ့သောကမ်ဘာကို သုညကမ်ဘာ လို့ခေါျတယျ။ အခု ဦးဇငျးတို့ နထေိုငျတဲ့ ကမ်ဘာက ဘုရားရှငျငါးဆူ ပှငျ့တောျမူမယျ့့ ဘဒ်ဒကမ်ဘာဖွဈတယျ။ အခု လေးဆူတော့ ပှငျ့တောျ မူပွီးသှားပွီ။ နောကျ အရိမတေ်တယြ မွတျစှာဘုရားတဈဆူပဲ ပှငျ့ဖို့ ကနြျတော့တယျ။ ဒါပွီးရငျ ဘုရားမပှငျ့တဲ့ သုညကမ်ဘာတှေ ပွနျဖွဈအုံးမှာ။ လကျရှိကိုးကှယျနတေဲ့ ဂေါတမမွတျစှာဘုရားရှငျက ဒီပငျ်ကရာမွတျစှာဘုရားထံမှာ သုမဓော ရှငျရ သေ့ဘဝနဲ့ ဘုရားဖွဈဖို့ ဗြာဒိတျခံခဲ့တယျ။ သုမဓော ရှငျရသေ့ ဘုရားဆုပနျပွီး ဗြာဓိတျခံတဲ့က ကမ်ဘာက ဘုရားလေးဆူပှငျ့တဲ့ ဝရကမ်ဘာ လို့ခေါျတယျ။ အဲဒီကမ်ဘာမှာ (၁) တဏှငျ်ကရာ (၂)မဓေငျ်ကရာ (၃) သရဏငျ်ကရာ ဘုရားသုံးဆူ ပှငျ့ပွီးသှားပွီ။ နောကျဆုံပှငျ့ကတာ (၄) ဒီပငျ်ကရာဖွဈတယျ။ အဲဒီကမ်ဘာ မှာ နောကျဆုံးပှငျ့တဲ့ ဒီပငျ်ကရာမွတျစှာဘုရားထံမှာ သုမဓော ရှငျရသေ့က ဗြာဒိတျခဲ့တာပဲ။ သုမဓော ရှငျရသေ့ဘဝက စလို့ ဘုရားဖွဈဖို့ ပါရမီဖွညျ့တဲ့ ကမ်ဘာပေါငျး လေးအသငျ်ခြနှေငျ့ ကမ်ဘာ တဈသိနျး ကာလအတှငျး ဘုရားပှငျ့ရာကမ်ဘာက ၁၁ ကမ်ဘာပဲ ရှိခဲ့တယျ။ အသငျ်ခြေ ဆိုတာ မရမေတှကျနိုငျ သော သငျ်ခြာအရအေတှကျလို့ ဆိုလိုတာ။ သုညအလုံး ၁၄၀ ရှိသော အရအေတှကျလို့ သတျမှတျ ကွတာလညျး ရှိတယျ။ ကမ်ဘာတဈခုရဲ့ သကျတနျးကို နှဈအရအေတှကျ နဲ့ သတျမှတျလို့ မရဘူး။ ကပျ အပိုငျးအခွားနဲ့ပဲ သတျမှတျတယျ။ ကပျ ဆိုတာက ဘုံအလိုကျ သတျမှတျထားတဲ့ သကျတနျးအပိုငျး အခွားကိုခေါျတယျ။ လူ့သကျတနျးဟာ မရမေတှကျနိုငျလောကျအောငျ ရှညျလြားတဲ့ အသငျေ်ခြယြေ တမျးကနေ တဈဖွညျးဖွညျး သကျတမျးဆုတျလာကာ ဆယျနှဈတမျးအထိ ရောကျလာတယျ။ ဆယျနှဈထကျတော့ ပိုမဆုတျတော့ဘူး။ ဆယျနှဈတမျးကနေ တဈဖနျပွနျပွီးတကျသှားလိုကျတာ မရမေတှကျနိုငျလောကျတဲ့ အသငျေ်ခြယေတြမျးကို ပွနျ ရောကျသှားတယျ။ အဲဒီလို သကျတနျးအတကျအကြ တဈစုံကို အန်တရကပျ တဈကပျလို့ ခေါျတယျ။ အဲလို ဆငျး လိုကျ တကျလိုကျနဲ့ အန်တရကပျ ၆၄ ကပျကို အသငျေ်ခြယြေ တဈကပျလို့ ခေါျတယျ။ အသငျေ်ခြယေကြပျ ၄ ကပျကိုမှ တဈကမ်ဘာလို့ ခေါျရတာ။ ဒါကွောငျ့ ကမ်ဘာ့သကျတနျးကို နှဈအရတှေကျနဲ့ တှကျလို့မရဘဲ ကပျ အရေ အတှကျနဲ့ပဲ သတျမှတျကွတယျ။ အဲဒီ ၁၁ ကမ်ဘာတှငျမှာ ဘုရား ရှငျပေါငျး ၂၇ ဆူသာပှင့ျတောျမူတယျ။ ပါရမီရငျ့လို့ ဘုရားဖွဈဖို့ ဗြာဒိတျခံပွီးဖွဈတဲ့ ဂေါတမမွတျစှာဘုရား အလောငျးတောျသညျပငျ ပှငျ့တောျမူခဲ့သော ဘုရားရှငျပေါငျး ၂၇ ဆူတှငျမှ သာသနာနဲ့ ၂၄ ကွိမျပဲ ကွုံခဲ့ရပွီး အဲဒီ၂၄ ကွိမျမှာမှ ရဟနျးဘဝ ၉ ဘဝသာ ရရှိခဲ့ပါတယျ။ အခုခတျေ နှဈကြိပျရှဈဆူ ဘုရားပှဲ ကငြျးပကွတာဟာ မွတျစှာဘုရားရှငျ ဗြာဒိတျခံတဲ့ ကမ်ဘာကစပွီး ၁၁ ကမ်ဘာအတှငျး ပှငျ့ခဲ့တဲ့ ဘုရားရှငျ ၂၇ ဆူရယျ၊ အခု ဦးဇငျးတို့ ကိုးကှယျနတေဲ့ ဂေါတမ ဘုရားရှငျရယျပေါငျးတော့ ၂၈ ဆူ ပေါ့။ ဒီဘုရားတှကေို ပူဇောျတဲ့ အနနေဲ့ နှဈကြိပျရှဈဆူ( ၂၈ဆူ) လို့ ပူဇောျကွတာပဲ။ သုမဓော သူဋ်ဌေးသားဟာ သူ့မိဘတှေ သလှေနျတော့ ဘဏ်ဌာထိနျးက ပစ်စညျးတှေ စုစောငျးထားတဲ့ ဂိုထောငျတှဖှေငျ့ပွပွီး “ဒါက အရှငျ့အမဘေကျပါတာ၊ ဒါက အရှငျ့အဖဘေကျကပါတာ၊ ဒါကနောကျတိုးပှားတာ” ဆိုပွီး ရှှငှေေဥစ်စာရတနာတှကေို ပွတော့ သူမဓော သူဋ်ဌေးသားက အံ့တှသွေတာပေါ့။ ငါ့မိဘတှဟော ရှာတော့ ရှာတတျကွတယျ။ မသုံးတတျခဲ့ကွဘူး။ ငါတော့ သုံးတတျအောငျသုံးမယျ ဆိုပွီး ရှိသမြှ ဥစ်စာတှကေို ဂိုထောငျဖှငျ့ပွီး ယူခငြျတဲ့သူယူဆိုပွီး ဖှငျ့ပေးလိုကျတယျ။ သူကတော့ သဈခေါကျဆိုး သငျ်ကနျးဝတျပွီး တော ထှကျသှားတယျ။ တရားကငြျ့တော့ စြာနျအဘိညာဉျတနျခိုးတှေ ရတယျ။ အဲဒီမွို့ကို ဒီပငျ်ကရာမွတျစှာဘုရား ကွှတောျမူ လာတော့ မွို့သူမွို့သားတှကေ လမျးတှကေိုပွငျကွတယျ။ သူမဓောရှငျရသေ့ကလညျး သူ့အတှကျ တဈနရော တောငျးပွီး ပွငျတယျ။ သုမဓောရှငျရသေ့ဟာ တနျခိုးကွီုးသူဖွဈတော့ ပွငျရခကျနတေဲ့ ခြိုငျ့ခှကျကွီးကို မွို့သူမွို့ သားတှကေ ပွငျစတေယျ။ ဒီပငျ်ကရာဘုရားကွှလာတော့ ခြိုငျ့ခှကျက မွဖေို့လို့့ မပွီးသေးဘူး။ ဘာကွောငျ့လဲ ဆို တော့ ရသေ့က တနျခိုးအစှမျးနဲ့ မဖို့ခငြျဘူး။ သူ့ရဲ့ခြှေးနဲ့ရငျးရတဲ့ ပကတိလုပျအားနဲ့ပဲ လုပျခဲ့တာကွောငျ့ အခြိနျ မီ လမျးကမပွီးဘဲ ဖွဈနတော။ ဒါကွောငျ့ မွဖေို့လို့ မပွီးသေးလို့ မညီမညာ ဖွဈနတေဲ့ နရောမှာ သူ့ကိုယျကို တံတားလိုခငျးပွီး ဘုရားရှငျကို နငျးဖွတျစတေယျ။ အဲဒီအခြိနျမှာ သုမဓောရသေ့ရဲ့စိတျမှာ ဘုရားဖွဈခငြျတဲ့ ဆန်ဒတှဟောလညျး ပွငျးပွနပွေီ။ သူ့တဈ ယောကျတညျးအတှကျဆို အခုဘဝနဲ့တငျ နိဗ်ဗာနျကိုယူလို့ရနပွေီ။ သူသာဝိပူနာ ရှုလိုကျမယျဆိုရငျ ရဟန်တာ ဖွဈနပွေီ။ ဒါပမေယျ့ သူမရှုဘူး။ ဘာဖွဈလို့လဲဆိုတော့ သူက ဘုရားဖွဈခငြျတာကိုး။ ဘုရားဖွဈခငြျတာကလညျး သူ့ကိုယျကြိုးအတှကျ မဟုတျပွနျဘူး။ ဘုရားအလောငျးသုမဓော ရှငျရသေ့ ပွောတာ နားထောငျကွညျ့။ “ပညာစှမျးအား၊ သဒ်ဓါစှမျးအား၊ ဝီရိယစှမျးအား ရှိသညျကို သိမွငျသော ယောငျ်ကြားကောငျးတဈယောကျ ဖွဈပါလကြျ သံသရာဝဋျအတှငျးမှ တဈကိုယျကောငျးကွံကာ တဈယောကျတညျး ကူးမွောကျသဖွငျ့ ငါ့အား အဘယျအကြိုးရှိအံ့နညျး။ သဗ်ဗညုတဘုရားအဖွဈကိုရောကျအောငျ ကွိုးစားအားထုတျပွီး နတျနှငျ့တကှ သတ်တဝါ ပေါငျးကို သံသရာဝဋျဆငျးရဲ ဒုက်ခပငျလယျတှငျးမှ ကယျတငျပအေံ့” တဲ့။ စဉျးစားကွညျ့နောျ ကိုယျရရှိမဲ့ လကျတဈကမျးက နိဗ်ဗာနျခမြျးသာကို စှနျ့ပွီး သတ်တဝါတှကေို ကယျ တငျခငြျလှနျးလို့ သံသရာထဲ ပွနျအလညျခံတယျ။ သံသရာထဲမှာ လညျပွီဆိုရငျ ဘုရားရှငျဟာ လူသားဖွဈတဲ့အ တှကျ လူမှုဒုက်ခတှေ ကွုံရတော့တာပဲ။ ဆငျးဆငျးရဲရဲ နခေဲ့ရတဲ့ဘဝတှရှေိခဲ့တယျ။ အသတျခံရတဲ့ ဘဝတှေ ရှိခဲ့တယျ။ ထောငျတနျးကခြဲ့တဲ့့ ဘဝတှရှေိတယျ။ တိရစ်ဆာနျ ဖွဈခဲ့တဲ့ ဘဝတှရှေိခဲ့တယျ။ ဘယျဘဝရောကျ ရောကျ ဘုရားရှငျဟာ ပါရမီကိုဒုက်ခခံပွီး ရအောငျဖွည့ျတာပဲ။ သူက သတ်တဝါတှကေို ကယျတငျခငြျတာကိုး။ အားလုံးကွားဖူးနတေဲ့ မြောကျမငျးဘဝတဈခုကိုပဲကွညျ့။ သူ့အမြိုးနှယျမြောကျတှကေို ကယျခငြျလို့ မွဈတဈဘကျကမျးကို ကူးဖို့ နှယျကွိုးရှာတော့ ကွိုးကတိုနတေယျ။ ဒါနဲ့ တိုနတေဲ့ ကွိုးနရောမှာ သူအစားဝငျပွီး သူ့ခါးမှာ နှယျကွိုးခြီလို့ ကွိုးကို ရှညျအောငျဆကျပေးလိုကျတယျ။ လထေဲမှာ တှဲလောငျးဖွဈနတေဲ့ သူ့ကိုနငျးပွီး သူ့ဆှေ မြိုးမြောကျတှေ ကူးကွတာပေါ့။ အဲမှာ ဒဝေတျမြောကျကတော့ ရိုးရိုးနငျးပွီး မကူးဘဲ သူ့ခါးပေါျကို အမွငျ့က ခုံခပြွီးမှ ကူးတယျ။ ဒီတော့ ဘုရားအလောငျးမြောကျမငျး ခါးကြိုးပွီး သတေော့ တာပေါ့။ (မဟာကပိဇာတျ - ဋ်ဌ - တတိယ) နောကျဇာတျတောျတဈခုမှာဆို ပုဏ်ဏားတဈယောကျဟာ နှားပြောကျကို ရှာရငျး တောထဲမှာ မကြျစိလညျ လမျးမှားပွီး ခြောကျထဲ ကသြှားတယျ။ ပွနျလညျး မတကျတတျတော့ဘူး။ ဒါကို ဘုရားအလောငျးမြောကျမငျး ကတှေ့တော့့ သနားတာနဲ့ ပုဏ်ဏားရဲ့ အသကျကို ကယျဖို့လုပျတယျ။ ခြောကျက အတောျမွငျ့တယျ။ ဒီတော့ မြောကျမငျးက ပုဏ်ဏားကို ကြောပိုးပွီး ခဲရာခဲဆဈ ခုနျပွီး ကုနျးပေါျ ရောကျအောငျတကျတယျ။ ကုနျးပေါျရောကျတော့ မြောကျမငျးမောပနျးနပွေီ။ လူတဈယောကျလုံးထမျးပွီး တကျလာရတာကိုး။ ဒါနဲ့ ပုဏ်ဏားပေါငျပေါျမှာ ခဏမှေးနလေိုကျတယျ။ ဒါကိုပဲ ပုဏ်ဏားက သူ့အသကျကို ကယျလာတဲ့ ကြေးဇူးကို မ ထောကျဘဲ အိမျပွနျရငျမိနျးမဆီမှာ မကြျနှာပနျးလှအောငျဆိုပွီး သူ့ပေါငျပေါျ မှိနျးနတေဲ့ မြောကျမငျးရဲ့ ဦးခေါငျး ကို ကြောကျခဲနဲ့ ထုသတျတော့တယျ။ ဘယျလောကျ မိုကျရိုငျးလိုကျသလဲနောျ။ ခေါငျးရိုကျခှဲခံလိုကျရမှ မြောကျမငျးလနျ့ဖွနျ့ပွီး သဈပငျပေါျ တကျပွေးရတော့တာပေါ့။ ခကြျခငြျးတော့ မသသေေးဘူးလေ။ ဒီလောကျထိ ကိုယျ့ကို သကွေောငျးကွံတဲ့ သူကို စိတျမနာသေးဘူး။ ပုဏ်ဏားအနနေဲ့ တောထဲက ဘယျလိုမှ ပွနျမထှကျနိုငျလောကျဘူး။ ဒါကွောငျ့ သူလမျးဆကျပွပေးမယျ။ ဒါပမေယျ့ ပုဏ်ဏားဟာ မယုံရတဲ့အတှကျ သူကသဈပငျပေါျကသှားမယျ။ သူ့ခေါငျးက ကတြဲ့ သှေးစကျတှကေို ကွညျ့ပွီး လိုကျ ခိုငျးတယျ။ ဒီလိုနဲ့ တောစပျအထိ လိုကျပို့ခဲ့သေးတယျ။ ဒီဒဏျရာနဲ့ မြောကျမငျး သဆေုံးခဲ့တယျ။ ပုဏ်ဏားလညျး ကွာကွာမခံပါဘူး။ တောစပျရောကျလို့ မြောကျမငျးမကြျကှယျပွုတာနဲ့ သူ့ကို မွမွေိုတော့တာပဲ။ (မဟာက ပိဇာတျ - ဋ်ဌ - ပဉ်စမ) မွတျစှာဘုရားအလောငျး ဖွဈတောျစဉျတှထေဲမှာ ရငျနာစရာ အဖွဈပကြျတှေ အမြားကွီးပဲ။ အခုလို ဒုက်ခခံနတောဟာ သူ့ကိုယျကြိုးအတှကျ မဟုတျပွနျဘူး။ သတ်တဝါအမြားကို ကယျတငျခငြျတယျ။ ဒီလိုကယျတငျ နိုငျဖို့ကလညျး သူကိုယျတိုငျ ဘုရားဖွဈမှ ဖွဈမယျလေ။ ဒါကွောငျ့ ဘုရားဖွဈအောငျ ပါရမီဖွညျ့ရငျး ဒုက်ခခံနေ တာပေါ့။ ပါရမီ ဖွညျ့တဲ့ ရညျရှယျခကြိုက “ပရသေံ သငျ်ဂဟတ်တမဝေ မယာ ပါရမိယော ပူရိတာ- သူတဈပါးတှကေို ခြီးမွောကျလို၍ ပါရမီ ဖွညျ့ခဲ့တာပါတဲ့။ ဟော ဘဝပေါငျးမြားစှာ ဒုက်ခခံပါရမီဖွညျ့ပွီးမှ ဘုရားဖွဈမယျ့ ဘဝမှာ ကပ်ပိလဝတျနနျးတောျမှာ မငျးသား လာဖွဈပွီ။ သူတောထှကျ တရားရှာခါနီး ဘာဖွဈလာလဲ။ သူ့သားတောျလေး ရာဟုလာ မှေးလာတယျ။ ကိုယျခငြျး စာကွညျ့ စမျး။ ကိုယျ့သှေးသားက ဖွဈတဲ့ တဈဦးတညျးသော သားဦးလေး မှေးတော့ ဖခငျတဈ ယောကျအနနေဲ့ ဘယျ လောကျခစြျရှာလိုကျမလဲ။ သူ့စိတျထဲ ခံစားခကြျဟာ သူ့သားလေးရဲ့ နာမညျမှာ လာထငျ ဟပျနတေယျ။ “င့ါကို ဖမျးစားခွငျးပွုမညျ့ ရာဟုအသူရိနျက ဖွဈပှားခဲ့လပွေီ။ အနှောငျအဖှဲ့ကွီး ဖွဈခဲ့လပွေီ” တဲ့။ ရာဟုဆိုတာက နကွေတျတဲ့ အခါ လကွတျတဲ့အခါမှာ နလေုံးပြောကျသှားအောငျ၊ လဝနျးပြောကျသှားအောငျ ကာကှယျထားတဲ့ အရာကို ဆိုလိုတယျ။ အဲဒါကိုပဲ နမေထှကျ၊ လမထှကျအောငျ ဖမျးထားတယျလို့ တငျစား ပွောတာပေါ့။ အဲဒီလိုပဲ သူ့ရဲ့သားတောျလေးက သူ့ကိုဖမျးစားတော့မယျ ဆိုပွီး ရာဟုအသူရိနျလို့ ပွောတာ။ ဘုရားအလောငျး နှုတျကထှကျတဲ့အတိုငျး အဘိုးဖွဈသူ သုဒ်ဓေါဒနမငျးကွီးက မွေးဖွဈသူကို ရာဟုလာ လို့ နာ မညျ မှညျ့လိုကျတာ ဖွဈတယျ။ ဘုရားဖွဈလာတော့လဲ တဈရကျ ၂၄ နာရီရှိတာမှာ မွတျစှာဘုရားရှငျဟာ မိုးသောကျယံမှာ ခဏပဲ အနားယူတောျမူတယျ။ ညနေ ၆နာရီကနေ ၁၀နာရီအထိကို ညညျ့ဦးယံ၊ ၁၀ နာရီကနေ ၂ နာရီအထိကို ညညျ့လယျယံ။ ၂ နာရီကနေ ၆ နာရီအထိကို မိုးသောကျယံ ဆိုပါတော့။ အဲဒီမိုးသောကျယံကို သုံးပိုငျး ပိုငျးရငျ တဈပိုငျးကို ၁နာရီနဲ့ ၂၀ မိနဈရှိမယျ။ အဲဒီမှာ အလယျတဈပိုငျးမှာပဲ ဘုရားရှငျ သတိနဲ့လြောငျးစကျတောျမူတယျ တဲ့။ စာထဲမှာတော့ နာရီနဲ့ အတိအကြ တှကျပွတာမြိုး မဟုတျဘူးပေါ့။ ဦးဇငျးတို့က ခနျ့မှနျးကွညျ့ရတာပေါ့။ ဘုရားဟာ လောကသားတို့အတှကျ အဲလောကျ အလုပျလုပျပါတယျ။ ကမ်ဘာမှာ အလုပျလုပျဆုံးပုဂ်ဂိုလျ ပေါ့။ ဒါဟာ နေ့စဉျပွုနကြေ ဗုဒ်ဓကိစ်စလို့ ခေါျတယျ။ တဈရကျတလမှေ ဒီလိုလုပျတာမဟုတျဘူး။ ပရိနိဗ်ဗာနျစံ သညျအထိကို အလုပျလုပျသှားတာ။ နောကျဆုံး ပရိနိဗ်ဗာနျ စံတယျဆိုတာကိုလညျး ကွညျ့ပါအုံး။ မွတျစှာဘုရားရှငျဟာ ပါဝါပွညျကနေ ပရိနိဗ်ဗုပွုဖို့ ကုသိုနာရုံက မလ်လာမငျးတို့ရဲ့ အငျကွငျးတောကို ကွှတယျ။ ပါဝါပွညျနဲ့ ကုသိနာရုံဟာ သုံးဝါဝုတျ ပဲဝေးတယျ။ တဈဂါဝုတျမှာ ပမြျးမှ ၂ မိုငျဆိုတော့ ၆ မိုငျခရီးဖွဈတယျ။ သာမနျ ယောကျြားတဈယောကျရဲ့ ပုံမှနျခွလှေမျးဟာ တဈနာရီမှာ ပမြျးမြှလမျးလြှောကျနှုနျးဟာ ၄ မိုငျရှိတယျ။ ၆ မိုငျခရီးဆိုတော့ ၁ နာရီ ကြောျလောကျ လြောကျရငျ ရတယျပေါ့။ ခါတိုငျးဆို ဘုရားရှငျလို ခှနျအားဗလနဲ့ ပွညျ့စုံတဲ့ မဟာပုရိသအတှကျ ဒီခရီးက အနီးကလေးရယျ။ အခုကတြော့ သိပျအဝေးကွီးမဟုတျတဲ့ အဲဒီခရီးကို ၂၅ ကွိမျနားပွီး ကွှရတယျ။ အဲဒီအခြိနျမှာ မွတျစှာဘုရားရှငျက ဝမျးတောျလားပွီး အငျအားခညြျ့နဲ့နတေယျလေ။ “ခစြျသားအာနန်ဒာ ငါဘု ရားပငျပနျး၏၊ လြောငျးတောျမူမညျ၊ နှဈထပျသငျ်ကနျးကို ခငျလော့” အကွိမျကွိမျ မိနျ့ပွီး နားရှာတယျ။ ဒါကွောငျ့ ၂၅ ကွိမျလောကျ နားပွီး ကွှနရေတာ ဖွဈတယျ။ ( လေးဝါဝုတျ တဈယူဇနာ ၊ တဈယူဇနာ ရှဈမိုငျ) အခုလို အားနညျးပွီး သှေးဝမျးသှားတာဟာ စုန်ဒရဲ့ ဝကျပြိုသားဟငျးကို စားလို့ ဝမျးတောျသှားတာ မဟုတျဘူး။ ဘုရားရှငျက အကြိုးကွီးမားပွီး ညီမြှတဲ့ ဆှမျးနှဈမြိုး ရှိတယျတဲ့့။ ပထမဆှမျးက သုဇာတာရဲ့ နို့ဆှမျးဖွဈတယျ။ ဘုရားရှငျဟာ ဒုက်ကရစရိယ အကငြျ့မှားကို ခွောကျနှဈကငြျ့ပွီး မှားမှနျးသိတော့ အစားပွနျစားလို့ လမျးမှနျ ကိုကငြျ့တယျ။ အဲဒီလို ပွနျကငြျ့တာမှာ သုဇာတာရဲ့ နို့ဆှမျးကို ဘုဉျးပေးပွီးလိုကျရတဲ့ အတှကျ အားအငျတို့ ပွနျပွညျ့လာပွီး ဘုရားအဖွဈကို ရောကျရှိခဲ့တယျ။ အခု စုန်ဒမထရျေရဲ့ ဝကျပြိုသားဆှမျးကို ဘုဉျးပေးလိုကျရတဲ့ အတှကျကွောငျ့သာ ပါဝါပွညျကနေ ကုသိ နာရုံကို ကွှနိုငျဖို့ အားအငျရခဲ့တာဖွဈတယျ။ နို့မို့ လမျးတောငျ မလြောကျနိုငျဘဲ ဖွဈနလေိမ့ျမယျ။ ဝမျးတောျ လားရတာက ဝဋျကွှေးတောျ ခံရတာ ဖွဈတယျ။ ဝဋျဆိုတာက ဘုရားရှငျတောငျ မလှတျဘူး။ အတိတျဘ ဝတဈခုမှာ ဆေးသမား(ဆရာဝနျပေါ့လေ) ဖွဈခဲ့တုနျးက သူဋ်ဌေးသား လူနာတဈယောကျကို ကုတယျ။ လူနာက ရောဂါ ပြောကျတဲ့အခါ ပိုကျဆံမပေးဘူး။ သူဋ်ဌေးသား ဖွဈရဲသားနဲ့ ကူလီကူမာလုပျပွီး ရောဂါမသကျသာ ဘူးဆိုပွီး ငှမေပေးခငြျလို့ ညဈတယျ။ ဒီတော့ ဆေးသမားကလညျး ဆရာဝနျတှရေဲ့ ကငြျ့ဝတျကို မထောကျ တော့ဘဲ မသိမသာနဲ့ ဝမျးသှားဆေး ထပျတိုကျလိုကျတယျ။ အဲတော့ သူဋ်ဌေးသား ဝမျးလားပွီးသကေရော။ အဲဒီ အကုသိုလျကံကွောငျ့ အခုနောကျဆုံးဘဝ ပရိနိဗ်ဗာနျစံခါနီးမှာ ပွနျဝဋျ လညျတော့တာပေါ့။ တခွားနရောတှမှော ပရိနိဗ်ဗာနျမပွုဘဲ ကုသိနာရုံကိုမှ ဘာကွောငျ့ ရှေးခယြျရတာလညျး။ ကုသိနာရုံ ဆိုတာက မွို့ကွီးပွကွီးမဟုတျဘူး။ သာမနျမွို့ငယျလေးမြှသာဖွဈတယျ။ အရှငျအာနန်ဒာက ကုသိနာရုံမှာ ပရိနိဗ်ဗာနျ မစံစခေငြျဘူး။ ဘုရားရှငျဆိုတဲ့ ဂုဏျနဲ့ညီအောငျ ဗာရာဏသီတို့၊ ကောသဗ်ဗီပွညျတို့ စတဲ့ တိုငျးနိုငျ ငံကွီးတှမှော ဘုရားရှငျကို ကွညျညိုတဲ့ ဘုရငျတှေ၊ သူဋ်ဌေးတှရေဲ့ ခမျးခမျးနားနား အပူဇောျခံပွီး ပရိနိဗ်ဗာနျပွု စခေငြျတယျ။ မွတျစှာဘုရားရှငျ ကုသိနာရုံကို ကွှရတာက အခကြျသုံးခကြျရှိတယျ။ ၁ အခကြျ…။ မဟာသုဒူနသုတျကို ဟောခှငျ့ရမှာမို့ဖွဈတယျ။ အရှငျအာနန်ဒာက ကုသိနာရုံဟာ မွို့သိမျမွို့ငယျလေးပါလို့ ပွောတဲ့အခါ ဘုရားရှငျက ဒီမွို့ဟာ အရငျက ကုသာဝတီ မွို့ကွီးဖွဈခဲ့တယျ။ တံတိုငျးတှေ အထပျထပျ၊ ဥယြာဉျပနျးမနျတှေ၊ ရတှေငျးကနျတှနေဲ့ အငျမတနျ သာယာဖှယျကောငျးတဲ့ မွို့ ဖွဈခဲ့တယျ။ ဘုရားရှငျဟာ အဲဒီမွို့မှာ စကွာဝတေးမငျးဘဝနဲ့ စညျးစိမျအမြိုးမြိုးခံစားခဲ့တယျ ဆိုတဲ့အကွောငျး တှဟေောတယျ။ အဲလို စညျးစိမျခံစား ခဲ့ရတာတှဟေောပွီးတော့မှ "ကဲ ခစြျသားအာနန်ဒာ ကွညျ့စမျး။ အခုဒါတှေ ရှိသေးရဲ့လား။ သငျ်ခါရတရားဆိုတာမြိုးက ဒီသဘောရှိတယျ။ ခိုငျတယျ မွဲတယျဆိုတာ မရှိဘူး။ ပကြျစီးခွငျးမှာ အဆုံးသတျတယျ” လို့ ဟောခလြိုကျတယျ။ ဒီလို မဟာသုဒူနသုတျကို ဟောတဲ့အခါ လူအမြားဟာ ဘယျအရာမှ မမွဲပါလားလို့ သံဝဂေရပွီး ကုသိုလျကောငျးမှု ပွုဖွဈကွလိမျ့မယျ။ ၂ အခကြျ..။ မွတျစှာဘုရားရဲ့ နောကျဆုံးသာဝကဖွဈတဲ့ သုဘဒ်ဒကို တရာဟောရမှာမို့လို့ပဲဖွဈတယျ။ သုဘဒ်ဒက ပရိဗိုဇျဟာ ဘုရားရှငျရဲ့ တရားနာရမှ သံသရာကကြှတျလှတျခှငျ့ ရမှာဖွဈတယျ။ မွတျစှာဘုရားရှငျ ရဲ့ ဘုရားဖွဈခငြျတဲ့ ရညျရှယျခကြျကိုက သတ်တဝါတှကေို ကယျတငျခငြျတာ ဖွဈလတေော့ တဈဦးတဈယောကျ အတှကျပဲဖွဈစေ သံသရာဝဋျက ကယျတငျခှငျ့ရမယျဆိုရငျ ခုလို နမေကောငျးလဲ အပငျပနျးခံပွီး ကွှတောမူရှာ တယျ။ ၃ အခကြျ…။ အခွားတိုငျးပွညျတှမှော ပရိနိဗ်ဗာနျစံရငျ ကွှငျးကနြျတဲ့ ဓာတျတောျတှကေို အတိုငျးတိုငျး အပွညျပွညျက ဘုရငျတှေ လုကွလိမျ့မယျ။ အဲဒီအခါ ဓာတျတောျကို အကွောငျးပွုပွီး သတျကွ ဖွတျကွနဲ့ စဈပှဲတှေ ဖွဈကုနျမယျ။ ကုသိနာရုံမှာ ပရိနိဗ်ဗာနျပွုတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီအတိုငျးတိုငျးအပွညျပွညျက ဘုရငျတှေ ရဲ့ဆရာ ဒေါနပုဏ်ဏားရှိနတေယျ။ ဘုရငျခတျေမှာက မငျးညီမငျးသားတှကေ ဘုရငျမဖွဈခငျ အဋ်ဌာရသ ပညာတှသေငျကွားဖို့ တက်ကသိုလျပွညျ ဆိုတာမြိုး သှားသငျကွရတာကိုး။ ဒေါနပုဏ်ဏားကွီးက အဲဒီဘုရငျတှကေို ပညာသငျပေးခဲ့တဲ့ ဆရာဖွဈတဲ့အတှကျ ဘုရငျတှကေ လေးစားကွတယျ။ ဒါကွောငျ့ ဒေါနပုဏ်ဏားကွီးက ဓာတျတောျတှကေို အညီအမြှဝပေေးရငျ သူတို့လကျခံကွလိမ့ျမယျ။ ဒီသုံးခကြျကွောငျ့ ကုသိနာရုံဆိုတဲ့ မွို့သေးသေးလေးကို အပငျပနျးခံပွီး အကွိမျကွိမျနားလို့ ကွှရတာပဲ။ ဟုတျပွီ။ ကုသိနာရုံကို ကွှမှ အမြားအတှကျ အဆငျပွမေယျဆိုရငျ ဘုရားရှငျဟာ တနျခိုးရှငျပဲ တနျခိုးနဲ့ ကွှပါလား။ ဘာလို့ အပငျပနျးခံပွီး လမျးလြောကျနသေေးလဲ။ မွတျစှာဘုရားရှငျက နရောတကာ တနျခိုးကို အသုံးမပွုဘူး။ ကိုယျကြိုးအတှကျဆိုရငျ သူကိုယျတိုငျလညျး မသုံးသလို သူ့တပညျ့သားတှကေိုလညျး သုံးဖို့ ခှငျ့ မပွုခဲ့ပါဘူး။ တိတ်ထိတှနေဲ့ အပွိုငျ စန်ဒကူးနံ့သာ သပိတျတဈလုံအတှကျ တနျခိုးပွခဲ့တဲ့ ရဟနျးတောျကို ကဲ့ရဲ့တောျမူ ခဲ့ပါတယျ။ ဟုတျတာပေါ့။ နရောတနျခိုးပွနရေငျ တနျခိုးဆိုတာ ခပျပေါပေါအရာ ဖွဈသှားမှာပေ့ါ။ တနျခိုးအ စှမျးကို မယုံတဲ့သူတှဆေိုရငျ မကြျလှညျ့ပွနတောပါကှာ လို့တောငျ ထငျသှားနိုငျသေးတယျ။ ပွီးတော့ မွတျစှာဘုရားရဲ့ သာသနာမှာ မွလြေိုးမိုးပြံနိုငျတဲ့ တနျခိုးဟာ အနှဈအသားမှ မဟုတျတာ။ ဉာဏျပညာသညျ သာလငြျ သာသနာရဲ့ အနှဈဖွဈတယျလေ။ သတ်တဝါတှရေဲ့ အကြိုးအတှကျ လိုအပျလာရငျတော့ မွတျစှာ ဘုရား နဲ့ တပညျ့ သာဝကတှကေ တနျခိုးကို ထုတျသုံးပါတယျ။ အခုလို ခြကေငြျကွှရခွငျးကလညျး အကွောငျး ရှိနပွေနျတယျ။ လမျးခရီးမှာ ကုသိနာရုံကနေ ပါဝါ ပွညျကို လာနတေဲ့ ပုက်ကုသဆိုတဲ့ မလ်လာမငျးသားနဲ့ တှေ့ရအုံးမယျ။ ပက်ကုသက ဗုဒ်ဓဘာသာ မဟုတျဘူး။ သာသ နာပ ကိုးကှယျသူပေါ့။ လမျးခရီးမှာ မွတျစှာဘုရား ပငျပနျးလို့ အပငျရိပျအောကျမှာ နားနတော ကို ပုက်ကုသ က မွငျပွီး ဘုရားရှငျကို လာဖူးတယျ။ ဘုရားရှငျကို စကားအနညျးငယျလြောကျလို့ အမေးအဖွပွေု တယျ။ ဘုရား ရှငျက သူ့မေးခှနျးကို ပွနျဖွပွေီး တရားဟော လိုကျတဲ့အခါမှ ဘုရားရှငျကို အလှနျကွညျညိုသှားပွီး သရဏဂုံ တညျသှားတယျ။ ဘုရားရှငျနဲ့ အရှငျအာနန်ဒာကိုလညျး သူ့ရဲ့ မှနျမွတျတဲ့ အဝတျပုဆိုး လှုခှငျ့ရ သှားခဲ့တယျ။ ဒီလို လူတဈယောကျ သရဏဂုံ တညျဖို့၊ ဒါန ကုသိုလျပွုခှငျ့ရဖို့အတှကျဆို ဘုရားရှငျက အပငျပနျး ခံတယျ။ ကဲ စဉျးစားကွညျစမျး။ ဟိုး သူမဓော ရှငျရသေ့ဘဝကတညျးက ကိုယျကြိုးစှနျ့ပွီး အမြားအတှကျ အ သကျ သှေး ခြှေးတှေ စတေးပွီး အပငျပနျးခံခဲ့တာဟာ သတ်တဝါတှကေို အလှနျသနားတောျ မူတဲ့ မဟာ ကရုဏာ ကွောငျ့ပဲလေ။ ဒီပုဂ်ဂိုလျမြိုးလို ဘယျသူ အနဈနာခံ ကရုဏာထားနိုငျမှာလဲ။ ဒါကွောငျ့ ဘုရားရှငျကို အတုမရှိ ဘုရားရှငျလို့ ဆိုရတာပေါ့။ ဒီလို ဘုရားမြိုးကို ကိုးကှယျခှငျ့ရဖို့ဆိုတာ ဘယျလောကျခဲ ယဉျးလိုကျသလဲ စဉျး စားကွည့ျနောျ။ ကမ်ဘာ့လူဦးရနေဲ့တှကျကွညျ့။ သရဏျဂုံတညျတဲ့သူ က တကယျ့နညျးနညျး လေးရယျ။ ကမ်ဘာမှာ နိုငျငံပေါငျး မြားစှာရှိတာမှာမှ ထရေဝါဒ ငါးနိုငျငံ ပဲ ရှိတယျ။ မွနျမာ၊ ထိုငျ၊ သီရိလငျ်ကာ၊ လာအို၊ ကမ်ဘောဒီးယား တို့ဖွဈတယျ။ အဲဒီငါးနိုငျငံမှာမှ မွနျမာနိုငျငံက ဦးဆောငျနိုငျငံ။ သာသနာ အပှငျ့လငျး ဆုံးနိုငျငံပဲ ဖွဈတယျ။ ဒီလို ဒုလ်လတရားနဲ့ကွုံနတော ဦးဇငျးတို့ ဘယျလောကျကံကောငျးလိုကျသလို။ ကိုယျဘာသာရဲ့ တနျဖိုးကိုခံစားမိမှ ကိုယျကံကောငျးတာကို သိမှာ။ နို့မို့ဆိုရငျ မိရိုးဖလာ ဗုဒ်ဓဘာသာ ပဲဖွဈနတေယျ။ ဤအိမျသညျ ဗုဒ်ဓဘာသာအိမျ ဖွဈသညျဆိုတဲ့ ဆိုငျးဘုတျဆှဲ ဗုဒ်ဓဘာသာ အဆငျ့ပဲ ဖွဈနရေငျ ဦးဇငျးနဲ့ ဘုရားနဲ့ တှေ့ရတာ တနျပါ့မလား။ ဘုရားဟာ သူ့ဘာသာတရားကငြျ့တယျ၊ ဘုရားဖွဈလာတယျ၊ နောကျပွီး ပရိနိဗ်ဗာနျစံသှားတယျဆိုရငျ ဦးဇငျးတို့အနနေဲ့ ဘုရားကို ကိုးကှယျဖို့ လိုပါ့မလား။ မလိုပါဘူး။ ဘာတရားမှ မဟောရငျ ကိုးကှယျရကောငျးမှနျး လညျး သိမှာမဟုတျဘူး။ ကိုယျ့အပေါျ ဘာကြေးဇူးမှ မရှိလို့ ကိုးကှယျဖို့လညျး မလိုဘူး။ ဘာပူဇောျမှုမှလညျး လုပျနစေရာ မလိုဘူးပေါ့။ အခုတော့ ဘုရားရှငျက ဦးဇငျးတို့အတှကျ အနဈနာခံ ပါရမီဖွညျ့တယျ။ ဘုရားဖွဈလာတော့လညျး နောကျဆုံး ပရိနိဗ်ဗာနျစံသညျအထိ ဦးဇငျးတို့အတှကျ တရားတှဟေောပွီး အပငျပနျးထပျခံပွနျတယျ။ ဘုရား ပှငျ့လာလို့ တရားဆိုတာ နာခှငျ့ရတယျ။ နာခှငျ့ရလို့ လကျတှေ့ ဘဝမှာ ကုသိုလျအကုသိုလျဆိုတာကို ခှဲခွားသိပွီး အေးခမြျးအောငျ နတေတျလာတယျ။ အခြို့ သရဏဂုံတညျတယျ၊ အခြို့ အောကျအရိယာတှေ ဖွဈတယျ။ အခြို့ဆို သံသရာ ဝဋျက အပွီးလှတျခဲ့ကွတယျ။ ဒါကွောငျ့ တရားတောျဟာလညျး အလှနျကြေး ဇူးမြားတဲ့ ရတနာလို့ ဆိုရတယျ။ ဘုရားပရိနိဗ်ဗာနျ စံသှားတော့ တရားတောျတှကေို သံဃာတှကေ လကျဆငျ့ကမျး သယျခဲ့၊ ဟော ခဲ့ပွနျတယျ။ တရားနာရလို့သာ ဦးဇငျးတို့က ဘုရားကို ဘုရားမှနျးသိတာ မဟုတျဘူးလား။ ဟုတျတယျနောျ။ ဘု ရား ရှငျလကျထကျက ဝက်ကလိမထရျေဆိုတာရှိတယျ။ သူက ဘုရားရဲ့ တငျ့တယျတဲ့ ပုံကို တစိမျ့စိမျ့နဲ့ ကွညျ့မဝ ရှုမဝ ဖွဈနတေယျ။ ဘုရားနောကျက တောကျလြောကျလိုကျပွီး ဘုရားကို အမွဲတမျးကွည့ျ နတောပဲ။ ဘာတ ရားမှ မကငြျ့ဘဲ ဘုရားကိုပဲ အမွဲကွည့ျနတော။ ဒီတော့ ဘုရားရှငျက “ဒီအပုပျကောငျ ခန်ဓာကွီးကို ကွညျ့နလေို့ ဘာထူးမှာလဲ၊ ဘုရားကိုမွငျတယျဆိုတာက တရားကို မွငျမှ ဖွဈတာ။ တရားကိုမွငျမှ တရားကိုမွငျတာ၊ ဒီအ တိုငျး မကြျစိ နဲ့ ဘုရားကိုကွညျ့နရေုံနဲ့ ဘုရားကိုမွငျတယျလို့ မဆိုရဘူး” တဲ့။ ဟုတျတယျလေ။ အခု ဘုရားစငျပေါျကရုပျပှားတောျကို မကြျစိရှိတဲ့လူတိုငျး မွငျနရေတာပဲ၊ ရှှတေိဂုံတို့ ဆူးလဘေုရားတို့ဆိုရငျလညျး ဘာသာခွားကအစ လူတိုငျး မွငျနတောပဲ မဟုတျလား။ ဒါမြိုးမွငျတာကို ဘုရား ကိုမွငျတယျလို့ မဆိုရဘူး။ ဘုရားဟောထားတဲ့ တရားတှကွေားနာရမှ “သွောျ ကိလသော ကုနျစငျပွီး အေးခမြျး နတေဲ့ မွတျစှာဘုရားပါလား၊ လူနတျသတ်တဝါတှအေတှကျ အနဈနာခံခဲ့တဲ့ ဘုရားပါလား” ဆိုပွီး ဘုရားရှငျရဲ့ ဂုဏျတောျတှကေို မွငျမှ ဘုရားကိုမွငျတယျလို့ ဆိုရတယျ။ ဂုဏျတောျကို မွငျဖို့ဆိုတာလညျး ဂုဏျတောျတှေ အကွောငျး စာဖတျထားလို့ မွငျတာမြိုးကို ဆိုလိုတာ မဟုတျပွနျဘူး။ စာကတော့ စာဖတျတတျတဲ့ ဘယျသူမဆို ဖတျရငျ သိမှာပဲလေ။ ဒါပမေယျ့ စာသိပဲ ဖွဈပွီး ခံစားသိမဟုတျတော့ ဗုဒ်ဓဘာသာ ဖွဈမလာကွဘူး။ ဒါဆို ဂုဏျတောျကို စာသိသိနရေုံနဲ့လညျး ဘုရားကိုမွငျတယျလို့ မဆိုရဘူး။ ဂုဏျတောျတှကေို နကျနကျရှိုငျးရှိုငျး ကိုယျတိုငျခံစားမိမှ ဘုရားကိုမွငျလိမျ့မယျ။ နကျနကျရှိုငျးရှိုငျး ခံစားမိဖို့ကလညျး ကိုယျတိုငျ တရားအားထုတျ ခွငျးပဲ ရှိတယျ။ အမွငျ့ဆုံး တရားကို မွငျခွငျးပေါ့။ တရားဆိုတာမှာ ဒါနတရား၊ သီလတရား၊ ဘာဝနာတရား အားလုံးကို ဆိုလိုပါတယျ။ ဒီတရားကို လူတိုငျးအားထုတျ နိုငျရဲ့လား။ ဘာသာခွားထား၊ ကိုယျ့ဗုဒ်ဓ ဘာသာ ထဲမှာတောငျ တရားအားထုတျသူက အလှနျနညျးတယျ။ ဒါကွောငျ့ တရားဟာလညျး ရှားပါးပွီး ကွုံရခဲတဲ့ ဒုလ်လ ဘတရား ရတနာ တရားဖွဈတယျ။ ရှေးမထရျေကွီးမြားရဲ့ ကြေးဇူးကွောငျ့ ဦးဇငျးတို့ခုလို တရားတှေ သိခှငျ့ရခဲ့တယျ။ ဒါကွောငျ့ သံဃာ တောျတှကေို ကြေးဇူးရှငျအဖွဈ ပူဇောျနကွေတာဖွဈတယျ။ ဒီသာသနာကို သံဃာတှကေို အေးအေးလူလူ သယျဆောငျလာရတာမဟုတျဘူး။ အိန်ဒိယမှာ သာနာ အားနညျးလာပွီး သီဟိုမှာ သာသနာထှနျးကားလာစဉျမှာ ကြေးကုလား သူပုနျဘေးဆိုတာ ဖွဈတယျ။ ရဟနျးတှကေို သတျဖွတျတယျ။ ရဟနျးဦးခေါငျးတဈလုံး ဖွတျနိုငျရငျ ဆုငှတေဈထောငျတောငျ ပေးတဲ့အထိ ဖွဈခဲ့တယျ။ ရဟနျးတှေ နယျစှနျနယျဖြာ ပွေးခဲ့ရတယျ။ အခြို့က အိန်ဒိယ ပွနျပွေးကွတယျ။ သီဟိုမှာ ကနြျခဲ့တဲ့ ရဟနျးတှဟော ဆှမျးမစားရဘဲ အငတျငတျအပွတျပွတျ ဖွဈခဲ့တယျ။ ၁၂ လောကျကွာတယျ။ အဲဒီအခြိနျမှာ ဗုဒ်ဓတရားတှကေို စာပအေဖွဈ မှတျတမျးမတငျရသေးဘူး။ အစဉျအဆကျ နှုတျတိုကျခပြွီး လကျဆငျ့ကမျး သယျခဲ့တုနျးပဲ ရှိသေးတယျ။ သူပုနျဘေးဖွဈတော့ အစာမစားရတဲ့ ရဟနျးတောျတှဟော ဗိုကျထဲ အစာမရှိလို့ ရစေိုစိုသဲပွငျမှာ ဝမျးလြားမှောကျတဲ့သူကမှောကျ၊ သဲကိုရစှေတျပီး ဗိုကျပေါျတငျတဲ့သူက တငျပွီး ဘုရား တရား တောျတှေ မမေ့ပြောကျရလအေောငျ ရှတျဆိုနကွေရှာတယျ။ အာဟာရပွတျနတေော့ အားအငျမရှိဘဲ အသံ မထှကျတထှကျ ရှတျဆိုနရေတာမြိုး နမှောပေါ့။ သူပုနျဘေးငွိမျးလို့ ဝဋ်ဋဂါမဏိမငျး နနျးတကျလာမှ ရဟနျးတှေ မွို့ပွနျကပျခှင့ျရတယျ။ အဲဒီအခါမှာမှ ထှကျပွေးသှားတဲ့ ရဟနျးတှပွေနျစုပွီး မိမိနှုတျတကျဆောငျထားတဲ့ တရားနဲ့ အခွားသူ နှုတျတကျဆောငျ ထားတဲ့တရား တူမတူ ပွနျတိုကျဆိုငျ ကွညျ့ကွရတယျ။ နောကျဒါမြိုးကွုံရငျ ဘုရားဟောတရားတှေ ပြောကျ သှားနိုငျတဲ့အတှကျ တရားတောျတှကေို တိုကျဆိုငျအတညျပွုပွီး စတုတ်ထသငျ်ဂါယနာတငျကာ တရားတောျတှကေို ပထေကျ အက်ခရာကို တငျခဲ့ကွတာဖွဈတယျ။ ပိဋကတျတှကေို ပထေကျအက်ခရာတငျတာဟာ အဲဒီစတုတ်ထ သငျ်ဂါယနာမှာမှ ဖွဈတယျ။ သငျ်ဂါယနာတငျတယျဆိုတာ ပိဋကတျတှကေို စုပေါငျးရှတျဆို အတညျပွုတာပဲ ဖွဈတယျ။ ဒါကွောငျ့ သံဃာတှရေဲ့ ကြေးဇူးဟာကွီးမားလှနျးလို့ ဗုဒ်ဓဘာသာဝငျတှကေ အမွတျတနိုး လှူဒါနျးပူ ဇောျနကွေတာဖွဈတယျ။ တှေးကွညျ့လေ။ ခုခတျေကိုရငျလေးတှကေိုပဲ။ ၉ နှဈ ၁၀ နှဈသားကိုရငျလေးတှေ။ ဒီအရှယျဟာ မိဘရငျခှငျမှာ အေးအေးခမြျးခမြျး နရေမယျ့အရှယျ။ ခုတော့့ မိဘနဲ့ခှဲနပွေီး ကိုယျ့ထမငျးကို ရှာစားလို့ ဗုဒ်ဓစာပေ တှကေို သငျယူနကွေရတယျ။ ဒီလို ကိုရငျလေးတှကေ ဗုဒ်ဓစာပကေို သငျယူတတျမွောကျလာပွီးမှ ဆရာ တောျကွီး တှဖွေဈလာကွတာ။ သူတို့ကမှ ဒကာ ဒကာမတှကေို ဟောပွောခွငျး၊ နောကျနောကျ တပညျ့ကိုရငျ တှမှေေး ထုတျပွီး သာသာနာကို လကျဆငျ့ကမျးခဲ့့ကွတာ။ ဒါကွောငျ သာသနာမှာ ကိုရငျလေးတှေ ကအစ တောျတောျ လေးကို ကြေးဇူးရှိပါတယျ။ ဒါကွောငျ သံဃာကို ရတနာ တဈပါးလို့ အမွတျတနိုး တနျဖိုထားတာပေါ့။ သံဃာဆိုတာမှာ ကိုရငျကအ စ ဆရာတောျကွီးအထိ အားလုံးပါတယျ။ အရှငျပညာသီရိ(ရမ်မာကြှနျး) ဆကျရနျ....
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2pE3wXy
#ဝေဘူဆရာတော်ကြီးရဲ့မေတ္တာအစွမ်းအံ့မခမ်းပါ။ *********************************** ဟိုးတချိန်က ... ဝေဘူဆရာတော်ကြီး ... ကျောင်းအောက်နားမှာ ရပ်နေတုံး ကျွဲနှစ်ကောင် ခတ်လိုက်ကြတာတအားပဲ။ တကောင်နဲ့တကောင် အလွတ်မပေးပဲ လိုက်ခတ်နေတာပြေးလိုက်လွှားလိုက်နဲ့ ဆရာတော် ကျောင်းနားကိုရောက်လာပါတယ်တဲ့။ ဆရာတော်အတွက် ကပ္ပိယကြီးနဲ့ လူတစ်ချ့ူ ိကစိတ်ပူပြီး အော်ကြတယ်။ ဆရာတော်ကြီးက ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမရွေ့ပဲ ပါးစပ်က ဘုရားစာတွေရွတ်နေတယ်တဲ့။ ကျွဲနှစ်ကောင်လည်း ဝရုန်းသုန်းကား လိုက်ပြီး ရန်လုပ်ရင်း ဆရာတော်ကြီး အနားရောက်တော့ ရပ်သွားကြတယ်တဲ့ ...။ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင်လည်း ပွတ်သပ်ပြီး လျှာလေးတွေနဲ့တောင်အပြန်အလှန် လျှက်ပေးနေကြတယ်တဲ့။ အဲဒီ အချိန်ရောက်မှ ကပ္ပိယကြီးနဲ့ လူတစ်စုကပြေးလာပြီး ဆရာတော်ကြီး ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲနဲ့ အံ့သြတကြီး မေးကြတယ်။ ဆရာတော်ကြီးက အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ် စကားက... "နာညမညဿ ဒုက္ခမစ္ဆေယျပဲ ရွတ်နေတာပါ " တဲ့ ...။ နာညမညဿ ဒုက္ခမစ္ဆေယျဆိုတာ #မေတ္တာသုတ်ထဲကအပိုဒ်ရှစ် နောက်ဆုံးစာကြောင်းလေးပါ။ စိတ်ဝင်စားတာနဲ့ မြန်မာလို ဘာသာပြန်ကြည့်မိတယ်။ "နာညမညဿ ဒုက္ခ မစ္ဆေယျ " ဆိုတာ ... " အချင်းချင်း ...တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဆင်းရဲဒုက္ခကိုအလိုမရှိသင့်ပါ"တဲ့။ အဲဒီစာပိုဒ်လေးကို သဘောကျမိတယ်။ အခုဆိုရင် ... ရိုးရိုးလူအချင်းချင်းတောင်မဟုတ်ဘူး။ သံဃာအချင်းချင်းကို စိတ်ဝမ်းကွဲနေကြပြီ။ ဘယ်သူမှန်သည်၊ဘယ်သူမှားသည် မဝေဖန်ပါ။ သို့သော် ပြည်သူတွေ ကြားက မြေစာပင်ဘဝ ရောက်မှာတွေးပူနေမိပါသည်။ ထိုကြောင့် ... နာညမညဿ ဒုက္ခ မစ္ဆေယျ ကို လူတိုင်း လူတိုင်း ... အမြဲရွတ်ဆို ပူဇော်သင့်ပါသည်လို့တွေးမိရင်း။ #COCONUTCRAB #ေဝဘူဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ေမတၱာအစြမ္းအံ့မခမ္းပါ။ *********************************** ဟိုးတခ်ိန္က ... ေဝဘူဆရာေတာ္ႀကီး ... ေက်ာင္းေအာက္နားမွာ ရပ္ေနတုံး ကြၽဲႏွစ္ေကာင္ ခတ္လိုက္ၾကတာတအားပဲ။ တေကာင္နဲ႕တေကာင္ အလြတ္မေပးပဲ လိုက္ခတ္ေနတာေျပးလိုက္လႊားလိုက္နဲ႕ ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းနားကိုေရာက္လာပါတယ္တဲ့။ ဆရာေတာ္အတြက္ ကပၸိယႀကီးနဲ႕ လူတစ္ခ့်ူ ိကစိတ္ပူၿပီး ေအာ္ၾကတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေျခလွမ္းတစ္လွမ္းမေ႐ြ႕ပဲ ပါးစပ္က ဘုရားစာေတြ႐ြတ္ေနတယ္တဲ့။ ကြၽဲႏွစ္ေကာင္လည္း ဝ႐ုန္းသုန္းကား လိုက္ၿပီး ရန္လုပ္ရင္း ဆရာေတာ္ႀကီး အနားေရာက္ေတာ့ ရပ္သြားၾကတယ္တဲ့ ...။ တစ္ေကာင္ႏွင့္တစ္ေကာင္လည္း ပြတ္သပ္ၿပီး လွ်ာေလးေတြနဲ႕ေတာင္အျပန္အလွန္ လွ်က္ေပးေနၾကတယ္တဲ့။ အဲဒီ အခ်ိန္ေရာက္မွ ကပၸိယႀကီးနဲ႕ လူတစ္စုကေျပးလာၿပီး ဆရာေတာ္ႀကီး ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲနဲ႕ အံ့ၾသတႀကီး ေမးၾကတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႕ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္ စကားက... "နာညမညႆ ဒုကၡမစ္ေဆယ်ပဲ ႐ြတ္ေနတာပါ " တဲ့ ...။ နာညမညႆ ဒုကၡမစ္ေဆယ်ဆိဳတာ #ေမတၱာသုတ္ထဲကအပိုဒ္ရွစ္ ေနာက္ဆုံးစာေၾကာင္းေလးပါ။ စိတ္ဝင္စားတာနဲ႕ ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ၾကည့္မိတယ္။ "နာညမညႆ ဒုကၡ မစ္ေဆယ် " ဆိုတာ ... " အခ်င္းခ်င္း ...တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ဆင္းရဲဒုကၡကိုအလိုမရွိသင့္ပါ"တဲ့။ အဲဒီစာပိုဒ္ေလးကို သေဘာက်မိတယ္။ အခုဆိုရင္ ... ရိုးရိုးလူအခ်င္းခ်င္းေတာင္မဟုတ္ဘူး။ သံဃာအခ်င္းခ်င္းကို စိတ္ဝမ္းကြဲေနၾကၿပီ။ ဘယ္သူမွန္သည္၊ဘယ္သူမွားသည္ မေဝဖန္ပါ။ သို႔ေသာ္ ျပည္သူေတြ ၾကားက ေျမစာပင္ဘဝ ေရာက္မွာေတြးပူေနမိပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ ... နာညမညႆ ဒုကၡ မစ္ေဆယ် ကို လူတိုင္း လူတိုင္း ... အၿမဲ႐ြတ္ဆို ပူေဇာ္သင့္ပါသည္လို႔ေတြးမိရင္း။ #COCONUTCRAB
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2P49BHa
#ဝေဘူဆရာတော်ကြီးရဲ့မေတ္တာအစွမ်းအံ့မခမ်းပါ။ *********************************** ဟိုးတချိန်က ... ဝေဘူဆရာတော်ကြီး ... ကျောင်းအောက်နားမှာ ရပ်နေတုံး ကျွဲနှစ်ကောင် ခတ်လိုက်ကြတာတအားပဲ။ တကောင်နဲ့တကောင် အလွတ်မပေးပဲ လိုက်ခတ်နေတာပြေးလိုက်လွှားလိုက်နဲ့ ဆရာတော် ကျောင်းနားကိုရောက်လာပါတယ်တဲ့။ ဆရာတော်အတွက် ကပ္ပိယကြီးနဲ့ လူတစ်ချ့ူ ိကစိတ်ပူပြီး အော်ကြတယ်။ ဆရာတော်ကြီးက ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမရွေ့ပဲ ပါးစပ်က ဘုရားစာတွေရွတ်နေတယ်တဲ့။ ကျွဲနှစ်ကောင်လည်း ဝရုန်းသုန်းကား လိုက်ပြီး ရန်လုပ်ရင်း ဆရာတော်ကြီး အနားရောက်တော့ ရပ်သွားကြတယ်တဲ့ ...။ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင်လည်း ပွတ်သပ်ပြီး လျှာလေးတွေနဲ့တောင်အပြန်အလှန် လျှက်ပေးနေကြတယ်တဲ့။ အဲဒီ အချိန်ရောက်မှ ကပ္ပိယကြီးနဲ့ လူတစ်စုကပြေးလာပြီး ဆရာတော်ကြီး ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲနဲ့ အံ့သြတကြီး မေးကြတယ်။ ဆရာတော်ကြီးက အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ် စကားက... "နာညမညဿ ဒုက္ခမစ္ဆေယျပဲ ရွတ်နေတာပါ " တဲ့ ...။ နာညမညဿ ဒုက္ခမစ္ဆေယျဆိုတာ #မေတ္တာသုတ်ထဲကအပိုဒ်ရှစ် နောက်ဆုံးစာကြောင်းလေးပါ။ စိတ်ဝင်စားတာနဲ့ မြန်မာလို ဘာသာပြန်ကြည့်မိတယ်။ "နာညမညဿ ဒုက္ခ မစ္ဆေယျ " ဆိုတာ ... " အချင်းချင်း ...တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဆင်းရဲဒုက္ခကိုအလိုမရှိသင့်ပါ"တဲ့။ အဲဒီစာပိုဒ်လေးကို သဘောကျမိတယ်။ အခုဆိုရင် ... ရိုးရိုးလူအချင်းချင်းတောင်မဟုတ်ဘူး။ သံဃာအချင်းချင်းကို စိတ်ဝမ်းကွဲနေကြပြီ။ ဘယ်သူမှန်သည်၊ဘယ်သူမှားသည် မဝေဖန်ပါ။ သို့သော် ပြည်သူတွေ ကြားက မြေစာပင်ဘဝ ရောက်မှာတွေးပူနေမိပါသည်။ ထိုကြောင့် ... နာညမညဿ ဒုက္ခ မစ္ဆေယျ ကို လူတိုင်း လူတိုင်း ... အမြဲရွတ်ဆို ပူဇော်သင့်ပါသည်လို့တွေးမိရင်း။ #COCONUTCRAB #ေဝဘူဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ေမတၱာအစြမ္းအံ့မခမ္းပါ။ *********************************** ဟိုးတခ်ိန္က ... ေဝဘူဆရာေတာ္ႀကီး ... ေက်ာင္းေအာက္နားမွာ ရပ္ေနတုံး ကြၽဲႏွစ္ေကာင္ ခတ္လိုက္ၾကတာတအားပဲ။ တေကာင္နဲ႕တေကာင္ အလြတ္မေပးပဲ လိုက္ခတ္ေနတာေျပးလိုက္လႊားလိုက္နဲ႕ ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းနားကိုေရာက္လာပါတယ္တဲ့။ ဆရာေတာ္အတြက္ ကပၸိယႀကီးနဲ႕ လူတစ္ခ့်ူ ိကစိတ္ပူၿပီး ေအာ္ၾကတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေျခလွမ္းတစ္လွမ္းမေ႐ြ႕ပဲ ပါးစပ္က ဘုရားစာေတြ႐ြတ္ေနတယ္တဲ့။ ကြၽဲႏွစ္ေကာင္လည္း ဝ႐ုန္းသုန္းကား လိုက္ၿပီး ရန္လုပ္ရင္း ဆရာေတာ္ႀကီး အနားေရာက္ေတာ့ ရပ္သြားၾကတယ္တဲ့ ...။ တစ္ေကာင္ႏွင့္တစ္ေကာင္လည္း ပြတ္သပ္ၿပီး လွ်ာေလးေတြနဲ႕ေတာင္အျပန္အလွန္ လွ်က္ေပးေနၾကတယ္တဲ့။ အဲဒီ အခ်ိန္ေရာက္မွ ကပၸိယႀကီးနဲ႕ လူတစ္စုကေျပးလာၿပီး ဆရာေတာ္ႀကီး ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲနဲ႕ အံ့ၾသတႀကီး ေမးၾကတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႕ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္ စကားက... "နာညမညႆ ဒုကၡမစ္ေဆယ်ပဲ ႐ြတ္ေနတာပါ " တဲ့ ...။ နာညမညႆ ဒုကၡမစ္ေဆယ်ဆိဳတာ #ေမတၱာသုတ္ထဲကအပိုဒ္ရွစ္ ေနာက္ဆုံးစာေၾကာင္းေလးပါ။ စိတ္ဝင္စားတာနဲ႕ ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ၾကည့္မိတယ္။ "နာညမညႆ ဒုကၡ မစ္ေဆယ် " ဆိုတာ ... " အခ်င္းခ်င္း ...တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ဆင္းရဲဒုကၡကိုအလိုမရွိသင့္ပါ"တဲ့။ အဲဒီစာပိုဒ္ေလးကို သေဘာက်မိတယ္။ အခုဆိုရင္ ... ရိုးရိုးလူအခ်င္းခ်င္းေတာင္မဟုတ္ဘူး။ သံဃာအခ်င္းခ်င္းကို စိတ္ဝမ္းကြဲေနၾကၿပီ။ ဘယ္သူမွန္သည္၊ဘယ္သူမွားသည္ မေဝဖန္ပါ။ သို႔ေသာ္ ျပည္သူေတြ ၾကားက ေျမစာပင္ဘဝ ေရာက္မွာေတြးပူေနမိပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ ... နာညမညႆ ဒုကၡ မစ္ေဆယ် ကို လူတိုင္း လူတိုင္း ... အၿမဲ႐ြတ္ဆို ပူေဇာ္သင့္ပါသည္လို႔ေတြးမိရင္း။ #COCONUTCRAB
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2P49BHa
လောကဓံတရားနှင့် တွေ့ရာ မတုန်လှုပ်ပါ မင်္ဂလာ ••••••••••••••••••••••••• လောကထဲ၌ ဖြစ်လာကြသည့် ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ မှန်သမျှတို့သည် လောကဓံတရား (၈) ပါးနှင့် မုချဧကန် တွေ့ကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဘုရား ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ရဟန္တာတို့သော်မှ ရှောင်ကွင်း ၍ မရကြပေ။ တွေ့ကြုံကြရသည်ချည်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့ တွေ့ကြုံကြရသောအခါ မတုန်လှုပ်ပါက မင်္ဂလာ ဖြစ်ပေသည်။ တုန်လှုပ်ပါက အမင်္ဂလာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့သည် လောကဓံ တရား (၈) ပါးနှင့် တွေ့ကြုံရသောအခါ… တုန်လှုပ်ခြင်း နည်းနိုင်သမျှနည်းအောင် တရားသဘောဖြင့် ဆင်ခြင်ကြရပေသည်။ လောကဓံတရား (၈) ပါး ဆိုသည်မှာ (၁) လာဘ လာဘ်ရများခြင်း။ (၂) အလာဘ လာဘ်ရနည်းခြင်း။ (၃) ယသ အခြံအရံများခြင်း။ (၄) အယသ အခြံအရံနည်းပါးခြင်း။ (၅) နိန္ဒ ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း။ (၆) ပသံသာ ချီးမွမ်းခံရခြင်း။ (၇) သုခ ချမ်းသာခြင်း။ (၈) ဒုက္ခ ဆင်းရဲခြင်း ဟူ၍ လောကဓံတရား(၈) ပါး ဖြစ်ပေသည်။ လောကဓံ တရား (၈) ပါးနှင့် တွေ့ကြုံရသော အခါ ရဟန္တာ ပုဂ္ဂိုလ်သည်သာ ဧကန်မုချ မတုန်လှုပ်သောပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေသည်။ ရဟန္တာမဖြစ်သေးသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် အနည်း နှင့် အများဆိုသလို တုန်လှုပ်ကြပေသည်။ လောကဓံတရား (၈)ပါးနှင့် တွေ့ကြုံသောအခါ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်တို့ မတူကြပေ။ ကွဲပြားကြပေသည်။ လောကဓံတရား(၈)ပါးနှင့် တွေ့ကြုံသောအခါ မတူကြပုံမှာ ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ကောင်း သော လောကဓံများ ဖြစ်သည့်… လာဘ်ရခြင်း အခြံအရံများခြင်း ချီးမွမ်းခြင်း ချမ်းသာခြင်းတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသည့်အခါ ဝမ်းသာကြ၏။ မကောင်းသော လောကဓံ ဖြစ်သည့် လာဘ်ရ နည်းခြင်း အခြံအရံနည်းခြင်း ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း ဆင်းရဲခြင်းတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသည့်အခါ ဝမ်းနည်းခြင်းများ ဖြစ်ကြ၏။ ဤကဲ့သို့ ဝမ်းသာခြင်း ဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်နေခြင်းသည် တုန်လှုပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဆင်းရဲအပေါင်းမှ မလွတ်နိုင်၍ " မင်္ဂလာ"မဖြစ်ဟု ဆိုရပေသည်။ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ကောင်းသောလောကဓံ ဖြစ်သည့် လာဘ်ရများခြင်းအခြအရံများခြင်း ချီးမွမ်းခြင်း ချမ်းသာခြင်းတို့နှင့်တွေ့ကြုံရသည့် အခါမှာလည်း … မမြဲခြင်းသဘောကို ဆင်ခြင်၍ ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာခြင်းမရှိ။ မကောင်းသော လောကဓံဖြစ်သည့် လာဘ်ရ နည်းခြင်း အခြံအရံနည်းခြင်း ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း ဆင်ရဲခြင်းတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသည့်အခါမှာလည်း… မမြဲခြင်း သဘောကို ဆင်ခြင်၍ ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိ။ ဤကဲ့သို့ ဝမ်းသာမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ မရှိခြင်းသည် မတုန်လှုပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဆင်းရဲအပေါင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်၍ မင်္ဂလာ ဖြစ်ပေသည်။ ပုထုဇဉ် ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် လောကဓံ(၈)ပါးတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသောအခါ တရားသဘောများကို ဆင်ခြင်၍ မတုန်လှုပ်အောင် နှလုံးသွင်းကြ ရပေသည်။ လာဘ်ရများခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလို ပင် လာဘ်မရခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။ အခြံအရံများခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလို ပင် အခြံအရံမရှိခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။ ချီးမွမ်းခံရခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလိုပင် ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ချမ်းသာခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလိုပင် ဆင်းရဲခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်ဟု ဆင်ခြင်၍ နှလုံးသွင်းကြရပေသည်။ ဤကဲ့သို့ ဆင်ခြင်၍ နှလုံးသွင်းနိုင်ပါက လောကဓံတရား (၈)ပါး တို့ကြောင့် မတုန်လှုပ်ပါဘဲ "မင်္ဂလာ" ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သဒ္ဒမ္မရံသီရိပ်သာဆရာတော် Credit,Ko Gyi လောကဓံတရားနှင့် တွေ့ရာ မတုန်လှုပ်ပါ မင်္ဂလာ ••••••••••••••••••••••••• လောကထဲ၌ ဖြစ်လာကြသည့် ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ မှန်သမျှတို့သည် လောကဓံတရား (၈) ပါးနှင့် မုချဧကန် တွေ့ကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဘုရား ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ရဟန္တာတို့သော်မှ ရှောင်ကွင်း ၍ မရကြပေ။ တွေ့ကြုံကြရသည်ချည်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့ တွေ့ကြုံကြရသောအခါ မတုန်လှုပ်ပါက မင်္ဂလာ ဖြစ်ပေသည်။ တုန်လှုပ်ပါက အမင်္ဂလာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့သည် လောကဓံ တရား (၈) ပါးနှင့် တွေ့ကြုံရသောအခါ… တုန်လှုပ်ခြင်း နည်းနိုင်သမျှနည်းအောင် တရားသဘောဖြင့် ဆင်ခြင်ကြရပေသည်။ လောကဓံတရား (၈) ပါး ဆိုသည်မှာ (၁) လာဘ လာဘ်ရများခြင်း။ (၂) အလာဘ လာဘ်ရနည်းခြင်း။ (၃) ယသ အခြံအရံများခြင်း။ (၄) အယသ အခြံအရံနည်းပါးခြင်း။ (၅) နိန္ဒ ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း။ (၆) ပသံသာ ချီးမွမ်းခံရခြင်း။ (၇) သုခ ချမ်းသာခြင်း။ (၈) ဒုက္ခ ဆင်းရဲခြင်း ဟူ၍ လောကဓံတရား(၈) ပါး ဖြစ်ပေသည်။ လောကဓံ တရား (၈) ပါးနှင့် တွေ့ကြုံရသော အခါ ရဟန္တာ ပုဂ္ဂိုလ်သည်သာ ဧကန်မုချ မတုန်လှုပ်သောပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေသည်။ ရဟန္တာမဖြစ်သေးသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် အနည်း နှင့် အများဆိုသလို တုန်လှုပ်ကြပေသည်။ လောကဓံတရား (၈)ပါးနှင့် တွေ့ကြုံသောအခါ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်တို့ မတူကြပေ။ ကွဲပြားကြပေသည်။ လောကဓံတရား(၈)ပါးနှင့် တွေ့ကြုံသောအခါ မတူကြပုံမှာ ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ကောင်း သော လောကဓံများ ဖြစ်သည့်… လာဘ်ရခြင်း အခြံအရံများခြင်း ချီးမွမ်းခြင်း ချမ်းသာခြင်းတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသည့်အခါ ဝမ်းသာကြ၏။ မကောင်းသော လောကဓံ ဖြစ်သည့် လာဘ်ရ နည်းခြင်း အခြံအရံနည်းခြင်း ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း ဆင်းရဲခြင်းတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသည့်အခါ ဝမ်းနည်းခြင်းများ ဖြစ်ကြ၏။ ဤကဲ့သို့ ဝမ်းသာခြင်း ဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်နေခြင်းသည် တုန်လှုပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဆင်းရဲအပေါင်းမှ မလွတ်နိုင်၍ " မင်္ဂလာ"မဖြစ်ဟု ဆိုရပေသည်။ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ကောင်းသောလောကဓံ ဖြစ်သည့် လာဘ်ရများခြင်းအခြအရံများခြင်း ချီးမွမ်းခြင်း ချမ်းသာခြင်းတို့နှင့်တွေ့ကြုံရသည့် အခါမှာလည်း … မမြဲခြင်းသဘောကို ဆင်ခြင်၍ ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာခြင်းမရှိ။ မကောင်းသော လောကဓံဖြစ်သည့် လာဘ်ရ နည်းခြင်း အခြံအရံနည်းခြင်း ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း ဆင်ရဲခြင်းတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသည့်အခါမှာလည်း… မမြဲခြင်း သဘောကို ဆင်ခြင်၍ ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိ။ ဤကဲ့သို့ ဝမ်းသာမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ မရှိခြင်းသည် မတုန်လှုပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဆင်းရဲအပေါင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်၍ မင်္ဂလာ ဖြစ်ပေသည်။ ပုထုဇဉ် ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် လောကဓံ(၈)ပါးတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသောအခါ တရားသဘောများကို ဆင်ခြင်၍ မတုန်လှုပ်အောင် နှလုံးသွင်းကြ ရပေသည်။ လာဘ်ရများခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလို ပင် လာဘ်မရခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။ အခြံအရံများခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလို ပင် အခြံအရံမရှိခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။ ချီးမွမ်းခံရခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလိုပင် ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ချမ်းသာခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလိုပင် ဆင်းရဲခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်ဟု ဆင်ခြင်၍ နှလုံးသွင်းကြရပေသည်။ ဤကဲ့သို့ ဆင်ခြင်၍ နှလုံးသွင်းနိုင်ပါက လောကဓံတရား (၈)ပါး တို့ကြောင့် မတုန်လှုပ်ပါဘဲ "မင်္ဂလာ" ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သဒ္ဒမ္မရံသီရိပ်သာဆရာတော် 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 Credit,Ko Gyi. ေလာကဓံတရားႏွင့္ ေတြ႕ရာ မတုန္လႈပ္ပါ မဂၤလာ ••••••••••••••••••••••••• ေလာကထဲ၌ ျဖစ္လာၾကသည့္ ပုဂၢိုလ္သတၱဝါ မွန္သမွ်တို႔သည္ ေလာကဓံတရား (၈) ပါးႏွင့္ မုခ်ဧကန္ ေတြ႕ၾကရမည္သာ ျဖစ္သည္။ ဘုရား ပေစၥကဗုဒၶ ရဟႏၱာတို႔ေသာ္မွ ေရွာင္ကြင္း ၍ မရၾကေပ။ ေတြ႕ႀကဳံၾကရသည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္ေပသည္။ ဤကဲ့သို႔ ေတြ႕ႀကဳံၾကရေသာအခါ မတုန္လႈပ္ပါက မဂၤလာ ျဖစ္ေပသည္။ တုန္လႈပ္ပါက အမဂၤလာ ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္တို႔သည္ ေလာကဓံ တရား (၈) ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရေသာအခါ… တုန္လႈပ္ျခင္း နည္းနိုင္သမွ်နည္းေအာင္ တရားသေဘာျဖင့္ ဆင္ျခင္ၾကရေပသည္။ ေလာကဓံတရား (၈) ပါး ဆိုသည္မွာ (၁) လာဘ လာဘ္ရမ်ားျခင္း။ (၂) အလာဘ လာဘ္ရနည္းျခင္း။ (၃) ယသ အၿခံအရံမ်ားျခင္း။ (၄) အယသ အၿခံအရံနည္းပါးျခင္း။ (၅) နိႏၵ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း။ (၆) ပသံသာ ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္း။ (၇) သုခ ခ်မ္းသာျခင္း။ (၈) ဒုကၡ ဆင္းရဲျခင္း ဟူ၍ ေလာကဓံတရား(၈) ပါး ျဖစ္ေပသည္။ ေလာကဓံ တရား (၈) ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရေသာ အခါ ရဟႏၱာ ပုဂၢိုလ္သည္သာ ဧကန္မုခ် မတုန္လႈပ္ေသာပုဂၢိုလ္ ျဖစ္ေပသည္။ ရဟႏၱာမျဖစ္ေသးေသာ ပုဂၢိုလ္တို႔သည္ အနည္း ႏွင့္ အမ်ားဆိုသလို တုန္လႈပ္ၾကေပသည္။ ေလာကဓံတရား (၈)ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံေသာအခါ အရိယာပုဂၢိုလ္ႏွင့္ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိုလ္တို႔ မတူၾကေပ။ ကြဲျပားၾကေပသည္။ ေလာကဓံတရား(၈)ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံေသာအခါ မတူၾကပုံမွာ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိုလ္တို႔သည္ ေကာင္း ေသာ ေလာကဓံမ်ား ျဖစ္သည့္… လာဘ္ရျခင္း အၿခံအရံမ်ားျခင္း ခ်ီးမြမ္းျခင္း ခ်မ္းသာျခင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရသည့္အခါ ဝမ္းသာၾက၏။ မေကာင္းေသာ ေလာကဓံ ျဖစ္သည့္ လာဘ္ရ နည္းျခင္း အၿခံအရံနည္းျခင္း ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း ဆင္းရဲျခင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရသည့္အခါ ဝမ္းနည္းျခင္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ဤကဲ့သို႔ ဝမ္းသာျခင္း ဝမ္းနည္းျခင္း ျဖစ္ေနျခင္းသည္ တုန္လႈပ္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဆင္းရဲအေပါင္းမွ မလြတ္နိုင္၍ " မဂၤလာ"မျဖစ္ဟု ဆိုရေပသည္။ အရိယာပုဂၢိုလ္တို႔သည္ ေကာင္းေသာေလာကဓံ ျဖစ္သည့္ လာဘ္ရမ်ားျခင္းအျခအရံမ်ားျခင္း ခ်ီးမြမ္းျခင္း ခ်မ္းသာျခင္းတို႔ႏွင့္ေတြ႕ႀကဳံရသည့္ အခါမွာလည္း … မၿမဲျခင္းသေဘာကို ဆင္ျခင္၍ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာျခင္းမရွိ။ မေကာင္းေသာ ေလာကဓံျဖစ္သည့္ လာဘ္ရ နည္းျခင္း အၿခံအရံနည္းျခင္း ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း ဆင္ရဲျခင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရသည့္အခါမွာလည္း… မၿမဲျခင္း သေဘာကို ဆင္ျခင္၍ ဝမ္းနည္းျခင္း မရွိ။ ဤကဲ့သို႔ ဝမ္းသာမႈႏွင့္ ဝမ္းနည္းမႈမ်ား မရွိျခင္းသည္ မတုန္လႈပ္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဆင္းရဲအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္နိုင္၍ မဂၤလာ ျဖစ္ေပသည္။ ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိုလ္တို႔သည္ ေလာကဓံ(၈)ပါးတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရေသာအခါ တရားသေဘာမ်ားကို ဆင္ျခင္၍ မတုန္လႈပ္ေအာင္ ႏွလုံးသြင္းၾက ရေပသည္။ လာဘ္ရမ်ားျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလို ပင္ လာဘ္မရျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္ေပသည္။ အၿခံအရံမ်ားျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလို ပင္ အၿခံအရံမရွိျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္ေပသည္။ ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလိုပင္ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္သည္။ ခ်မ္းသာျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလိုပင္ ဆင္းရဲျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္ေပသည္ဟု ဆင္ျခင္၍ ႏွလုံးသြင္းၾကရေပသည္။ ဤကဲ့သို႔ ဆင္ျခင္၍ ႏွလုံးသြင္းနိုင္ပါက ေလာကဓံတရား (၈)ပါး တို႔ေၾကာင့္ မတုန္လႈပ္ပါဘဲ "မဂၤလာ" ျဖစ္နိုင္ေပသည္။ သဒၵမၼရံသီရိပ္သာဆရာေတာ္ Credit,Ko Gyi ေလာကဓံတရားႏွင့္ ေတြ႕ရာ မတုန္လႈပ္ပါ မဂၤလာ ••••••••••••••••••••••••• ေလာကထဲ၌ ျဖစ္လာၾကသည့္ ပုဂၢိုလ္သတၱဝါ မွန္သမွ်တို႔သည္ ေလာကဓံတရား (၈) ပါးႏွင့္ မုခ်ဧကန္ ေတြ႕ၾကရမည္သာ ျဖစ္သည္။ ဘုရား ပေစၥကဗုဒၶ ရဟႏၱာတို႔ေသာ္မွ ေရွာင္ကြင္း ၍ မရၾကေပ။ ေတြ႕ႀကဳံၾကရသည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္ေပသည္။ ဤကဲ့သို႔ ေတြ႕ႀကဳံၾကရေသာအခါ မတုန္လႈပ္ပါက မဂၤလာ ျဖစ္ေပသည္။ တုန္လႈပ္ပါက အမဂၤလာ ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္တို႔သည္ ေလာကဓံ တရား (၈) ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရေသာအခါ… တုန္လႈပ္ျခင္း နည္းနိုင္သမွ်နည္းေအာင္ တရားသေဘာျဖင့္ ဆင္ျခင္ၾကရေပသည္။ ေလာကဓံတရား (၈) ပါး ဆိုသည္မွာ (၁) လာဘ လာဘ္ရမ်ားျခင္း။ (၂) အလာဘ လာဘ္ရနည္းျခင္း။ (၃) ယသ အၿခံအရံမ်ားျခင္း။ (၄) အယသ အၿခံအရံနည္းပါးျခင္း။ (၅) နိႏၵ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း။ (၆) ပသံသာ ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္း။ (၇) သုခ ခ်မ္းသာျခင္း။ (၈) ဒုကၡ ဆင္းရဲျခင္း ဟူ၍ ေလာကဓံတရား(၈) ပါး ျဖစ္ေပသည္။ ေလာကဓံ တရား (၈) ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရေသာ အခါ ရဟႏၱာ ပုဂၢိုလ္သည္သာ ဧကန္မုခ် မတုန္လႈပ္ေသာပုဂၢိုလ္ ျဖစ္ေပသည္။ ရဟႏၱာမျဖစ္ေသးေသာ ပုဂၢိုလ္တို႔သည္ အနည္း ႏွင့္ အမ်ားဆိုသလို တုန္လႈပ္ၾကေပသည္။ ေလာကဓံတရား (၈)ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံေသာအခါ အရိယာပုဂၢိုလ္ႏွင့္ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိုလ္တို႔ မတူၾကေပ။ ကြဲျပားၾကေပသည္။ ေလာကဓံတရား(၈)ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံေသာအခါ မတူၾကပုံမွာ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိုလ္တို႔သည္ ေကာင္း ေသာ ေလာကဓံမ်ား ျဖစ္သည့္… လာဘ္ရျခင္း အၿခံအရံမ်ားျခင္း ခ်ီးမြမ္းျခင္း ခ်မ္းသာျခင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရသည့္အခါ ဝမ္းသာၾက၏။ မေကာင္းေသာ ေလာကဓံ ျဖစ္သည့္ လာဘ္ရ နည္းျခင္း အၿခံအရံနည္းျခင္း ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း ဆင္းရဲျခင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရသည့္အခါ ဝမ္းနည္းျခင္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ဤကဲ့သို႔ ဝမ္းသာျခင္း ဝမ္းနည္းျခင္း ျဖစ္ေနျခင္းသည္ တုန္လႈပ္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဆင္းရဲအေပါင္းမွ မလြတ္နိုင္၍ " မဂၤလာ"မျဖစ္ဟု ဆိုရေပသည္။ အရိယာပုဂၢိုလ္တို႔သည္ ေကာင္းေသာေလာကဓံ ျဖစ္သည့္ လာဘ္ရမ်ားျခင္းအျခအရံမ်ားျခင္း ခ်ီးမြမ္းျခင္း ခ်မ္းသာျခင္းတို႔ႏွင့္ေတြ႕ႀကဳံရသည့္ အခါမွာလည္း … မၿမဲျခင္းသေဘာကို ဆင္ျခင္၍ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာျခင္းမရွိ။ မေကာင္းေသာ ေလာကဓံျဖစ္သည့္ လာဘ္ရ နည္းျခင္း အၿခံအရံနည္းျခင္း ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း ဆင္ရဲျခင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရသည့္အခါမွာလည္း… မၿမဲျခင္း သေဘာကို ဆင္ျခင္၍ ဝမ္းနည္းျခင္း မရွိ။ ဤကဲ့သို႔ ဝမ္းသာမႈႏွင့္ ဝမ္းနည္းမႈမ်ား မရွိျခင္းသည္ မတုန္လႈပ္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဆင္းရဲအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္နိုင္၍ မဂၤလာ ျဖစ္ေပသည္။ ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိုလ္တို႔သည္ ေလာကဓံ(၈)ပါးတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရေသာအခါ တရားသေဘာမ်ားကို ဆင္ျခင္၍ မတုန္လႈပ္ေအာင္ ႏွလုံးသြင္းၾက ရေပသည္။ လာဘ္ရမ်ားျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလို ပင္ လာဘ္မရျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္ေပသည္။ အၿခံအရံမ်ားျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလို ပင္ အၿခံအရံမရွိျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္ေပသည္။ ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလိုပင္ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္သည္။ ခ်မ္းသာျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလိုပင္ ဆင္းရဲျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္ေပသည္ဟု ဆင္ျခင္၍ ႏွလုံးသြင္းၾကရေပသည္။ ဤကဲ့သို႔ ဆင္ျခင္၍ ႏွလုံးသြင္းနိုင္ပါက ေလာကဓံတရား (၈)ပါး တို႔ေၾကာင့္ မတုန္လႈပ္ပါဘဲ "မဂၤလာ" ျဖစ္နိုင္ေပသည္။ သဒၵမၼရံသီရိပ္သာဆရာေတာ္ 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 Credit,Ko Gyi.
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2BrOs1J
လောကဓံတရားနှင့် တွေ့ရာ မတုန်လှုပ်ပါ မင်္ဂလာ ••••••••••••••••••••••••• လောကထဲ၌ ဖြစ်လာကြသည့် ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ မှန်သမျှတို့သည် လောကဓံတရား (၈) ပါးနှင့် မုချဧကန် တွေ့ကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဘုရား ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ရဟန္တာတို့သော်မှ ရှောင်ကွင်း ၍ မရကြပေ။ တွေ့ကြုံကြရသည်ချည်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့ တွေ့ကြုံကြရသောအခါ မတုန်လှုပ်ပါက မင်္ဂလာ ဖြစ်ပေသည်။ တုန်လှုပ်ပါက အမင်္ဂလာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့သည် လောကဓံ တရား (၈) ပါးနှင့် တွေ့ကြုံရသောအခါ… တုန်လှုပ်ခြင်း နည်းနိုင်သမျှနည်းအောင် တရားသဘောဖြင့် ဆင်ခြင်ကြရပေသည်။ လောကဓံတရား (၈) ပါး ဆိုသည်မှာ (၁) လာဘ လာဘ်ရများခြင်း။ (၂) အလာဘ လာဘ်ရနည်းခြင်း။ (၃) ယသ အခြံအရံများခြင်း။ (၄) အယသ အခြံအရံနည်းပါးခြင်း။ (၅) နိန္ဒ ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း။ (၆) ပသံသာ ချီးမွမ်းခံရခြင်း။ (၇) သုခ ချမ်းသာခြင်း။ (၈) ဒုက္ခ ဆင်းရဲခြင်း ဟူ၍ လောကဓံတရား(၈) ပါး ဖြစ်ပေသည်။ လောကဓံ တရား (၈) ပါးနှင့် တွေ့ကြုံရသော အခါ ရဟန္တာ ပုဂ္ဂိုလ်သည်သာ ဧကန်မုချ မတုန်လှုပ်သောပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေသည်။ ရဟန္တာမဖြစ်သေးသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် အနည်း နှင့် အများဆိုသလို တုန်လှုပ်ကြပေသည်။ လောကဓံတရား (၈)ပါးနှင့် တွေ့ကြုံသောအခါ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်တို့ မတူကြပေ။ ကွဲပြားကြပေသည်။ လောကဓံတရား(၈)ပါးနှင့် တွေ့ကြုံသောအခါ မတူကြပုံမှာ ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ကောင်း သော လောကဓံများ ဖြစ်သည့်… လာဘ်ရခြင်း အခြံအရံများခြင်း ချီးမွမ်းခြင်း ချမ်းသာခြင်းတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသည့်အခါ ဝမ်းသာကြ၏။ မကောင်းသော လောကဓံ ဖြစ်သည့် လာဘ်ရ နည်းခြင်း အခြံအရံနည်းခြင်း ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း ဆင်းရဲခြင်းတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသည့်အခါ ဝမ်းနည်းခြင်းများ ဖြစ်ကြ၏။ ဤကဲ့သို့ ဝမ်းသာခြင်း ဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်နေခြင်းသည် တုန်လှုပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဆင်းရဲအပေါင်းမှ မလွတ်နိုင်၍ " မင်္ဂလာ"မဖြစ်ဟု ဆိုရပေသည်။ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ကောင်းသောလောကဓံ ဖြစ်သည့် လာဘ်ရများခြင်းအခြအရံများခြင်း ချီးမွမ်းခြင်း ချမ်းသာခြင်းတို့နှင့်တွေ့ကြုံရသည့် အခါမှာလည်း … မမြဲခြင်းသဘောကို ဆင်ခြင်၍ ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာခြင်းမရှိ။ မကောင်းသော လောကဓံဖြစ်သည့် လာဘ်ရ နည်းခြင်း အခြံအရံနည်းခြင်း ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း ဆင်ရဲခြင်းတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသည့်အခါမှာလည်း… မမြဲခြင်း သဘောကို ဆင်ခြင်၍ ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိ။ ဤကဲ့သို့ ဝမ်းသာမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ မရှိခြင်းသည် မတုန်လှုပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဆင်းရဲအပေါင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်၍ မင်္ဂလာ ဖြစ်ပေသည်။ ပုထုဇဉ် ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် လောကဓံ(၈)ပါးတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသောအခါ တရားသဘောများကို ဆင်ခြင်၍ မတုန်လှုပ်အောင် နှလုံးသွင်းကြ ရပေသည်။ လာဘ်ရများခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလို ပင် လာဘ်မရခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။ အခြံအရံများခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလို ပင် အခြံအရံမရှိခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။ ချီးမွမ်းခံရခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလိုပင် ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ချမ်းသာခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလိုပင် ဆင်းရဲခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်ဟု ဆင်ခြင်၍ နှလုံးသွင်းကြရပေသည်။ ဤကဲ့သို့ ဆင်ခြင်၍ နှလုံးသွင်းနိုင်ပါက လောကဓံတရား (၈)ပါး တို့ကြောင့် မတုန်လှုပ်ပါဘဲ "မင်္ဂလာ" ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သဒ္ဒမ္မရံသီရိပ်သာဆရာတော် Credit,Ko Gyi လောကဓံတရားနှင့် တွေ့ရာ မတုန်လှုပ်ပါ မင်္ဂလာ ••••••••••••••••••••••••• လောကထဲ၌ ဖြစ်လာကြသည့် ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ မှန်သမျှတို့သည် လောကဓံတရား (၈) ပါးနှင့် မုချဧကန် တွေ့ကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဘုရား ပစ္စေကဗုဒ္ဓ ရဟန္တာတို့သော်မှ ရှောင်ကွင်း ၍ မရကြပေ။ တွေ့ကြုံကြရသည်ချည်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့ တွေ့ကြုံကြရသောအခါ မတုန်လှုပ်ပါက မင်္ဂလာ ဖြစ်ပေသည်။ တုန်လှုပ်ပါက အမင်္ဂလာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့သည် လောကဓံ တရား (၈) ပါးနှင့် တွေ့ကြုံရသောအခါ… တုန်လှုပ်ခြင်း နည်းနိုင်သမျှနည်းအောင် တရားသဘောဖြင့် ဆင်ခြင်ကြရပေသည်။ လောကဓံတရား (၈) ပါး ဆိုသည်မှာ (၁) လာဘ လာဘ်ရများခြင်း။ (၂) အလာဘ လာဘ်ရနည်းခြင်း။ (၃) ယသ အခြံအရံများခြင်း။ (၄) အယသ အခြံအရံနည်းပါးခြင်း။ (၅) နိန္ဒ ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း။ (၆) ပသံသာ ချီးမွမ်းခံရခြင်း။ (၇) သုခ ချမ်းသာခြင်း။ (၈) ဒုက္ခ ဆင်းရဲခြင်း ဟူ၍ လောကဓံတရား(၈) ပါး ဖြစ်ပေသည်။ လောကဓံ တရား (၈) ပါးနှင့် တွေ့ကြုံရသော အခါ ရဟန္တာ ပုဂ္ဂိုလ်သည်သာ ဧကန်မုချ မတုန်လှုပ်သောပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေသည်။ ရဟန္တာမဖြစ်သေးသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် အနည်း နှင့် အများဆိုသလို တုန်လှုပ်ကြပေသည်။ လောကဓံတရား (၈)ပါးနှင့် တွေ့ကြုံသောအခါ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်တို့ မတူကြပေ။ ကွဲပြားကြပေသည်။ လောကဓံတရား(၈)ပါးနှင့် တွေ့ကြုံသောအခါ မတူကြပုံမှာ ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ကောင်း သော လောကဓံများ ဖြစ်သည့်… လာဘ်ရခြင်း အခြံအရံများခြင်း ချီးမွမ်းခြင်း ချမ်းသာခြင်းတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသည့်အခါ ဝမ်းသာကြ၏။ မကောင်းသော လောကဓံ ဖြစ်သည့် လာဘ်ရ နည်းခြင်း အခြံအရံနည်းခြင်း ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း ဆင်းရဲခြင်းတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသည့်အခါ ဝမ်းနည်းခြင်းများ ဖြစ်ကြ၏။ ဤကဲ့သို့ ဝမ်းသာခြင်း ဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်နေခြင်းသည် တုန်လှုပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဆင်းရဲအပေါင်းမှ မလွတ်နိုင်၍ " မင်္ဂလာ"မဖြစ်ဟု ဆိုရပေသည်။ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ကောင်းသောလောကဓံ ဖြစ်သည့် လာဘ်ရများခြင်းအခြအရံများခြင်း ချီးမွမ်းခြင်း ချမ်းသာခြင်းတို့နှင့်တွေ့ကြုံရသည့် အခါမှာလည်း … မမြဲခြင်းသဘောကို ဆင်ခြင်၍ ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာခြင်းမရှိ။ မကောင်းသော လောကဓံဖြစ်သည့် လာဘ်ရ နည်းခြင်း အခြံအရံနည်းခြင်း ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်း ဆင်ရဲခြင်းတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသည့်အခါမှာလည်း… မမြဲခြင်း သဘောကို ဆင်ခြင်၍ ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိ။ ဤကဲ့သို့ ဝမ်းသာမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ မရှိခြင်းသည် မတုန်လှုပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဆင်းရဲအပေါင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်၍ မင်္ဂလာ ဖြစ်ပေသည်။ ပုထုဇဉ် ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် လောကဓံ(၈)ပါးတို့နှင့် တွေ့ကြုံရသောအခါ တရားသဘောများကို ဆင်ခြင်၍ မတုန်လှုပ်အောင် နှလုံးသွင်းကြ ရပေသည်။ လာဘ်ရများခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလို ပင် လာဘ်မရခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။ အခြံအရံများခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလို ပင် အခြံအရံမရှိခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။ ချီးမွမ်းခံရခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလိုပင် ကဲ့ရဲ့ခံရခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ချမ်းသာခြင်းသည်လည်း မမြဲ။ ချက်ချင်းလိုပင် ဆင်းရဲခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်ဟု ဆင်ခြင်၍ နှလုံးသွင်းကြရပေသည်။ ဤကဲ့သို့ ဆင်ခြင်၍ နှလုံးသွင်းနိုင်ပါက လောကဓံတရား (၈)ပါး တို့ကြောင့် မတုန်လှုပ်ပါဘဲ "မင်္ဂလာ" ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သဒ္ဒမ္မရံသီရိပ်သာဆရာတော် 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 Credit,Ko Gyi. ေလာကဓံတရားႏွင့္ ေတြ႕ရာ မတုန္လႈပ္ပါ မဂၤလာ ••••••••••••••••••••••••• ေလာကထဲ၌ ျဖစ္လာၾကသည့္ ပုဂၢိုလ္သတၱဝါ မွန္သမွ်တို႔သည္ ေလာကဓံတရား (၈) ပါးႏွင့္ မုခ်ဧကန္ ေတြ႕ၾကရမည္သာ ျဖစ္သည္။ ဘုရား ပေစၥကဗုဒၶ ရဟႏၱာတို႔ေသာ္မွ ေရွာင္ကြင္း ၍ မရၾကေပ။ ေတြ႕ႀကဳံၾကရသည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္ေပသည္။ ဤကဲ့သို႔ ေတြ႕ႀကဳံၾကရေသာအခါ မတုန္လႈပ္ပါက မဂၤလာ ျဖစ္ေပသည္။ တုန္လႈပ္ပါက အမဂၤလာ ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္တို႔သည္ ေလာကဓံ တရား (၈) ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရေသာအခါ… တုန္လႈပ္ျခင္း နည္းနိုင္သမွ်နည္းေအာင္ တရားသေဘာျဖင့္ ဆင္ျခင္ၾကရေပသည္။ ေလာကဓံတရား (၈) ပါး ဆိုသည္မွာ (၁) လာဘ လာဘ္ရမ်ားျခင္း။ (၂) အလာဘ လာဘ္ရနည္းျခင္း။ (၃) ယသ အၿခံအရံမ်ားျခင္း။ (၄) အယသ အၿခံအရံနည္းပါးျခင္း။ (၅) နိႏၵ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း။ (၆) ပသံသာ ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္း။ (၇) သုခ ခ်မ္းသာျခင္း။ (၈) ဒုကၡ ဆင္းရဲျခင္း ဟူ၍ ေလာကဓံတရား(၈) ပါး ျဖစ္ေပသည္။ ေလာကဓံ တရား (၈) ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရေသာ အခါ ရဟႏၱာ ပုဂၢိုလ္သည္သာ ဧကန္မုခ် မတုန္လႈပ္ေသာပုဂၢိုလ္ ျဖစ္ေပသည္။ ရဟႏၱာမျဖစ္ေသးေသာ ပုဂၢိုလ္တို႔သည္ အနည္း ႏွင့္ အမ်ားဆိုသလို တုန္လႈပ္ၾကေပသည္။ ေလာကဓံတရား (၈)ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံေသာအခါ အရိယာပုဂၢိုလ္ႏွင့္ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိုလ္တို႔ မတူၾကေပ။ ကြဲျပားၾကေပသည္။ ေလာကဓံတရား(၈)ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံေသာအခါ မတူၾကပုံမွာ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိုလ္တို႔သည္ ေကာင္း ေသာ ေလာကဓံမ်ား ျဖစ္သည့္… လာဘ္ရျခင္း အၿခံအရံမ်ားျခင္း ခ်ီးမြမ္းျခင္း ခ်မ္းသာျခင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရသည့္အခါ ဝမ္းသာၾက၏။ မေကာင္းေသာ ေလာကဓံ ျဖစ္သည့္ လာဘ္ရ နည္းျခင္း အၿခံအရံနည္းျခင္း ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း ဆင္းရဲျခင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရသည့္အခါ ဝမ္းနည္းျခင္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ဤကဲ့သို႔ ဝမ္းသာျခင္း ဝမ္းနည္းျခင္း ျဖစ္ေနျခင္းသည္ တုန္လႈပ္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဆင္းရဲအေပါင္းမွ မလြတ္နိုင္၍ " မဂၤလာ"မျဖစ္ဟု ဆိုရေပသည္။ အရိယာပုဂၢိုလ္တို႔သည္ ေကာင္းေသာေလာကဓံ ျဖစ္သည့္ လာဘ္ရမ်ားျခင္းအျခအရံမ်ားျခင္း ခ်ီးမြမ္းျခင္း ခ်မ္းသာျခင္းတို႔ႏွင့္ေတြ႕ႀကဳံရသည့္ အခါမွာလည္း … မၿမဲျခင္းသေဘာကို ဆင္ျခင္၍ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာျခင္းမရွိ။ မေကာင္းေသာ ေလာကဓံျဖစ္သည့္ လာဘ္ရ နည္းျခင္း အၿခံအရံနည္းျခင္း ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း ဆင္ရဲျခင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရသည့္အခါမွာလည္း… မၿမဲျခင္း သေဘာကို ဆင္ျခင္၍ ဝမ္းနည္းျခင္း မရွိ။ ဤကဲ့သို႔ ဝမ္းသာမႈႏွင့္ ဝမ္းနည္းမႈမ်ား မရွိျခင္းသည္ မတုန္လႈပ္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဆင္းရဲအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္နိုင္၍ မဂၤလာ ျဖစ္ေပသည္။ ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိုလ္တို႔သည္ ေလာကဓံ(၈)ပါးတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရေသာအခါ တရားသေဘာမ်ားကို ဆင္ျခင္၍ မတုန္လႈပ္ေအာင္ ႏွလုံးသြင္းၾက ရေပသည္။ လာဘ္ရမ်ားျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလို ပင္ လာဘ္မရျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္ေပသည္။ အၿခံအရံမ်ားျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလို ပင္ အၿခံအရံမရွိျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္ေပသည္။ ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလိုပင္ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္သည္။ ခ်မ္းသာျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလိုပင္ ဆင္းရဲျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္ေပသည္ဟု ဆင္ျခင္၍ ႏွလုံးသြင္းၾကရေပသည္။ ဤကဲ့သို႔ ဆင္ျခင္၍ ႏွလုံးသြင္းနိုင္ပါက ေလာကဓံတရား (၈)ပါး တို႔ေၾကာင့္ မတုန္လႈပ္ပါဘဲ "မဂၤလာ" ျဖစ္နိုင္ေပသည္။ သဒၵမၼရံသီရိပ္သာဆရာေတာ္ Credit,Ko Gyi ေလာကဓံတရားႏွင့္ ေတြ႕ရာ မတုန္လႈပ္ပါ မဂၤလာ ••••••••••••••••••••••••• ေလာကထဲ၌ ျဖစ္လာၾကသည့္ ပုဂၢိုလ္သတၱဝါ မွန္သမွ်တို႔သည္ ေလာကဓံတရား (၈) ပါးႏွင့္ မုခ်ဧကန္ ေတြ႕ၾကရမည္သာ ျဖစ္သည္။ ဘုရား ပေစၥကဗုဒၶ ရဟႏၱာတို႔ေသာ္မွ ေရွာင္ကြင္း ၍ မရၾကေပ။ ေတြ႕ႀကဳံၾကရသည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္ေပသည္။ ဤကဲ့သို႔ ေတြ႕ႀကဳံၾကရေသာအခါ မတုန္လႈပ္ပါက မဂၤလာ ျဖစ္ေပသည္။ တုန္လႈပ္ပါက အမဂၤလာ ျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္တို႔သည္ ေလာကဓံ တရား (၈) ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရေသာအခါ… တုန္လႈပ္ျခင္း နည္းနိုင္သမွ်နည္းေအာင္ တရားသေဘာျဖင့္ ဆင္ျခင္ၾကရေပသည္။ ေလာကဓံတရား (၈) ပါး ဆိုသည္မွာ (၁) လာဘ လာဘ္ရမ်ားျခင္း။ (၂) အလာဘ လာဘ္ရနည္းျခင္း။ (၃) ယသ အၿခံအရံမ်ားျခင္း။ (၄) အယသ အၿခံအရံနည္းပါးျခင္း။ (၅) နိႏၵ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း။ (၆) ပသံသာ ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္း။ (၇) သုခ ခ်မ္းသာျခင္း။ (၈) ဒုကၡ ဆင္းရဲျခင္း ဟူ၍ ေလာကဓံတရား(၈) ပါး ျဖစ္ေပသည္။ ေလာကဓံ တရား (၈) ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရေသာ အခါ ရဟႏၱာ ပုဂၢိုလ္သည္သာ ဧကန္မုခ် မတုန္လႈပ္ေသာပုဂၢိုလ္ ျဖစ္ေပသည္။ ရဟႏၱာမျဖစ္ေသးေသာ ပုဂၢိုလ္တို႔သည္ အနည္း ႏွင့္ အမ်ားဆိုသလို တုန္လႈပ္ၾကေပသည္။ ေလာကဓံတရား (၈)ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံေသာအခါ အရိယာပုဂၢိုလ္ႏွင့္ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိုလ္တို႔ မတူၾကေပ။ ကြဲျပားၾကေပသည္။ ေလာကဓံတရား(၈)ပါးႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံေသာအခါ မတူၾကပုံမွာ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိုလ္တို႔သည္ ေကာင္း ေသာ ေလာကဓံမ်ား ျဖစ္သည့္… လာဘ္ရျခင္း အၿခံအရံမ်ားျခင္း ခ်ီးမြမ္းျခင္း ခ်မ္းသာျခင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရသည့္အခါ ဝမ္းသာၾက၏။ မေကာင္းေသာ ေလာကဓံ ျဖစ္သည့္ လာဘ္ရ နည္းျခင္း အၿခံအရံနည္းျခင္း ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း ဆင္းရဲျခင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရသည့္အခါ ဝမ္းနည္းျခင္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ဤကဲ့သို႔ ဝမ္းသာျခင္း ဝမ္းနည္းျခင္း ျဖစ္ေနျခင္းသည္ တုန္လႈပ္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဆင္းရဲအေပါင္းမွ မလြတ္နိုင္၍ " မဂၤလာ"မျဖစ္ဟု ဆိုရေပသည္။ အရိယာပုဂၢိုလ္တို႔သည္ ေကာင္းေသာေလာကဓံ ျဖစ္သည့္ လာဘ္ရမ်ားျခင္းအျခအရံမ်ားျခင္း ခ်ီးမြမ္းျခင္း ခ်မ္းသာျခင္းတို႔ႏွင့္ေတြ႕ႀကဳံရသည့္ အခါမွာလည္း … မၿမဲျခင္းသေဘာကို ဆင္ျခင္၍ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာျခင္းမရွိ။ မေကာင္းေသာ ေလာကဓံျဖစ္သည့္ လာဘ္ရ နည္းျခင္း အၿခံအရံနည္းျခင္း ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္း ဆင္ရဲျခင္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရသည့္အခါမွာလည္း… မၿမဲျခင္း သေဘာကို ဆင္ျခင္၍ ဝမ္းနည္းျခင္း မရွိ။ ဤကဲ့သို႔ ဝမ္းသာမႈႏွင့္ ဝမ္းနည္းမႈမ်ား မရွိျခင္းသည္ မတုန္လႈပ္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဆင္းရဲအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္နိုင္၍ မဂၤလာ ျဖစ္ေပသည္။ ပုထုဇဥ္ ပုဂၢိုလ္တို႔သည္ ေလာကဓံ(၈)ပါးတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ႀကဳံရေသာအခါ တရားသေဘာမ်ားကို ဆင္ျခင္၍ မတုန္လႈပ္ေအာင္ ႏွလုံးသြင္းၾက ရေပသည္။ လာဘ္ရမ်ားျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလို ပင္ လာဘ္မရျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္ေပသည္။ အၿခံအရံမ်ားျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလို ပင္ အၿခံအရံမရွိျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္ေပသည္။ ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလိုပင္ ကဲ့ရဲ႕ခံရျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္သည္။ ခ်မ္းသာျခင္းသည္လည္း မၿမဲ။ ခ်က္ခ်င္းလိုပင္ ဆင္းရဲျခင္းလည္း ျဖစ္သြားနိုင္ေပသည္ဟု ဆင္ျခင္၍ ႏွလုံးသြင္းၾကရေပသည္။ ဤကဲ့သို႔ ဆင္ျခင္၍ ႏွလုံးသြင္းနိုင္ပါက ေလာကဓံတရား (၈)ပါး တို႔ေၾကာင့္ မတုန္လႈပ္ပါဘဲ "မဂၤလာ" ျဖစ္နိုင္ေပသည္။ သဒၵမၼရံသီရိပ္သာဆရာေတာ္ 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 Credit,Ko Gyi.
via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2BrOs1J
Subscribe to:
Posts (Atom)