တိုေတာင္းလွတ့ဲ ဘဝ ေလးမွာ *********************** ( ၁) စိတ္ေကာင္းထားပါ။ စိတ္ေကာင္းရွိသူတိုင္းဟာ လွေနပါတယ္။ ဘာမွမပိုင္ရင္ေတာင္ ဒီတစ္ခုကိုေတာ့ ပိုင္ေအာင္ လုပ္သင့္တယ္……။ (၂) ေဒါသနဲ႔ ေဝးေဝးေနပါ..။ ေဒါသက နာက်င္ မွဳ႕ေတြေပးလို႕ပါ။ သင့္ ကိုယ္ တိုင္ ကိုေရာ ပတ္ဝန္းက်င္ ကိုေရာေပါ့။ ၁ မိနစ္ ေဒါသထြက္ ရတိုင္း စကၠန္႔ ၆ဝ စာ ေပ်ွာ္ရႊင္မႈေတြ ဆံုးရွံဳးသြားရတာကို မေမ့ပါနဲ႕။ (၃) ကိုယ္က မွန္ေနတယ္ဆုိရင္ စိတ္ဆုိးေနစရာမလိုပါ……။ တကယ္လို႔ ကိုယ့္ဘက္က မွားေနတယ္ဆုိရင္လည္း ကိုယ္က ဘာမွစိတ္ဆုိးပိုင္ခြင့္မရွိတာကို နားလည္လိုက္ပါ……။ (၄) မိသားစုဝင္ေတြအေပၚ သည္းခံျခင္းဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ေဖာ္ညႊန္းတယ္...။ တျခားသူေတြအေပၚ သည္းခံျခင္းဟာ ေလးစားမႈကို ေဖာ္ညႊန္းတယ္...။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သည္းခံနိုင္ ျခင္းဟာ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ ရွိတာကိုေဖာ္ညႊန္းတယ္...။ အေျခအေနေတြကို အလိုက္သင့္ သည္းခံျခင္းဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး အရည္အခ်င္းကို ေဖာ္ညႊန္းတယ္...။ (၅) အတိတ္အေၾကာင္းကုိ သိပ္မေတြးပါနဲ႔... ။ မ်က္ရည္ေတြပဲ က်လာရင္ ကိုယ္ပဲ ဝမ္းနည္းရမယ္ေလ…။ . အနာဂတ္အေၾကာင္းကို သိပ္မေတြးပါနဲ႔..။ စုိးရိမ္ေၾကာက္ရြ႔ံမႈေတြ အားငယ္မွဳ႕ ေတြ ကသင့္ကို ႏွိပ္စက္လာလိမ့္မယ္။ ပစၥဳပၸန္ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ အ ေကာင္းဆံုးစိတ္ထား အေကာင္းဆံုးအလုပ္ေတြနဲ႕ ေနထုိင္ပါ... ။ ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေတြ ဆိုက္ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္...။ ဒါက လက္ေဆာင္မြန္ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္...။ (၆) ဘဝရဲ့ စမ္းသပ္ခ်က္တုိင္းက ပိုမိုေကာင္းမြန္လာေစသလို ပုိျပီးခါးသီးသြားေစႏုိင္တာလည္း ရွိတတ္တာကို ေမ့မထားပါနဲဲဲ႕ ။ ႀကံဳေတြ႔ရတဲ့ ျပႆနာတိုင္းဟာ အေတြ႕အၾကံဳေကာင္းကို တည္ေဆာက္ေပးနိုင္ သလို အမွားအျဖစ္လည္း သင့္ ကို ခ်ိဳးဖ်က္ႏုိင္ ပါတယ္...။ ဒူးေထာက္မလား ဆက္ေလ်ွာက္မလား ဆုိတာကေတာ့ သင့္ေရြးခ်ယ္မႈအေပၚမွာပဲ မူတည္ေနပါတယ္...။ (၇) လွေသာတဲ့အရာတုိင္းဟာ အၿမဲတမ္းမေကာင္းနိုင္ေပမယ့္ ေကာင္းတဲ့အရာတိုင္းကေတာ့ အျမဲတမ္းလွေနပါတယ္...။ ေျပာရရင္ လွတာထက္ ေကာင္းတာကို ဦးစားေပးဖို႕ပါ။ (၈) ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ သင့္ကိုခ်စ္ဖြယ္ေသာ အရာေတြကို ယူေဆာင္ေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ .. အၿမဲေပ်ာ္ရႊင္ေနရေအာင္ တတ္ႏုိင္သမွ် ႀကိဳးစားသင့္တယ္...။ အနည္းဆံုးေတာ့…… ျပံဳးလိုက္ပါ။ credit _

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2YPSUEL

တိုေတာင္းလွတ့ဲ ဘဝ ေလးမွာ *********************** ( ၁) စိတ္ေကာင္းထားပါ။ စိတ္ေကာင္းရွိသူတိုင္းဟာ လွေနပါတယ္။ ဘာမွမပိုင္ရင္ေတာင္ ဒီတစ္ခုကိုေတာ့ ပိုင္ေအာင္ လုပ္သင့္တယ္……။ (၂) ေဒါသနဲ႔ ေဝးေဝးေနပါ..။ ေဒါသက နာက်င္ မွဳ႕ေတြေပးလို႕ပါ။ သင့္ ကိုယ္ တိုင္ ကိုေရာ ပတ္ဝန္းက်င္ ကိုေရာေပါ့။ ၁ မိနစ္ ေဒါသထြက္ ရတိုင္း စကၠန္႔ ၆ဝ စာ ေပ်ွာ္ရႊင္မႈေတြ ဆံုးရွံဳးသြားရတာကို မေမ့ပါနဲ႕။ (၃) ကိုယ္က မွန္ေနတယ္ဆုိရင္ စိတ္ဆုိးေနစရာမလိုပါ……။ တကယ္လို႔ ကိုယ့္ဘက္က မွားေနတယ္ဆုိရင္လည္း ကိုယ္က ဘာမွစိတ္ဆုိးပိုင္ခြင့္မရွိတာကို နားလည္လိုက္ပါ……။ (၄) မိသားစုဝင္ေတြအေပၚ သည္းခံျခင္းဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ေဖာ္ညႊန္းတယ္...။ တျခားသူေတြအေပၚ သည္းခံျခင္းဟာ ေလးစားမႈကို ေဖာ္ညႊန္းတယ္...။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သည္းခံနိုင္ ျခင္းဟာ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ ရွိတာကိုေဖာ္ညႊန္းတယ္...။ အေျခအေနေတြကို အလိုက္သင့္ သည္းခံျခင္းဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး အရည္အခ်င္းကို ေဖာ္ညႊန္းတယ္...။ (၅) အတိတ္အေၾကာင္းကုိ သိပ္မေတြးပါနဲ႔... ။ မ်က္ရည္ေတြပဲ က်လာရင္ ကိုယ္ပဲ ဝမ္းနည္းရမယ္ေလ…။ . အနာဂတ္အေၾကာင္းကို သိပ္မေတြးပါနဲ႔..။ စုိးရိမ္ေၾကာက္ရြ႔ံမႈေတြ အားငယ္မွဳ႕ ေတြ ကသင့္ကို ႏွိပ္စက္လာလိမ့္မယ္။ ပစၥဳပၸန္ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ အ ေကာင္းဆံုးစိတ္ထား အေကာင္းဆံုးအလုပ္ေတြနဲ႕ ေနထုိင္ပါ... ။ ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေတြ ဆိုက္ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္...။ ဒါက လက္ေဆာင္မြန္ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္...။ (၆) ဘဝရဲ့ စမ္းသပ္ခ်က္တုိင္းက ပိုမိုေကာင္းမြန္လာေစသလို ပုိျပီးခါးသီးသြားေစႏုိင္တာလည္း ရွိတတ္တာကို ေမ့မထားပါနဲဲဲ႕ ။ ႀကံဳေတြ႔ရတဲ့ ျပႆနာတိုင္းဟာ အေတြ႕အၾကံဳေကာင္းကို တည္ေဆာက္ေပးနိုင္ သလို အမွားအျဖစ္လည္း သင့္ ကို ခ်ိဳးဖ်က္ႏုိင္ ပါတယ္...။ ဒူးေထာက္မလား ဆက္ေလ်ွာက္မလား ဆုိတာကေတာ့ သင့္ေရြးခ်ယ္မႈအေပၚမွာပဲ မူတည္ေနပါတယ္...။ (၇) လွေသာတဲ့အရာတုိင္းဟာ အၿမဲတမ္းမေကာင္းနိုင္ေပမယ့္ ေကာင္းတဲ့အရာတိုင္းကေတာ့ အျမဲတမ္းလွေနပါတယ္...။ ေျပာရရင္ လွတာထက္ ေကာင္းတာကို ဦးစားေပးဖို႕ပါ။ (၈) ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ သင့္ကိုခ်စ္ဖြယ္ေသာ အရာေတြကို ယူေဆာင္ေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ .. အၿမဲေပ်ာ္ရႊင္ေနရေအာင္ တတ္ႏုိင္သမွ် ႀကိဳးစားသင့္တယ္...။ အနည္းဆံုးေတာ့…… ျပံဳးလိုက္ပါ။ credit _

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2YPSUEL

အေပါင္းအသင္းဆုိတာ.... 🌷🌷🌷🌷🌷🌷 🌷အေပါင္းအသင္း ဆုိတာ..! ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ၊ ႐ုပ္ဆုိး႐ုပ္လွဖုိ႔ မလုိပါဘူး။ အဓိကလုိအပ္ခ်က္က ႐ုိးသားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ 🌷အေပါင္းအသင္း ဆုိတာ..! ရာထူးဂုဏ္ေတြ ၊ ပညာတတ္တာမတတ္တာ မလုိပါဘူး။ အဓိကလုိအပ္ခ်က္က ကုိယ္က်င့္တရား ေကာင္းဖုိ႔လုိပါတယ္။ 🌷အေပါင္းအသင္း ဆုိတာ..! ကုိယ္လုိအပ္ေနခ်ိန္မွာ ကူညီခ်င္မွ ကူညီႏူိင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သစၥာ႐ွိဖုိ႔ေတာ့လုိတယ္။ 🌷အေပါင္းအသင္းဆုိတာ...! လူမ်ဳိး ၊ ဘာသာ သာသနာ တူဖုိ႔မလုိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ခ်င္းတူဖုိ႔ေတာ့ လုိပါတယ္။ 🌷အေပါင္းအသင္း ဆုိတာ...! ကုိယ္ဝမ္းနည္းေနခ်ိန္မွာ မေထြးေပြ႔ႏူိင္ရင္ေတာင္ မေလွာင္ေျပာင္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ 🌷အေပါင္းအသင္းဆုိတာ..! လုိရင္တစ္မ်ဳိး မလုိရင္တစ္မ်ဳိး မျဖစ္သင့္ဘဲ မ်က္ရည္သုတ္ေပးတဲ့ လက္တစ္ေခ်ာင္းမျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ မၾကာမၾကာ ေပၚလာတတ္တဲ့ ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ေတာ့ ျဖစ္ဖုိ႔လုိတယ္။ 🌷အေပါင္းအသင္းဆုိတာ...! တကယ္ကုိ စိတ္ရင္းနဲ႔ ေပါင္းသင္းရင္ ဘုရားကေပးတဲ့ ဆုလာဘ္တစ္ခုလုိ႔ေျပာလုိ႔ရေအာင္ တန္ဖုိးႀကီးလြန္းလွပါတယ္။ ေလးစားစြာျဖင့္ ♥ ♥ ♥ ဇင္းနစ္​ မေကြး

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2OEUl4T

အေပါင္းအသင္းဆုိတာ.... 🌷🌷🌷🌷🌷🌷 🌷အေပါင္းအသင္း ဆုိတာ..! ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ၊ ႐ုပ္ဆုိး႐ုပ္လွဖုိ႔ မလုိပါဘူး။ အဓိကလုိအပ္ခ်က္က ႐ုိးသားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ 🌷အေပါင္းအသင္း ဆုိတာ..! ရာထူးဂုဏ္ေတြ ၊ ပညာတတ္တာမတတ္တာ မလုိပါဘူး။ အဓိကလုိအပ္ခ်က္က ကုိယ္က်င့္တရား ေကာင္းဖုိ႔လုိပါတယ္။ 🌷အေပါင္းအသင္း ဆုိတာ..! ကုိယ္လုိအပ္ေနခ်ိန္မွာ ကူညီခ်င္မွ ကူညီႏူိင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သစၥာ႐ွိဖုိ႔ေတာ့လုိတယ္။ 🌷အေပါင္းအသင္းဆုိတာ...! လူမ်ဳိး ၊ ဘာသာ သာသနာ တူဖုိ႔မလုိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ခ်င္းတူဖုိ႔ေတာ့ လုိပါတယ္။ 🌷အေပါင္းအသင္း ဆုိတာ...! ကုိယ္ဝမ္းနည္းေနခ်ိန္မွာ မေထြးေပြ႔ႏူိင္ရင္ေတာင္ မေလွာင္ေျပာင္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ 🌷အေပါင္းအသင္းဆုိတာ..! လုိရင္တစ္မ်ဳိး မလုိရင္တစ္မ်ဳိး မျဖစ္သင့္ဘဲ မ်က္ရည္သုတ္ေပးတဲ့ လက္တစ္ေခ်ာင္းမျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ မၾကာမၾကာ ေပၚလာတတ္တဲ့ ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ေတာ့ ျဖစ္ဖုိ႔လုိတယ္။ 🌷အေပါင္းအသင္းဆုိတာ...! တကယ္ကုိ စိတ္ရင္းနဲ႔ ေပါင္းသင္းရင္ ဘုရားကေပးတဲ့ ဆုလာဘ္တစ္ခုလုိ႔ေျပာလုိ႔ရေအာင္ တန္ဖုိးႀကီးလြန္းလွပါတယ္။ ေလးစားစြာျဖင့္ ♥ ♥ ♥ ဇင္းနစ္​ မေကြး

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2OEUl4T

ကိိုယ့္ဘဝကို ေပ်ာ္ေအာင္ထားႏိုင္တဲ့သူဟာ အေတာ္ဆုံးလူသားပါ ။ ကိုယ့္ရဲ႕ဆိုးတဲ့စိတ္ကို အႏိုင္ယူႏိုင္တဲ့သူဟာ ရဲရင့္တဲ့ လူသားပါ....။ ကိုယ့္ဘဝကို သန္႔ရွင္းေအာင္ထားတဲ့သူဟာ ေလးစားစရာ လူသားပါ ။ ကိုယ့္ဘဝကို ကယ္တင္ႏိုင္တဲ့သူဟာ ၾကည္ညိဳစရာ လူသားပါ ။ (သာရ ေဂဝသီ) 🙏🙏🙏 🙏ဓမၼမိတ္​​ေဆြမ်ား ​ေကာင္​းက်ိဳးတရား တိုးပြားၾကပါ​ေစ🙏

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2MJ8hIx

ကိိုယ့္ဘဝကို ေပ်ာ္ေအာင္ထားႏိုင္တဲ့သူဟာ အေတာ္ဆုံးလူသားပါ ။ ကိုယ့္ရဲ႕ဆိုးတဲ့စိတ္ကို အႏိုင္ယူႏိုင္တဲ့သူဟာ ရဲရင့္တဲ့ လူသားပါ....။ ကိုယ့္ဘဝကို သန္႔ရွင္းေအာင္ထားတဲ့သူဟာ ေလးစားစရာ လူသားပါ ။ ကိုယ့္ဘဝကို ကယ္တင္ႏိုင္တဲ့သူဟာ ၾကည္ညိဳစရာ လူသားပါ ။ (သာရ ေဂဝသီ) 🙏🙏🙏 🙏ဓမၼမိတ္​​ေဆြမ်ား ​ေကာင္​းက်ိဳးတရား တိုးပြားၾကပါ​ေစ🙏

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2MJ8hIx

အခက္ခဲေတြ႕ေသာ္လည္းမေလ်ာ့ရာ လံုလဝီရိယ၊ဇြဲမေလ်ာ့မွ ေအာင္ျမင္ 🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷 ၀ဏၰပထဇာတ္ 🌷🌷🌷 ဧကကနိပါတ္/ အပဏၰက၀ဂ္ (မပ်င္းမရိေသာသူသည္ စိတ္ႏွလံုး၏ ၿငိမ္းေအးျခင္းကို ရေၾကာင္း) နတ္ႏွင့္တကြေသာ ေလာကကို ဆံုးမေတာ္မူတတ္ေသာ သဗၺညဳျမတ္စြာဘုရားသည္ သာ၀တၳိျပည္မြန္၊ ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူစဥ္ လံု႔လ၀ီရိယ ေလွ်ာ့ေသာ ရဟန္းတစ္ပါးကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေဟာေတာ္မူ၏။ . ပစၥဳပၸန္၀တၳဳ 🌷🌷🌷 ဘုန္းေတာ္ႀကီးျမတ္ေတာ္မူေသာ ဘဂ၀ါဘုရားရွင္သည္ သာ၀တၳိျပည္မြန္၊ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ၌ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူစဥ္ သာ၀တၳိျပည္သား အမ်ဳိးသားတစ္ဦးသည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းသို႔သြားကာ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္ကို နာရ၍ ၾကည္ညိဳေသာစိတ္ျဖစ္ကာ ကာမဂုဏ္၏ အျပစ္ကို ျမင္ေလေတာ့၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ရဟန္းျပဳကာ ပၪၥင္းဘ၀ျဖင့္ ငါးႏွစ္လြန္ေသာအခါ မာတိကာႏွစ္ေစာင္ကို သင္ၾကားေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ၀ိပႆနာကို သင္ၾကားေလ့က်င့္၍ ျမတ္စြာဘုရားထံ၌ မိမိအလိုရိွရာ ကမၼ႒ာန္းကို ယူ၍ ေတာအုပ္တစ္ခုသို႔ သြားေရာက္ကာ ၀ါတြင္းသံုးလပတ္လံုး ကမၼ႒ာန္း အားထုတ္ေလ၏။ ထိုသို႔ အားထုတ္ေသာ္လည္း မဂ္ဖိုလ္ အရိပ္အေရာင္မွ်ကို၎၊ နိမိတ္မွ်ကို၎ မျဖစ္။ ထိုအခါ ထိုရဟန္းသည္ ဤသို႔ ႀကံစည္မိေလေတာ့၏ - ``ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ တရားအားထုတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ေလးပါးကို ေဟာေတာ္မူခဲ့၏။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားအနက္တြင္ ငါသည္ တရားမရႏိုင္ေသာ #ပဒပရမပဂၢိဳလ္ သာလွ်င္ ျဖစ္ရမည္။ ငါသည္ မဂ္ဖိုလ္ႏွင့္ မထိုက္ေသာ ပုဂၢဳိလ္သာလွ်င္ ျဖစ္ရမည္၊ ငါ့ကိုယ္၌ မဂ္ဖိုလ္တို႔ အရိပ္အေရာင္မွ်ပင္ မထင္၊ မျမင္၍ ဤေတာ၌ ဆက္လက္ေနထိုင္ျခင္းက အခ်ည္းႏွီးသာလွ်င္ ျဖစ္ေပေတာ့သည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ မဂ္ဖိုလ္ မရႏိုင္မည့္အတူတူ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ထံသို႔ ျပန္ကာ ဘုရားရွင္၏ သာယာလွေသာ အသံေတာ္ျဖင့္ ေဟာေတာ္မူအပ္ေသာ တရားေတာ္တို႔ကိုသာ နာယူ၍သာ သီတင္းသံုးေနေတာ့မည္´´ ဟု ႀကံစည္ကာ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ျပန္လာေလေတာ့၏။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ အေဆြခင္ပြန္း၊ သီတင္းသံုးေဖာ္မ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ရဟန္းတို႔က ျမင္ေလေသာ္- `` ငါ့ရွင္..၊ သင္သည္ ဘုရားထံ၌ ကမၼ႒ာန္းေတာင္းကာ ရဟန္းတရားကို အားထုတ္အံ့ဟု ေတာသို႔ သြား၏။ ယခုအခါ သင္သည္ ျပန္ေရာက္လာကာ အေႁခြအရံ အေပါင္းအေဖာ္တို႔ႏွင့္ ေမြ႕ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပါးေနေလ၏။ သင္၏ ရဟန္းကိစၥ ၿပီးခဲ့ၿပီလား၊ က်င့္စရာ မရိွေတာ့ၿပီလား´´ ဟု ဆိုၾကကုန္ေလ၏။ ``ငါ့ရွင္တို႔..၊ ငါသည္ မဂ္၊ ဖိုလ္တို႔ မရခဲ့ပါ။ ငါသည္ မကၽြတ္ထိုက္ေသာ သတၱ၀ါသာျဖစ္ရမည္ဟု ေတြးထင္မိေသာေၾကာင့္ ၀ီရိယကို ေလွ်ာ့၍ ျပန္လာခဲ့ပါသည္´´ ``ငါ့ရွင္..၊ သင္သည္ ၿမဲၿမံေသာ ၀ီရိယရိွေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္၌ ရဟန္းျပဳၿပီးခါမွ ၀ီရိယကို လႊတ္သျဖင့္ သင္သည္ မသင့္မေလ်ာ္သည္ကို ျပဳသည္။ လာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ သင့္အား ေခၚေဆာင္ကာ သင့္အျဖစ္ကို ျပသမည္´´ ဟု ထိုရဟန္းေခၚကို ျမတ္စြာဘုရား အထံေတာ္သို႔ ေခၚေဆာင္သြားၾကေလ၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ထိုရဟန္းကို ျမင္၍ - ``ရဟန္းတို႔..၊ သင္တို႔သည္ အလိုမရိွေသာ ရဟန္းကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ငါ့ထံ ေဆာင္ယူခဲ့ၾကသနည္း၊ ဤရဟန္းသည္ အဘယ္သို႔ ျပဳမူသနည္း´´ ``အရွင္ဘုရား..၊ ဤရဟန္းသည္ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ ထြက္ေျမာက္ေစတတ္ေသာ သာသနာေတာ္၌ ရဟန္းျပဳၿပီး ရဟန္းတရားကို က်င့္လ်က္ဆဲပင္ ၀ီရိယကို ေလွ်ာ့၍ ျပန္လာခဲ့သည္´´ ဟု ေလွ်ာက္တင္ၾကေလသည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက- ``ရဟန္း..၊ သင္သည္ ၀ီရိယကို ေလွ်ာ့လိုက္သည္ဟူသည္ မွန္သလား´´ ``အရွင္ဘုရား..၊ မွန္ပါသည္´´ ``ရဟန္း.. ၊ သင္သည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ၀ီရိယကို ေလွ်ာ့ရသနည္း၊ သင္သည္ ေရွး၌လည္း ၀ီရိယရိွသူ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္ မဟုတ္လား၊ သဲကႏၲာရတစ္ခု၏ အလယ္တြင္ သင္၏ ၀ီရိယကို အမွီျပဳ၍ လွည္းငါးရာတို႔ရိွ လူႏွင့္ ႏြားအေပါင္းတို႔သည္ ေသာက္ေရကို ရရိွေသာက္သံုးၾကရ၍ အသက္ခ်မ္းသာခဲ့ၾကဖူးၿပီ၊ ယခုအခါ သင္သည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ၀ီရိယကို ေလွ်ာ့သနည္း´´ ထိုအခါ ရဟန္းတို႔ကား ထိုအတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းအား ေဆာင္ေတာ္မူပါရန္ ေတာင္းပန္ၾက၍ ဘဂ၀ါဘုရားရွင္သည္ ဤ ``၀ဏၰပထဇာတ္´´ မည္ေသာ အတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းကို ေဆာင္ေတာ္မူေလသည္။ အတိတ္၀တၳဳ 🌷🌷🌷 လြန္ေလၿပီးေသာအခါ ကာသိတိုင္း၊ ဗာရာဏသီျပည္၌ ျဗဟၼဒတ္မည္ေသာ မင္းသည္ မင္းျပဳ၏။ ထိုအခါ ဘုရားေလာင္းသည္ လွည္းကုန္သည္ အမ်ဳိး၌ျဖစ္၍ အစဥ္သျဖင့္ အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ လွည္းငါးရာတို႔ျဖင့္ ကုန္သြယ္ေလ၏။ တခါေသာ္ ထိုဘုရားေလာင္း လွည္းကုန္သည္သည္ ငါးဆယ့္ကိုး ယူဇနာရိွေသာ သဲကႏၲာရကို သြားေလေတာ့၏။ ထိုသဲကႏၲာရရိွ သဲတို႔သည္ အလြန္တရား ႏူးညံ့လွ၏။ လက္ျဖင့္ဆုပ္ကာ ယူၾကည့္လိုက္လွ်င္ သဲတို႔သည္ ႏူးညံ့လြန္းသည္ျဖစ္၍ လက္၌ မက်န္ရစ္ေပ။ ထိုကႏၲာရႀကီးသည္ ေနထြက္သည့္ အခ်ိန္မွစ၍ မီးက်ီးခဲကဲ့သို႔ ပူျပင္း၏၊ ျဖတ္သန္းသြားလာဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုသဲကႏၲာရ၌ ခရီးသြားသူတို႔သည္ ထင္း၊ ေရ၊ ဆန္၊ ဆီစသည့္ ရိကၡာတို႔ကို လွည္းတို႔ျဖင့္ တင္ေဆာင္ကာ ညည့္အခါမ်ား၌သာ သြားၾကသည္။ အ႐ုဏ္တက္ေသာအခါ တြင္ လွည္းတို႔ကို လွည့္ကာ အထက္၌ အမိုးအကာ စသည္တို႔ ေဆာက္လုပ္၍ အာဟာရကိစၥကို ေစာေစာစီးစီး ၿပီးစီးေအာင္ ျပဳလုပ္ၾကကာ အရိပ္ေအာက္၌ တစ္ေနကုန္ေနၾကရလ်က္ ေန၀င္ေသာအခါ၌ ညစာကို စားသံုးၾကကာ ေနေအးေသာအခါ လွည္းတို႔ကို ႏြားမ်ားတပ္၍ ခရီးဆက္ၾကရေလ၏။ ကႏၲာရ၌ ခရီးသြားရျခင္းသည္ ပင္လယ္သမုဒၵရာ၌ ခရီးသြားရျခင္းႏွင့္ မ်ားစြာ တူေလ၏။ နကၡတ္တာရာမ်ားကို ၾကည့္႐ႈ၍ ခရီးသြားၾကရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ လွည္းမွဴးသည္ သမုဒၵရာခရီးတို႔၌ ၾကယ္နကၡတ္ၾကည့္တတ္ေသာ သူတစ္ဦးအား ခရီးလမ္းျပအျဖစ္ ေခၚေဆာင္လာခဲ့၏။ ထိုသူ၏ လမ္းျပမႈျဖင့္ လွည္းတို႔သည္ ေန႔အခါနား၍ ညည့္အခါ ခရီးဆက္ၾကသည့္အခါ ငါးဆယ့္ကိုး ယူဇနာအကြာအေ၀းသို႔ ေရာက္ေလေသာ္ ယခုတစ္ညည့္ သြားလွ်င္ သဲကႏၲာရမွ လြတ္ေျမာက္ေတာ့မည္ဟု အႀကံျဖစ္ကာ တင္ေဆာင္လာေသာ စားနပ္ရိကၡာတို႔ကို အကုန္အစင္ သံုးစြဲၾကကာ ညစာစားၿပီးသည္ႏွင့္ ခရီးဆက္ၾကေလေတာ့၏။ ၾကယ္ၾကည့္၍ လမ္းျပသူသည္ ေရွ႕ဆံုးလွည္း၌ အိပ္ရာေနရာကို ခင္း၍ ေကာင္းကင္က ၾကယ္တို႔ကိုၾကည့္လ်က္ လမ္းညႊန္ေပးလိုက္၊ အိပ္လိုက္ျဖင့္ လိုက္ပါလာေလသည္။ ထိုလမ္းျပသည္ ကာလၾကာရွည္စြာ မအိပ္ခဲ့ရ၍ ပင္ပန္းလွသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အိပ္ေမာက်သြားေလေတာ့၏။ ထိုအခါ ခရီးလွည္းယာဥ္တန္းႀကီးသည္ လာခဲ့ေသာ လမ္းအတိုင္းပင္ ျပန္လွည့္၍ ခရီးဆက္မိလ်က္သား ျဖစ္ေနေတာ့၏။ ႏြားတို႔သည္ တစ္ညည့္လံုး ခရီးသြားၾက၏။ အ႐ုဏ္တက္ေသာအခါ လမ္းျပသည္ အိပ္ရာမွ ႏိုးလွ်င္ႏိုးခ်င္း နကၡတ္ကိုၾကည့္ၿပီး- ``လွည္းတို႔ ျပန္လွည့္ၾက၊ ျပန္လွည့္ၾက´´ ဟူ၍ ဆိုေလေတာ့၏။ ထိုအခါ လွည္းတို႔ကို ျပန္လွည့္ေနသည့္အတြင္းပင္ ေနထြက္လာေလေတာ့၏။ ထိုအခါ လွည္းေပၚရိွလူတို႔သည္ ယမန္ေန႔က စခန္းခ်ခဲ့ေသာ ေနရာသို႔ ျပန္ေရာက္ေနသည္ကို သတိျပဳမိၾကေလေတာ့၏။ ``ထင္း၊ ေရ၊ ဆန္၊ ဆီ စသည္တို႔လည္း ကုန္ၿပီ၊ ငါတို႔ ေသဆံုးပ်က္စီးၾကရေတာ့မည္´´ဟု စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကကာ လွည္းတို႔မွ ႏြားတို႔ကို ခၽြတ္ကာ အထက္၌ အမိုးအကာတို႔ကို ေဆာက္လုပ္၍ အရိပ္တို႔၌ စိုးရိမ္ေသာကမ်ားျဖင့္ အိပ္ၾကေလေတာ့၏။ ထိုအခါ ဘုရားေလာင္းလွည္းမွဴးက - ``ငါသည္ ငါ့၀ီရိယကို ေလွ်ာ့လိုက္လွ်င္ ႏြားႏွင့္ လူအားလံုး ေသဆံုးပ်က္စီးၾကရလိမ့္မည္´´ ဟု ဆင္ျခင္မိကာ နံနက္ေစာေစာ အေအးဓာတ္မကုန္ေသးခင္ကပင္ ၀န္းက်င္အႏွံ႔ လွည့္လည္သြားလာ စူးစမ္းလ်က္ တစ္ေနရာသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေနဇာျမက္စုကို ျမင္ရေလေတာ့၏။ ဤျမက္တို႔၏ ေအာက္၌ ေရစိုသျဖင့္ ဤျမက္တို႔ ေပါက္သည္ ျဖစ္ရမည္ဟု ႀကံစည္မိကာ ေပါက္တူးစသည္တို႔ကို ယူငင္ေစကာ လွည္းသမားတို႔အား ထိုေနရာကို တူးေစေလ၏။ လွည္းသမားတို႔လည္း ႀကိဳးစားပမ္းစား တူးၾကေလေသာအခါ အေတာင္ေျခာက္ဆယ္ အနက္သို႔ပင္ တူးမိေလ၏။ ဆက္လက္တူးဆြၾကသည့္အခါ ေအာက္တြင္ရိွေသာ ေက်ာက္ဖ်ာကို ေပါက္တူးျဖင့္ ခတ္မိၾကေလသည္။ ထိုအခါ ေအာက္တြင္ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီး ခံ၍ေနသည္ဟု စိတ္ပ်က္ကာ ၀ီရိယေလွ်ာ့ၾကေလ၏။ ဘုရားေလာင္းသည္ကား ဤေက်ာက္ဖ်ာေအာက္၌ ေရရိွသည္ ျဖစ္ရမည္ဟု ဆင္ျခင္မိ၍ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးေပၚသို႔ ဆင္းသက္ကာ အသာအယာ နားစြင့္သည္ရိွေသာ္ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးေအာက္၌ ေရစီးသံကို ၾကားရေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ အေပၚသို႔ျပန္တက္၍ ဘုရားေလာင္း၏ အလုပ္အေကၽြးငယ္ကို ေခၚ၍ ဤသို႔ ဆိုေလ၏- ``အေမာင္..၊ သင္သည္ ၀ီရိယကို ေလွ်ာ့လိုက္လွ်င္ ငါတို႔အားလံုး အသက္ဆံုး႐ႈံးရေတာ့မည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ၀ီရိယကို မေလွ်ာ့ဘဲ သံတူကို ယူ၍ တြင္းထဲသို႔ ဆင္းကာ ထိုေက်ာက္ဖ်ာႀကီးအား ထုႏွက္ေပေတာ့´´ ထိုအလုပ္အေကၽြးငယ္သည္လည္း ``ေကာင္းပါၿပီ´´ ဟု ၀န္ခံကာ ေအာက္သို႔ဆင္း၍ မေလွ်ာ့ေသာ ၀ီရိယျဖင့္ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးကို ထုႏွက္ေလေတာ့၏။ မၾကာမီပင္ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီး၏ အလယ္၌ က်ဳိးကာ ေအာက္သို႔ ေလွ်ာက်ေလေသာအခါ ေအာက္တြင္စီးေနေသာ ေရယဥ္ေၾကာကို ဖိမိသည္ႏွင့္ ထန္းပင္၏ လုံးပတ္ပမာဏရိွေသာ ေရေၾကာင္းႀကီးသည္ အထက္သို႔ ပန္းထြက္လာေလေတာ့၏။ လွည္းကုန္သည္အားလံုးတို႔လည္း ေရကို ေသာက္သံုးၾကေလ၏။ ေရခ်ဳိးၾကေလ၏။ ထို႔ေနာက္ လွည္းရိွ အပိုျဖစ္ေသာ အစိတ္အပိုင္းမ်ားကို ခ်ဳိးဖဲ့ကာ မီးေမႊး၍ ထင္းစိုက္ၿပီးလွ်င္ ယာဂုထမင္းခ်က္စားၾကၿပီးေသာ္ ႏြားတို႔ကိုလည္း ေကၽြးေမြးၾကကုန္၏။ ေန၀င္ေသာအခါ ေရထြက္ေသာ ေနရာကို အလြယ္တကူ ရွာေတြ႕ႏိုင္ေစရန္ တံခြန္အလံစသည္တို႔ကို စိုက္ထူခဲ့ၾကၿပီးလွ်င္ အလိုရိွရာအရပ္သို႔ ခရီးဆက္ၾက ေလကုန္၏။ ထိုအရပ္၌ မိမိတို႔၏ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို ေစ်းႏႈန္း ႏွစ္ဆ၊ သံုးဆတို႔ျဖင့္ ေရာင္းခ်ခဲ့ကာ မိမိတို႔၏ ဌာနသို႔ ျပန္ၾကေလကုန္၏။ ဘဂ၀ါဘုရားရွင္သည္ ဤဓမၼေဒသနာေတာ္ကို ေဟာေတာ္မူလ်က္- `` အကိလာသုေနာ ၀ဏၰပေထ ခဏႏၲာ၊ ဥဒဂၤေဏ တတၳ ပပံ အ၀ိႏၵံဳ။ ဧ၀ံ မုနိ ၀ီရိယဗလူပပေႏၷာ၊ အကိလာသု ၀ိေႏၵ ဟဒယႆ သႏၲိ ံ ။´´ (မပ်င္းမရိေသာ လွည္းကုန္သည္တို႔သည္ သံုးေရမနီး သဲခရီး၌ တူးကုန္လတ္ေသာ္ လူတို႔၏ သြားရာ ေျမအျပင္ျဖစ္ေသာ ထိုသဲခရီး၌ ေရကို ရကုန္ၿပီ။ ထို႔အတူ ၀ီရိယတည္းဟူေသာ ဗိုလ္မွဴးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ မပ်င္းမရိေသာ ပညာရိွေသာ ရဟန္းသည္ စိတ္၏ ၿငိမ္းသည္၏ အျဖစ္ကို ျပဳတတ္ေသာ စ်ာန္၊ ၀ိပႆနာပညာ၊ အဘိညာဥ္၊ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ဟု ဆိုအပ္ေသာ အရိယာတို႔၏ တရားကို ရရာ၏။ ) >>> #မုနိသည္ အာဂါရိယမုနိ၊ အနာဂါရိယမုနိ၊ ေသကၡမုနိ၊ အေသကၡမုနိ၊ ပေစၥကမုနိ၊ မုနိမုနိ ဟူ၍ (၆)ပါး ရိွ၏။ ၁) ရအပ္ၿပီးေသာ၊ သိအပ္ၿပီးေသာ သာသနာရိွေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ အာဂါရိယမုနိ၊ ၂) ရအပ္ၿပီးေသာ၊ သိအပ္ၿပီးေသာ သာသနာရိွေသာ ရဟန္းသည္ အနာဂါရိယမုနိ၊ ၃) ေသကၡ ခုနစ္ေယာက္သည္ ေသကၡမုနိ၊ ၄) ရဟႏၲာသည္ အေသကၡမုနိ၊ ၅) ပေစၥကဗုဒၶါသည္ ပေစၥကမုနိ၊ ၆) သဗၺညဳျမတ္စြာဘုရားသည္ မုနိမုနိ။ <<< ဘဂ၀ါဘုရားရွင္သည္ ဤေဒသနာေတာ္ကို ေဟာေျပာၿပီး ဆက္လက္၍ သစၥာေလးပါး ျမတ္တရားကို ထပ္မံေဟာၾကားၿပီးသည့္အခါ ၀ီရိယေလွ်ာ့၍ ေက်ာင္းသို႔ ျပန္လာေသာ ရဟန္းသည္ ျမတ္ေသာ အရဟတၱဖိုလ္၌ တည္ေလေတာ့သတည္း။ ဇာတ္ေပါင္း ====== ဘုရားေလာင္းလွည္းကုန္သည္၏ အလုပ္အေကၽြးငယ္ = ယခုအခါ ၀ီရိယေလွ်ာ့ေသာ ရဟန္း လွည္းကုန္သည္မ်ား = ယခုအခါ တရားနာပရိသတ္ လွည္းကုန္သည္မွဴး = ဗုဒၶ။ (( ၀ီရိယသြင္း၊ ဆင္းရဲျခင္း၊ လြတ္ကင္း ခ်မ္းသာရာ)) ====== ေညာင္ကန္ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ငါးရာ့ငါးဆယ္ဇာတ္၀တၳဳအား ေခတ္စကားေျပျဖင့္ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ေရးသားပူေဇာ္ပါသည္။ Endnote ====== ပုဂၢလပညတ္၊ စတုကၠနိေဒၵသ ႏွင့္ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ စတုကၠနိပါတ္၊ ပုဂၢလ၀ဂ္ တို႔တြင္ လာေသာ တရားအားထုတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္(၄)မ်ဳိး ၁) ဥဂၣါဋိတညဴ ပုဂၢိဳလ္ ( တရားေတာ္ကို အက်ဥ္းနာ႐ံုျဖင့္ တရားရႏိုင္သည့္ပုဂၢိဳလ္) ၂) ၀ိပၪၥိတညဴ ပုဂၢိဳလ္ ( အက်ယ္နာမွသာ တရားရႏိုင္သည့္ပုဂၢိဳလ္) ၃) ေနယ်ပုဂၢိဳလ္ ( တရားကို အက်ဥ္းေရာ၊ အက်ယ္ပါ နာရမည့္အျပင္ ၀ိပႆနာအလုပ္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အားထုတ္ပါမွ တရားရႏိုင္သည့္ ပုဂၢိဳလ္) ၄) ပဒပရမပုဂၢိဳလ္ (တရားနာ၊ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ေသာ္လည္း ယခုဘ၀တြင္ မဂ္ဖိုလ္ မရႏိုင္ဘဲ ပါရမီမ်ဳိးေစ့မွ်သာ ရႏိုင္သည့္ ပုဂိၢဳလ္) မွတ္ခ်က္။ ။ ယခုအခါ ထိုပုဂၢိဳလ္(၄)မ်ဳိးအနက္ ေအာက္ဆံုး ႏွစ္မ်ဳိးသာလွ်င္ ရိွေတာ့သည္။

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Kjvsru

အခက္ခဲေတြ႕ေသာ္လည္းမေလ်ာ့ရာ လံုလဝီရိယ၊ဇြဲမေလ်ာ့မွ ေအာင္ျမင္ 🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷 ၀ဏၰပထဇာတ္ 🌷🌷🌷 ဧကကနိပါတ္/ အပဏၰက၀ဂ္ (မပ်င္းမရိေသာသူသည္ စိတ္ႏွလံုး၏ ၿငိမ္းေအးျခင္းကို ရေၾကာင္း) နတ္ႏွင့္တကြေသာ ေလာကကို ဆံုးမေတာ္မူတတ္ေသာ သဗၺညဳျမတ္စြာဘုရားသည္ သာ၀တၳိျပည္မြန္၊ ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူစဥ္ လံု႔လ၀ီရိယ ေလွ်ာ့ေသာ ရဟန္းတစ္ပါးကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေဟာေတာ္မူ၏။ . ပစၥဳပၸန္၀တၳဳ 🌷🌷🌷 ဘုန္းေတာ္ႀကီးျမတ္ေတာ္မူေသာ ဘဂ၀ါဘုရားရွင္သည္ သာ၀တၳိျပည္မြန္၊ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ၌ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူစဥ္ သာ၀တၳိျပည္သား အမ်ဳိးသားတစ္ဦးသည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းသို႔သြားကာ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္ကို နာရ၍ ၾကည္ညိဳေသာစိတ္ျဖစ္ကာ ကာမဂုဏ္၏ အျပစ္ကို ျမင္ေလေတာ့၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ရဟန္းျပဳကာ ပၪၥင္းဘ၀ျဖင့္ ငါးႏွစ္လြန္ေသာအခါ မာတိကာႏွစ္ေစာင္ကို သင္ၾကားေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ၀ိပႆနာကို သင္ၾကားေလ့က်င့္၍ ျမတ္စြာဘုရားထံ၌ မိမိအလိုရိွရာ ကမၼ႒ာန္းကို ယူ၍ ေတာအုပ္တစ္ခုသို႔ သြားေရာက္ကာ ၀ါတြင္းသံုးလပတ္လံုး ကမၼ႒ာန္း အားထုတ္ေလ၏။ ထိုသို႔ အားထုတ္ေသာ္လည္း မဂ္ဖိုလ္ အရိပ္အေရာင္မွ်ကို၎၊ နိမိတ္မွ်ကို၎ မျဖစ္။ ထိုအခါ ထိုရဟန္းသည္ ဤသို႔ ႀကံစည္မိေလေတာ့၏ - ``ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ တရားအားထုတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ေလးပါးကို ေဟာေတာ္မူခဲ့၏။ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားအနက္တြင္ ငါသည္ တရားမရႏိုင္ေသာ #ပဒပရမပဂၢိဳလ္ သာလွ်င္ ျဖစ္ရမည္။ ငါသည္ မဂ္ဖိုလ္ႏွင့္ မထိုက္ေသာ ပုဂၢဳိလ္သာလွ်င္ ျဖစ္ရမည္၊ ငါ့ကိုယ္၌ မဂ္ဖိုလ္တို႔ အရိပ္အေရာင္မွ်ပင္ မထင္၊ မျမင္၍ ဤေတာ၌ ဆက္လက္ေနထိုင္ျခင္းက အခ်ည္းႏွီးသာလွ်င္ ျဖစ္ေပေတာ့သည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ မဂ္ဖိုလ္ မရႏိုင္မည့္အတူတူ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ထံသို႔ ျပန္ကာ ဘုရားရွင္၏ သာယာလွေသာ အသံေတာ္ျဖင့္ ေဟာေတာ္မူအပ္ေသာ တရားေတာ္တို႔ကိုသာ နာယူ၍သာ သီတင္းသံုးေနေတာ့မည္´´ ဟု ႀကံစည္ကာ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ျပန္လာေလေတာ့၏။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ အေဆြခင္ပြန္း၊ သီတင္းသံုးေဖာ္မ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ရဟန္းတို႔က ျမင္ေလေသာ္- `` ငါ့ရွင္..၊ သင္သည္ ဘုရားထံ၌ ကမၼ႒ာန္းေတာင္းကာ ရဟန္းတရားကို အားထုတ္အံ့ဟု ေတာသို႔ သြား၏။ ယခုအခါ သင္သည္ ျပန္ေရာက္လာကာ အေႁခြအရံ အေပါင္းအေဖာ္တို႔ႏွင့္ ေမြ႕ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပါးေနေလ၏။ သင္၏ ရဟန္းကိစၥ ၿပီးခဲ့ၿပီလား၊ က်င့္စရာ မရိွေတာ့ၿပီလား´´ ဟု ဆိုၾကကုန္ေလ၏။ ``ငါ့ရွင္တို႔..၊ ငါသည္ မဂ္၊ ဖိုလ္တို႔ မရခဲ့ပါ။ ငါသည္ မကၽြတ္ထိုက္ေသာ သတၱ၀ါသာျဖစ္ရမည္ဟု ေတြးထင္မိေသာေၾကာင့္ ၀ီရိယကို ေလွ်ာ့၍ ျပန္လာခဲ့ပါသည္´´ ``ငါ့ရွင္..၊ သင္သည္ ၿမဲၿမံေသာ ၀ီရိယရိွေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္၌ ရဟန္းျပဳၿပီးခါမွ ၀ီရိယကို လႊတ္သျဖင့္ သင္သည္ မသင့္မေလ်ာ္သည္ကို ျပဳသည္။ လာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ သင့္အား ေခၚေဆာင္ကာ သင့္အျဖစ္ကို ျပသမည္´´ ဟု ထိုရဟန္းေခၚကို ျမတ္စြာဘုရား အထံေတာ္သို႔ ေခၚေဆာင္သြားၾကေလ၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ထိုရဟန္းကို ျမင္၍ - ``ရဟန္းတို႔..၊ သင္တို႔သည္ အလိုမရိွေသာ ရဟန္းကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ငါ့ထံ ေဆာင္ယူခဲ့ၾကသနည္း၊ ဤရဟန္းသည္ အဘယ္သို႔ ျပဳမူသနည္း´´ ``အရွင္ဘုရား..၊ ဤရဟန္းသည္ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ ထြက္ေျမာက္ေစတတ္ေသာ သာသနာေတာ္၌ ရဟန္းျပဳၿပီး ရဟန္းတရားကို က်င့္လ်က္ဆဲပင္ ၀ီရိယကို ေလွ်ာ့၍ ျပန္လာခဲ့သည္´´ ဟု ေလွ်ာက္တင္ၾကေလသည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက- ``ရဟန္း..၊ သင္သည္ ၀ီရိယကို ေလွ်ာ့လိုက္သည္ဟူသည္ မွန္သလား´´ ``အရွင္ဘုရား..၊ မွန္ပါသည္´´ ``ရဟန္း.. ၊ သင္သည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ၀ီရိယကို ေလွ်ာ့ရသနည္း၊ သင္သည္ ေရွး၌လည္း ၀ီရိယရိွသူ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္ မဟုတ္လား၊ သဲကႏၲာရတစ္ခု၏ အလယ္တြင္ သင္၏ ၀ီရိယကို အမွီျပဳ၍ လွည္းငါးရာတို႔ရိွ လူႏွင့္ ႏြားအေပါင္းတို႔သည္ ေသာက္ေရကို ရရိွေသာက္သံုးၾကရ၍ အသက္ခ်မ္းသာခဲ့ၾကဖူးၿပီ၊ ယခုအခါ သင္သည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ၀ီရိယကို ေလွ်ာ့သနည္း´´ ထိုအခါ ရဟန္းတို႔ကား ထိုအတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းအား ေဆာင္ေတာ္မူပါရန္ ေတာင္းပန္ၾက၍ ဘဂ၀ါဘုရားရွင္သည္ ဤ ``၀ဏၰပထဇာတ္´´ မည္ေသာ အတိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းကို ေဆာင္ေတာ္မူေလသည္။ အတိတ္၀တၳဳ 🌷🌷🌷 လြန္ေလၿပီးေသာအခါ ကာသိတိုင္း၊ ဗာရာဏသီျပည္၌ ျဗဟၼဒတ္မည္ေသာ မင္းသည္ မင္းျပဳ၏။ ထိုအခါ ဘုရားေလာင္းသည္ လွည္းကုန္သည္ အမ်ဳိး၌ျဖစ္၍ အစဥ္သျဖင့္ အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ လွည္းငါးရာတို႔ျဖင့္ ကုန္သြယ္ေလ၏။ တခါေသာ္ ထိုဘုရားေလာင္း လွည္းကုန္သည္သည္ ငါးဆယ့္ကိုး ယူဇနာရိွေသာ သဲကႏၲာရကို သြားေလေတာ့၏။ ထိုသဲကႏၲာရရိွ သဲတို႔သည္ အလြန္တရား ႏူးညံ့လွ၏။ လက္ျဖင့္ဆုပ္ကာ ယူၾကည့္လိုက္လွ်င္ သဲတို႔သည္ ႏူးညံ့လြန္းသည္ျဖစ္၍ လက္၌ မက်န္ရစ္ေပ။ ထိုကႏၲာရႀကီးသည္ ေနထြက္သည့္ အခ်ိန္မွစ၍ မီးက်ီးခဲကဲ့သို႔ ပူျပင္း၏၊ ျဖတ္သန္းသြားလာဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုသဲကႏၲာရ၌ ခရီးသြားသူတို႔သည္ ထင္း၊ ေရ၊ ဆန္၊ ဆီစသည့္ ရိကၡာတို႔ကို လွည္းတို႔ျဖင့္ တင္ေဆာင္ကာ ညည့္အခါမ်ား၌သာ သြားၾကသည္။ အ႐ုဏ္တက္ေသာအခါ တြင္ လွည္းတို႔ကို လွည့္ကာ အထက္၌ အမိုးအကာ စသည္တို႔ ေဆာက္လုပ္၍ အာဟာရကိစၥကို ေစာေစာစီးစီး ၿပီးစီးေအာင္ ျပဳလုပ္ၾကကာ အရိပ္ေအာက္၌ တစ္ေနကုန္ေနၾကရလ်က္ ေန၀င္ေသာအခါ၌ ညစာကို စားသံုးၾကကာ ေနေအးေသာအခါ လွည္းတို႔ကို ႏြားမ်ားတပ္၍ ခရီးဆက္ၾကရေလ၏။ ကႏၲာရ၌ ခရီးသြားရျခင္းသည္ ပင္လယ္သမုဒၵရာ၌ ခရီးသြားရျခင္းႏွင့္ မ်ားစြာ တူေလ၏။ နကၡတ္တာရာမ်ားကို ၾကည့္႐ႈ၍ ခရီးသြားၾကရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ လွည္းမွဴးသည္ သမုဒၵရာခရီးတို႔၌ ၾကယ္နကၡတ္ၾကည့္တတ္ေသာ သူတစ္ဦးအား ခရီးလမ္းျပအျဖစ္ ေခၚေဆာင္လာခဲ့၏။ ထိုသူ၏ လမ္းျပမႈျဖင့္ လွည္းတို႔သည္ ေန႔အခါနား၍ ညည့္အခါ ခရီးဆက္ၾကသည့္အခါ ငါးဆယ့္ကိုး ယူဇနာအကြာအေ၀းသို႔ ေရာက္ေလေသာ္ ယခုတစ္ညည့္ သြားလွ်င္ သဲကႏၲာရမွ လြတ္ေျမာက္ေတာ့မည္ဟု အႀကံျဖစ္ကာ တင္ေဆာင္လာေသာ စားနပ္ရိကၡာတို႔ကို အကုန္အစင္ သံုးစြဲၾကကာ ညစာစားၿပီးသည္ႏွင့္ ခရီးဆက္ၾကေလေတာ့၏။ ၾကယ္ၾကည့္၍ လမ္းျပသူသည္ ေရွ႕ဆံုးလွည္း၌ အိပ္ရာေနရာကို ခင္း၍ ေကာင္းကင္က ၾကယ္တို႔ကိုၾကည့္လ်က္ လမ္းညႊန္ေပးလိုက္၊ အိပ္လိုက္ျဖင့္ လိုက္ပါလာေလသည္။ ထိုလမ္းျပသည္ ကာလၾကာရွည္စြာ မအိပ္ခဲ့ရ၍ ပင္ပန္းလွသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အိပ္ေမာက်သြားေလေတာ့၏။ ထိုအခါ ခရီးလွည္းယာဥ္တန္းႀကီးသည္ လာခဲ့ေသာ လမ္းအတိုင္းပင္ ျပန္လွည့္၍ ခရီးဆက္မိလ်က္သား ျဖစ္ေနေတာ့၏။ ႏြားတို႔သည္ တစ္ညည့္လံုး ခရီးသြားၾက၏။ အ႐ုဏ္တက္ေသာအခါ လမ္းျပသည္ အိပ္ရာမွ ႏိုးလွ်င္ႏိုးခ်င္း နကၡတ္ကိုၾကည့္ၿပီး- ``လွည္းတို႔ ျပန္လွည့္ၾက၊ ျပန္လွည့္ၾက´´ ဟူ၍ ဆိုေလေတာ့၏။ ထိုအခါ လွည္းတို႔ကို ျပန္လွည့္ေနသည့္အတြင္းပင္ ေနထြက္လာေလေတာ့၏။ ထိုအခါ လွည္းေပၚရိွလူတို႔သည္ ယမန္ေန႔က စခန္းခ်ခဲ့ေသာ ေနရာသို႔ ျပန္ေရာက္ေနသည္ကို သတိျပဳမိၾကေလေတာ့၏။ ``ထင္း၊ ေရ၊ ဆန္၊ ဆီ စသည္တို႔လည္း ကုန္ၿပီ၊ ငါတို႔ ေသဆံုးပ်က္စီးၾကရေတာ့မည္´´ဟု စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကကာ လွည္းတို႔မွ ႏြားတို႔ကို ခၽြတ္ကာ အထက္၌ အမိုးအကာတို႔ကို ေဆာက္လုပ္၍ အရိပ္တို႔၌ စိုးရိမ္ေသာကမ်ားျဖင့္ အိပ္ၾကေလေတာ့၏။ ထိုအခါ ဘုရားေလာင္းလွည္းမွဴးက - ``ငါသည္ ငါ့၀ီရိယကို ေလွ်ာ့လိုက္လွ်င္ ႏြားႏွင့္ လူအားလံုး ေသဆံုးပ်က္စီးၾကရလိမ့္မည္´´ ဟု ဆင္ျခင္မိကာ နံနက္ေစာေစာ အေအးဓာတ္မကုန္ေသးခင္ကပင္ ၀န္းက်င္အႏွံ႔ လွည့္လည္သြားလာ စူးစမ္းလ်က္ တစ္ေနရာသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေနဇာျမက္စုကို ျမင္ရေလေတာ့၏။ ဤျမက္တို႔၏ ေအာက္၌ ေရစိုသျဖင့္ ဤျမက္တို႔ ေပါက္သည္ ျဖစ္ရမည္ဟု ႀကံစည္မိကာ ေပါက္တူးစသည္တို႔ကို ယူငင္ေစကာ လွည္းသမားတို႔အား ထိုေနရာကို တူးေစေလ၏။ လွည္းသမားတို႔လည္း ႀကိဳးစားပမ္းစား တူးၾကေလေသာအခါ အေတာင္ေျခာက္ဆယ္ အနက္သို႔ပင္ တူးမိေလ၏။ ဆက္လက္တူးဆြၾကသည့္အခါ ေအာက္တြင္ရိွေသာ ေက်ာက္ဖ်ာကို ေပါက္တူးျဖင့္ ခတ္မိၾကေလသည္။ ထိုအခါ ေအာက္တြင္ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီး ခံ၍ေနသည္ဟု စိတ္ပ်က္ကာ ၀ီရိယေလွ်ာ့ၾကေလ၏။ ဘုရားေလာင္းသည္ကား ဤေက်ာက္ဖ်ာေအာက္၌ ေရရိွသည္ ျဖစ္ရမည္ဟု ဆင္ျခင္မိ၍ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးေပၚသို႔ ဆင္းသက္ကာ အသာအယာ နားစြင့္သည္ရိွေသာ္ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးေအာက္၌ ေရစီးသံကို ၾကားရေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ အေပၚသို႔ျပန္တက္၍ ဘုရားေလာင္း၏ အလုပ္အေကၽြးငယ္ကို ေခၚ၍ ဤသို႔ ဆိုေလ၏- ``အေမာင္..၊ သင္သည္ ၀ီရိယကို ေလွ်ာ့လိုက္လွ်င္ ငါတို႔အားလံုး အသက္ဆံုး႐ႈံးရေတာ့မည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ၀ီရိယကို မေလွ်ာ့ဘဲ သံတူကို ယူ၍ တြင္းထဲသို႔ ဆင္းကာ ထိုေက်ာက္ဖ်ာႀကီးအား ထုႏွက္ေပေတာ့´´ ထိုအလုပ္အေကၽြးငယ္သည္လည္း ``ေကာင္းပါၿပီ´´ ဟု ၀န္ခံကာ ေအာက္သို႔ဆင္း၍ မေလွ်ာ့ေသာ ၀ီရိယျဖင့္ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးကို ထုႏွက္ေလေတာ့၏။ မၾကာမီပင္ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီး၏ အလယ္၌ က်ဳိးကာ ေအာက္သို႔ ေလွ်ာက်ေလေသာအခါ ေအာက္တြင္စီးေနေသာ ေရယဥ္ေၾကာကို ဖိမိသည္ႏွင့္ ထန္းပင္၏ လုံးပတ္ပမာဏရိွေသာ ေရေၾကာင္းႀကီးသည္ အထက္သို႔ ပန္းထြက္လာေလေတာ့၏။ လွည္းကုန္သည္အားလံုးတို႔လည္း ေရကို ေသာက္သံုးၾကေလ၏။ ေရခ်ဳိးၾကေလ၏။ ထို႔ေနာက္ လွည္းရိွ အပိုျဖစ္ေသာ အစိတ္အပိုင္းမ်ားကို ခ်ဳိးဖဲ့ကာ မီးေမႊး၍ ထင္းစိုက္ၿပီးလွ်င္ ယာဂုထမင္းခ်က္စားၾကၿပီးေသာ္ ႏြားတို႔ကိုလည္း ေကၽြးေမြးၾကကုန္၏။ ေန၀င္ေသာအခါ ေရထြက္ေသာ ေနရာကို အလြယ္တကူ ရွာေတြ႕ႏိုင္ေစရန္ တံခြန္အလံစသည္တို႔ကို စိုက္ထူခဲ့ၾကၿပီးလွ်င္ အလိုရိွရာအရပ္သို႔ ခရီးဆက္ၾက ေလကုန္၏။ ထိုအရပ္၌ မိမိတို႔၏ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို ေစ်းႏႈန္း ႏွစ္ဆ၊ သံုးဆတို႔ျဖင့္ ေရာင္းခ်ခဲ့ကာ မိမိတို႔၏ ဌာနသို႔ ျပန္ၾကေလကုန္၏။ ဘဂ၀ါဘုရားရွင္သည္ ဤဓမၼေဒသနာေတာ္ကို ေဟာေတာ္မူလ်က္- `` အကိလာသုေနာ ၀ဏၰပေထ ခဏႏၲာ၊ ဥဒဂၤေဏ တတၳ ပပံ အ၀ိႏၵံဳ။ ဧ၀ံ မုနိ ၀ီရိယဗလူပပေႏၷာ၊ အကိလာသု ၀ိေႏၵ ဟဒယႆ သႏၲိ ံ ။´´ (မပ်င္းမရိေသာ လွည္းကုန္သည္တို႔သည္ သံုးေရမနီး သဲခရီး၌ တူးကုန္လတ္ေသာ္ လူတို႔၏ သြားရာ ေျမအျပင္ျဖစ္ေသာ ထိုသဲခရီး၌ ေရကို ရကုန္ၿပီ။ ထို႔အတူ ၀ီရိယတည္းဟူေသာ ဗိုလ္မွဴးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ မပ်င္းမရိေသာ ပညာရိွေသာ ရဟန္းသည္ စိတ္၏ ၿငိမ္းသည္၏ အျဖစ္ကို ျပဳတတ္ေသာ စ်ာန္၊ ၀ိပႆနာပညာ၊ အဘိညာဥ္၊ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ဟု ဆိုအပ္ေသာ အရိယာတို႔၏ တရားကို ရရာ၏။ ) >>> #မုနိသည္ အာဂါရိယမုနိ၊ အနာဂါရိယမုနိ၊ ေသကၡမုနိ၊ အေသကၡမုနိ၊ ပေစၥကမုနိ၊ မုနိမုနိ ဟူ၍ (၆)ပါး ရိွ၏။ ၁) ရအပ္ၿပီးေသာ၊ သိအပ္ၿပီးေသာ သာသနာရိွေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ အာဂါရိယမုနိ၊ ၂) ရအပ္ၿပီးေသာ၊ သိအပ္ၿပီးေသာ သာသနာရိွေသာ ရဟန္းသည္ အနာဂါရိယမုနိ၊ ၃) ေသကၡ ခုနစ္ေယာက္သည္ ေသကၡမုနိ၊ ၄) ရဟႏၲာသည္ အေသကၡမုနိ၊ ၅) ပေစၥကဗုဒၶါသည္ ပေစၥကမုနိ၊ ၆) သဗၺညဳျမတ္စြာဘုရားသည္ မုနိမုနိ။ <<< ဘဂ၀ါဘုရားရွင္သည္ ဤေဒသနာေတာ္ကို ေဟာေျပာၿပီး ဆက္လက္၍ သစၥာေလးပါး ျမတ္တရားကို ထပ္မံေဟာၾကားၿပီးသည့္အခါ ၀ီရိယေလွ်ာ့၍ ေက်ာင္းသို႔ ျပန္လာေသာ ရဟန္းသည္ ျမတ္ေသာ အရဟတၱဖိုလ္၌ တည္ေလေတာ့သတည္း။ ဇာတ္ေပါင္း ====== ဘုရားေလာင္းလွည္းကုန္သည္၏ အလုပ္အေကၽြးငယ္ = ယခုအခါ ၀ီရိယေလွ်ာ့ေသာ ရဟန္း လွည္းကုန္သည္မ်ား = ယခုအခါ တရားနာပရိသတ္ လွည္းကုန္သည္မွဴး = ဗုဒၶ။ (( ၀ီရိယသြင္း၊ ဆင္းရဲျခင္း၊ လြတ္ကင္း ခ်မ္းသာရာ)) ====== ေညာင္ကန္ဆရာေတာ္ႀကီး၏ ငါးရာ့ငါးဆယ္ဇာတ္၀တၳဳအား ေခတ္စကားေျပျဖင့္ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ေရးသားပူေဇာ္ပါသည္။ Endnote ====== ပုဂၢလပညတ္၊ စတုကၠနိေဒၵသ ႏွင့္ အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ စတုကၠနိပါတ္၊ ပုဂၢလ၀ဂ္ တို႔တြင္ လာေသာ တရားအားထုတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္(၄)မ်ဳိး ၁) ဥဂၣါဋိတညဴ ပုဂၢိဳလ္ ( တရားေတာ္ကို အက်ဥ္းနာ႐ံုျဖင့္ တရားရႏိုင္သည့္ပုဂၢိဳလ္) ၂) ၀ိပၪၥိတညဴ ပုဂၢိဳလ္ ( အက်ယ္နာမွသာ တရားရႏိုင္သည့္ပုဂၢိဳလ္) ၃) ေနယ်ပုဂၢိဳလ္ ( တရားကို အက်ဥ္းေရာ၊ အက်ယ္ပါ နာရမည့္အျပင္ ၀ိပႆနာအလုပ္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အားထုတ္ပါမွ တရားရႏိုင္သည့္ ပုဂၢိဳလ္) ၄) ပဒပရမပုဂၢိဳလ္ (တရားနာ၊ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ေသာ္လည္း ယခုဘ၀တြင္ မဂ္ဖိုလ္ မရႏိုင္ဘဲ ပါရမီမ်ဳိးေစ့မွ်သာ ရႏိုင္သည့္ ပုဂိၢဳလ္) မွတ္ခ်က္။ ။ ယခုအခါ ထိုပုဂၢိဳလ္(၄)မ်ဳိးအနက္ ေအာက္ဆံုး ႏွစ္မ်ဳိးသာလွ်င္ ရိွေတာ့သည္။

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Kjvsru

ေျခဖ်ားေတာင္ မမွီပါဘူး 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 တခ်ိဳ႕၊က လူ႔ ေတြ႐့ဲအတန္းပညာကိုသာ တန္ဖိုးထားၾကတယ္။ ရဟန္းေတာ္ေတြ႐့ဲ စာေပေတြကိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ထိ တန္ဘိုးႀကီးတယ္ ရဟန္းစားေမးပြဲေတြ ဘယ္လိုခတ္ခဲတယ္ဆိုတာ မသိၾကဘူး။ မတူေပမ့ဲ ႏိုင္းယွဥ္ျပပါ့မယ္ လူေတြ ဆယ္တန္းမွာ တဘုန္းဘုန္းက် သလို ရဟန္းေတာ္ေတြလည္း အႀကီးတန္းမွာ တဘုန္းဘုန္းပါပဲ။ လူေတြ႐့ဲခဲယဥ္တယ္ဆိုတ့ဲ ၁၀ တန္းစာ ေပဟာ ရဟန္းေတာ္ေတြ႐့ဲ အႀကီးတန္း စာေပကို ေျဖဖ်ားေတာင္မွီဘူး။ ရဟန္းေတာ္ေတြ႐့ဲ စာခ်တန္းေအာင္တယ္ ဆိုတာ လူေတြမွာ တကၠသိုလ္က က် တာ ေတြ ထက္ေတာ္လို႔ ပါ။ ရဟန္းေတာ္ေတြ႐့ဲ ဘြဲ႔ ေတာ္ေနာက္မွာ လကၤာရတို႔ ဘိဝံသ တို႔ သစအ တို႔ ဝဋံသကာ တို႔ ပါလာၿပီဆိုရင္ လူ႔ ေလာကမွာ အထင္ႀကီးေလးစားေန ၾကတ့ဲ ဆရာဝန္တို႔ အင္ဂ်င္နီယာ တို႔ ေရၾကာင္းတို႔ ကြန္ပ် ဳ တာတို႔ ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳးစားခ့ဲရတယ္ ဆိုတာ မွတ္ထားလိုက္ၾကေပေတာ့။ အဲဒီလိုေျဟလို႔ မယုံမ႐ွိနဲ႔ ဒီေန႔ ထိတႏိုင္ငံလုံးကို အဘိဝံသ အပါး ၃၀၀ ေက်ာ္ပဲေပၚထြက္ေသးတယ္။ သစအ ဆိုတာ ဒီေန႔ ထိ ရာဂဏန္းမေက်ာ္ေသးဘူး။ ဝဋံသကာ ဆိုတာကေတာ့ ဒီေန႔ထိ ကိုးပါးပဲ ေပၚထြက္ဘူးေသးတယ္။ အခု လက္႐ွိဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အပါအဝင္ပါသက္႐ွိထင္႐ွားကေတာ့ မႏၱေလး ကတပါးနဲ႔ ႏွစ္ပါ းသာက်န္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒါတႏိုင္ငံလုံးအတိုင္းအတာကို ေျဟတာပါ။ တိဗိဋကဆရာေတာ္ေတြျဖစ္ဖို႔ ကေတာ့ မေမးနဲ႔ တစ္ေန႔ ကို ခုႏွစ္နာရီႏူ န္းနဲ႔ သုံးႏွစ္ေလာက္က်က္ခ့ဲရတယ္လို႔ ေမာ္ကြၽန္းဆရာေတာ္မိန္႔ ဘူးတယ္ **ဗုဒၶကိုယ္တိုင္ သုတဗုဒၶ ဆိုၿပီး ခ်ီးက် ဳ းခ့ဲတ့ဲ ကိုယ္ေတာ္ေတြေပ့ါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဝိဋကတ္သုံးပုံေဆာင္ ေတြကို ကမၻာအံ့ၾကစရာပုဂၢိဳ လိဆိုၿပီး ကမၻာ ဂရင္းနစ္မွတ္တမ္းစာအုပ္ႀကီးထဲမွာ ေဖၚျပခ့ံခ့ဲရတယ္ေလ။ လူေတြက ပညာေလးနဲနဲတတ္တာနဲ႔ ရဟန္း ေတာ္ေတြကို အထင္ေသးလို႔ေရးေပးရတာပါ။ သူတို႔ ေျဖရတာကလည္းျမန္မာလိုမလြယ္ လုပါဘူး ပါဠိ လိုေတြေျဖရတာပါ။ ေခတ္ပညာတတ္ယုံနဲ႔နထင္ေသြးေရာက္ ေနသူေတြနားလည္ႏိုင္ပါေစ။ Credit:ဦးျမင့္ခိုင္

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2YPazIs

ေျခဖ်ားေတာင္ မမွီပါဘူး 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 တခ်ိဳ႕၊က လူ႔ ေတြ႐့ဲအတန္းပညာကိုသာ တန္ဖိုးထားၾကတယ္။ ရဟန္းေတာ္ေတြ႐့ဲ စာေပေတြကိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ထိ တန္ဘိုးႀကီးတယ္ ရဟန္းစားေမးပြဲေတြ ဘယ္လိုခတ္ခဲတယ္ဆိုတာ မသိၾကဘူး။ မတူေပမ့ဲ ႏိုင္းယွဥ္ျပပါ့မယ္ လူေတြ ဆယ္တန္းမွာ တဘုန္းဘုန္းက် သလို ရဟန္းေတာ္ေတြလည္း အႀကီးတန္းမွာ တဘုန္းဘုန္းပါပဲ။ လူေတြ႐့ဲခဲယဥ္တယ္ဆိုတ့ဲ ၁၀ တန္းစာ ေပဟာ ရဟန္းေတာ္ေတြ႐့ဲ အႀကီးတန္း စာေပကို ေျဖဖ်ားေတာင္မွီဘူး။ ရဟန္းေတာ္ေတြ႐့ဲ စာခ်တန္းေအာင္တယ္ ဆိုတာ လူေတြမွာ တကၠသိုလ္က က် တာ ေတြ ထက္ေတာ္လို႔ ပါ။ ရဟန္းေတာ္ေတြ႐့ဲ ဘြဲ႔ ေတာ္ေနာက္မွာ လကၤာရတို႔ ဘိဝံသ တို႔ သစအ တို႔ ဝဋံသကာ တို႔ ပါလာၿပီဆိုရင္ လူ႔ ေလာကမွာ အထင္ႀကီးေလးစားေန ၾကတ့ဲ ဆရာဝန္တို႔ အင္ဂ်င္နီယာ တို႔ ေရၾကာင္းတို႔ ကြန္ပ် ဳ တာတို႔ ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳးစားခ့ဲရတယ္ ဆိုတာ မွတ္ထားလိုက္ၾကေပေတာ့။ အဲဒီလိုေျဟလို႔ မယုံမ႐ွိနဲ႔ ဒီေန႔ ထိတႏိုင္ငံလုံးကို အဘိဝံသ အပါး ၃၀၀ ေက်ာ္ပဲေပၚထြက္ေသးတယ္။ သစအ ဆိုတာ ဒီေန႔ ထိ ရာဂဏန္းမေက်ာ္ေသးဘူး။ ဝဋံသကာ ဆိုတာကေတာ့ ဒီေန႔ထိ ကိုးပါးပဲ ေပၚထြက္ဘူးေသးတယ္။ အခု လက္႐ွိဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အပါအဝင္ပါသက္႐ွိထင္႐ွားကေတာ့ မႏၱေလး ကတပါးနဲ႔ ႏွစ္ပါ းသာက်န္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒါတႏိုင္ငံလုံးအတိုင္းအတာကို ေျဟတာပါ။ တိဗိဋကဆရာေတာ္ေတြျဖစ္ဖို႔ ကေတာ့ မေမးနဲ႔ တစ္ေန႔ ကို ခုႏွစ္နာရီႏူ န္းနဲ႔ သုံးႏွစ္ေလာက္က်က္ခ့ဲရတယ္လို႔ ေမာ္ကြၽန္းဆရာေတာ္မိန္႔ ဘူးတယ္ **ဗုဒၶကိုယ္တိုင္ သုတဗုဒၶ ဆိုၿပီး ခ်ီးက် ဳ းခ့ဲတ့ဲ ကိုယ္ေတာ္ေတြေပ့ါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဝိဋကတ္သုံးပုံေဆာင္ ေတြကို ကမၻာအံ့ၾကစရာပုဂၢိဳ လိဆိုၿပီး ကမၻာ ဂရင္းနစ္မွတ္တမ္းစာအုပ္ႀကီးထဲမွာ ေဖၚျပခ့ံခ့ဲရတယ္ေလ။ လူေတြက ပညာေလးနဲနဲတတ္တာနဲ႔ ရဟန္း ေတာ္ေတြကို အထင္ေသးလို႔ေရးေပးရတာပါ။ သူတို႔ ေျဖရတာကလည္းျမန္မာလိုမလြယ္ လုပါဘူး ပါဠိ လိုေတြေျဖရတာပါ။ ေခတ္ပညာတတ္ယုံနဲ႔နထင္ေသြးေရာက္ ေနသူေတြနားလည္ႏိုင္ပါေစ။ Credit:ဦးျမင့္ခိုင္

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2YPazIs

🌳 ေတြးမိတိုင္းေပ်ာ္တယ္၊၊🌳 💎 စိတ္ဓာတ္က်ျခင္း 💎 🌷🌷🌷 ကိုယ့္အရည္အခ်င္းေတြ ကိုယ့္လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ေတြ ျမင့္လာရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုႀကည္မႈ တိုးလာျပီးေတာ့ အဆင္ေျပတာ ပိုမ်ားလာမွာပါ၊၊ ဒါေႀကာင့္ စိတ္ဓာတ္ မက်ခ်င္ရင္ အရည္အခ်င္းကို အျမဲတမ္း ျမွင့္တင္ေပးပါ၊၊ 🌷🌷🌷 ေနွာင္ႀကိဳးမပါပဲ၊ ဘာမွ ျပန္ျပီး မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ အမ်ားအက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္နိုင္ရင္ အဲဒီလြတ္လပ္တဲ့ ေမတၱာဟာ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ေဆးျဖစ္ပါတယ္၊၊ ကရုဏာဟာလည္း စိတ္ရဲ႕ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အရည္အေသြးတမ်ိဳး ျဖစ္လို႔ တကယ္စစ္မွန္တဲ့ ကရုဏာ ထားနိုင္ရင္ စိတ္ရဲ႕ က်န္းမာေရးအတြက္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ပါတယ္၊၊ ကိုယ့္ေႀကာင့္ သူမ်ား ဒုကၡ မေရာက္ရေအာင္ သတိနဲ႔ ဥာဏ္နဲ႔ ထိမ္းသိမ္းမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ စိတ္ေစတနာ ျမင့္မားမႈေႀကာင့္ ကိုယ့္မွာ စိတ္ေအးခ်မ္းတယ္၊၊ သူမ်ားအဆင္ေျပေနတာ၊ ႀကီးပြားေနတာ၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနႀကတာ ျမင္ရ ႀကားရရင္ မနာလိုဝန္တိုစိတ္ မျဖစ္ဘူး၊၊ ျငဴစူေစာင္းေျမာင္းျပီး မေျပာဘူး၊၊ သူတပါးရဲ႕အဆင္ေျပမႈကို ဝမ္းသာ အားရတဲ့စိတ္ ျဖစ္တယ္၊၊ အဲဒီလို မုဒိတာစိတ္ဟာလည္း စိတ္က်မ္းမာရးအတြက္ ေဆးပါပဲ၊၊ ကိုယ္တတ္နိုင္သေလာက္ ကိုယ့္အတြက္ေကာ အမ်ားအတြက္ပါ အဆင္ေျပေအာင္ ႀကိဳးစားျပီးေတာ့ ကိုယ္မတတ္နိုင္တဲ့ အဆင္မေျပမႈေတြ ေတြ႕ရတဲ့အခါ စိတ္မညစ္ပဲ ဥပကၡာစိတ္နဲ႔ ေနနိုင္ရင္လည္း အဲဒီဥပကၡာက စိတ္အတြက္ ေဆးျဖစ္ပါတယ္၊၊ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပကၡာနဲ႔ သတိပ႒ာန္ တရားေတြကို ဘဝထဲေရာက္လာေအာင္ လုပ္နိုင္ရင္၊ က်င့္သံုးနိုင္ရင္ depression မျဖစ္ဘူး၊၊ 🌷🌷🌷 တခ်ိဳ႕လူေတြဟာ လူတေယာက္နဲ႔ အဆင္မေျပရင္ အဲဒီလူကို အဆက္ျဖတ္တယ္၊၊ ေနာက္တေယာက္နဲ႔ အဆင္မေျပရင္ အဲဒီလူကိုလည္း အဆက္ ျဖတ္တယ္၊၊ အဲဒီလို လုပ္တဲ့သူဟာ ႀကာရင္ တေယာက္တည္း ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္၊၊ ကိုယ့္ေလာကႀကီးဟာ ႀကာေလ က်ဥ္းေလ ျဖစ္လာတယ္၊၊ ေလာကႀကီးတင္မကပါဘူး စိတ္ပါ ႀကာေလ က်ဥ္းေလ ျဖစ္လာတယ္၊၊ သေဘာထားေတြ ေသးသိမ္လာတယ္၊၊ ေလာကႀကီးကို အျပစ္ျမင္လာတယ္၊ စိတ္ပ်က္လာတယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အားမရျဖစ္ျပီး အားငယ္လာတယ္၊ သိမ္ငယ္လာတယ္၊ စိတ္ဓာတ္ က်လာတယ္၊၊ သူ႔စိတ္ထဲမွာရွိတဲ့ သိနိုင္တဲ့ အင္အားေတြ၊ ေကာင္းတာကို လုပ္နိုင္တဲ့ အင္အားေတြ၊ ယံုႀကည္နိုင္တဲ့ အင္အားေတြက လုပ္ရမဲ့အလုပ္ကို မလုပ္ရတဲ့ အတြက္ေႀကာင့္ စိတ္ေရာဂါ ျဖစ္သြားတယ္၊၊ လူရဲ႕ စိတ္ဓာတ္အင္အားေတြ အသိဥာဏ္ အင္အားေတြဟာ ေကာင္းတာကို လုပ္ေနရင္ ေကာင္းတဲ့ဘက္ကို သြားေနတယ္၊၊ ေကာင္းတာကို မလုပ္ရရင္ ဆိုးတာကို လုပ္ေတာ့တာပဲ၊၊ လူဆိုတဲ့ သတၱဝါဟာ မေကာင္းမဆိုး ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ရွားတယ္၊၊ ေကာင္းရင္ေကာင္း၊ မေကာင္းရင္ေတာ့ ဆိုးေတာ့မွာပဲ၊၊ 🌷🌷🌷 စိတ္ေဝဒနာရဲ႕ အေႀကာင္းရင္းခံက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္တကယ္လိုခ်င္တာ ဘာလဲဆိုတာကို မသိတာပဲ၊၊ ကိုယ့္ personality ကိုယ့္စရုိက္ ဝါသနာနဲ႔ ကိုက္တာ ဘာလဲဆိုတာ မသိဘူး၊၊ ကိုယ့္ရဲ႕ပါရမီနဲ႔ကိုက္တာ ဘာလဲဆိုတာ မသိဘူး၊၊ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ အဆိုးကို ေတြးတိုင္း အဲဒီ အဆိုးေတြးတာကို ျမင္ေအာင္ႀကည့္ပါ၊၊ငါအခု ဘာေတြး ေနသလဲ၊ ငါ့ေတြးပံုေတြးနည္းက ဘယ္လို ေတြးပံုေတြးနည္းလဲ ဆိုတာ သတိထားျပီးႀကည့္တဲ့ အက်င့္ကို လုပ္ပါ၊၊ အဆိုးတခုခု ျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ ယံုႀကည္ထားရင္ အဲဒီ ယံုႀကည္မႈက ကိုယ့္စိတ္ကို လႊမ္းမိုးျပီးေတာ့ အဆိုး ျဖစ္လာေအာင္ ဖန္တီး ေပးတတ္တယ္၊၊ ယံုႀကည္မႈဟာ စြမ္းအား အင္မတန္ႀကီးပါတယ္၊၊ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ငါေျပာသားပဲဆိုျပီး ကိုယ့္အဆိုးေဟာကိန္းမွန္ေႀကာင္း အေထာက္အထား ျဖစ္တတ္တယ္၊၊ အဲဒါမ်ိဳးကို self-fulfilling prophecy လို႔ ေခၚတယ္၊၊ ၿကိဳတင္ ေဟာကိန္းထုတ္လို႔ ျဖစ္ရတာ၊၊ တခ်ိဳ႕ အတိတ္ေကာက္တာ နမိတ္ေကာက္တာ ဝါသနာပါတဲ့သူေတြ၊ ယံုတဲ့သူေတြဟာ တခုခု ျမင္ရႀကားရရင္ အဓိပၸါယ္ေကာက္ျပီ၊ အဆိုးအဓိပၸါယ္ ေကာက္မိရင္ စိတ္ပူျပီ၊ စိတ္ဆင္းရဲျပီ၊၊ ဘာမွ အဓိပၸါယ္မေကာက္တဲ့သူမွာ ဘာမွ ခံစားမႈ မျဖစ္ဘူး၊၊ အဲဒီလိုပဲ လူတေယာက္ရဲ႕ အမူအရာနဲ႔ စကားကို တျခားတေယာက္က အဓိပၸါယ္ ေကာက္တယ္၊၊ အဆိုးကိုမွ ပိုျပီး အဓိပၸါယ္ ေကာက္ခ်င္တဲ့သူ ဆိုရင္ေတာ့ မႀကာမႀကာ စိတ္ဆင္းရဲရမယ္၊၊ 🌷🌷🌷 ေလာကရဲ႕ သဘာဝဆိုတာ အေကာင္းလည္း ရွိတာပဲ၊ အဆိုးလဲ ရွိတာပဲ၊၊ အဆိုးျမင္တတ္တဲ့သူဟာ ဒီလို အဆိုးျမင္တာမွ သဘာဝက်တယ္လို႔ ထင္တတ္တယ္၊၊ အဆိုးျမင္တာမွ အမွန္အတိုင္း ျမင္တာလို႔ ထင္တတ္တယ္၊၊ ဘဝမွာ တခါတေလ အေကာင္းျဖစ္တာ ရွိတယ္၊ တခါတေလ အဆိုးျဖစ္တာ ရွိတယ္၊၊ ရာသီဥတု လိုပဲေပါ႔၊၊ အဆိုးျဖစ္ျပီးရင္လည္း အေကာင္း ျပန္ျဖစ္တာပဲ၊၊ တခါတေလ အဆိုးထဲက အေကာင္း ျပန္ထြက္လာတတ္ေသးတယ္၊၊ အဆိုးနဲ႔ ႀကံဳလိုက္ရလို႔ အႀကံဥာဏ္ေတြရျပီးေတာ့ ေကာင္းတာကို လုပ္နိုင္တဲ့သူ ျဖစ္သြားတယ္၊၊ အေကာင္းအဆိုး နွစ္မ်ိဳးလံုးကို နားလည္လက္ခံျပီး ခံနိုင္ရည္ရွိမွ ပိုျပီး ရင့္က်က္တဲ့သူ ျဖစ္မယ္၊၊ အဆိုးနဲ႔ လံုးဝ မႀကံဳဘူးတဲ့ သူဟာ ပိုျပီး ရင့္က်က္လာဖို႔ရာ မလြယ္ဘူး၊၊ အမွန္ေတာ့ ဘဝနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အေလးနက္ဆံုး အသိဥာဏ္ကို အဆိုးနဲ႔ ႀကံဳရျပီး ဒီအဆိုးကို ခံနိုင္ရည္ရွိျပီးေတာ့ အဆိုးထဲက အသိဥာဏ္ရျပီး လြန္ေျမာက္လာတဲ့ သူေတြကမွ ရတယ္၊၊ အဆိုးနဲ႔ မႀကံဳဘူးတဲ့သူ၊ အဆိုးထဲက အသိဥာဏ္မရတဲ့သူ၊မလြန္ေျမာက္ဘူးတဲ့ သူဟာ အသိဥာဏ္ ေလးနက္မႈကို မရနိုင္ဘူး၊၊ 🌷🌷🌷 ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္မေသးတဲ့သူဟာ ကိုယ့္ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္၊ အမွား နဲနဲပါးပါး အေသးစားေလာက္ေလးနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ပ်က္တဲ့အေတြးမ်ိဳး မေတြးဘူး၊၊ တျခားလူေတြကို ႀကည့္တဲ့အခါ အျပစ္ကို ရွာႀကည့္တတ္တဲ့သူ၊ အဆင့္အတန္းကို ႀကည့္တတ္တဲ့သူဟာ ကိုယ့္မွာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ တခုခု ရွိေနရင္ ကိုယ့္ကို လူေတြ အျပစ္တင္ေနျပီလို႔ ေတြးမယ္၊၊ ကိုယ့္မွာ ကိုယ္အထင္ႀကီးတဲ့ အဆင့္အတန္းမ်ိဳး မရွိေတာ့ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ေသးျပီး သိမ္ငယ္စိတ္ ျဖစ္မယ္၊၊ သူမ်ားကို ကိုယ္က တိုင္းတာတဲ့ အတိုင္းအတာ အတိုင္းပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျပီး တိုင္းတာရေတာ့တယ္၊၊ လူေတြကို ဂုဏ္ေတြ၊ အဆင့္ေတြ၊ ရာထူးေတြ၊ ရုပ္ရည္ေတြ၊ အသားျဖဴတာ၊ မဲတာ၊ ဘာလူမ်ိဳး ညာလူမ်ိဳး ဆိုတာေတြနဲ႔ လံုးဝ မတိုင္းတာပဲနဲ႔ စိတ္ေနသေဘာထားကိုပဲ ႀကည့္ျပီး တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့လူဆိုရင္ ကိုယ့္မွာ ဂုဏ္ေတြ အဆင့္အတန္းေတြ ရာထူးေတြ မရွိရင္လည္း စိတ္ဓာတ္ မက်ဘူး၊၊ အားမငယ္ဘူး၊၊ စိတ္ထားကို တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့သူဟာ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္၊၊ ရုပ္ကိုသိပ္တန္ဖိုး ထားတဲ့သူ၊ ေငြေႀကး၊ ဂုဏ္၊ အဆင့္အတန္း၊ ရာထူး၊ လူအထင္ႀကီးမႈ၊ ေက်ာ္ႀကားမႈ အဲဒါေတြကို သိပ္တန္ဖိုး ထားတဲ့သူဟာ ဧကန္မုခ် depression ျဖစ္မယ္၊၊ ေငြရွာနိုင္တာ တခုထဲနဲ႔ ကိုယ့္တန္ဖိုးကို တိုင္းတာရင္ စီးပြားေရး က်တာနဲ႔ စိတ္ဓာတ္က်တာဟာ ထပ္တူလို ျဖစ္ေနမယ္၊၊ 🌷🌷🌷 အခုေခတ္မွာ ပစၥည္းဂုဏ္ ရာထူးဂုဏ္ တို႔ကို ပိုမက္လာႀကတယ္၊၊ ရုပ္ဝတၱဳ ပစၥည္းကို တန္ဖိုးထားမႈကို ပိုျပီး အေရးေပးတယ္၊၊ ကိုယ့္တန္ဖိုးကို ရုပ္ရည္နဲ႔ တိုင္းတာတယ္၊ ဘြဲ႕ထူးေတြနဲ႔ တိုင္းတာတယ္၊ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းဥစၥာနဲ႔ တိုင္းတာတယ္၊ ရာထူးအဆင့္နဲ႔ တိုင္းတာတယ္၊၊ ယွဥ္ျပိဳင္မႈေတြ ပိုမ်ားလာတယ္၊ ဂုဏ္တုဂုဏ္ျပိဳင္ ပိုမ်ားလာတယ္၊၊ ကိုယ့္တန္ဖိုးကို အက်င့္စာရိတၱေကာင္းတာ၊ ေမတၱာ ကရုဏာ ထားနိုင္တာ၊ သည္းခံနိုင္တာ၊ ခြင့္လႊတ္နိုင္တာ၊ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္နိုင္တာတို႔နဲ႔ တိုင္းတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊၊ တိုင္းတာတာက ရုပ္ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ စိတ္က ပိုျပီးခံရတယ္၊၊ မတတ္နိုင္ ေလာက္ေအာင္ ျမင့္လြန္းေနတာမ်ိဳးကို မမွန္းပါနဲ႔၊၊ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ဟာ ကိုယ့္အေျခအေနနဲ႔ ကိုက္ညီဖို႔ လိုတယ္၊၊ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ကို နဲနဲခ်င္း တျဖည္းျဖည္း ျမွင့္ပါ၊၊ 🌷🌷🌷 ရသေလာက္နဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ နွလံုးသြင္းျပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ရနိုင္သေလာက္ ရေအာင္ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ ႀကိဳးစားနိုင္မွ ေနာက္ထပ္ ရလာတဲ့အခါ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္၊၊ ရသေလာက္ဆိုတာ ျပင္ပရုပ္ဝတၱဳကိုတင္ မကဘူး၊ စိတ္ပိုင္းကိုပါ ေျပာလိုတယ္၊၊ ပညာ တတ္ခ်င္တဲ့သူဟာ အခု ရသေလာက္ကို သင္ထား၊ ေလ့လာ ထားလိုက္၊၊ ေနာက္ တေျဖးေျဖး ကိုယ္တတ္ထားတာအေပၚ အေျခခံျပီးေတာ့ ထပ္ဆင့္သြားလို႔ ရတယ္၊၊ အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့သူဟာ အခု လုပ္လို႔ရတာ၊ လုပ္လို႔ ျဖစ္တာကို လုပ္ေန၊၊ အေတြ႕အႀကံဳ ရလာတဲ့အခါ ဒီထက္ အဆင့္ျမင့္တာကို တျဖည္းျဖည္း တိုးျပီး လုပ္သြားေပါ့၊၊ ဘာမွမလုပ္ပဲ ေနရင္ ဘာမွျဖစ္မလာနိုင္ဘူး၊၊ ရသေလာက္ကို ယူထား၊ ျဖစ္သေလာက္ကို လုပ္ထား၊ ျပီးမွ တိုးတက္မႈရွိေအာင္ ဆက္ျပီးႀကိဳးစားပါ၊၊ 🌷🌷🌷 လူေတြဟာ ရာခိုင္နႈန္းျပည့္ ေနရာတိုင္းမွာ ေတာ္တဲ့သူမရွိဘူး၊၊ တေနရာမွာေတာ္မယ္၊ ေနာက္တေနရာမွာ သင့္ရုံပဲ၊၊ ကိုယ္အားသန္တဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ျပီး ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ အဆင္ေျပေအာင္ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနသြားနိုင္ဖို႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္၊၊ တခါမေအာင္ျမင္ရံုနဲ႔၊ တေနရာမွာ မထူးခၽႊန္ရံုနဲ႔ ဘယ္ေနရာမွာမွ သံုးမရေတာ့ဘူး၊ ဘယ္ေတာ့မွ အဆင္မေျပနိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဘယ္ေတာ့မွ လူရာမဝင္ေတာ့ဘူးလို႔ မေတြးသင့္ဘူး၊၊ ေက်ာင္းမွာ ေျခာက္တန္းေလာက္ပဲ ေနရတဲ့ Thomas Edison ဆိုတဲ့ လူဟာ ကမၻာေက်ာ္ တီထြင္သူ သိပၸံပညာရွင္ႀကီး ျဖစ္လာတယ္၊၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲေရာက္ေအာင္ မလုပ္သင့္ဘူး၊၊ ကိုယ္မွန္းသေလာက္ ရာနႈန္းျပည့္ျဖစ္မွ၊ ကိုယ္စိတ္ကူးယဥ္ ထားသလို ျဖစ္မွလို႔ ေတြးထားရင္ ကိုယ္ တကယ္ ေတြ႕ႀကံဳရတာေတြ၊ အေျခအေနေတြ၊ လူေတြ (ဒီအထဲမွာ ကိုယ္လည္းပါတယ္) ဟာ ကိုယ္မွန္းထားတာနဲ႔ အံဝင္ဂြင္က် ျဖစ္မွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ စိတ္ဆင္းရဲရမယ္၊ စိတ္ဓာတ္က်မယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ေသးမယ္၊၊ အဲဒီေတာ့ လက္ေတြ႕မဆန္တဲ့ ျမင့္လြန္းတဲ့အဆင့္ကို မွန္းထားရင္ မမွီနိုင္ေတာ့ဘူး၊၊ ေပးရတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ အင္အားလည္း မတန္တဆကုန္မယ္၊၊ တတ္နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး၊၊ အဲသလိုဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အက်ပ္အတည္းထဲေရာက္ေအာင္၊ အျပစ္တင္စရာ မလြတ္ေအာင္၊ အကြက္ဆင္ျပီး ေခ်ာက္ခ်သလို ျဖစ္ေနျပီ၊၊ ေကာင္းေအာင္ မႀကိဳးစားရဘူးလို႔ မဆိုလိုဘူးေနာ္၊ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ လုပ္ဖို႔လိုတယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ၊၊ စိတ္ေရာဂါ အျဖစ္ခံျပီး မလုပ္သင့္ဘူး ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ေစခ်င္တယ္၊၊ 🌷🌷🌷 အတိတ္အနာဂတ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီးေတာ့ အဆိုးေတြးတာနဲျပီးေတာ့ ပစၥဳပၸန္မွာ လုပ္သင့္တာေလးေတြကို လုပ္ျပီးေတာ့ သိေနတဲ့အက်င့္ကို လုပ္ပါ၊၊ အတိတ္ကို ေတြးတဲ့အခါ သင္ခန္းစာယူတဲ့အေနနဲ႔ ေတြး၊၊ သင္ခန္းစာကိုေက်ေအာင္ ျပန္ေႏြးတဲ့အေနနဲ႔ ေတြး၊၊ ဒီအေတြ႕အႀကံဳထဲက ငါ ဘာပညာရမလဲ ဆိုတာမ်ိဳး ေတြးဖို႔လိုတယ္၊၊ အနာဂတ္ကို ေတြးတဲ့အခါလည္း အနာဂတ္မွာ အဆင္ေျပေအာင္ အခု ဘာေတြ ႀကိဳလုပ္ထားသင့္သလဲဆိုတာ ေတြးပါ၊ ႀကိဳလုပ္ထားတဲ့အက်င့္ကို လုပ္ပါ၊၊ တရားထိုင္တဲ့ အေလ့အက်င့္ ရွိေနတဲ့သူ၊ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ႀကည့္တတ္တဲ့သူ ဆိုရင္ေတာ့ တရားထိုင္လိုက္လို႔ နဲနဲ စိတ္တည္ျငိမ္လာတဲ့အခါ၊ ေအးခ်မ္းလာတဲ့အခါ၊ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန၊ မနာလို ဝန္တိုစိတ္ေတြ ကင္းေနတဲ့အခါမွာ အသိဥာဏ္ရွင္းတယ္၊ သေဘာထားမွန္တယ္၊၊ အဲဒီအခါမွာ “ငါလုပ္နိုင္သေလာက္ လုပ္မယ္၊ ျဖစ္သင့္သေလာက္ ျဖစ္မယ္၊ ဆံုးရံႈးမႈဆိုတာ မလႊဲသာ မေရွာင္သာ တခါမဟုတ္တခါ ေတြ႕ရတာပဲ၊၊ ဒီတခါ ဆံုးရံႈးတာနဲ႔ပဲ တသက္လံုး ဘာမွလုပ္လို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့ဘူး၊ ငါ အသံုးမက်ေတာ့ဘူးလို႔ ေတြးေနဖို႔ မလိုဘူး၊၊” ဆိုတဲ့ မွန္ကန္တဲ့ အျမင္ကို ျပန္ရနိုင္တယ္၊၊ အဲဒီလို အျမင္ မွန္သြားရင္ စိတ္ဓာတ္က်ေနတာထဲက ျပန္ထြက္နိုင္တယ္၊၊ တခါ အဆင္မေျပတာနဲ႔ႀကံဳရင္ ဒီအေတြ႕အႀကံဳထဲက ပညာ ယူျပီးေတာ့ ေနာက္တခါ အဆင္ေျပေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုတဲ့စိတ္မ်ိဳး ေမြးရမယ္၊၊ 🌷🌷🌷 ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ တခုခုခံစားေနရတဲ့အခါ ဘယ္လိုအေႀကာင္းအရာကို ဘယ္လို ရႈေထာင့္ကေန ေတြးေနသလဲ ဆိုတာကို သတိထားျပီးႀကည့္တဲ့ အေလ့အက်င့္ကို လုပ္ပါ၊၊ အေတြးေႀကာင့္ ဝမ္းသာ၊ ဝမ္းနဲ ျဖစ္တယ္၊၊ အေတြးေႀကာင့္ အားငယ္တာ၊ စိတ္ဓာတ္က်တာ ျဖစ္တယ္၊၊ ဘာအေတြးမွ မရွိတဲ့အခါ ဝမ္းသာ၊ ဝမ္းနဲ ခံစားမႈမရွိဘူး၊၊ တရားအားထုတ္တာ အေလ့အက်င့္ရလာလို႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း သိလာတဲ့အခါ တခါတေလ အေတြးေတြရပ္ျပီး တိတ္ေနတဲ့စိတ္၊ ႀကည္လင္ေနတဲ့ စိတ္ကို ေတြ႕ရမယ္၊၊ အဲဒီ တိတ္ေနတဲ့ စိတ္ကိုပါ သိေနနိုင္ရင္ ပိုျပီးေတာ့ တည္ျငိမ္လာတယ္၊၊ သတိအား ပိုေကာင္းလာတယ္၊၊ အဲဒီအခါမွာ ခံစားမႈ ေတြကို အေတြးက ဖန္တီးတယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္တယ္၊၊ စိတ္အတက္အက်ဆိုတာ လူတိုင္း ျဖစ္တယ္၊၊ ဒါသဘာဝပါပဲ၊၊ တခ်ိဳ႕က တက္တဲ့အခါမွာ သိပ္တက္ျပီးေတာ့ က်တဲ့အခါမွာ သိပ္က်တယ္၊၊ တခ်ိဳ႕က အတက္အက် နဲတယ္၊၊ ပံုမွန္ေနတယ္၊၊ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း သိတဲ့သူဟာ စိတ္ကို အတက္အက် နဲေအာင္ ထားနိုင္တယ္၊၊ တရားကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ထိထိေရာက္ေရာက္ အားထုတ္လို႔ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း ျမင္နိုင္တဲ့သူဟာ တေျဖးေျဖး စဥ္းစားပံု ေတြးေခၚပံု သဘာဝပိုက် လာတယ္၊၊ ရင့္က်က္ လာတယ္၊၊ ဘဝမွာ တန္ဖိုးထားရမဲ့ အရာဟာ မွန္ကန္ေလးနက္ျမင့္ျမတ္တဲ့ အသိဥာဏ္ပဲဆိုတာ နားလည္လာတယ္၊၊ စိတ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနနိုင္ဖို႔ ဦးတည္ခ်က္ထားတယ္၊၊ ဒီလို အသိဥာဏ္ကို ဦးတည္ခ်က္ ထားလိုက္ရင္ ေန႔စဥ္ ေတြ႕ရသမွ် လုပ္ရသမွ် ကိစၥေတြထဲက အသိဥာဏ္ေတြ ရေနမယ္၊၊ အသိဥာဏ္ ရေနရင္ ဘဝကိုေက်နပ္ေနမယ္၊၊ တရား မွန္မွန္အားထုတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ မ်ားလာရင္ တရားအားထုတ္တိုင္း စိတ္ေအးခ်မ္းမႈ ရတယ္၊၊ စိတ္ေအးခ်မ္း ေနရင္ ဘဝကို တမ်ိဳးေက်နပ္တယ္၊၊ 🌷🌷🌷 တခ်ိဳ႕က တရားနဲနဲအားထုတ္ျပီးေတာ့ အဲဒီလို စိတ္ဓာတ္က်တဲ့ စကားေတြ ေျပာတတ္တယ္၊၊ တကယ္ တရား အသိဥာဏ္ ရင့္က်က္တဲ့သူဟာ စိတ္ဓာတ္မက်ဘူး၊၊ ဒုကၡကို ပုဂၢိဳလ္သတၱဝါနဲ႔ မေရာလို႔ ဒုကၡကို ျမင္ေပမဲ့ စိတ္မညစ္ဘူး၊၊ ဒုကၡကိုျမင္တဲ့ အသိဥာဏ္ဟာ လြတ္လပ္တဲ့အသိဥာဏ္ ျဖစ္တယ္၊၊ ျပီးေတာ့ ဒုကၡနဲေအာင္ သေဘာထားမွန္မွန္နဲ႔ လုပ္သင့္တာေတြ လုပ္ျပီးေတာ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနနိုင္တယ္၊၊ အနတၱဥာဏ္ ရင့္က်က္တဲ့ သူဟာ စိတ္မညစ္ဘူး၊၊ အနတၱဥာဏ္နဲ႔ စိတ္ညစ္လို႔ မရဘူး၊၊ အတၱစြဲ ႀကီးလြန္းရင္ စိတ္ညစ္မယ္၊၊ တရားအသိအျမင္ ေလးနက္လာရင္ စိတ္ ႀကည္လင္ ေအးခ်မ္း ေနတယ္၊၊ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္သလို မျဖစ္ရလို႔ စိတ္ဓာတ္က်တာမ်ိဳး မျဖစ္ဘူး၊၊ ဟိုဟာလည္း မေကာင္းဘူး၊ ဒီဟာလည္း မေကာင္းဘူး ဆိုျပီး ညီးညီးညဴညဴ ေျပာေနတာဟာ တရားအသိအျမင္ ရင့္က်က္လို႔ ေျပာတဲ့စကား မဟုတ္ဘူး၊၊ စိတ္ဓာတ္ က်ေနတာကိုပဲ ဂုဏ္ယူစရာလို႔ ယူဆရင္ ေတာ္ေတာ္ဒုကၡႀကီးတဲ့ ဂုဏ္ပဲလို႔ ဆိုရမယ္၊၊ စိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့အခါ တေယာက္ထဲႀကိတ္ျပီးေတာ့ မေနသင့္ဘူး၊၊ တေယာက္တည္း ႀကိတ္ျပီးေတာ့ ေတြးေလေလ ပိုဆိုးေလေလပဲ၊၊ ကိုယ့္စိတ္ဓာတ္ကို ကိုယ္တေယာက္ထဲ ျပန္ျပီး ျမွင့္တင္နိုင္ရင္ ေကာင္းပါတယ္၊၊ သို႔မဟုတ္ရင္ေတာ့ မိတ္ေဆြေကာင္းနဲ႔ ေဆြးေႏြးမွျဖစ္မယ္၊၊🌟 ➖➖➖➖➖🇯🇵🎌🇯🇵➖➖➖➖➖ 🔹ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက ( မဟာျမိဳင္ေတာရ ) ၏ “ ေတြးမိတိုင္းေပ်ာ္တယ္ ” စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္၊၊🔹

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2M46JcM

🌳 ေတြးမိတိုင္းေပ်ာ္တယ္၊၊🌳 💎 စိတ္ဓာတ္က်ျခင္း 💎 🌷🌷🌷 ကိုယ့္အရည္အခ်င္းေတြ ကိုယ့္လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ေတြ ျမင့္လာရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုႀကည္မႈ တိုးလာျပီးေတာ့ အဆင္ေျပတာ ပိုမ်ားလာမွာပါ၊၊ ဒါေႀကာင့္ စိတ္ဓာတ္ မက်ခ်င္ရင္ အရည္အခ်င္းကို အျမဲတမ္း ျမွင့္တင္ေပးပါ၊၊ 🌷🌷🌷 ေနွာင္ႀကိဳးမပါပဲ၊ ဘာမွ ျပန္ျပီး မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ အမ်ားအက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္နိုင္ရင္ အဲဒီလြတ္လပ္တဲ့ ေမတၱာဟာ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ေဆးျဖစ္ပါတယ္၊၊ ကရုဏာဟာလည္း စိတ္ရဲ႕ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အရည္အေသြးတမ်ိဳး ျဖစ္လို႔ တကယ္စစ္မွန္တဲ့ ကရုဏာ ထားနိုင္ရင္ စိတ္ရဲ႕ က်န္းမာေရးအတြက္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ပါတယ္၊၊ ကိုယ့္ေႀကာင့္ သူမ်ား ဒုကၡ မေရာက္ရေအာင္ သတိနဲ႔ ဥာဏ္နဲ႔ ထိမ္းသိမ္းမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ စိတ္ေစတနာ ျမင့္မားမႈေႀကာင့္ ကိုယ့္မွာ စိတ္ေအးခ်မ္းတယ္၊၊ သူမ်ားအဆင္ေျပေနတာ၊ ႀကီးပြားေနတာ၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနႀကတာ ျမင္ရ ႀကားရရင္ မနာလိုဝန္တိုစိတ္ မျဖစ္ဘူး၊၊ ျငဴစူေစာင္းေျမာင္းျပီး မေျပာဘူး၊၊ သူတပါးရဲ႕အဆင္ေျပမႈကို ဝမ္းသာ အားရတဲ့စိတ္ ျဖစ္တယ္၊၊ အဲဒီလို မုဒိတာစိတ္ဟာလည္း စိတ္က်မ္းမာရးအတြက္ ေဆးပါပဲ၊၊ ကိုယ္တတ္နိုင္သေလာက္ ကိုယ့္အတြက္ေကာ အမ်ားအတြက္ပါ အဆင္ေျပေအာင္ ႀကိဳးစားျပီးေတာ့ ကိုယ္မတတ္နိုင္တဲ့ အဆင္မေျပမႈေတြ ေတြ႕ရတဲ့အခါ စိတ္မညစ္ပဲ ဥပကၡာစိတ္နဲ႔ ေနနိုင္ရင္လည္း အဲဒီဥပကၡာက စိတ္အတြက္ ေဆးျဖစ္ပါတယ္၊၊ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပကၡာနဲ႔ သတိပ႒ာန္ တရားေတြကို ဘဝထဲေရာက္လာေအာင္ လုပ္နိုင္ရင္၊ က်င့္သံုးနိုင္ရင္ depression မျဖစ္ဘူး၊၊ 🌷🌷🌷 တခ်ိဳ႕လူေတြဟာ လူတေယာက္နဲ႔ အဆင္မေျပရင္ အဲဒီလူကို အဆက္ျဖတ္တယ္၊၊ ေနာက္တေယာက္နဲ႔ အဆင္မေျပရင္ အဲဒီလူကိုလည္း အဆက္ ျဖတ္တယ္၊၊ အဲဒီလို လုပ္တဲ့သူဟာ ႀကာရင္ တေယာက္တည္း ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္၊၊ ကိုယ့္ေလာကႀကီးဟာ ႀကာေလ က်ဥ္းေလ ျဖစ္လာတယ္၊၊ ေလာကႀကီးတင္မကပါဘူး စိတ္ပါ ႀကာေလ က်ဥ္းေလ ျဖစ္လာတယ္၊၊ သေဘာထားေတြ ေသးသိမ္လာတယ္၊၊ ေလာကႀကီးကို အျပစ္ျမင္လာတယ္၊ စိတ္ပ်က္လာတယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အားမရျဖစ္ျပီး အားငယ္လာတယ္၊ သိမ္ငယ္လာတယ္၊ စိတ္ဓာတ္ က်လာတယ္၊၊ သူ႔စိတ္ထဲမွာရွိတဲ့ သိနိုင္တဲ့ အင္အားေတြ၊ ေကာင္းတာကို လုပ္နိုင္တဲ့ အင္အားေတြ၊ ယံုႀကည္နိုင္တဲ့ အင္အားေတြက လုပ္ရမဲ့အလုပ္ကို မလုပ္ရတဲ့ အတြက္ေႀကာင့္ စိတ္ေရာဂါ ျဖစ္သြားတယ္၊၊ လူရဲ႕ စိတ္ဓာတ္အင္အားေတြ အသိဥာဏ္ အင္အားေတြဟာ ေကာင္းတာကို လုပ္ေနရင္ ေကာင္းတဲ့ဘက္ကို သြားေနတယ္၊၊ ေကာင္းတာကို မလုပ္ရရင္ ဆိုးတာကို လုပ္ေတာ့တာပဲ၊၊ လူဆိုတဲ့ သတၱဝါဟာ မေကာင္းမဆိုး ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ရွားတယ္၊၊ ေကာင္းရင္ေကာင္း၊ မေကာင္းရင္ေတာ့ ဆိုးေတာ့မွာပဲ၊၊ 🌷🌷🌷 စိတ္ေဝဒနာရဲ႕ အေႀကာင္းရင္းခံက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္တကယ္လိုခ်င္တာ ဘာလဲဆိုတာကို မသိတာပဲ၊၊ ကိုယ့္ personality ကိုယ့္စရုိက္ ဝါသနာနဲ႔ ကိုက္တာ ဘာလဲဆိုတာ မသိဘူး၊၊ ကိုယ့္ရဲ႕ပါရမီနဲ႔ကိုက္တာ ဘာလဲဆိုတာ မသိဘူး၊၊ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ အဆိုးကို ေတြးတိုင္း အဲဒီ အဆိုးေတြးတာကို ျမင္ေအာင္ႀကည့္ပါ၊၊ငါအခု ဘာေတြး ေနသလဲ၊ ငါ့ေတြးပံုေတြးနည္းက ဘယ္လို ေတြးပံုေတြးနည္းလဲ ဆိုတာ သတိထားျပီးႀကည့္တဲ့ အက်င့္ကို လုပ္ပါ၊၊ အဆိုးတခုခု ျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ ယံုႀကည္ထားရင္ အဲဒီ ယံုႀကည္မႈက ကိုယ့္စိတ္ကို လႊမ္းမိုးျပီးေတာ့ အဆိုး ျဖစ္လာေအာင္ ဖန္တီး ေပးတတ္တယ္၊၊ ယံုႀကည္မႈဟာ စြမ္းအား အင္မတန္ႀကီးပါတယ္၊၊ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ငါေျပာသားပဲဆိုျပီး ကိုယ့္အဆိုးေဟာကိန္းမွန္ေႀကာင္း အေထာက္အထား ျဖစ္တတ္တယ္၊၊ အဲဒါမ်ိဳးကို self-fulfilling prophecy လို႔ ေခၚတယ္၊၊ ၿကိဳတင္ ေဟာကိန္းထုတ္လို႔ ျဖစ္ရတာ၊၊ တခ်ိဳ႕ အတိတ္ေကာက္တာ နမိတ္ေကာက္တာ ဝါသနာပါတဲ့သူေတြ၊ ယံုတဲ့သူေတြဟာ တခုခု ျမင္ရႀကားရရင္ အဓိပၸါယ္ေကာက္ျပီ၊ အဆိုးအဓိပၸါယ္ ေကာက္မိရင္ စိတ္ပူျပီ၊ စိတ္ဆင္းရဲျပီ၊၊ ဘာမွ အဓိပၸါယ္မေကာက္တဲ့သူမွာ ဘာမွ ခံစားမႈ မျဖစ္ဘူး၊၊ အဲဒီလိုပဲ လူတေယာက္ရဲ႕ အမူအရာနဲ႔ စကားကို တျခားတေယာက္က အဓိပၸါယ္ ေကာက္တယ္၊၊ အဆိုးကိုမွ ပိုျပီး အဓိပၸါယ္ ေကာက္ခ်င္တဲ့သူ ဆိုရင္ေတာ့ မႀကာမႀကာ စိတ္ဆင္းရဲရမယ္၊၊ 🌷🌷🌷 ေလာကရဲ႕ သဘာဝဆိုတာ အေကာင္းလည္း ရွိတာပဲ၊ အဆိုးလဲ ရွိတာပဲ၊၊ အဆိုးျမင္တတ္တဲ့သူဟာ ဒီလို အဆိုးျမင္တာမွ သဘာဝက်တယ္လို႔ ထင္တတ္တယ္၊၊ အဆိုးျမင္တာမွ အမွန္အတိုင္း ျမင္တာလို႔ ထင္တတ္တယ္၊၊ ဘဝမွာ တခါတေလ အေကာင္းျဖစ္တာ ရွိတယ္၊ တခါတေလ အဆိုးျဖစ္တာ ရွိတယ္၊၊ ရာသီဥတု လိုပဲေပါ႔၊၊ အဆိုးျဖစ္ျပီးရင္လည္း အေကာင္း ျပန္ျဖစ္တာပဲ၊၊ တခါတေလ အဆိုးထဲက အေကာင္း ျပန္ထြက္လာတတ္ေသးတယ္၊၊ အဆိုးနဲ႔ ႀကံဳလိုက္ရလို႔ အႀကံဥာဏ္ေတြရျပီးေတာ့ ေကာင္းတာကို လုပ္နိုင္တဲ့သူ ျဖစ္သြားတယ္၊၊ အေကာင္းအဆိုး နွစ္မ်ိဳးလံုးကို နားလည္လက္ခံျပီး ခံနိုင္ရည္ရွိမွ ပိုျပီး ရင့္က်က္တဲ့သူ ျဖစ္မယ္၊၊ အဆိုးနဲ႔ လံုးဝ မႀကံဳဘူးတဲ့ သူဟာ ပိုျပီး ရင့္က်က္လာဖို႔ရာ မလြယ္ဘူး၊၊ အမွန္ေတာ့ ဘဝနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အေလးနက္ဆံုး အသိဥာဏ္ကို အဆိုးနဲ႔ ႀကံဳရျပီး ဒီအဆိုးကို ခံနိုင္ရည္ရွိျပီးေတာ့ အဆိုးထဲက အသိဥာဏ္ရျပီး လြန္ေျမာက္လာတဲ့ သူေတြကမွ ရတယ္၊၊ အဆိုးနဲ႔ မႀကံဳဘူးတဲ့သူ၊ အဆိုးထဲက အသိဥာဏ္မရတဲ့သူ၊မလြန္ေျမာက္ဘူးတဲ့ သူဟာ အသိဥာဏ္ ေလးနက္မႈကို မရနိုင္ဘူး၊၊ 🌷🌷🌷 ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္မေသးတဲ့သူဟာ ကိုယ့္ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္၊ အမွား နဲနဲပါးပါး အေသးစားေလာက္ေလးနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ပ်က္တဲ့အေတြးမ်ိဳး မေတြးဘူး၊၊ တျခားလူေတြကို ႀကည့္တဲ့အခါ အျပစ္ကို ရွာႀကည့္တတ္တဲ့သူ၊ အဆင့္အတန္းကို ႀကည့္တတ္တဲ့သူဟာ ကိုယ့္မွာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ တခုခု ရွိေနရင္ ကိုယ့္ကို လူေတြ အျပစ္တင္ေနျပီလို႔ ေတြးမယ္၊၊ ကိုယ့္မွာ ကိုယ္အထင္ႀကီးတဲ့ အဆင့္အတန္းမ်ိဳး မရွိေတာ့ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ေသးျပီး သိမ္ငယ္စိတ္ ျဖစ္မယ္၊၊ သူမ်ားကို ကိုယ္က တိုင္းတာတဲ့ အတိုင္းအတာ အတိုင္းပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျပီး တိုင္းတာရေတာ့တယ္၊၊ လူေတြကို ဂုဏ္ေတြ၊ အဆင့္ေတြ၊ ရာထူးေတြ၊ ရုပ္ရည္ေတြ၊ အသားျဖဴတာ၊ မဲတာ၊ ဘာလူမ်ိဳး ညာလူမ်ိဳး ဆိုတာေတြနဲ႔ လံုးဝ မတိုင္းတာပဲနဲ႔ စိတ္ေနသေဘာထားကိုပဲ ႀကည့္ျပီး တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့လူဆိုရင္ ကိုယ့္မွာ ဂုဏ္ေတြ အဆင့္အတန္းေတြ ရာထူးေတြ မရွိရင္လည္း စိတ္ဓာတ္ မက်ဘူး၊၊ အားမငယ္ဘူး၊၊ စိတ္ထားကို တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့သူဟာ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္၊၊ ရုပ္ကိုသိပ္တန္ဖိုး ထားတဲ့သူ၊ ေငြေႀကး၊ ဂုဏ္၊ အဆင့္အတန္း၊ ရာထူး၊ လူအထင္ႀကီးမႈ၊ ေက်ာ္ႀကားမႈ အဲဒါေတြကို သိပ္တန္ဖိုး ထားတဲ့သူဟာ ဧကန္မုခ် depression ျဖစ္မယ္၊၊ ေငြရွာနိုင္တာ တခုထဲနဲ႔ ကိုယ့္တန္ဖိုးကို တိုင္းတာရင္ စီးပြားေရး က်တာနဲ႔ စိတ္ဓာတ္က်တာဟာ ထပ္တူလို ျဖစ္ေနမယ္၊၊ 🌷🌷🌷 အခုေခတ္မွာ ပစၥည္းဂုဏ္ ရာထူးဂုဏ္ တို႔ကို ပိုမက္လာႀကတယ္၊၊ ရုပ္ဝတၱဳ ပစၥည္းကို တန္ဖိုးထားမႈကို ပိုျပီး အေရးေပးတယ္၊၊ ကိုယ့္တန္ဖိုးကို ရုပ္ရည္နဲ႔ တိုင္းတာတယ္၊ ဘြဲ႕ထူးေတြနဲ႔ တိုင္းတာတယ္၊ ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းဥစၥာနဲ႔ တိုင္းတာတယ္၊ ရာထူးအဆင့္နဲ႔ တိုင္းတာတယ္၊၊ ယွဥ္ျပိဳင္မႈေတြ ပိုမ်ားလာတယ္၊ ဂုဏ္တုဂုဏ္ျပိဳင္ ပိုမ်ားလာတယ္၊၊ ကိုယ့္တန္ဖိုးကို အက်င့္စာရိတၱေကာင္းတာ၊ ေမတၱာ ကရုဏာ ထားနိုင္တာ၊ သည္းခံနိုင္တာ၊ ခြင့္လႊတ္နိုင္တာ၊ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္နိုင္တာတို႔နဲ႔ တိုင္းတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊၊ တိုင္းတာတာက ရုပ္ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ စိတ္က ပိုျပီးခံရတယ္၊၊ မတတ္နိုင္ ေလာက္ေအာင္ ျမင့္လြန္းေနတာမ်ိဳးကို မမွန္းပါနဲ႔၊၊ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ဟာ ကိုယ့္အေျခအေနနဲ႔ ကိုက္ညီဖို႔ လိုတယ္၊၊ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ကို နဲနဲခ်င္း တျဖည္းျဖည္း ျမွင့္ပါ၊၊ 🌷🌷🌷 ရသေလာက္နဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ နွလံုးသြင္းျပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ရနိုင္သေလာက္ ရေအာင္ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ ႀကိဳးစားနိုင္မွ ေနာက္ထပ္ ရလာတဲ့အခါ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္၊၊ ရသေလာက္ဆိုတာ ျပင္ပရုပ္ဝတၱဳကိုတင္ မကဘူး၊ စိတ္ပိုင္းကိုပါ ေျပာလိုတယ္၊၊ ပညာ တတ္ခ်င္တဲ့သူဟာ အခု ရသေလာက္ကို သင္ထား၊ ေလ့လာ ထားလိုက္၊၊ ေနာက္ တေျဖးေျဖး ကိုယ္တတ္ထားတာအေပၚ အေျခခံျပီးေတာ့ ထပ္ဆင့္သြားလို႔ ရတယ္၊၊ အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့သူဟာ အခု လုပ္လို႔ရတာ၊ လုပ္လို႔ ျဖစ္တာကို လုပ္ေန၊၊ အေတြ႕အႀကံဳ ရလာတဲ့အခါ ဒီထက္ အဆင့္ျမင့္တာကို တျဖည္းျဖည္း တိုးျပီး လုပ္သြားေပါ့၊၊ ဘာမွမလုပ္ပဲ ေနရင္ ဘာမွျဖစ္မလာနိုင္ဘူး၊၊ ရသေလာက္ကို ယူထား၊ ျဖစ္သေလာက္ကို လုပ္ထား၊ ျပီးမွ တိုးတက္မႈရွိေအာင္ ဆက္ျပီးႀကိဳးစားပါ၊၊ 🌷🌷🌷 လူေတြဟာ ရာခိုင္နႈန္းျပည့္ ေနရာတိုင္းမွာ ေတာ္တဲ့သူမရွိဘူး၊၊ တေနရာမွာေတာ္မယ္၊ ေနာက္တေနရာမွာ သင့္ရုံပဲ၊၊ ကိုယ္အားသန္တဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ျပီး ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ အဆင္ေျပေအာင္ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနသြားနိုင္ဖို႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္၊၊ တခါမေအာင္ျမင္ရံုနဲ႔၊ တေနရာမွာ မထူးခၽႊန္ရံုနဲ႔ ဘယ္ေနရာမွာမွ သံုးမရေတာ့ဘူး၊ ဘယ္ေတာ့မွ အဆင္မေျပနိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဘယ္ေတာ့မွ လူရာမဝင္ေတာ့ဘူးလို႔ မေတြးသင့္ဘူး၊၊ ေက်ာင္းမွာ ေျခာက္တန္းေလာက္ပဲ ေနရတဲ့ Thomas Edison ဆိုတဲ့ လူဟာ ကမၻာေက်ာ္ တီထြင္သူ သိပၸံပညာရွင္ႀကီး ျဖစ္လာတယ္၊၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲေရာက္ေအာင္ မလုပ္သင့္ဘူး၊၊ ကိုယ္မွန္းသေလာက္ ရာနႈန္းျပည့္ျဖစ္မွ၊ ကိုယ္စိတ္ကူးယဥ္ ထားသလို ျဖစ္မွလို႔ ေတြးထားရင္ ကိုယ္ တကယ္ ေတြ႕ႀကံဳရတာေတြ၊ အေျခအေနေတြ၊ လူေတြ (ဒီအထဲမွာ ကိုယ္လည္းပါတယ္) ဟာ ကိုယ္မွန္းထားတာနဲ႔ အံဝင္ဂြင္က် ျဖစ္မွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ စိတ္ဆင္းရဲရမယ္၊ စိတ္ဓာတ္က်မယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ေသးမယ္၊၊ အဲဒီေတာ့ လက္ေတြ႕မဆန္တဲ့ ျမင့္လြန္းတဲ့အဆင့္ကို မွန္းထားရင္ မမွီနိုင္ေတာ့ဘူး၊၊ ေပးရတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ အင္အားလည္း မတန္တဆကုန္မယ္၊၊ တတ္နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး၊၊ အဲသလိုဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အက်ပ္အတည္းထဲေရာက္ေအာင္၊ အျပစ္တင္စရာ မလြတ္ေအာင္၊ အကြက္ဆင္ျပီး ေခ်ာက္ခ်သလို ျဖစ္ေနျပီ၊၊ ေကာင္းေအာင္ မႀကိဳးစားရဘူးလို႔ မဆိုလိုဘူးေနာ္၊ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ လုပ္ဖို႔လိုတယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ၊၊ စိတ္ေရာဂါ အျဖစ္ခံျပီး မလုပ္သင့္ဘူး ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ေစခ်င္တယ္၊၊ 🌷🌷🌷 အတိတ္အနာဂတ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီးေတာ့ အဆိုးေတြးတာနဲျပီးေတာ့ ပစၥဳပၸန္မွာ လုပ္သင့္တာေလးေတြကို လုပ္ျပီးေတာ့ သိေနတဲ့အက်င့္ကို လုပ္ပါ၊၊ အတိတ္ကို ေတြးတဲ့အခါ သင္ခန္းစာယူတဲ့အေနနဲ႔ ေတြး၊၊ သင္ခန္းစာကိုေက်ေအာင္ ျပန္ေႏြးတဲ့အေနနဲ႔ ေတြး၊၊ ဒီအေတြ႕အႀကံဳထဲက ငါ ဘာပညာရမလဲ ဆိုတာမ်ိဳး ေတြးဖို႔လိုတယ္၊၊ အနာဂတ္ကို ေတြးတဲ့အခါလည္း အနာဂတ္မွာ အဆင္ေျပေအာင္ အခု ဘာေတြ ႀကိဳလုပ္ထားသင့္သလဲဆိုတာ ေတြးပါ၊ ႀကိဳလုပ္ထားတဲ့အက်င့္ကို လုပ္ပါ၊၊ တရားထိုင္တဲ့ အေလ့အက်င့္ ရွိေနတဲ့သူ၊ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ႀကည့္တတ္တဲ့သူ ဆိုရင္ေတာ့ တရားထိုင္လိုက္လို႔ နဲနဲ စိတ္တည္ျငိမ္လာတဲ့အခါ၊ ေအးခ်မ္းလာတဲ့အခါ၊ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန၊ မနာလို ဝန္တိုစိတ္ေတြ ကင္းေနတဲ့အခါမွာ အသိဥာဏ္ရွင္းတယ္၊ သေဘာထားမွန္တယ္၊၊ အဲဒီအခါမွာ “ငါလုပ္နိုင္သေလာက္ လုပ္မယ္၊ ျဖစ္သင့္သေလာက္ ျဖစ္မယ္၊ ဆံုးရံႈးမႈဆိုတာ မလႊဲသာ မေရွာင္သာ တခါမဟုတ္တခါ ေတြ႕ရတာပဲ၊၊ ဒီတခါ ဆံုးရံႈးတာနဲ႔ပဲ တသက္လံုး ဘာမွလုပ္လို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့ဘူး၊ ငါ အသံုးမက်ေတာ့ဘူးလို႔ ေတြးေနဖို႔ မလိုဘူး၊၊” ဆိုတဲ့ မွန္ကန္တဲ့ အျမင္ကို ျပန္ရနိုင္တယ္၊၊ အဲဒီလို အျမင္ မွန္သြားရင္ စိတ္ဓာတ္က်ေနတာထဲက ျပန္ထြက္နိုင္တယ္၊၊ တခါ အဆင္မေျပတာနဲ႔ႀကံဳရင္ ဒီအေတြ႕အႀကံဳထဲက ပညာ ယူျပီးေတာ့ ေနာက္တခါ အဆင္ေျပေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုတဲ့စိတ္မ်ိဳး ေမြးရမယ္၊၊ 🌷🌷🌷 ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ တခုခုခံစားေနရတဲ့အခါ ဘယ္လိုအေႀကာင္းအရာကို ဘယ္လို ရႈေထာင့္ကေန ေတြးေနသလဲ ဆိုတာကို သတိထားျပီးႀကည့္တဲ့ အေလ့အက်င့္ကို လုပ္ပါ၊၊ အေတြးေႀကာင့္ ဝမ္းသာ၊ ဝမ္းနဲ ျဖစ္တယ္၊၊ အေတြးေႀကာင့္ အားငယ္တာ၊ စိတ္ဓာတ္က်တာ ျဖစ္တယ္၊၊ ဘာအေတြးမွ မရွိတဲ့အခါ ဝမ္းသာ၊ ဝမ္းနဲ ခံစားမႈမရွိဘူး၊၊ တရားအားထုတ္တာ အေလ့အက်င့္ရလာလို႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း သိလာတဲ့အခါ တခါတေလ အေတြးေတြရပ္ျပီး တိတ္ေနတဲ့စိတ္၊ ႀကည္လင္ေနတဲ့ စိတ္ကို ေတြ႕ရမယ္၊၊ အဲဒီ တိတ္ေနတဲ့ စိတ္ကိုပါ သိေနနိုင္ရင္ ပိုျပီးေတာ့ တည္ျငိမ္လာတယ္၊၊ သတိအား ပိုေကာင္းလာတယ္၊၊ အဲဒီအခါမွာ ခံစားမႈ ေတြကို အေတြးက ဖန္တီးတယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္တယ္၊၊ စိတ္အတက္အက်ဆိုတာ လူတိုင္း ျဖစ္တယ္၊၊ ဒါသဘာဝပါပဲ၊၊ တခ်ိဳ႕က တက္တဲ့အခါမွာ သိပ္တက္ျပီးေတာ့ က်တဲ့အခါမွာ သိပ္က်တယ္၊၊ တခ်ိဳ႕က အတက္အက် နဲတယ္၊၊ ပံုမွန္ေနတယ္၊၊ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း သိတဲ့သူဟာ စိတ္ကို အတက္အက် နဲေအာင္ ထားနိုင္တယ္၊၊ တရားကို စြဲစြဲျမဲျမဲ ထိထိေရာက္ေရာက္ အားထုတ္လို႔ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း ျမင္နိုင္တဲ့သူဟာ တေျဖးေျဖး စဥ္းစားပံု ေတြးေခၚပံု သဘာဝပိုက် လာတယ္၊၊ ရင့္က်က္ လာတယ္၊၊ ဘဝမွာ တန္ဖိုးထားရမဲ့ အရာဟာ မွန္ကန္ေလးနက္ျမင့္ျမတ္တဲ့ အသိဥာဏ္ပဲဆိုတာ နားလည္လာတယ္၊၊ စိတ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနနိုင္ဖို႔ ဦးတည္ခ်က္ထားတယ္၊၊ ဒီလို အသိဥာဏ္ကို ဦးတည္ခ်က္ ထားလိုက္ရင္ ေန႔စဥ္ ေတြ႕ရသမွ် လုပ္ရသမွ် ကိစၥေတြထဲက အသိဥာဏ္ေတြ ရေနမယ္၊၊ အသိဥာဏ္ ရေနရင္ ဘဝကိုေက်နပ္ေနမယ္၊၊ တရား မွန္မွန္အားထုတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ မ်ားလာရင္ တရားအားထုတ္တိုင္း စိတ္ေအးခ်မ္းမႈ ရတယ္၊၊ စိတ္ေအးခ်မ္း ေနရင္ ဘဝကို တမ်ိဳးေက်နပ္တယ္၊၊ 🌷🌷🌷 တခ်ိဳ႕က တရားနဲနဲအားထုတ္ျပီးေတာ့ အဲဒီလို စိတ္ဓာတ္က်တဲ့ စကားေတြ ေျပာတတ္တယ္၊၊ တကယ္ တရား အသိဥာဏ္ ရင့္က်က္တဲ့သူဟာ စိတ္ဓာတ္မက်ဘူး၊၊ ဒုကၡကို ပုဂၢိဳလ္သတၱဝါနဲ႔ မေရာလို႔ ဒုကၡကို ျမင္ေပမဲ့ စိတ္မညစ္ဘူး၊၊ ဒုကၡကိုျမင္တဲ့ အသိဥာဏ္ဟာ လြတ္လပ္တဲ့အသိဥာဏ္ ျဖစ္တယ္၊၊ ျပီးေတာ့ ဒုကၡနဲေအာင္ သေဘာထားမွန္မွန္နဲ႔ လုပ္သင့္တာေတြ လုပ္ျပီးေတာ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနနိုင္တယ္၊၊ အနတၱဥာဏ္ ရင့္က်က္တဲ့ သူဟာ စိတ္မညစ္ဘူး၊၊ အနတၱဥာဏ္နဲ႔ စိတ္ညစ္လို႔ မရဘူး၊၊ အတၱစြဲ ႀကီးလြန္းရင္ စိတ္ညစ္မယ္၊၊ တရားအသိအျမင္ ေလးနက္လာရင္ စိတ္ ႀကည္လင္ ေအးခ်မ္း ေနတယ္၊၊ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္သလို မျဖစ္ရလို႔ စိတ္ဓာတ္က်တာမ်ိဳး မျဖစ္ဘူး၊၊ ဟိုဟာလည္း မေကာင္းဘူး၊ ဒီဟာလည္း မေကာင္းဘူး ဆိုျပီး ညီးညီးညဴညဴ ေျပာေနတာဟာ တရားအသိအျမင္ ရင့္က်က္လို႔ ေျပာတဲ့စကား မဟုတ္ဘူး၊၊ စိတ္ဓာတ္ က်ေနတာကိုပဲ ဂုဏ္ယူစရာလို႔ ယူဆရင္ ေတာ္ေတာ္ဒုကၡႀကီးတဲ့ ဂုဏ္ပဲလို႔ ဆိုရမယ္၊၊ စိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့အခါ တေယာက္ထဲႀကိတ္ျပီးေတာ့ မေနသင့္ဘူး၊၊ တေယာက္တည္း ႀကိတ္ျပီးေတာ့ ေတြးေလေလ ပိုဆိုးေလေလပဲ၊၊ ကိုယ့္စိတ္ဓာတ္ကို ကိုယ္တေယာက္ထဲ ျပန္ျပီး ျမွင့္တင္နိုင္ရင္ ေကာင္းပါတယ္၊၊ သို႔မဟုတ္ရင္ေတာ့ မိတ္ေဆြေကာင္းနဲ႔ ေဆြးေႏြးမွျဖစ္မယ္၊၊🌟 ➖➖➖➖➖🇯🇵🎌🇯🇵➖➖➖➖➖ 🔹ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက ( မဟာျမိဳင္ေတာရ ) ၏ “ ေတြးမိတိုင္းေပ်ာ္တယ္ ” စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္၊၊🔹

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2M46JcM

ပုထုဇဥ္ေလးမ်ိဳးအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာမ်ား ■■■■■■■■■■■■■■■■■■ ဘုရားရွင္ေဟာျပခဲ့တဲ့ ပုထုဇဥ္ေလးမ်ိဳး အေၾကာင္းေလးေဖာ္ျပေပးပါမယ္။ (၁) အႏၶဗာလ ပုထုဇဥ္၊ (၂) အႏၶပုထုဇဥ္ (၃) ကလ်ာဏ ပုထုဇဥ္၊ (၄) စူဠေသာတာပန္ ပုထုဇဥ္ဆိုၿပီးေလးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ (၁) အႏၶဗာလ ပုထုဇဥ္ အႏၶဗာလပုထုဇဥ္ဆိုတာကေတာ့ အႏၶဆိုတာ ကန္းတာ ဗာလဆိုတာမိုက္တာပါ။ အဓိပၸါယ္ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ကန္းေသာ မိုက္ေသာ ပုထုဇဥ္ဆိုၿပီးေတာ့အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္ပါတယ္။ အႏၶဗာလပုထုဇဥ္ ဆိုတာကေတာ့ ပရမတ္တို႕ ပညတ္တို႕ ခႏၶာတို႕ သစၥာတို႕ကိုဘာမွ မသိျမင္တတ္ပါဘူး။၀ိပႆနာဆိုတာကိုၾကားေတာင္ မၾကားခ်င္တာပါ။ ၀ိပႆနာနဲ႕ လံုး၀မထိေတြ႕ဘူးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးေပါ့။ ကုသုိလ္ အကုသိုလ္ဆိုတာလည္း အယံုၾကည္မရွိတဲ့အတြက္ ဘာတစ္ခုမွ ေကာင္းတာမလုပ္ပဲအကုသုိလ္ ျဖစ္စရာေတြသာ ျပဳလုပ္မိေသာ မိုက္မဲတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးပါ။ သူ႕ကေတာ့မိုက္လည္းမိုက္တယ္ ကန္းလည္းကန္းတဲ့တြက္အႏၶဗာလ ပုထုဇဥ္လို႕ ေခၚတာေပါ့။ (၂) အႏၶပုထုဇဥ္ ေနာက္ပုထုဇဥ္တစ္မ်ိဳးကေတာ့အႏၶပုထုဇဥ္ပါ။ ဒီပုထုဇဥ္ကေတာ့အမ်ားဆံုးျဖစ္ေနတဲ့အေရအတြက္ပါ။ သူကေတာ့ပရမတ္ေတြ၊ဓါတ္ေတြ၊သစၥာေတြ မသိလုိ႕ အႏၶေတာ့အမည္ရပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ကုသုိလ္လုပ္ရင္ ကုသုိလ္ရတယ္ အကုသုိလ္လုပ္ရင္ အကုသုိလ္ရတယ္ ဆိုတာေတာ့နားလည္ပါတယ္။ နားလည္တဲ့အတြက္လည္း တတ္စြမ္းသ၍ ကုသုိလ္ေလးလုပ္လိုက္ အကုသုိလ္ေလးလည္းမတတ္သာရင္ လုပ္မိလိုက္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္တတ္ႏုိင္သ၍ေတာ့ အကုသိုလ္ကို ေရွာင္ပါတယ္..စာလိုေျပာရရင္ေတာ့ ကမၼႆကတာ သမၼာဒိ႒ိ အျမင္မွန္အနည္းငယ္ရွိတယ္လို႕ ဆိုရမွာေပါ့။ မိုက္ေတာ့ မိုက္တဲ့အထဲမပါပဲနဲ႕ လံုး၀ ကန္းတဲ့အထဲ ပါတဲ့အတြက္လည္းသူ႕ကို အကန္းပုထုဇဥ္ (သို႕) အႏၶပုထုဇဥ္လို႕ေခၚတာပါ။ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ိဳး ၁၀၀ မွာ ၉၉ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ရွိတယ္လို႕ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ (၃) ကလ်ာဏပုထုဇဥ္ "အႏၶပုထုဇဥ္ ၊ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္" ဟု ပုထုဇဥ္ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္တြင္ အႏၶပုထုဇဥ္သည္ အကန္းပုထုဇဥ္ျဖစ္၏။ ျဖစ္ပ်က္ သခၤတကုိပင္ သူမျမင္ႏုိင္ေသး။ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္သည္ကား သခၤတတရားကုိ ျမင္သူျဖစ္၏။ ျဖစ္ပ်က္ မဂ္ကုိက္ေအာင္ လုပ္သူျဖစ္၏။ ၀ိပႆနာ႐ႈသူကုိပင္ ဆုိလုိ၏။ ၀ိပႆနာဉာဏ္သည္ ျဖစ္ပ်က္ သခၤတ သို႔မဟုတ္ သခၤါရတရားကုိ အာ႐ံုျပဳ၏။ မဂ္ဉာဏ္သည္ မျဖစ္ မပ်က္သည့္ အသခၤတတရား (နိဗၺာန္)ကို အာ႐ံုျပဳ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၀ိပႆနာသမား ကလ်ာဏပုထုဇဥ္သည္ အရိယာျဖစ္ခ်င္လွ်င္ "အသခၤတ" ကို ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္ျဖစ္၏။ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ သခၤတကုိမွ် မျမင္ေသးလွ်င္ အႏၶပုထုဇဥ္၊ သခၤတကုိျမင္လွ်င္ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္၊ သခၤတနယ္မွထြက္သည့္ အျမင္၊ အသခၤတကုိျမင္လွ်င္ အရိယာျဖစ္သည္ဟု ခြဲျခားနားလည္ရမည္ျဖစ္၏။ (ေဒါက္တာအရွင္ပါရမီ) လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက ကလ်ာဏပုထုဇဥ္ကိုဥာဏ္မ်က္စိရွိသူျဖစ္တယ္ ၊ဥာဏ္မ်က္စိဆိုရာမွာ ဒိဌဇုသမၼာဒိ႒ိဥာဏ္မ်က္စိ၊ ပရိယတၱိဥာဏ္မ်က္စိ ၊ဝိပႆနာသမၼာဒိ႒ိဥာဏ္မ်က္စိ၊ ေလာကုတၱရာ သမၼာဒိ႒ိဥာဏ္မ်က္စိ ၊ စသည့္ဥာဏ္မ်က္စိကိုဆိုလုိသည္ ။ သကၠာယဒိ႒ိ ႏွင့္ ဝိစိကိစၦာကိုခြါခ်ျပတ္ပယ္နိုင္ေသာ ခႏၶာသိမႈ ၊ ဓာတ္သိမႈ ၊ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္သိမႈ စတဲ့ဝိပႆနာသမၼာဒိ႒ိဥာဏ္မ်က္စိေပါက္မွသာကလ်ာဏပုထုဇဥ္လို ့ေခၚထိုက္တယ္ ။ကလ်ာဏပုထုဇဥ္အျဖစ္ကိုေရာက္တဲ့အခါမွာယခုဘဝေလာကုတၱရာသမၼာဒိ႒ိဥာဏ္မ်က္စိ ေပါက္ ရင္ေပက္၊မေပါက္ရင္ဒုတိယဘဝမွာနတ္ျဖစ္ေသာ္ လည္းေလာကုတၱရာသမၼာဒိ႒ိဥာဏ္မ်က္စိေပါက္မွာပဲတဲ့။ ဆိုလိုတာကေတာ့ဒီဘဝမွာ မဂ္ကိစၥမျပီးဘူးဆိုရင္ေတာင္ ေနာင္ဘဝမွာ နတ္သား၊နတ္သမီးအျဖစ္နဲ ့ေသာတပန္ျဖစ္မွာပဲလို ့ဆိုလိုတယ္ ။ ဆရာေတာ္ က ကလ်ာဏပုထုဇဥ္ဆိုတာဟာ ေဗာဓိအေျခအျမစ္စိုက္ျပီးသူျဖစ္တယ္တဲ့ ။ ေဗာဓိအေျခစိုက္ျပီးသူျဖစ္တဲ့အတြက္ လူအျဖစ္ ၊ နတ္အျဖစ္နဲ ့ ၾကံဳရာသာသနာမွာ အလြယ္တကူကြၽတ္တန္းဝင္မယ့္သူျဖစ္တယ္္တဲ့။ ဒီလိုအေျခစိုက္ျပီးသူကိုကလ်ာဏပုထုဇဥ္လို ့ေခၚတယ္။ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးအမိန္ ့ရွိတာကသီလသမာဓိေကာင္းတာမွ်ျဖင့္၊ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္လို ့မေခၚနိုင္ေသးဘူးတဲ့ ။ စာေပပရိယတၱိတတ္ကာမွ်ႏွင့္လည္း ကလ်ာဏပုထုဇဥ္လို ့မေခၚနိုင္ေသးဘူးတဲ့ ။ (၄) စူဠေသာတာပန္ ေနာက္ပုထုဇဥ္ထဲမွာအျမင့္ျမတ္ဆံုးပုထုဇဥ္ကေတာ့ စူဠေသာတာပန္ ပုထုဇဥ္ဆိုတာပါ။ သူကေတာ့ ၀ိပႆနာတရားကို စိတ္၀င္စားၿပီးတကယ္လည္း လုပ္ေဆာင္က်င့္ၾကံပြားမ်ားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေပါ့။ ပရမတ္တရားဓါတ္တရားေတြနာၾကားအား ထုတ္လိုက္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လည္း နာမ္နဲ႕ ရုပ္ကိုပိုင္းျခားၿပီး ေသခ်ာသိသြားတဲ့ နာမရူပပရိေစၦဒဥာဏ္၊ ခႏၶာငါးပါးျဖစ္ျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းကိုသိမ္းဆည္းၿပီးသိတဲ့ ပစၥယပရိဂၢဟဥာဏ္ႏွစ္ပါးကို ရရွိသြားတဲ့ သူကိုေတာ့ စူဠေသာတာပန္ပုထုဇဥ္ လို႕ေခၚပါတယ္။ စူဠေသာတာပန္ ပုထုဇဥ္အဆင့္ကို ေရာက္သြားရင္အပါယ္ေလးဘံုကို လံုး၀ မက်ေတာ့ပါဘူး။ ဒီဘ၀မွာ တစ္ေန႕မဟုတ္တစ္ေန႕ ေသာတာပတၱိမဂ္ကို ဧကန္မုခ်ရေတာ့မွာပါ။ မဂ္တားဖိုလ္တားအႏၲရယ္ငါးပါးတစ္ပါးပါးရွိေနလို႕ဒီဘ၀ မဂ္ဖိုလ္ မရႏုိင္ဘူးဆိုရင္လည္းေနာက္ဘ၀မွာ ဧကန္မုခ် မဂ္ဖိုလ္ကို ရေတာ့မွာပါ။ စူဠေသာတာပန္ ပုထုဇဥ္ဘ၀ကို ေရာက္မွလည္း ဥာဏ္အျမင္ကန္းတဲ့ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ပါတယ္။အားက်ဖို႕ ေကာင္းပါဘိ။ ေနာက္ဆက္တြဲ ေက်းဇူးရွင္သပိတ္အိုင္ေတာရဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက “ စူဠေသာတပန္ျဖစ္ခန္း “ ဓာတ္ကမၼဌာန္းက်မ္းမွာစူဠေသာတပန္ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္နဲ႔ ့ပတ္သက္ျပီးဘယ္လိုေျပာထားသလဲဆိုေတာ့ မဂ္ဖိုလ္ တရားဆိုတာအစဥ္အတိုင္းသာရၾကတယ္ ။ ( စူဠေသာတပန္ ေသာတပတၱိမဂ္ သကဒါဂါမိမဂ္ အနာဂါမိမဂ္ အရဟတၱမဂ္ ) လို ့အစဥ္အတိုင္း သာျဖစ္တယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ေသာတပတၱိမဂ္ကိုမရေသးလွ်င္ စူဠေသာတာပန္(ကလ်ာဏပုထုဇဥ္)အျဖစ္ကို ဧကန္ရေအာင္လုပ္ဘို ့ဆံုးျဖတ္ထားပါတဲ့ ။ စူဠေသာတာပန္ျဖစ္ရင္အပါယ္မက်ေတာ့ပဲ ဒုတိယဘဝမွာမဟာေသာတပန္အစစ္ၾကီးျဖစ္ေပလိမ့္မယ္၊စူဠေသာတပန္ဆိုတာ ေသာတာပန္ေလာင္းလို ့ဆိုလိုတယ္တဲ့ ။ ေက်းဇူးရွင္သပိတ္အိုင္ေတာရဆရာေတာ္ၾကီးက မဂၢသံယုတ္အဌကထာကိုကိုးကားလွ်က္ စူဠေသာတပန္ကို ေအာက္ပါအတိုင္း အမိန္ ့ရွိခဲ့ပါတယ္ ။ “ ေသာတံ အာဒိေတာ ပဇၨိ ံသု ပါပုဏိ ံ သူတိ ေသာတာ ပႏၷာစူဠာေသာတာပႏၷ ၊ စူဠေသာတာပႏၷာ “ ေယ ။အၾကင္နာမရူပပရိေစၦဒဥာဏ္၊ပစၥယပရိဂၢဟဥာဏ္ ၂ ပါးႏွင့္ျပည့္စံုေသာပုဂၢိဳလ္တို ့သည္ ေသာတိ ံ ။ မဂၢင္ရွစ္ပါးတည္းဟူေသာေရအယဥ္သို ့ အာဒိေတာ ။ အစစြာ အာပဇၨိ ံသု ပါပုဏိ ံသု ။ ေရာက္ကုန္ျပီ ဣတိတႆၼာ ။ ထို ့ေၾကာင့္ ေတ ။ ထိုဥာဏ္ႏွစ္ပါးႏွင့္ျပည့္စံုေသာပုဂၢိဳလ္တို ့သည္ ေသာတပႏၷာ ။ ေသာတာပန္မည္ကုန္၏ စူဠာ ။ ငယ္ကုန္ေသာ ေသာတပႏၷာ ။ ေသာတပန္ ပုဂၢိဳလ္တို ့တည္း ။ (မဂၢသံယုတ္အဌကထာ) အႏၶပုထုဇဥ္အျဖစ္မွလြတ္ကင္း၍ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္အျဖစ္သို ့ေရာက္ရေလေအာင္ ရုပ္၊ နာမ္၊ ခႏၶာ၊အယတန၊ ဓာတ္၊ သစၥာ၊ဣေျႏၵ၊ပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရားတို ့ကိုေကာင္းစြာၾကည့္ရႈမွတ္သားရာ၏ ။ စူဠေသာတပန္ ( ကလ်ာဏပုထုဇဥ္ျဖစ္လွ်င္) ေနာက္ဘဝအပါယ္သို ့မက်ေရာက္ေတာ့ပဲ ဒုတိယဘဝစသည္တို ့၌ မဟာေသာတပန္ၾကီးအစစ္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ ။ ယာဂီသူေတာ္စင္တို ့သည္ လူ ့ဘဝကိုအလြန္ ့အလြန္ရခဲေသာေၾကာင့္ ေပါ့ဆမေနပဲအနဲဆံုးအဆင့္ေတာ့(စူဠေသာတပန္) ျဖစ္ေအင္လုပ္ပါက ရင္းစားမဆံုးေတာ့ဘဲ ယခုဘဝဆက္က်င့္လွ်င္လည္း ယခုဘဝေသာတပန္ျဖစ္သည္ ။ ယခုဘဝမရလွ်င္ ေနာက္ဘဝေသာတပန္ျဖစ္မည္ ။ သတိျပဳအားထုတ္ၾကပါ ။စူဠေသာတပန္ကိုလည္း အဓိပၸါယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးဖြင့္ၾကပါသည္။ စူဠေသာတပန္ဆိုသည္မွာ နာမရူပ ပရိေစၦဒဥာဏ္ ၊ ပစၥယပရိဂၢဟဥာဏ္ ၊ ကခၤ ါဝိတရဏ ဝိသုဒၶိတို ့ႏွင့္ျပည့္စံုသူကိုလည္း ေခၚသည္ဟုမွတ္သားရေၾကာင္းတင္ျပလိုက္ပါသည္ ။ ဘုရားရွင္ေဟာျပဆံုးမတဲ့ ပုထုဇဥ္ေလးမ်ိဳးကို ဘာလို႕ ခ်ျပရသလဲဆိုေတာ့ လူအမ်ားစုဟာ အႏၶပုထုဇဥ္(အကန္းပုထုဇဥ္)ေတြမ်ားလို႕ပါ။ အကန္းပုထုဇဥ္ျဖစ္ေနသ၍ အပါယ္ေလးပါးက မလြတ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။ ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ေနေန ဥာဏ္မ်က္စိ ကန္းေနတဲ့အတြက္ ေသခါနီးအခ်ိန္မွာစိတ္မထားတတ္ရင္ စြဲမိစြဲရာစြဲၿပီးေရာက္ခ်င္တဲ့ေနရာေရာက္သြားမွာမလို႕ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္းေက်းဇူးရွင္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးကအေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦးေအာင္ လုပ္ဆိုၿပီးေတာ့အျမဲမွာၾကားသြားခဲ့တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြလည္း ဒါန၊ သီလ ဆိုတဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြမွာတင္ ရပ္မေနပဲ ေရွ႕တိုးၿပီး ၀ိပႆနာ တရားကိုနာၾကားအားထုတ္သင့္ပါတယ္။ ဒါန၊ သီလ၊ဘာ၀နာဆိုတဲ့ အလုပ္ေတြကိုအျမင့္ဆံုးကုသုိလ္ ျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာကုသုိလ္နဲ႕တြဲလုပ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ ဒါမွလည္း ဒါနကို သံသရာမလည္ေအာင္ ျပဳတတ္မယ္၊ သီလကို သံသရာမလည္ေအာင္ ေဆာက္တည္တတ္မွာပါ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ ၀ိပႆနာဥာဏ္မပါတဲ့ဒါန၊ သီလေတြဟာ သံသရာမွာ အထပ္ထပ္ လည္ေစႏုိင္တဲ့အတြက္ သံသရာမွာ အထပ္ထပ္ ေသခ်င္တဲ့ ဆုေတာင္းမ်ိဳးေတြ ေတာင္းမိေနေတာ့မွာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ဘုရားရွင္က ၀ိပႆနာတရားကို နာၾကားအားထုတ္ဖို႕အထူးမွာၾကားခ့ဲတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြလည္း နိဗၺာန္ေရာက္ဖို႕ ဆိုတာကို ခဏေလာက္ ထားလိုက္ပါဦး… အရင္ဆံုး၀ိပႆနာတရား နာၾကားအားထုတ္ၿပီးအပါယ္တံခါးပိတ္ဖို႕ စူဠေသာတာပန္ျဖစ္ဖို႕ ၾကိဳးစားဖို႕လိုပါတယ္။ စူဠေသာတာပန္ ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ကိုနိဗၺာန္တံခါး အလိုလိုပြင့္သြားပါၿပီ။ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း ၀ိပႆနာတရားက်င့္ၾကံပြားမ်ားႏုိင္ၾကပါေစ.. မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္သို႕ တက္လွမ္းႏုိင္ၾကပါေစ Cr#

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2MFC44S

ပုထုဇဥ္ေလးမ်ိဳးအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာမ်ား ■■■■■■■■■■■■■■■■■■ ဘုရားရွင္ေဟာျပခဲ့တဲ့ ပုထုဇဥ္ေလးမ်ိဳး အေၾကာင္းေလးေဖာ္ျပေပးပါမယ္။ (၁) အႏၶဗာလ ပုထုဇဥ္၊ (၂) အႏၶပုထုဇဥ္ (၃) ကလ်ာဏ ပုထုဇဥ္၊ (၄) စူဠေသာတာပန္ ပုထုဇဥ္ဆိုၿပီးေလးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ (၁) အႏၶဗာလ ပုထုဇဥ္ အႏၶဗာလပုထုဇဥ္ဆိုတာကေတာ့ အႏၶဆိုတာ ကန္းတာ ဗာလဆိုတာမိုက္တာပါ။ အဓိပၸါယ္ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ကန္းေသာ မိုက္ေသာ ပုထုဇဥ္ဆိုၿပီးေတာ့အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္ပါတယ္။ အႏၶဗာလပုထုဇဥ္ ဆိုတာကေတာ့ ပရမတ္တို႕ ပညတ္တို႕ ခႏၶာတို႕ သစၥာတို႕ကိုဘာမွ မသိျမင္တတ္ပါဘူး။၀ိပႆနာဆိုတာကိုၾကားေတာင္ မၾကားခ်င္တာပါ။ ၀ိပႆနာနဲ႕ လံုး၀မထိေတြ႕ဘူးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးေပါ့။ ကုသုိလ္ အကုသိုလ္ဆိုတာလည္း အယံုၾကည္မရွိတဲ့အတြက္ ဘာတစ္ခုမွ ေကာင္းတာမလုပ္ပဲအကုသုိလ္ ျဖစ္စရာေတြသာ ျပဳလုပ္မိေသာ မိုက္မဲတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးပါ။ သူ႕ကေတာ့မိုက္လည္းမိုက္တယ္ ကန္းလည္းကန္းတဲ့တြက္အႏၶဗာလ ပုထုဇဥ္လို႕ ေခၚတာေပါ့။ (၂) အႏၶပုထုဇဥ္ ေနာက္ပုထုဇဥ္တစ္မ်ိဳးကေတာ့အႏၶပုထုဇဥ္ပါ။ ဒီပုထုဇဥ္ကေတာ့အမ်ားဆံုးျဖစ္ေနတဲ့အေရအတြက္ပါ။ သူကေတာ့ပရမတ္ေတြ၊ဓါတ္ေတြ၊သစၥာေတြ မသိလုိ႕ အႏၶေတာ့အမည္ရပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ကုသုိလ္လုပ္ရင္ ကုသုိလ္ရတယ္ အကုသုိလ္လုပ္ရင္ အကုသုိလ္ရတယ္ ဆိုတာေတာ့နားလည္ပါတယ္။ နားလည္တဲ့အတြက္လည္း တတ္စြမ္းသ၍ ကုသုိလ္ေလးလုပ္လိုက္ အကုသုိလ္ေလးလည္းမတတ္သာရင္ လုပ္မိလိုက္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္တတ္ႏုိင္သ၍ေတာ့ အကုသိုလ္ကို ေရွာင္ပါတယ္..စာလိုေျပာရရင္ေတာ့ ကမၼႆကတာ သမၼာဒိ႒ိ အျမင္မွန္အနည္းငယ္ရွိတယ္လို႕ ဆိုရမွာေပါ့။ မိုက္ေတာ့ မိုက္တဲ့အထဲမပါပဲနဲ႕ လံုး၀ ကန္းတဲ့အထဲ ပါတဲ့အတြက္လည္းသူ႕ကို အကန္းပုထုဇဥ္ (သို႕) အႏၶပုထုဇဥ္လို႕ေခၚတာပါ။ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ိဳး ၁၀၀ မွာ ၉၉ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ရွိတယ္လို႕ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ (၃) ကလ်ာဏပုထုဇဥ္ "အႏၶပုထုဇဥ္ ၊ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္" ဟု ပုထုဇဥ္ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္တြင္ အႏၶပုထုဇဥ္သည္ အကန္းပုထုဇဥ္ျဖစ္၏။ ျဖစ္ပ်က္ သခၤတကုိပင္ သူမျမင္ႏုိင္ေသး။ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္သည္ကား သခၤတတရားကုိ ျမင္သူျဖစ္၏။ ျဖစ္ပ်က္ မဂ္ကုိက္ေအာင္ လုပ္သူျဖစ္၏။ ၀ိပႆနာ႐ႈသူကုိပင္ ဆုိလုိ၏။ ၀ိပႆနာဉာဏ္သည္ ျဖစ္ပ်က္ သခၤတ သို႔မဟုတ္ သခၤါရတရားကုိ အာ႐ံုျပဳ၏။ မဂ္ဉာဏ္သည္ မျဖစ္ မပ်က္သည့္ အသခၤတတရား (နိဗၺာန္)ကို အာ႐ံုျပဳ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၀ိပႆနာသမား ကလ်ာဏပုထုဇဥ္သည္ အရိယာျဖစ္ခ်င္လွ်င္ "အသခၤတ" ကို ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္ျဖစ္၏။ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ သခၤတကုိမွ် မျမင္ေသးလွ်င္ အႏၶပုထုဇဥ္၊ သခၤတကုိျမင္လွ်င္ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္၊ သခၤတနယ္မွထြက္သည့္ အျမင္၊ အသခၤတကုိျမင္လွ်င္ အရိယာျဖစ္သည္ဟု ခြဲျခားနားလည္ရမည္ျဖစ္၏။ (ေဒါက္တာအရွင္ပါရမီ) လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက ကလ်ာဏပုထုဇဥ္ကိုဥာဏ္မ်က္စိရွိသူျဖစ္တယ္ ၊ဥာဏ္မ်က္စိဆိုရာမွာ ဒိဌဇုသမၼာဒိ႒ိဥာဏ္မ်က္စိ၊ ပရိယတၱိဥာဏ္မ်က္စိ ၊ဝိပႆနာသမၼာဒိ႒ိဥာဏ္မ်က္စိ၊ ေလာကုတၱရာ သမၼာဒိ႒ိဥာဏ္မ်က္စိ ၊ စသည့္ဥာဏ္မ်က္စိကိုဆိုလုိသည္ ။ သကၠာယဒိ႒ိ ႏွင့္ ဝိစိကိစၦာကိုခြါခ်ျပတ္ပယ္နိုင္ေသာ ခႏၶာသိမႈ ၊ ဓာတ္သိမႈ ၊ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္သိမႈ စတဲ့ဝိပႆနာသမၼာဒိ႒ိဥာဏ္မ်က္စိေပါက္မွသာကလ်ာဏပုထုဇဥ္လို ့ေခၚထိုက္တယ္ ။ကလ်ာဏပုထုဇဥ္အျဖစ္ကိုေရာက္တဲ့အခါမွာယခုဘဝေလာကုတၱရာသမၼာဒိ႒ိဥာဏ္မ်က္စိ ေပါက္ ရင္ေပက္၊မေပါက္ရင္ဒုတိယဘဝမွာနတ္ျဖစ္ေသာ္ လည္းေလာကုတၱရာသမၼာဒိ႒ိဥာဏ္မ်က္စိေပါက္မွာပဲတဲ့။ ဆိုလိုတာကေတာ့ဒီဘဝမွာ မဂ္ကိစၥမျပီးဘူးဆိုရင္ေတာင္ ေနာင္ဘဝမွာ နတ္သား၊နတ္သမီးအျဖစ္နဲ ့ေသာတပန္ျဖစ္မွာပဲလို ့ဆိုလိုတယ္ ။ ဆရာေတာ္ က ကလ်ာဏပုထုဇဥ္ဆိုတာဟာ ေဗာဓိအေျခအျမစ္စိုက္ျပီးသူျဖစ္တယ္တဲ့ ။ ေဗာဓိအေျခစိုက္ျပီးသူျဖစ္တဲ့အတြက္ လူအျဖစ္ ၊ နတ္အျဖစ္နဲ ့ ၾကံဳရာသာသနာမွာ အလြယ္တကူကြၽတ္တန္းဝင္မယ့္သူျဖစ္တယ္္တဲ့။ ဒီလိုအေျခစိုက္ျပီးသူကိုကလ်ာဏပုထုဇဥ္လို ့ေခၚတယ္။ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးအမိန္ ့ရွိတာကသီလသမာဓိေကာင္းတာမွ်ျဖင့္၊ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္လို ့မေခၚနိုင္ေသးဘူးတဲ့ ။ စာေပပရိယတၱိတတ္ကာမွ်ႏွင့္လည္း ကလ်ာဏပုထုဇဥ္လို ့မေခၚနိုင္ေသးဘူးတဲ့ ။ (၄) စူဠေသာတာပန္ ေနာက္ပုထုဇဥ္ထဲမွာအျမင့္ျမတ္ဆံုးပုထုဇဥ္ကေတာ့ စူဠေသာတာပန္ ပုထုဇဥ္ဆိုတာပါ။ သူကေတာ့ ၀ိပႆနာတရားကို စိတ္၀င္စားၿပီးတကယ္လည္း လုပ္ေဆာင္က်င့္ၾကံပြားမ်ားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေပါ့။ ပရမတ္တရားဓါတ္တရားေတြနာၾကားအား ထုတ္လိုက္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လည္း နာမ္နဲ႕ ရုပ္ကိုပိုင္းျခားၿပီး ေသခ်ာသိသြားတဲ့ နာမရူပပရိေစၦဒဥာဏ္၊ ခႏၶာငါးပါးျဖစ္ျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းကိုသိမ္းဆည္းၿပီးသိတဲ့ ပစၥယပရိဂၢဟဥာဏ္ႏွစ္ပါးကို ရရွိသြားတဲ့ သူကိုေတာ့ စူဠေသာတာပန္ပုထုဇဥ္ လို႕ေခၚပါတယ္။ စူဠေသာတာပန္ ပုထုဇဥ္အဆင့္ကို ေရာက္သြားရင္အပါယ္ေလးဘံုကို လံုး၀ မက်ေတာ့ပါဘူး။ ဒီဘ၀မွာ တစ္ေန႕မဟုတ္တစ္ေန႕ ေသာတာပတၱိမဂ္ကို ဧကန္မုခ်ရေတာ့မွာပါ။ မဂ္တားဖိုလ္တားအႏၲရယ္ငါးပါးတစ္ပါးပါးရွိေနလို႕ဒီဘ၀ မဂ္ဖိုလ္ မရႏုိင္ဘူးဆိုရင္လည္းေနာက္ဘ၀မွာ ဧကန္မုခ် မဂ္ဖိုလ္ကို ရေတာ့မွာပါ။ စူဠေသာတာပန္ ပုထုဇဥ္ဘ၀ကို ေရာက္မွလည္း ဥာဏ္အျမင္ကန္းတဲ့ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ပါတယ္။အားက်ဖို႕ ေကာင္းပါဘိ။ ေနာက္ဆက္တြဲ ေက်းဇူးရွင္သပိတ္အိုင္ေတာရဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက “ စူဠေသာတပန္ျဖစ္ခန္း “ ဓာတ္ကမၼဌာန္းက်မ္းမွာစူဠေသာတပန္ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္နဲ႔ ့ပတ္သက္ျပီးဘယ္လိုေျပာထားသလဲဆိုေတာ့ မဂ္ဖိုလ္ တရားဆိုတာအစဥ္အတိုင္းသာရၾကတယ္ ။ ( စူဠေသာတပန္ ေသာတပတၱိမဂ္ သကဒါဂါမိမဂ္ အနာဂါမိမဂ္ အရဟတၱမဂ္ ) လို ့အစဥ္အတိုင္း သာျဖစ္တယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ေသာတပတၱိမဂ္ကိုမရေသးလွ်င္ စူဠေသာတာပန္(ကလ်ာဏပုထုဇဥ္)အျဖစ္ကို ဧကန္ရေအာင္လုပ္ဘို ့ဆံုးျဖတ္ထားပါတဲ့ ။ စူဠေသာတာပန္ျဖစ္ရင္အပါယ္မက်ေတာ့ပဲ ဒုတိယဘဝမွာမဟာေသာတပန္အစစ္ၾကီးျဖစ္ေပလိမ့္မယ္၊စူဠေသာတပန္ဆိုတာ ေသာတာပန္ေလာင္းလို ့ဆိုလိုတယ္တဲ့ ။ ေက်းဇူးရွင္သပိတ္အိုင္ေတာရဆရာေတာ္ၾကီးက မဂၢသံယုတ္အဌကထာကိုကိုးကားလွ်က္ စူဠေသာတပန္ကို ေအာက္ပါအတိုင္း အမိန္ ့ရွိခဲ့ပါတယ္ ။ “ ေသာတံ အာဒိေတာ ပဇၨိ ံသု ပါပုဏိ ံ သူတိ ေသာတာ ပႏၷာစူဠာေသာတာပႏၷ ၊ စူဠေသာတာပႏၷာ “ ေယ ။အၾကင္နာမရူပပရိေစၦဒဥာဏ္၊ပစၥယပရိဂၢဟဥာဏ္ ၂ ပါးႏွင့္ျပည့္စံုေသာပုဂၢိဳလ္တို ့သည္ ေသာတိ ံ ။ မဂၢင္ရွစ္ပါးတည္းဟူေသာေရအယဥ္သို ့ အာဒိေတာ ။ အစစြာ အာပဇၨိ ံသု ပါပုဏိ ံသု ။ ေရာက္ကုန္ျပီ ဣတိတႆၼာ ။ ထို ့ေၾကာင့္ ေတ ။ ထိုဥာဏ္ႏွစ္ပါးႏွင့္ျပည့္စံုေသာပုဂၢိဳလ္တို ့သည္ ေသာတပႏၷာ ။ ေသာတာပန္မည္ကုန္၏ စူဠာ ။ ငယ္ကုန္ေသာ ေသာတပႏၷာ ။ ေသာတပန္ ပုဂၢိဳလ္တို ့တည္း ။ (မဂၢသံယုတ္အဌကထာ) အႏၶပုထုဇဥ္အျဖစ္မွလြတ္ကင္း၍ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္အျဖစ္သို ့ေရာက္ရေလေအာင္ ရုပ္၊ နာမ္၊ ခႏၶာ၊အယတန၊ ဓာတ္၊ သစၥာ၊ဣေျႏၵ၊ပဋိစၥသမုပၸါဒ္တရားတို ့ကိုေကာင္းစြာၾကည့္ရႈမွတ္သားရာ၏ ။ စူဠေသာတပန္ ( ကလ်ာဏပုထုဇဥ္ျဖစ္လွ်င္) ေနာက္ဘဝအပါယ္သို ့မက်ေရာက္ေတာ့ပဲ ဒုတိယဘဝစသည္တို ့၌ မဟာေသာတပန္ၾကီးအစစ္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ ။ ယာဂီသူေတာ္စင္တို ့သည္ လူ ့ဘဝကိုအလြန္ ့အလြန္ရခဲေသာေၾကာင့္ ေပါ့ဆမေနပဲအနဲဆံုးအဆင့္ေတာ့(စူဠေသာတပန္) ျဖစ္ေအင္လုပ္ပါက ရင္းစားမဆံုးေတာ့ဘဲ ယခုဘဝဆက္က်င့္လွ်င္လည္း ယခုဘဝေသာတပန္ျဖစ္သည္ ။ ယခုဘဝမရလွ်င္ ေနာက္ဘဝေသာတပန္ျဖစ္မည္ ။ သတိျပဳအားထုတ္ၾကပါ ။စူဠေသာတပန္ကိုလည္း အဓိပၸါယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးဖြင့္ၾကပါသည္။ စူဠေသာတပန္ဆိုသည္မွာ နာမရူပ ပရိေစၦဒဥာဏ္ ၊ ပစၥယပရိဂၢဟဥာဏ္ ၊ ကခၤ ါဝိတရဏ ဝိသုဒၶိတို ့ႏွင့္ျပည့္စံုသူကိုလည္း ေခၚသည္ဟုမွတ္သားရေၾကာင္းတင္ျပလိုက္ပါသည္ ။ ဘုရားရွင္ေဟာျပဆံုးမတဲ့ ပုထုဇဥ္ေလးမ်ိဳးကို ဘာလို႕ ခ်ျပရသလဲဆိုေတာ့ လူအမ်ားစုဟာ အႏၶပုထုဇဥ္(အကန္းပုထုဇဥ္)ေတြမ်ားလို႕ပါ။ အကန္းပုထုဇဥ္ျဖစ္ေနသ၍ အပါယ္ေလးပါးက မလြတ္ႏုိင္ေသးပါဘူး။ ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ေနေန ဥာဏ္မ်က္စိ ကန္းေနတဲ့အတြက္ ေသခါနီးအခ်ိန္မွာစိတ္မထားတတ္ရင္ စြဲမိစြဲရာစြဲၿပီးေရာက္ခ်င္တဲ့ေနရာေရာက္သြားမွာမလို႕ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္းေက်းဇူးရွင္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးကအေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦးေအာင္ လုပ္ဆိုၿပီးေတာ့အျမဲမွာၾကားသြားခဲ့တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြလည္း ဒါန၊ သီလ ဆိုတဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြမွာတင္ ရပ္မေနပဲ ေရွ႕တိုးၿပီး ၀ိပႆနာ တရားကိုနာၾကားအားထုတ္သင့္ပါတယ္။ ဒါန၊ သီလ၊ဘာ၀နာဆိုတဲ့ အလုပ္ေတြကိုအျမင့္ဆံုးကုသုိလ္ ျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာကုသုိလ္နဲ႕တြဲလုပ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ ဒါမွလည္း ဒါနကို သံသရာမလည္ေအာင္ ျပဳတတ္မယ္၊ သီလကို သံသရာမလည္ေအာင္ ေဆာက္တည္တတ္မွာပါ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ ၀ိပႆနာဥာဏ္မပါတဲ့ဒါန၊ သီလေတြဟာ သံသရာမွာ အထပ္ထပ္ လည္ေစႏုိင္တဲ့အတြက္ သံသရာမွာ အထပ္ထပ္ ေသခ်င္တဲ့ ဆုေတာင္းမ်ိဳးေတြ ေတာင္းမိေနေတာ့မွာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ဘုရားရွင္က ၀ိပႆနာတရားကို နာၾကားအားထုတ္ဖို႕အထူးမွာၾကားခ့ဲတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြလည္း နိဗၺာန္ေရာက္ဖို႕ ဆိုတာကို ခဏေလာက္ ထားလိုက္ပါဦး… အရင္ဆံုး၀ိပႆနာတရား နာၾကားအားထုတ္ၿပီးအပါယ္တံခါးပိတ္ဖို႕ စူဠေသာတာပန္ျဖစ္ဖို႕ ၾကိဳးစားဖို႕လိုပါတယ္။ စူဠေသာတာပန္ ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ကိုနိဗၺာန္တံခါး အလိုလိုပြင့္သြားပါၿပီ။ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း ၀ိပႆနာတရားက်င့္ၾကံပြားမ်ားႏုိင္ၾကပါေစ.. မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္သို႕ တက္လွမ္းႏုိင္ၾကပါေစ Cr#

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2MFC44S

လူမိုက္မျဖစ္ပါေစနဲ႔ေနာ္

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Kopjc8

လူမိုက္မျဖစ္ပါေစနဲ႔ေနာ္

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Kopjc8

စိတ္အျပင္မထြက္ေအာင္ေစာင့္ေရွာက္နည္း ‌◾◽◾◽◾◽◾◽◾◽◾◽ ‌တရားထိုင္တဲ႕အခါ ‌စိတ္ဟာထားတဲ႕အာရံုမွာ ‌မေနပဲ ပ်ံ႕လြင့္ေျပးလႊား ‌ေနတတ္တဲ႕ သေဘာရွိပါတယ္။ ‌ ‌စိတ္အျပင္ထြက္တိုင္း ‌သတိေလးနဲ႕ျပန္ျပန္ထိန္း ‌ေနရင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္ ‌ဒါေပမဲ႕… ‌စိတ္ကေလးတည္ျငိမ္မွ ‌သမာဓိျဖစ္ျပီး ‌သမာဓိျဖစ္မွ မိမိခႏၶာရဲ႕ ‌ျဖစ္ပ်က္ေတြကိုျမင္နိုင္ပါတယ္။ ‌ ‌စိတ္အျပင္မထြက္ေအာင္ ‌ေစာင့္ေရွာက္တဲ႕နည္းေလးကို ‌ေက်းဇူးေတာ္ရွင္မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ‌ဘုရားျကီးက ဆီခြက္ ဥပမာေလး ‌ေပးျပီး ရွင္းျပထားပါတယ္။ ‌ ‌ ‌ေသမိန္ ့က်ထားတဲ႕ ‌ရာဇဝတ္္သားတစ္ေယာက္ကို ‌ရွင္ဘုရင္က အခြင့္အေရးတစ္ခုေပး ‌ထားပါတယ္။ ‌တပိႆာ ဆီအျပည့္ရွိတဲ႕ဆီခြက္ကိုကိုင္ျပီး ‌ရာဇဝတ္သားကိုေရွ႕က သြားခိုင္းပါတယ္။ ‌ ‌လူသတ္သမားငါးေယာက္ကိုလည္း ‌ေနာက္ကေနဓားထမ္းျပီးလိုက္ခိုင္းပါတယ္။ ‌ဆီတစ္စက္ဖိတ္ရင္ ဖိတ္တဲ႕ေနရာမွာ ‌သတ္ေစလို ့အမိန္ ့ေပးလိုက္တယ္။ ‌ ‌ေနာက္ျပီး ‌အလြန္နာမည္ျကီးျပီး ‌စည္ကားလွတဲ႕လူေတြ ‌ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနတဲ႕ ‌ဇာတ္ပြဲတစ္ခုကိုျဖတ္သြားရမယ္။ ‌ ‌ဇတ္ပြဲကိုလြန္ျပီးရင္ ‌လူစည္ကားျပီး ‌မူးရမ္းဆိုးသြမ္းေနၾကတဲ႕ ‌အရက္ဆိုင္ထဲကျဖတ္သြား ‌ရမယ္လို ့ အမိန္ ့ခ်ပါတယ္။ ‌ ‌ဒီကပြဲသဘင္နဲ႕ အရက္ဆိုင္ ‌လြန္လို ့မွ ဆီမဖိတ္ရင္ ‌ေသမိန္ ့မွလြတ္ေစလို ့လည္း ‌အမွာစကားရွိထားပါတယ္။ ‌ ‌မိမိတို ့လည္း ‌ဇာတိတစ္ခုရလာျပီးကထဲက ‌ေသမိန္ ့က က်ခဲ႕ျပီးသားပါ ‌ခႏၶာငါးပါးလို ့ေခၚတဲ႕ လူသတ္သမား ‌ငါးေယာက္ကလည္းပါလာျပီးသား။ ‌ ‌စိတ္ဆိုတဲ႕ဆီခြက္ကို ‌ဘယ္လိုထိန္းမလဲ ။ ‌မိမိတို ့တရားထိုင္တဲ႕အခ်ိန္မွာ ‌လူသတ္သမားငါးေယာက္နဲ႕ ‌တိုက္ပြဲဝင္ေနတယ္လို ့ ‌ေသဘာထားပါ။ ‌ ‌မိမိတို ့ျဖတ္သန္းရမဲ႕ ‌ဇတ္သဘင္ပြဲနဲ႕အရက္ဆိုင္ဆိုတာ ‌သုခနဲ႕ဒုကၡဆိုတဲ႕ ‌ေမ်ာလမ္းနဲ႕ျမႈဳတ္လမ္းပါ။ ‌မိမိစိတ္ဆိုတဲ႕ဆီခြက္ကို ‌ဝင္ေလ ထြက္ေလေလးကို ‌သတိပညာ နဲ႕ ‌မွန္မွန္ရႈရင္း မေနာမွာထားပါ။ ‌ဝင္ေလနဲ႕ထြက္ေလရႈေနရင္း ‌မေတာ္တစ္ဆ ပ်ံ႕လြင့္သြားရင္ ‌ဆီခြက္ကိုျမန္ျမန္ျပန္တည္ ့သလို ‌ပ်ံ႕လြင့္တဲ႕စိတ္ကေလးကို ‌သတိနဲ႕ျပန္ထိန္းပါ။ ‌ ‌ရာဇဝတ္သားဟာ ‌ဆီခြက္မဖိတ္စင္ဖို ့အတြက္ ‌ဘယ္ေလာက္ပဲသာယာတက္မက္ ‌ဖြယ္ျဖစ္တဲ႕ ကိေလသာအာရံုေတြ ‌ကိုလည္းဂရုမစိုက္ပါဘူး ‌ဆီခြက္အေပၚမွာသာသတိထားျပီး ‌ထိန္းထားပါတယ္။ ‌ ‌ရာဇဝတ္သားဟာ ‌ဆိုးသြမ္း မူးရမ္းကား ေနၾကတဲ႕ ‌အရက္ဆိုင္ထဲက ျဖတ္သြားေပမဲ႕ ‌မိမိအေပၚ က်ေရာက္လာမဲ႕ ‌အႏၲရယ္ေတြကိုလည္း ဂရုမစိုက္ပါဘူး ‌ဆီခြက္မဖိတ္စင္ဖို ့ကိုသာ အဓိကထားျပီး ‌သတိနဲ႕ေစာင့္ေရွာက္သလို…… ‌ ‌မိမိတို ့လည္း ‌စိတ္ဆိုတဲ႕ဆီခြက္ကေလး ‌မဖိတ္စင္ဖို ့သတိေလးဉာဏ္ေလးနဲ႕ ‌ထိန္းျပီး ဝင္ေလနဲ႕ထြက္ေလ ‌ၾကားမွာေဘာင္ခတ္ထားပါ။ ‌ေတြးစိတ္ျကံစိတ္ေတြဝင္လာတာနဲ႕ ‌ဆီခြက္ေစာင္းျပီဆိုျပီး ျပန္တည့္ပါ။ ‌ ‌သုခ နဲ႕ဒုကၡ လမ္းနွစ္ခုအလယ္ကသြား ‌ရင္မဂၢင္လမ္းမေပၚကတစ္ဆင့္ ‌အေသလြတ္တဲ႕ေနရာကို ‌ေရာက္ပါလိမ္ ့မယ္။ ‌(ဝိပႆနာ အေျခခံအလုပ္ေပးတရားမ်ား page) #PhyoeMayOo

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2M3jhkx

စိတ္အျပင္မထြက္ေအာင္ေစာင့္ေရွာက္နည္း ‌◾◽◾◽◾◽◾◽◾◽◾◽ ‌တရားထိုင္တဲ႕အခါ ‌စိတ္ဟာထားတဲ႕အာရံုမွာ ‌မေနပဲ ပ်ံ႕လြင့္ေျပးလႊား ‌ေနတတ္တဲ႕ သေဘာရွိပါတယ္။ ‌ ‌စိတ္အျပင္ထြက္တိုင္း ‌သတိေလးနဲ႕ျပန္ျပန္ထိန္း ‌ေနရင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္ ‌ဒါေပမဲ႕… ‌စိတ္ကေလးတည္ျငိမ္မွ ‌သမာဓိျဖစ္ျပီး ‌သမာဓိျဖစ္မွ မိမိခႏၶာရဲ႕ ‌ျဖစ္ပ်က္ေတြကိုျမင္နိုင္ပါတယ္။ ‌ ‌စိတ္အျပင္မထြက္ေအာင္ ‌ေစာင့္ေရွာက္တဲ႕နည္းေလးကို ‌ေက်းဇူးေတာ္ရွင္မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ‌ဘုရားျကီးက ဆီခြက္ ဥပမာေလး ‌ေပးျပီး ရွင္းျပထားပါတယ္။ ‌ ‌ ‌ေသမိန္ ့က်ထားတဲ႕ ‌ရာဇဝတ္္သားတစ္ေယာက္ကို ‌ရွင္ဘုရင္က အခြင့္အေရးတစ္ခုေပး ‌ထားပါတယ္။ ‌တပိႆာ ဆီအျပည့္ရွိတဲ႕ဆီခြက္ကိုကိုင္ျပီး ‌ရာဇဝတ္သားကိုေရွ႕က သြားခိုင္းပါတယ္။ ‌ ‌လူသတ္သမားငါးေယာက္ကိုလည္း ‌ေနာက္ကေနဓားထမ္းျပီးလိုက္ခိုင္းပါတယ္။ ‌ဆီတစ္စက္ဖိတ္ရင္ ဖိတ္တဲ႕ေနရာမွာ ‌သတ္ေစလို ့အမိန္ ့ေပးလိုက္တယ္။ ‌ ‌ေနာက္ျပီး ‌အလြန္နာမည္ျကီးျပီး ‌စည္ကားလွတဲ႕လူေတြ ‌ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနတဲ႕ ‌ဇာတ္ပြဲတစ္ခုကိုျဖတ္သြားရမယ္။ ‌ ‌ဇတ္ပြဲကိုလြန္ျပီးရင္ ‌လူစည္ကားျပီး ‌မူးရမ္းဆိုးသြမ္းေနၾကတဲ႕ ‌အရက္ဆိုင္ထဲကျဖတ္သြား ‌ရမယ္လို ့ အမိန္ ့ခ်ပါတယ္။ ‌ ‌ဒီကပြဲသဘင္နဲ႕ အရက္ဆိုင္ ‌လြန္လို ့မွ ဆီမဖိတ္ရင္ ‌ေသမိန္ ့မွလြတ္ေစလို ့လည္း ‌အမွာစကားရွိထားပါတယ္။ ‌ ‌မိမိတို ့လည္း ‌ဇာတိတစ္ခုရလာျပီးကထဲက ‌ေသမိန္ ့က က်ခဲ႕ျပီးသားပါ ‌ခႏၶာငါးပါးလို ့ေခၚတဲ႕ လူသတ္သမား ‌ငါးေယာက္ကလည္းပါလာျပီးသား။ ‌ ‌စိတ္ဆိုတဲ႕ဆီခြက္ကို ‌ဘယ္လိုထိန္းမလဲ ။ ‌မိမိတို ့တရားထိုင္တဲ႕အခ်ိန္မွာ ‌လူသတ္သမားငါးေယာက္နဲ႕ ‌တိုက္ပြဲဝင္ေနတယ္လို ့ ‌ေသဘာထားပါ။ ‌ ‌မိမိတို ့ျဖတ္သန္းရမဲ႕ ‌ဇတ္သဘင္ပြဲနဲ႕အရက္ဆိုင္ဆိုတာ ‌သုခနဲ႕ဒုကၡဆိုတဲ႕ ‌ေမ်ာလမ္းနဲ႕ျမႈဳတ္လမ္းပါ။ ‌မိမိစိတ္ဆိုတဲ႕ဆီခြက္ကို ‌ဝင္ေလ ထြက္ေလေလးကို ‌သတိပညာ နဲ႕ ‌မွန္မွန္ရႈရင္း မေနာမွာထားပါ။ ‌ဝင္ေလနဲ႕ထြက္ေလရႈေနရင္း ‌မေတာ္တစ္ဆ ပ်ံ႕လြင့္သြားရင္ ‌ဆီခြက္ကိုျမန္ျမန္ျပန္တည္ ့သလို ‌ပ်ံ႕လြင့္တဲ႕စိတ္ကေလးကို ‌သတိနဲ႕ျပန္ထိန္းပါ။ ‌ ‌ရာဇဝတ္သားဟာ ‌ဆီခြက္မဖိတ္စင္ဖို ့အတြက္ ‌ဘယ္ေလာက္ပဲသာယာတက္မက္ ‌ဖြယ္ျဖစ္တဲ႕ ကိေလသာအာရံုေတြ ‌ကိုလည္းဂရုမစိုက္ပါဘူး ‌ဆီခြက္အေပၚမွာသာသတိထားျပီး ‌ထိန္းထားပါတယ္။ ‌ ‌ရာဇဝတ္သားဟာ ‌ဆိုးသြမ္း မူးရမ္းကား ေနၾကတဲ႕ ‌အရက္ဆိုင္ထဲက ျဖတ္သြားေပမဲ႕ ‌မိမိအေပၚ က်ေရာက္လာမဲ႕ ‌အႏၲရယ္ေတြကိုလည္း ဂရုမစိုက္ပါဘူး ‌ဆီခြက္မဖိတ္စင္ဖို ့ကိုသာ အဓိကထားျပီး ‌သတိနဲ႕ေစာင့္ေရွာက္သလို…… ‌ ‌မိမိတို ့လည္း ‌စိတ္ဆိုတဲ႕ဆီခြက္ကေလး ‌မဖိတ္စင္ဖို ့သတိေလးဉာဏ္ေလးနဲ႕ ‌ထိန္းျပီး ဝင္ေလနဲ႕ထြက္ေလ ‌ၾကားမွာေဘာင္ခတ္ထားပါ။ ‌ေတြးစိတ္ျကံစိတ္ေတြဝင္လာတာနဲ႕ ‌ဆီခြက္ေစာင္းျပီဆိုျပီး ျပန္တည့္ပါ။ ‌ ‌သုခ နဲ႕ဒုကၡ လမ္းနွစ္ခုအလယ္ကသြား ‌ရင္မဂၢင္လမ္းမေပၚကတစ္ဆင့္ ‌အေသလြတ္တဲ႕ေနရာကို ‌ေရာက္ပါလိမ္ ့မယ္။ ‌(ဝိပႆနာ အေျခခံအလုပ္ေပးတရားမ်ား page) #PhyoeMayOo

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2M3jhkx

ပုဗၺာရံု ေက်ာင္းအမႀကီး ဝိသာခါ သာသနာ ဘယ္လိုျပဳခဲ့လဲ ••••••••••••••••••••••••••••••••••••• ေက်ာင္းအမၾကီး၀ိသာခါကို မဂဓႏိုင္ငံ, ဘဒၵိယျမိဳ႕မွာ ဖြားျမင္ခဲ့တယ္။ မဂဓဆိုတာ ဘုရင္ဗိမၺိသာရဲ႕ႏိုင္ငံပါပဲ။ ဖခင္က ဓနဥၥယသူေ႒း၊ မိခင္က သုမနေဒ၀ီ၊ အဖုိးက ေမ႑က။ ေမ႑ကဆိုတာ နာမည္ႀကီး သူေ႒းၾကီး။ ဝိသာခါရဲ႕ အဖိုးက ျမတ္စြာဘုရားကို အလြန္ၾကည္ညိဳတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ဘဒၵိယျမိဳ႕ကုိ ၾကြလာတဲ့အခါ ငယ္ရြယ္ေသးေပမဲ့ ဝိသာခါကို ျမတ္စြာဘုရားအား ၾကိဳခုိင္းတယ္။ ဝိသာခါဟာ ျမတ္စြာဘုရားကို သြားႀကိဳတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားကလည္း တရားေဟာတယ္။ တရားလဲ ဆုံးေရာ ေသာတာပန္ ျဖစ္သြားတယ္။ ေက်ာင္းအမႀကီး ဝိသာခါဟာ ပစၥည္းကလဲ ခ်မ္းသာ၊ သဒၶါကလည္း ထက္သန္သည့္အတြက္ သာသနာေတာ္ႀကီးကို ဆြမ္းသကၤန္း ေက်ာင္း ေဆးဆိုတဲ့ ပစၥည္းေလးပါး ေထာက္ပံ့လႉဒါန္းခဲ့တယ္။ သာသနာေတာ္ကို ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။အဲဒီအမ်ိဳးသမီးထဲမွာ ေက်ာင္းဒကာမႀကီး ဝိသာခါဟာ အသာဆုံးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ "ဧတဒဂ္ - ထူးခၽြန္သည့္ ဘြဲ႕" ကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ အတိတ္ကျဖစ္ရပ္ --------------- အတိတ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ ကမ႓ာတစ္သိန္းထက္က ေလာကမွာ ပဒုမုတၱရဘုရား ပြင့္ထြန္းေတာ္မူခဲ့တယ္။ ဝိသာခါေလာင္းလ်ာ အမ်ိဳးသမီးေလးဟာ သဒၶါတရား အလြန္ေကာင္းတယ္။ ဒီေတာ့ ဒါန သီလ ဘာဝနာေကာင္းမႈဆိုၿပီး ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ပဒုမုတၱရဘုရားထံမွာ ဆုေတာင္းခဲ့တယ္။ ``တပည့္ေတာ္သည္ အခုလို ျပဳလုပ္အားထုတ္ခဲ့ရေသာ ကုသိုလ္ကံေစတနာတို႔ေၾကာင့္ သာသနာျပဳအလွဴရွင္ ျဖစ္ရပါလို၏´´လုိ႔။ ဆုလည္းေတာင္းသလို ကုသိုလ္ေကာင္းမႈလည္း လုပ္တယ္။ဒါေၾကာင့္ အခုဘဝမွာ ေက်ာင္းဒကာမႀကီး ျဖစ္လာတာပါ။ အေၾကာင္းမဲ့ျဖစ္ရပ္ မရွိ ------------------- ေလာကႀကီးမွာ အမွတ္တမဲ့ ျဖစ္လာတယ္ဆိုတာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာင္း အက်ိဳး စနစ္တက် ေပါင္းစပ္ၿပီး ျဖစ္လာတာပဲ။ ဒီေတာ့ အက်ိဳးေကာင္းေကာင္း လိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ အေၾကာင္းေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ ဒီေန႔လုပ္ေနတဲ့အလုပ္သည္ ေနာက္ဘဝမွာ ကိုယ္ရဲ႕ပုံရိပ္ ျဖစ္သြားတယ္။ အခုလုပ္ေနတဲ့အလုပ္သည္ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ဆိုရင္ ေနာက္ဘဝမွာ ပုံရိပ္လွမယ္။ မေကာင္းတဲ့အလုပ္ဆိုရင္ ေနာက္ဘဝမွာ ပုံရိပ္ မလွဘူး။ အေၾကာင္း အက်ိဳး ----------------- ေက်ာင္းအမႀကီး ၀ိသာခါရဲ႕ ဘဝဟာ အလြန္ျပည့္စုံတဲ့ဘဝ။ ၁။ စည္းစိမ္ဥစၥာ ေပါမ်ားတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ အလႉဒါနလုပ္ခဲ့လုိ႔ပါ။ ၂။ ေရာဂါကင္းၿပီး အသက္တစ္ရာေက်ာ္ရွည္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ သီလျမဲလုိ႔ပါ။ ၃။ အျခံအရံႏွင့္ ျပည့္စုံတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ မနာလုိ၀န္တုိ မရွိခဲ့လုိ႔ပါ။ ၄။ ႐ုပ္ရည္ကလည္း လွသလို အရြယ္လည္း တင္တယ္။အသက္ႀကီးတဲ့အခါမွာလည္း ဆံပင္တစ္ပင္မွ မျဖဴဘူးတဲ့။ သမီးေတြနဲ႔ အတူတူသြားလဲ အေမႏွင့္သမီး ခြဲလုိ႔ မရဘူးတဲ့။ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ေဒါသအာဃာတ နည္းခဲ့လုိ႔ပါ။ ၅။ ဘုရားနဲ႔ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ေသာတာပန္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ အတိတ္က ဝိပႆနာတရားကို အားထုတ္ခဲ့လို႔ပါ။ ၆။ ထူးခၽြန္တဲ့ ဧတဒဂ္ဘြဲ႕ရခဲ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ပါရမီဆယ္ပါး ျဖည့္က်င့္ခဲ့လို႔ပါ။ ``၀ိသာခါ သာေကတေရာက္ျပီ´´ ------------------------- ဝိသာခါရဲ႕ ဇာတိသည္ မဂဓတိုင္း, ဘဒၵိယၿမိဳ႕။ ဝိသာခါရဲ႕ ဖခင္ျဖစ္တဲ့ ဓနဥၥယသူေ႒းကို ေကာသလ မင္းၾကီးက ဖိတ္တယ္။ သူ႔ႏိုင္ငံ လာေနဖုိ႔။ ဒါနဲ႔ မဂဓတိုင္းကေန ေကာသလတုိင္း ေရာက္လာတယ္။ သာ၀တၳိျမိဳ႕နားမွာ ေနရာေပးေတာ့ ျမိဳ႕သစ္တည္တယ္။ အဲဒီျမိဳ႕ကုိ သာေကတလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ၀ိသာခါဟာ မဂဓတိုင္း, ဘဒၵိယၿမိဳ႕ ကေန ေကာသလတိုင္း, သာေကတျမိဳ႕ကို ေရာက္လာပါတယ္။ သာ၀တၳိျမိဳ႕မွာ မိဂါရသူေ႒းဆုိတာ နာမည္ႀကီးသူေ႒းတစ္ေယာက္ပဲ။သူ႔သား ပုဏၰ၀ၯန အရြယ္ေရာက္ေတာ့ သတုိးသမီး လုိက္ရွာတယ္။ လွပေခ်ာေမာတဲ့ ၀ိသာခါနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ သေဘာက်ျပီး ဓနဥၥယထံ ကမ္းလွမ္းလုိက္တယ္။ သူ႔သားနဲ႔ ေပးစားခ်င္ေၾကာင္း ဝိသာခါ ဖခင္ ဓနဥၥယကလည္း ေသခ်ာစုံစမ္းၿပီး လက္ခံလိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ မိဂါရသည္ ေကာသလမင္းႏွင့္တကြ သာေကတျမိဳ႕မွာ သြားေရာက္ျပီးေတာ့ သူ႔သားနဲ႔ ဝိသာခါကို တခန္းတနား ထိမ္းျမားေပး လုိက္တယ္။ သာေကတမွ သာဝတၳိသို႔ ----------------------- မဂၤလာေဆာင္ျပီးတဲ့အခါ ဖခင္ ဓနဥၥယက ၀ိသာခါကုိ မိဂါရသူေ႒းထံ ထည့္လုိက္တယ္။ ပစၥည္းဥစၥာေတြကုိလည္း အမ်ားၾကီး ေပးလုိက္တယ္။ အာမခံလူၾကီး ၈-ေယာက္လည္း ထည့္လုိက္တယ္။ ျပႆနာျဖစ္လွ်င္ ေျဖရွင္းဖုိ႔ အတြက္။ ၀ိသာခါကလည္း သူ႔ေယာကၡမအိမ္ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ကစျပီး မိဂါရသူေ႒းကို ဖခင္အရင္းလုိ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးတယ္။ ေယာက်ာ္းဘက္က ေဆြေတြမ်ိဳးေတြကိုလည္း ေပးစရာရွိရင္ ေပးတယ္။ ေကၽြးစရာရွိရင္ ေကၽြးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဆြမ်ိဳးေတြကလည္း ခ်စ္ၾကတယ္။ အေဟာင္းစားပုဂၢိဳလ္ ------------------ အဲဒီလုိေနရင္းနဲ႔ တစ္ရက္၊ ေယာကၡမႀကီးနဲ႔ ျပႆနာ ျဖစ္သြားတယ္။ မနက္စာအတြက္ ၀ိသာခါက မိဂါရသူေ႒းကို ထမင္းခူးခပ္ၿပီးေတာ့ ေကၽြးတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရဟန္းတပါး ေရာက္လာတယ္။ အဲဒါကုိ ၀ိသာခါက ျမင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူေ႒းၾကီးက မျမင္ခ်င္ဟန္ေဆာင္ေန တယ္။ အဲဒါကို ဝိသာခါက ရိပ္မိသြားတယ္။ ဒီေတာ့ ၀ိသာခါက ရဟန္းေတာ္ေလးကို ေလွ်ာက္လုိက္တယ္။ ``အရွင္ဘုရား ကန္ေတာ့ဆြမ္းပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ ဖခင္က အေဟာင္းစား သူေ႒းၾကီးပါဘုရား´´ဆုိျပီး။ အဲသလုိလဲ ေျပာလုိက္ေရာ သူေ႒းၾကီးက ``အေဟာင္းစားတယ္ဆုိတာ မစင္ကုိ စားတဲ့သူ၊ ဒီလိုဆိုလိုတာပဲ´´လုိ႔ စိတ္ဆုိးသြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ``ဝိသာခါ နင္ဟာ မိန္းမယုတ္၊ ငါ့အိမ္မေနနဲ႔ အခုခ်က္ခ်င္း ထြက္´´ဆုိျပီး ႏွင္ထုတ္လုိက္တယ္။ ဒီေတာ့ ၀ိသာခါက ``ဖခင္ႀကီး မထြက္ႏိုင္ဘူး၊ ကၽြန္မကို အေစခံတစ္ေယာက္ ေခၚသလုိ ေခၚခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး၊ အာမခံလူၾကီးေတြနဲ႔ ရွင္းမယ္´´ ဆုိေတာ့ မိဂါရက အာမခံလူၾကီး ေတြကို ေခၚလုိက္တယ္။ အာမခံလူႀကီးေတြ ေရာက္လာတဲ့အခါ အဲဒီအေၾကာင္းကို ေျပာျပတယ္။ "လူႀကီးမင္းတို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ သမီးက က်ဳပ္ကို အေဟာင္းစားလို႔ ေျပာတယ္၊ ဒါ မစင္စားတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ လုံးဝ မေက်နပ္ဘူး။ ျပန္ေခၚသြားၾက" ဆိုၿပီး သူေ႒းႀကီးက ေျပာတယ္။ ကံေဟာင္းကို ရည္ရြယ္ ----------------- ဒီေတာ့ ၀ိသာခါက ရွင္းျပတယ္။ ``လူၾကီးမင္းတုိ႔ ဖခင္ၾကီး အခု စည္းစိမ္ေတြ ခံစားတယ္ဆုိတာ ေရွးကုသိုလ္ေၾကာင့္ပါ၊ အခုဘဝမွာ ဘာကုသိုလ္မွ မလုပ္ပါ၊ ကံေဟာင္းရဲ႕ အက်ိဳးကိုပဲ ခံစားေနတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အေဟာင္းစား ပုဂၢိဳလ္လုိ႔ ေျပာရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္´´ ဆုိျပီး ရွင္းျပလုိက္တယ္။ အာမခံလူၾကီးေတြက ``သူေ႒းၾကီးတဲ့၊ ဝိသာခါက ကံေဟာင္းကို ရည္ရြယ္ၿပီး အေဟာင္းစားလို႔ ေျပာတာတဲ့။ မစင္ကို ရည္ရြယ္ၿပီး ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီေတာ့ သူ႔မွာ ဘာအျပစ္ရွိလဲ´´ ဆုိျပီး ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ သူေ႒းႀကီး မျငင္းသာေတာ့ဘူး။ ``ဒီလိုဆိုလဲ ၿပီးေရာ၊ က်ဳပ္က ဒီလို ဘယ္ထင္မလဲ၊ အေဟာင္းဆိုတာ မစင္ပဲလို႔ ဒီလိုေတြး ၿပီး ေဒါသ ျဖစ္သြားတာပါ´´လုိ႔ ၀န္ခံလုိက္ရတယ္။ အဲဒီလိုဝန္ခံၿပီဆိုေတာ့မွ ၀ိသာခါက ``ျပန္မယ္´´ဆုိျပီး ေျပာလုိက္တယ္။ အဲသလုိ ေျပာတဲ့ အခါက်ေတာ့မွ သူေ႒းၾကီးဟာ သူမွားေၾကာင္း ေတာင္းပန္တယ္။ ဒီေတာ့ ၀ိသာခါဟာ ဘာ့ေၾကာင့္ သူ႔ေယာကၡမကို အေဟာင္းစားလို႔ ေျပာလုိက္တာလဲ။ အျမင္မွန္ ရေစခ်င္လို႔။ မွန္ကန္တဲ့အျမင္ကို သမၼာဒိ႒ိလို႔ ေခၚတယ္။ ဘုရားျမတ္စြာကို ပင့္ၿပီ ------------------- အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၀ိသာခါက အေရးဆုိတယ္။ ``ဖခင္ၾကီး ဒီအိမ္မွာ ေနမယ္ဆုိရင္ ဘုရားႏွင့္တကြ ရဟန္းသံဃာမ်ားကို ပင့္မယ္၊ဆြမ္းကပ္မယ္၊ တရားနာမယ္၊ အဲဒါကို ခြင့္ျပဳရမယ္´´ဆုိျပီး။ သူေ႒းၾကီးကလည္း မတတ္သာေတာ့ အကုန္လုံး ခြင့္ျပဳလုိက္ရတယ္။ ၀ိသာခါဟာ ခြင့္ျပဳခ်က္လည္း ရျပီဆုိေတာ့ သံဃာေတြကို အိမ္မွာပင့္ျပီး ဆြမ္းလည္း ေလာင္းတယ္။ တရားလဲ နာတယ္။ တစ္ရက္ ျမတ္ဘုရားကို ဝိသာခါ ပင့္လုိက္တယ္။ ဒီေတာ့ ဘုရားႏွင့္တကြ သံဃာေတြ အိမ္ကို ၾကြလာတယ္။ ၀ိသာခါက သူေ႒းၾကီးကို ေခၚတယ္။ ဆြမ္းကပ္ၿပီးလို႔ တရားနာခါနီးအခ်ိန္မွာ ဖခင္ႀကီး တရားေလးေတာ့ နာေစခ်င္ပါတယ္လို႔ ေခၚလုိက္တယ္။ ဒါနဲ႔ အားနာျပီးေတာ့ လိုက္လာတယ္။ သူေ႒းၾကီး ေသာတာပန္ျဖစ္ ---------------------- ျမတ္စြာဘုရားကလဲ သူေ႒းၾကီးကုိ အာ႐ုံျပဳျပီး တရား ေဟာတယ္။ ေနာက္ဆုံး သစၥာေလးခ်က္ကို ရွင္းျပလိုက္တဲ့အခါ တရားလဲဆုံးေရာ ေသာတာပန္ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီက်မွ ျမတ္ဘုရားကုိ ``တပည့္ေတာ္ နာမည္ မိဂါရလုိ႔ ေခၚပါတယ္ဘုရား´´ဆိုျပီး ျမတ္စြာဘုရား ရွိခုိး၊ ျပီးေတာ့ ၀ိသာခါဟာ သမီးဆုိေပမဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ပါပဲလုိ႔ ေလွ်ာက္တယ္။ ဓမၼမိခင္ေပါ့။ သူေ႒းႀကီး ဘာေၾကာင့္ ေသာတာပန္ ျဖစ္တာလဲ၊ ဘုရားနဲ႔ေတြ႕ၿပီး တရားနာခြင့္ ရလို႔ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တရားရခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဆရာေကာင္း ရွာရမယ္၊ တရားနာရမယ္။ တရားက်င့္ရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရွးလူႀကီးေတြက မွာခဲ့တယ္။ နားေကာင္းတုန္း တရားနာ၊ က်န္းမာေရးေကာင္းတုန္း တရားက်င့္တဲ့။ က်န္းမာေရး မေကာင္းေတာ့ဘူးဆိုရင္ သြားၿပီ။ ဘာမွ လုပ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ စိတ္ကလဲ ခက္တယ္။ က်န္းမားေရး ေကာင္းတုန္းက က်န္းမာေရးရဲ႕ တန္ဖိုးကို မသိဘူး။ က်န္းမာေရးမေကာင္းေတာ့မွ က်န္းမာျခင္းရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိၾကတယ္။ ‘‘လက္ထဲရွိတုန္းက အခြင့္အေရးမွန္း မသိဘူး။ လက္လႊတ္သြားေတာ့မွ အခြင့္အေရးမွန္း သိတယ္’’။ ဒါေၾကာင့္ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေလးေတြ လုပ္ဖို႔ လိုအပ္တယ္။ အမ်ားအက်ိဳး ------------- အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သူေ႒းႀကီးဟာ ဝိသာခါကို မိခင္လို သေဘာထားၿပီး ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံတယ္တဲ့။ သူေ႒းႀကီးက ေလးစားသလို တေဆြလုံး တမ်ိဳးလုံးက ေလးစားၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိတ္ေဆြေတြကလည္း ဝိသာခါကို အလြန္ အားကိုးၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ အားကိုးၾကလဲဆိုရင္ တခ်ိဳ႕ေယာက္်ားေတြ သူတုိ႔မိန္းမကုိ ေျပာလုိ႔မရဘူးဆုိရင္ ၀ိသာခါထံ လာအပ္ၾကတယ္။ ၀ိသာခါက လည္း မျငင္းဘူး၊ လက္ခံလုိက္တယ္။ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ လာအပ္ၾကတယ္။ အိမ္ေရာက္လာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ဘယ္လိုေနရမယ္၊ ဘယ္လိုထိုင္ရမယ္ ဆိုၿပီး ဆုံးမတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းကန္ဘုရား ေခၚသြားတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္ၿပီဆိုရင္ တရားနာခုိင္းတယ္။ အဲဒီလို အက်ိဳးေဆာင္မႈေၾကာင့္ "ေသာတာပန္" ျဖစ္သြားၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ပုဗၺာရံု ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး လွဴျပီ -------------- ဒကာမၾကီး ဝိသာခါ တစ္ရက္ ေက်ာင္းေရာက္သြားတယ္။ ျမတ္ဘုရားႏွင့္ေတြ႕ေတာ့ ``သာသနာအတြက္ ႀကီးက်ယ္တဲ့ အလွဴႀကီးတစ္ခု လႉခ်င္ပါတယ္ဘုရား၊ ဘာလွဴရမလဲ ဘုရား´´လုိ႔ ေလွ်ာက္ေတာ့ ေက်ာင္းလွဴဖုိ႔ မိန္႔တယ္။ ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းေျမအတြက္ ၉-ကုေဋ အကုန္က်ခံၿပီး ဝယ္လိုက္တယ္။ ေက်ာင္းေဆာက္တာကလည္း ၉-ကုေဋ ကုန္က်တယ္။ အဲဒီေနာက္ ေက်ာင္းလႊတ္ ပူေဇာ္ပြဲကိုလည္း ၉-ကုေဋ အကုန္အက်ခံျပီး လွဴတယ္။ အဲဒီေနာက္ ေက်ာင္းအမၾကီး ဝိသာခါဟာ ေက်ာင္းလွဴျပီးေတာ့ ၀မ္းသာလြန္းလုိ႔ ဥဒါန္းက်ဴးတယ္။ ကဒါဟံ ပါသာဒံ ရမၼံ၊ သုဓာမတၱိကေလပနံ။ ၀ိဟာရဒါနံ ဒႆာမိ၊ သကၤေပၸါ မယွ ပူရိေတာ။ "ငါသည္ ဘယ္ေသာအခါမွာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို လႉရမလဲဆိုတဲ့ အၾကံအစည္သည္ ေအာင္ျမင္သြားၿပီ" လို႔ ဥဒါန္းက်ဴးတယ္ ( သီခ်င္းလို ရြတ္ဆိုတယ္)။ ေက်ာင္းအမႀကီး ဝိသာခါဟာ အသက္တစ္ရာေက်ာ္ ေနရတယ္။ အျခံအရံေပါမ်ားသလို ဓနဥစၥာလည္း ျပည့္စုံတယ္။ ေသတပန္ သက္တဆုံး ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ၿပီး သာသနာျပဳသြားတယ္။ ၀ိသာခါေတာင္းေသာ ဆု (၈) ပါး *********************** အသွ်င္ဘုရား အကၽြႏု္ပ္သည္- (၁) သံဃာေတာ္အား အသက္ထက္ဆံုး မိုးေရခံသကၤန္းကို လွဴလိုပါ၏။ (၂) ဧည့္သည္အာဂႏၲဳတို႔အား ဆြမ္းလွဴလိုပါ၏။ (၃) ခရီးသြားရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴလိုပါ၏။ (၄) သူနာရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴလိုပါ၏။ (၅) သူနာျပဳရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴလိုပါ၏။ (၆) သူနာရဟန္းတို႔အား ေဆးလွဴလိုပါ၏။ (၇) အၿမဲယာဂုလွဴလိုပါ၏။ (၈) ဘိကၡဳနီသံဃာအား ေရသႏုပ္ကို လွဴလိုပါ၏ ဟု ေလွ်ာက္၏။ ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိဂါရမာတာမည္ေသာ ၀ိသာခါကို ဤဂါထာတို႔ျဖင့္ အႏုေမာဒနာ ျပဳေတာ္မူ၏။ ၀ိသာခါ ငါ၏တပည့္သည္ ဆြမ္း အေဖ်ာ္အလွဴကို လွဴ၏၊ လြန္စြာ ၀မ္းေျမာက္၏၊ အက်င့္သီလႏွင့္ ျပည့္စံု၏။ ၀န္တုိျခင္းကို ႏွိပ္စက္လ်က္ နတ္ျပည္၏ အေၾကာင္း ျဖစ္ေသာ၊ စိုးရိမ္ျခင္းကို ပယ္တတ္ေသာ၊ ခ်မ္းသာကို ေဆာင္တတ္ေသာ အလွဴကို ေပးလွဴ တတ္၏။ ထုိတပည့္မသည္ ကိေလသာျမဴကင္းေသာ၊ အပါယ္သို႔လားေစတတ္သည့္ ကိေလသာလည္း မရွိေသာ အရိယာမဂ္သို႔ ေရာက္၍ နတ္၌ ျဖစ္ေသာ အသက္ရွည္ျခင္းကို ရ၏။ ေကာင္းမႈကို အလိုရွိေသာ၊ ခ်မ္းသာျခင္းႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ၊ နာဖ်ားျခင္းမရွိေသာ ထုိတပည့္မသည္ နတ္ျပည္၌ ၾကာျမင့္စြာ ေမြ႕ေလ်ာ္ရ၏ဟု အႏုေမာဒနာျပဳေတာ္မူ၏။ ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိဂါရမာတာမည္ေသာ ၀ိသာခါကို ဤဂါထာတို႔ျဖင့္ အႏုေမာဒနာ ျပဳၿပီးလွ်င္ ေနရာမွ ထကာ ဖဲႂကြေတာ္မူ၏။ မဟာ၀ဂ္ပါဠိေတာ ္၊ စီ၀ရကၡႏၶက ၂၁၉ - ၀ိသာခါ၀တၳဳ။ Credit; Ashin Nanissara

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2YKacTB

ပုဗၺာရံု ေက်ာင္းအမႀကီး ဝိသာခါ သာသနာ ဘယ္လိုျပဳခဲ့လဲ ••••••••••••••••••••••••••••••••••••• ေက်ာင္းအမၾကီး၀ိသာခါကို မဂဓႏိုင္ငံ, ဘဒၵိယျမိဳ႕မွာ ဖြားျမင္ခဲ့တယ္။ မဂဓဆိုတာ ဘုရင္ဗိမၺိသာရဲ႕ႏိုင္ငံပါပဲ။ ဖခင္က ဓနဥၥယသူေ႒း၊ မိခင္က သုမနေဒ၀ီ၊ အဖုိးက ေမ႑က။ ေမ႑ကဆိုတာ နာမည္ႀကီး သူေ႒းၾကီး။ ဝိသာခါရဲ႕ အဖိုးက ျမတ္စြာဘုရားကို အလြန္ၾကည္ညိဳတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ဘဒၵိယျမိဳ႕ကုိ ၾကြလာတဲ့အခါ ငယ္ရြယ္ေသးေပမဲ့ ဝိသာခါကို ျမတ္စြာဘုရားအား ၾကိဳခုိင္းတယ္။ ဝိသာခါဟာ ျမတ္စြာဘုရားကို သြားႀကိဳတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားကလည္း တရားေဟာတယ္။ တရားလဲ ဆုံးေရာ ေသာတာပန္ ျဖစ္သြားတယ္။ ေက်ာင္းအမႀကီး ဝိသာခါဟာ ပစၥည္းကလဲ ခ်မ္းသာ၊ သဒၶါကလည္း ထက္သန္သည့္အတြက္ သာသနာေတာ္ႀကီးကို ဆြမ္းသကၤန္း ေက်ာင္း ေဆးဆိုတဲ့ ပစၥည္းေလးပါး ေထာက္ပံ့လႉဒါန္းခဲ့တယ္။ သာသနာေတာ္ကို ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။အဲဒီအမ်ိဳးသမီးထဲမွာ ေက်ာင္းဒကာမႀကီး ဝိသာခါဟာ အသာဆုံးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ "ဧတဒဂ္ - ထူးခၽြန္သည့္ ဘြဲ႕" ကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ အတိတ္ကျဖစ္ရပ္ --------------- အတိတ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ ကမ႓ာတစ္သိန္းထက္က ေလာကမွာ ပဒုမုတၱရဘုရား ပြင့္ထြန္းေတာ္မူခဲ့တယ္။ ဝိသာခါေလာင္းလ်ာ အမ်ိဳးသမီးေလးဟာ သဒၶါတရား အလြန္ေကာင္းတယ္။ ဒီေတာ့ ဒါန သီလ ဘာဝနာေကာင္းမႈဆိုၿပီး ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ပဒုမုတၱရဘုရားထံမွာ ဆုေတာင္းခဲ့တယ္။ ``တပည့္ေတာ္သည္ အခုလို ျပဳလုပ္အားထုတ္ခဲ့ရေသာ ကုသိုလ္ကံေစတနာတို႔ေၾကာင့္ သာသနာျပဳအလွဴရွင္ ျဖစ္ရပါလို၏´´လုိ႔။ ဆုလည္းေတာင္းသလို ကုသိုလ္ေကာင္းမႈလည္း လုပ္တယ္။ဒါေၾကာင့္ အခုဘဝမွာ ေက်ာင္းဒကာမႀကီး ျဖစ္လာတာပါ။ အေၾကာင္းမဲ့ျဖစ္ရပ္ မရွိ ------------------- ေလာကႀကီးမွာ အမွတ္တမဲ့ ျဖစ္လာတယ္ဆိုတာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာင္း အက်ိဳး စနစ္တက် ေပါင္းစပ္ၿပီး ျဖစ္လာတာပဲ။ ဒီေတာ့ အက်ိဳးေကာင္းေကာင္း လိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ အေၾကာင္းေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ ဒီေန႔လုပ္ေနတဲ့အလုပ္သည္ ေနာက္ဘဝမွာ ကိုယ္ရဲ႕ပုံရိပ္ ျဖစ္သြားတယ္။ အခုလုပ္ေနတဲ့အလုပ္သည္ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ဆိုရင္ ေနာက္ဘဝမွာ ပုံရိပ္လွမယ္။ မေကာင္းတဲ့အလုပ္ဆိုရင္ ေနာက္ဘဝမွာ ပုံရိပ္ မလွဘူး။ အေၾကာင္း အက်ိဳး ----------------- ေက်ာင္းအမႀကီး ၀ိသာခါရဲ႕ ဘဝဟာ အလြန္ျပည့္စုံတဲ့ဘဝ။ ၁။ စည္းစိမ္ဥစၥာ ေပါမ်ားတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ အလႉဒါနလုပ္ခဲ့လုိ႔ပါ။ ၂။ ေရာဂါကင္းၿပီး အသက္တစ္ရာေက်ာ္ရွည္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ သီလျမဲလုိ႔ပါ။ ၃။ အျခံအရံႏွင့္ ျပည့္စုံတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ မနာလုိ၀န္တုိ မရွိခဲ့လုိ႔ပါ။ ၄။ ႐ုပ္ရည္ကလည္း လွသလို အရြယ္လည္း တင္တယ္။အသက္ႀကီးတဲ့အခါမွာလည္း ဆံပင္တစ္ပင္မွ မျဖဴဘူးတဲ့။ သမီးေတြနဲ႔ အတူတူသြားလဲ အေမႏွင့္သမီး ခြဲလုိ႔ မရဘူးတဲ့။ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ေဒါသအာဃာတ နည္းခဲ့လုိ႔ပါ။ ၅။ ဘုရားနဲ႔ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ေသာတာပန္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ အတိတ္က ဝိပႆနာတရားကို အားထုတ္ခဲ့လို႔ပါ။ ၆။ ထူးခၽြန္တဲ့ ဧတဒဂ္ဘြဲ႕ရခဲ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ပါရမီဆယ္ပါး ျဖည့္က်င့္ခဲ့လို႔ပါ။ ``၀ိသာခါ သာေကတေရာက္ျပီ´´ ------------------------- ဝိသာခါရဲ႕ ဇာတိသည္ မဂဓတိုင္း, ဘဒၵိယၿမိဳ႕။ ဝိသာခါရဲ႕ ဖခင္ျဖစ္တဲ့ ဓနဥၥယသူေ႒းကို ေကာသလ မင္းၾကီးက ဖိတ္တယ္။ သူ႔ႏိုင္ငံ လာေနဖုိ႔။ ဒါနဲ႔ မဂဓတိုင္းကေန ေကာသလတုိင္း ေရာက္လာတယ္။ သာ၀တၳိျမိဳ႕နားမွာ ေနရာေပးေတာ့ ျမိဳ႕သစ္တည္တယ္။ အဲဒီျမိဳ႕ကုိ သာေကတလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ၀ိသာခါဟာ မဂဓတိုင္း, ဘဒၵိယၿမိဳ႕ ကေန ေကာသလတိုင္း, သာေကတျမိဳ႕ကို ေရာက္လာပါတယ္။ သာ၀တၳိျမိဳ႕မွာ မိဂါရသူေ႒းဆုိတာ နာမည္ႀကီးသူေ႒းတစ္ေယာက္ပဲ။သူ႔သား ပုဏၰ၀ၯန အရြယ္ေရာက္ေတာ့ သတုိးသမီး လုိက္ရွာတယ္။ လွပေခ်ာေမာတဲ့ ၀ိသာခါနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ သေဘာက်ျပီး ဓနဥၥယထံ ကမ္းလွမ္းလုိက္တယ္။ သူ႔သားနဲ႔ ေပးစားခ်င္ေၾကာင္း ဝိသာခါ ဖခင္ ဓနဥၥယကလည္း ေသခ်ာစုံစမ္းၿပီး လက္ခံလိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ မိဂါရသည္ ေကာသလမင္းႏွင့္တကြ သာေကတျမိဳ႕မွာ သြားေရာက္ျပီးေတာ့ သူ႔သားနဲ႔ ဝိသာခါကို တခန္းတနား ထိမ္းျမားေပး လုိက္တယ္။ သာေကတမွ သာဝတၳိသို႔ ----------------------- မဂၤလာေဆာင္ျပီးတဲ့အခါ ဖခင္ ဓနဥၥယက ၀ိသာခါကုိ မိဂါရသူေ႒းထံ ထည့္လုိက္တယ္။ ပစၥည္းဥစၥာေတြကုိလည္း အမ်ားၾကီး ေပးလုိက္တယ္။ အာမခံလူၾကီး ၈-ေယာက္လည္း ထည့္လုိက္တယ္။ ျပႆနာျဖစ္လွ်င္ ေျဖရွင္းဖုိ႔ အတြက္။ ၀ိသာခါကလည္း သူ႔ေယာကၡမအိမ္ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ကစျပီး မိဂါရသူေ႒းကို ဖခင္အရင္းလုိ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးတယ္။ ေယာက်ာ္းဘက္က ေဆြေတြမ်ိဳးေတြကိုလည္း ေပးစရာရွိရင္ ေပးတယ္။ ေကၽြးစရာရွိရင္ ေကၽြးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဆြမ်ိဳးေတြကလည္း ခ်စ္ၾကတယ္။ အေဟာင္းစားပုဂၢိဳလ္ ------------------ အဲဒီလုိေနရင္းနဲ႔ တစ္ရက္၊ ေယာကၡမႀကီးနဲ႔ ျပႆနာ ျဖစ္သြားတယ္။ မနက္စာအတြက္ ၀ိသာခါက မိဂါရသူေ႒းကို ထမင္းခူးခပ္ၿပီးေတာ့ ေကၽြးတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရဟန္းတပါး ေရာက္လာတယ္။ အဲဒါကုိ ၀ိသာခါက ျမင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူေ႒းၾကီးက မျမင္ခ်င္ဟန္ေဆာင္ေန တယ္။ အဲဒါကို ဝိသာခါက ရိပ္မိသြားတယ္။ ဒီေတာ့ ၀ိသာခါက ရဟန္းေတာ္ေလးကို ေလွ်ာက္လုိက္တယ္။ ``အရွင္ဘုရား ကန္ေတာ့ဆြမ္းပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ ဖခင္က အေဟာင္းစား သူေ႒းၾကီးပါဘုရား´´ဆုိျပီး။ အဲသလုိလဲ ေျပာလုိက္ေရာ သူေ႒းၾကီးက ``အေဟာင္းစားတယ္ဆုိတာ မစင္ကုိ စားတဲ့သူ၊ ဒီလိုဆိုလိုတာပဲ´´လုိ႔ စိတ္ဆုိးသြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ``ဝိသာခါ နင္ဟာ မိန္းမယုတ္၊ ငါ့အိမ္မေနနဲ႔ အခုခ်က္ခ်င္း ထြက္´´ဆုိျပီး ႏွင္ထုတ္လုိက္တယ္။ ဒီေတာ့ ၀ိသာခါက ``ဖခင္ႀကီး မထြက္ႏိုင္ဘူး၊ ကၽြန္မကို အေစခံတစ္ေယာက္ ေခၚသလုိ ေခၚခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး၊ အာမခံလူၾကီးေတြနဲ႔ ရွင္းမယ္´´ ဆုိေတာ့ မိဂါရက အာမခံလူၾကီး ေတြကို ေခၚလုိက္တယ္။ အာမခံလူႀကီးေတြ ေရာက္လာတဲ့အခါ အဲဒီအေၾကာင္းကို ေျပာျပတယ္။ "လူႀကီးမင္းတို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ သမီးက က်ဳပ္ကို အေဟာင္းစားလို႔ ေျပာတယ္၊ ဒါ မစင္စားတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ လုံးဝ မေက်နပ္ဘူး။ ျပန္ေခၚသြားၾက" ဆိုၿပီး သူေ႒းႀကီးက ေျပာတယ္။ ကံေဟာင္းကို ရည္ရြယ္ ----------------- ဒီေတာ့ ၀ိသာခါက ရွင္းျပတယ္။ ``လူၾကီးမင္းတုိ႔ ဖခင္ၾကီး အခု စည္းစိမ္ေတြ ခံစားတယ္ဆုိတာ ေရွးကုသိုလ္ေၾကာင့္ပါ၊ အခုဘဝမွာ ဘာကုသိုလ္မွ မလုပ္ပါ၊ ကံေဟာင္းရဲ႕ အက်ိဳးကိုပဲ ခံစားေနတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အေဟာင္းစား ပုဂၢိဳလ္လုိ႔ ေျပာရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္´´ ဆုိျပီး ရွင္းျပလုိက္တယ္။ အာမခံလူၾကီးေတြက ``သူေ႒းၾကီးတဲ့၊ ဝိသာခါက ကံေဟာင္းကို ရည္ရြယ္ၿပီး အေဟာင္းစားလို႔ ေျပာတာတဲ့။ မစင္ကို ရည္ရြယ္ၿပီး ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီေတာ့ သူ႔မွာ ဘာအျပစ္ရွိလဲ´´ ဆုိျပီး ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ သူေ႒းႀကီး မျငင္းသာေတာ့ဘူး။ ``ဒီလိုဆိုလဲ ၿပီးေရာ၊ က်ဳပ္က ဒီလို ဘယ္ထင္မလဲ၊ အေဟာင္းဆိုတာ မစင္ပဲလို႔ ဒီလိုေတြး ၿပီး ေဒါသ ျဖစ္သြားတာပါ´´လုိ႔ ၀န္ခံလုိက္ရတယ္။ အဲဒီလိုဝန္ခံၿပီဆိုေတာ့မွ ၀ိသာခါက ``ျပန္မယ္´´ဆုိျပီး ေျပာလုိက္တယ္။ အဲသလုိ ေျပာတဲ့ အခါက်ေတာ့မွ သူေ႒းၾကီးဟာ သူမွားေၾကာင္း ေတာင္းပန္တယ္။ ဒီေတာ့ ၀ိသာခါဟာ ဘာ့ေၾကာင့္ သူ႔ေယာကၡမကို အေဟာင္းစားလို႔ ေျပာလုိက္တာလဲ။ အျမင္မွန္ ရေစခ်င္လို႔။ မွန္ကန္တဲ့အျမင္ကို သမၼာဒိ႒ိလို႔ ေခၚတယ္။ ဘုရားျမတ္စြာကို ပင့္ၿပီ ------------------- အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၀ိသာခါက အေရးဆုိတယ္။ ``ဖခင္ၾကီး ဒီအိမ္မွာ ေနမယ္ဆုိရင္ ဘုရားႏွင့္တကြ ရဟန္းသံဃာမ်ားကို ပင့္မယ္၊ဆြမ္းကပ္မယ္၊ တရားနာမယ္၊ အဲဒါကို ခြင့္ျပဳရမယ္´´ဆုိျပီး။ သူေ႒းၾကီးကလည္း မတတ္သာေတာ့ အကုန္လုံး ခြင့္ျပဳလုိက္ရတယ္။ ၀ိသာခါဟာ ခြင့္ျပဳခ်က္လည္း ရျပီဆုိေတာ့ သံဃာေတြကို အိမ္မွာပင့္ျပီး ဆြမ္းလည္း ေလာင္းတယ္။ တရားလဲ နာတယ္။ တစ္ရက္ ျမတ္ဘုရားကို ဝိသာခါ ပင့္လုိက္တယ္။ ဒီေတာ့ ဘုရားႏွင့္တကြ သံဃာေတြ အိမ္ကို ၾကြလာတယ္။ ၀ိသာခါက သူေ႒းၾကီးကို ေခၚတယ္။ ဆြမ္းကပ္ၿပီးလို႔ တရားနာခါနီးအခ်ိန္မွာ ဖခင္ႀကီး တရားေလးေတာ့ နာေစခ်င္ပါတယ္လို႔ ေခၚလုိက္တယ္။ ဒါနဲ႔ အားနာျပီးေတာ့ လိုက္လာတယ္။ သူေ႒းၾကီး ေသာတာပန္ျဖစ္ ---------------------- ျမတ္စြာဘုရားကလဲ သူေ႒းၾကီးကုိ အာ႐ုံျပဳျပီး တရား ေဟာတယ္။ ေနာက္ဆုံး သစၥာေလးခ်က္ကို ရွင္းျပလိုက္တဲ့အခါ တရားလဲဆုံးေရာ ေသာတာပန္ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီက်မွ ျမတ္ဘုရားကုိ ``တပည့္ေတာ္ နာမည္ မိဂါရလုိ႔ ေခၚပါတယ္ဘုရား´´ဆိုျပီး ျမတ္စြာဘုရား ရွိခုိး၊ ျပီးေတာ့ ၀ိသာခါဟာ သမီးဆုိေပမဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ပါပဲလုိ႔ ေလွ်ာက္တယ္။ ဓမၼမိခင္ေပါ့။ သူေ႒းႀကီး ဘာေၾကာင့္ ေသာတာပန္ ျဖစ္တာလဲ၊ ဘုရားနဲ႔ေတြ႕ၿပီး တရားနာခြင့္ ရလို႔ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တရားရခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဆရာေကာင္း ရွာရမယ္၊ တရားနာရမယ္။ တရားက်င့္ရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရွးလူႀကီးေတြက မွာခဲ့တယ္။ နားေကာင္းတုန္း တရားနာ၊ က်န္းမာေရးေကာင္းတုန္း တရားက်င့္တဲ့။ က်န္းမာေရး မေကာင္းေတာ့ဘူးဆိုရင္ သြားၿပီ။ ဘာမွ လုပ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ စိတ္ကလဲ ခက္တယ္။ က်န္းမားေရး ေကာင္းတုန္းက က်န္းမာေရးရဲ႕ တန္ဖိုးကို မသိဘူး။ က်န္းမာေရးမေကာင္းေတာ့မွ က်န္းမာျခင္းရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိၾကတယ္။ ‘‘လက္ထဲရွိတုန္းက အခြင့္အေရးမွန္း မသိဘူး။ လက္လႊတ္သြားေတာ့မွ အခြင့္အေရးမွန္း သိတယ္’’။ ဒါေၾကာင့္ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေလးေတြ လုပ္ဖို႔ လိုအပ္တယ္။ အမ်ားအက်ိဳး ------------- အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သူေ႒းႀကီးဟာ ဝိသာခါကို မိခင္လို သေဘာထားၿပီး ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံတယ္တဲ့။ သူေ႒းႀကီးက ေလးစားသလို တေဆြလုံး တမ်ိဳးလုံးက ေလးစားၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိတ္ေဆြေတြကလည္း ဝိသာခါကို အလြန္ အားကိုးၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ အားကိုးၾကလဲဆိုရင္ တခ်ိဳ႕ေယာက္်ားေတြ သူတုိ႔မိန္းမကုိ ေျပာလုိ႔မရဘူးဆုိရင္ ၀ိသာခါထံ လာအပ္ၾကတယ္။ ၀ိသာခါက လည္း မျငင္းဘူး၊ လက္ခံလုိက္တယ္။ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ လာအပ္ၾကတယ္။ အိမ္ေရာက္လာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ဘယ္လိုေနရမယ္၊ ဘယ္လိုထိုင္ရမယ္ ဆိုၿပီး ဆုံးမတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းကန္ဘုရား ေခၚသြားတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္ၿပီဆိုရင္ တရားနာခုိင္းတယ္။ အဲဒီလို အက်ိဳးေဆာင္မႈေၾကာင့္ "ေသာတာပန္" ျဖစ္သြားၾကတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ပုဗၺာရံု ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး လွဴျပီ -------------- ဒကာမၾကီး ဝိသာခါ တစ္ရက္ ေက်ာင္းေရာက္သြားတယ္။ ျမတ္ဘုရားႏွင့္ေတြ႕ေတာ့ ``သာသနာအတြက္ ႀကီးက်ယ္တဲ့ အလွဴႀကီးတစ္ခု လႉခ်င္ပါတယ္ဘုရား၊ ဘာလွဴရမလဲ ဘုရား´´လုိ႔ ေလွ်ာက္ေတာ့ ေက်ာင္းလွဴဖုိ႔ မိန္႔တယ္။ ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းေျမအတြက္ ၉-ကုေဋ အကုန္က်ခံၿပီး ဝယ္လိုက္တယ္။ ေက်ာင္းေဆာက္တာကလည္း ၉-ကုေဋ ကုန္က်တယ္။ အဲဒီေနာက္ ေက်ာင္းလႊတ္ ပူေဇာ္ပြဲကိုလည္း ၉-ကုေဋ အကုန္အက်ခံျပီး လွဴတယ္။ အဲဒီေနာက္ ေက်ာင္းအမၾကီး ဝိသာခါဟာ ေက်ာင္းလွဴျပီးေတာ့ ၀မ္းသာလြန္းလုိ႔ ဥဒါန္းက်ဴးတယ္။ ကဒါဟံ ပါသာဒံ ရမၼံ၊ သုဓာမတၱိကေလပနံ။ ၀ိဟာရဒါနံ ဒႆာမိ၊ သကၤေပၸါ မယွ ပူရိေတာ။ "ငါသည္ ဘယ္ေသာအခါမွာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို လႉရမလဲဆိုတဲ့ အၾကံအစည္သည္ ေအာင္ျမင္သြားၿပီ" လို႔ ဥဒါန္းက်ဴးတယ္ ( သီခ်င္းလို ရြတ္ဆိုတယ္)။ ေက်ာင္းအမႀကီး ဝိသာခါဟာ အသက္တစ္ရာေက်ာ္ ေနရတယ္။ အျခံအရံေပါမ်ားသလို ဓနဥစၥာလည္း ျပည့္စုံတယ္။ ေသတပန္ သက္တဆုံး ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ၿပီး သာသနာျပဳသြားတယ္။ ၀ိသာခါေတာင္းေသာ ဆု (၈) ပါး *********************** အသွ်င္ဘုရား အကၽြႏု္ပ္သည္- (၁) သံဃာေတာ္အား အသက္ထက္ဆံုး မိုးေရခံသကၤန္းကို လွဴလိုပါ၏။ (၂) ဧည့္သည္အာဂႏၲဳတို႔အား ဆြမ္းလွဴလိုပါ၏။ (၃) ခရီးသြားရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴလိုပါ၏။ (၄) သူနာရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴလိုပါ၏။ (၅) သူနာျပဳရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴလိုပါ၏။ (၆) သူနာရဟန္းတို႔အား ေဆးလွဴလိုပါ၏။ (၇) အၿမဲယာဂုလွဴလိုပါ၏။ (၈) ဘိကၡဳနီသံဃာအား ေရသႏုပ္ကို လွဴလိုပါ၏ ဟု ေလွ်ာက္၏။ ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိဂါရမာတာမည္ေသာ ၀ိသာခါကို ဤဂါထာတို႔ျဖင့္ အႏုေမာဒနာ ျပဳေတာ္မူ၏။ ၀ိသာခါ ငါ၏တပည့္သည္ ဆြမ္း အေဖ်ာ္အလွဴကို လွဴ၏၊ လြန္စြာ ၀မ္းေျမာက္၏၊ အက်င့္သီလႏွင့္ ျပည့္စံု၏။ ၀န္တုိျခင္းကို ႏွိပ္စက္လ်က္ နတ္ျပည္၏ အေၾကာင္း ျဖစ္ေသာ၊ စိုးရိမ္ျခင္းကို ပယ္တတ္ေသာ၊ ခ်မ္းသာကို ေဆာင္တတ္ေသာ အလွဴကို ေပးလွဴ တတ္၏။ ထုိတပည့္မသည္ ကိေလသာျမဴကင္းေသာ၊ အပါယ္သို႔လားေစတတ္သည့္ ကိေလသာလည္း မရွိေသာ အရိယာမဂ္သို႔ ေရာက္၍ နတ္၌ ျဖစ္ေသာ အသက္ရွည္ျခင္းကို ရ၏။ ေကာင္းမႈကို အလိုရွိေသာ၊ ခ်မ္းသာျခင္းႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ၊ နာဖ်ားျခင္းမရွိေသာ ထုိတပည့္မသည္ နတ္ျပည္၌ ၾကာျမင့္စြာ ေမြ႕ေလ်ာ္ရ၏ဟု အႏုေမာဒနာျပဳေတာ္မူ၏။ ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိဂါရမာတာမည္ေသာ ၀ိသာခါကို ဤဂါထာတို႔ျဖင့္ အႏုေမာဒနာ ျပဳၿပီးလွ်င္ ေနရာမွ ထကာ ဖဲႂကြေတာ္မူ၏။ မဟာ၀ဂ္ပါဠိေတာ ္၊ စီ၀ရကၡႏၶက ၂၁၉ - ၀ိသာခါ၀တၳဳ။ Credit; Ashin Nanissara

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2YKacTB

ကာလဒါန(၅)မ်ိဳး ============= ၁။ အာဂႏၱဳကဒါန။ မိမိထံေရာက္လာေသာ ဧည့္သည္မ်ားအား ေပးကမ္းလႉဒါန္းျခင္း။ ၂။ ဂမိကဒါန။ ခရီးသြား ရဟန္း၊ သံဃာမ်ားအား ေပးကမ္းလႉ ဒါန္းျခင္း။ ၃။ ဂိလာနဒါန။ နာမက်န္းျဖစ္ေနေသာ ရဟန္း သံဃာ စသည္တို႔အား လႉဒါန္းျခင္း။ ၄။ ဒုဗၻိကၡဒါန။ ေရေဘး၊ေလေရး၊မီးေရး၊ စစ္ေဘး စသည္မ်ား ေၾကာင့္ ဆင္းရဲဒုကၡႀကီးစြာေနၾကေသာ သူမ်ား အား ေပးကမ္း လႉဒါန္းျခင္း။ ၅။ သီလဝႏၱနဝဖလဒါန။ သီလႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ျမတ္ေသာ အလႉခံပုဂၢိဳလ္တို႔ အားလႉဒါန္းျခင္း။ (ပဥၥက အဂုၤတၳိဳရ္) အ႐ွင္ေခမိႏၵ 4/8/2019

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/31kuCAf

ကာလဒါန(၅)မ်ိဳး ============= ၁။ အာဂႏၱဳကဒါန။ မိမိထံေရာက္လာေသာ ဧည့္သည္မ်ားအား ေပးကမ္းလႉဒါန္းျခင္း။ ၂။ ဂမိကဒါန။ ခရီးသြား ရဟန္း၊ သံဃာမ်ားအား ေပးကမ္းလႉ ဒါန္းျခင္း။ ၃။ ဂိလာနဒါန။ နာမက်န္းျဖစ္ေနေသာ ရဟန္း သံဃာ စသည္တို႔အား လႉဒါန္းျခင္း။ ၄။ ဒုဗၻိကၡဒါန။ ေရေဘး၊ေလေရး၊မီးေရး၊ စစ္ေဘး စသည္မ်ား ေၾကာင့္ ဆင္းရဲဒုကၡႀကီးစြာေနၾကေသာ သူမ်ား အား ေပးကမ္း လႉဒါန္းျခင္း။ ၅။ သီလဝႏၱနဝဖလဒါန။ သီလႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ျမတ္ေသာ အလႉခံပုဂၢိဳလ္တို႔ အားလႉဒါန္းျခင္း။ (ပဥၥက အဂုၤတၳိဳရ္) အ႐ွင္ေခမိႏၵ 4/8/2019

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/31kuCAf

" သူမ်ားလွဴ ျပီးသားပစၥည္းတခုကိုကိုယ္က ျပန္ဝယ္ၿပီးျပန္လွဴရင္ ကုသိုလ္မရဘူးလား " 🌷💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫🌷 မဂၤလာပါ ဦးဇင္း။ တခုေလာက္ေမးခ်င္လို႕ပါ။ သူမ်ားလွဴ ျပီးသား ပစၥည္းတခုကို ကိုယ္က ျပန္ဝယ္ပီး ျပန္လွဴရင္ ကုသိုလ္မရဖူးဆိုတာဟုတ္ပါသလား။ ဥပမာ ေျပာရ ရင္ ဘုုန္းျကီးေက်ာင္းမွ သကၤန္းေတြေပါမ်ားေနလို႕ တပည့္ေတာ္မက အသစ္တခု မဝယ္ေတာ့ပဲ အဲသကၤန္းကိုပဲ ဘုန္းျကီးစီ ဝထၳဳေငြနဲ႔ျပန္ဝယ္ပီး ျပန္ပီး လွဴရင္ ကုသိုလ္မရဖူးလို႕ေျပာတာျကားဖူးလို႕ပါ။ အဲတာ ဟုတ္ပါသလား။ အဲ့လိုလုပ္ရင္ ငရဲႀကီးတတ္ပါတယ္ ဒကာမ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ရဟန္းေတာ္က ပိုက္ဆံ မသုံးရဘူး၊ ပစၥည္း မေရာင္းရဘူး၊ ဖလွယ္မႈကိုလည္း မျပဳရပါဘူး။ ဒကာမကို ရဟန္းေတာ္က သကၤန္းေတြ ပိုက္ဆံနဲ႔ လဲလိုက္ရင္ ေရာင္းရင္ ရဟန္းေတာ္ကလည္း ငရဲက်မယ္ ဒကာမကလည္း ဝိနည္း နဲ႔ သာသနာေတာ္ကို ဖ်က္ဆီးေနတဲ့အတြက္ ငရဲႀကီးတတ္ပါတယ္။ ဝိနည္းကို မလိုက္နာတတ္တဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြကို ဝိနည္းမွာ မလိုက္နာေအာင္ ေထာက္ပံ့ေပးတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြက အကုသိုလ္ အႀကီးႀကီး စုေနပါတယ္လို႔ ေဝဘူဆရာေတာ္ထံမွ သိရပါတယ္။ ေဝဘူဆရာေတာ္ႀကီးက ပိုက္ဆံကို တစ္ခါမွ (စာအိတ္နဲ႔လည္း) လက္ခံေတာ္မမူပါဘူး။ အဲ့ေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြက ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဆရာေတာ္ မျမင္တဲ့၊ မရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပိုက္ဆံကို တစ္ေနရာမွာ ထားခဲ့ေလ့ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ ေဝဘူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက မိန္႔ေတာ္မူတယ္ အဲ့လိုလုပ္ရင္ အကုသိုလ္ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။ တကယ္ပါ ဒကာမ၊ ဝိနည္းကို က်ဴးလြန္ျခင္းမွာ အားေပးၾကတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြက အကုသိုလ္ေတြ စုတယ္၊ ငရဲ ႀကီးတယ္။ ဝိနည္းကို ေလးစားျခင္း၊ ဝိနည္းကို ဓိုရ္ (လိုက္နာ)ျခင္းမွာ အားေပးၾကတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြက ကုသိုလ္ေတြ စုတယ္၊ နတ္ျပည္နဲ႔ နိဗၺာန္နဲ႔ နီးပါတယ္ေရာက္ရလြယ္ ပါတယ္။ ဒကာမကို လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ တစ္ခု ေျပာလိုက္ပါမယ္။ ရဟန္းတစ္ပါးက ဝိနည္းစည္းကမ္း က်ဴးလြန္ရင္ ဒကာမက အဲ့ဒီ ရဟန္းကို ဆုံးမသင့္ပါတယ္၊ ဆုံးမရပါတယ္ - "အရွင္ဘုရားကို တပည့္ေတာ္ ဝိနည္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေလွ်ာက္စရာ ရွိပါတယ္ ဘုရား။" (ရဟန္းေတာ္က လက္ခံရင္ ဒီလို ဆက္ ေလွ်ာက္လိုက္ပါ) "အရွင္ဘုရားက ဝိနည္း စည္းကမ္း က်ဴးလြန္ေနပါတယ္၊ ဝိနည္း စည္းကမ္းကို လိုက္နာေတာ္မူပါ ဘုရား။" အဲ့ဒီမွာ ရဟန္းေတာ္က ဝိနည္းစည္းကမ္း တကယ္ က်ဴးလြန္ေနတယ္ဆိုရင္ ဒကာမရဲ႕ အဆုံးအမကို (ဝိနည္းနဲ႔ ညီတယ္ဆိုရင္) တစ္သေဝမတိမ္း လိုက္နာရပါတယ္။ မလိုက္နာဘူးဆိုရင္၊ အဲ့ဒီ စည္းကမ္းကို ထပ္ က်ဴးလြန္တယ္ဆိုရင္ စည္းကမ္း က်ဴးလြန္ျခင္းအတြက္လည္း အာပတ္ သင့္ပါတယ္၊ ဒကာမရဲ႕ အဆုံးအမကို မလိုက္နာတဲ့အတြက္ ထပ္ (ဒုကၠဋာ) အာပတ္ သင့္ပါတယ္။ စိတ္ပါလက္ပါ က်ဴးလြန္ထားတဲ့ အာပတ္ သင့္တယ္ဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ ရဟန္းေတာ္က တစ္သက္လုံး မဂ္၊ဖိုလ္ မရႏိုင္ပါဘူး၊ ငရဲေတာင္ က်တတ္ပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္က ငရဲ မက်ခ်င္ဘူးဆိုရင္၊ မဂ္၊ဖိုလ္လည္း ရခ်င္တယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီ ရဟန္းေတာ္က အဲ့လို အာပတ္လည္း သင့္တယ္ဆိုရင္ တစ္ျခားရဟန္းတစ္ပါး ရွာၿပီး အျပစ္ကို (အာပတ္ကို) ဝန္ခံရပါတယ္။ ဘယ္ရဟန္းထံမွာ မဆို ဝန္ခံလို႔ရတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒီရဟန္းေတာ္ က်ဴးလြန္ထားတဲ့ သိကၡာပုဒ္ကို မက်ဴးလြန္ထားတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးကို ရွာရပါတယ္။ ရွာေတြ႔ၿပီး သူ႔ကို ဝန္ခံရပါတယ္ (ေဒသနာ ၾကားရပါတယ္) - "ေနာက္အခါ သတိထားလိုက္ပါမယ္ ဘုရား (မက်ဴးလြန္ေတာ့ဘူး)" လို႔ စင္ၾကယ္တဲ့ ရဟန္းေတာ္ကို ကတိေပးရပါတယ္။ တကယ္တမ္းကေတာ့ ဒီလို မလြယ္ပါဘူး ေနာ္။ ဒါဆို ဒကာမက အခု ရဟန္းေတြကို သူတို႔က ဝိနည္း လိုက္နာလား မလိုက္နာဘူးလားလို႔ သြားစစ္မယ္ဆိုရင္ အခက္အခဲ အမ်ားႀကီး ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အကုသိုလ္ အမ်ားႀကီး စုႏိုင္ပါတယ္။ ဒကာမက ဝိနည္းဓိုရ္ ရဟန္းအစစ္တစ္ပါးကို ဝိနည္း က်ဴးလြန္တယ္လို႔ အျပစ္ေပးလိုက္ၿပီး တကယ္အမွန္ေတာ့ ရဟန္းေတာ္က မက်ဴးလြန္ဘူး (သိကၡပုဒ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရႈပ္ပါတယ္ ဒကာမ) ဆိုရင္ ဒကာမမွာ အကုသိုလ္ စုသြားပါၿပီ။ ကုသိုလ္နဲ႔ပဲ ဆုံးမခ်င္တယ္ဆိုရင္ အရင္ ေမးလိုက္ပါ - "အရွင္ဘုရား တပည္ေတာ္က အရွင္ဘုရားနဲ႔ ဝိနည္း ခဏ ေဆြးေႏြးလို႔ ရမလား ဘုရား။" ရဟန္းေတာ္က "ရတယ္" ဆိုရင္ "အရွင္ဘုရား၊ အရွင္ဘုရား ခုန ျပဳခဲ့တဲ့ အလုပ္ / မိန္႔ခဲ့တဲ့ စကား / နည္းလမ္း ဟာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဝနည္းေတာ္နဲ႔ ညီပါသလား ဘုရား။" ရဟန္းေတာ္က "ညီတယ္" ဆိုရင္ ဒကာမက ရဟန္းေတာ္ကို ခ်ီးမႊမ္းရပါတယ္ - "ဝိနည္းဓိုရ္ ဆရာေတာ္ျဖစ္တဲ့ အရွင္ဘုရားကို တပည့္ေတာ္ အၿမဲ ရိုေသေလးစားမွာပါ ဘုရား။" ရဟန္းေတာ္က "မညီဘူး"ဆိုရင္ ဒကာမ ဆုံးမရပါတယ္ - "အရွင္ဘုရား ဒီလို လုပ္ရင္ ဝိနည္းနဲ႔ မညီေတာ့ အရွင္ဘုရား အတြက္ တပည့္ေတာ္ စိုးရိမ္ရပါတယ္ ဘုရား။ ဋီကာက်မ္းအတိုင္း ေျပာမယ္ဆိုရင္ အရွင္ဘုရား ငရဲ ႀကီးမွာပါတဲ့ ဘုရား။ အရွင္ဘုရား အဲ့ဒီ အလုပ္ကို/စကားကို ဝိနည္းနဲ႔ အညီပဲ ျပဳေတာ္မူပါ ဘုရား။" ဒီလို အႀကီးမားဆုံး ေမတၱာ ထားၿပီး ရဟန္းတစ္ပါးနဲ႔ ဆက္ဆံရင္ ဒကာမမွာ ကုသိုလ္ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အမ်ားႀကီး ရမွာပါ။ ရဟန္းေတာ္ေတြမွာ သကၤန္း "အပို" မရႏိုင္ပါဘူး ဒကာမ။ အဲ့လို ဒီကမၻာမွာ မျဖစ္ႏို္င္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ရဟန္းေတာ္ေတြက ဒါန စတဲ့ ကုသိုလ္ (၁၀)ပါးကို က်င့္ႀကံရပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္း သကၤန္းမရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတြကို ရဟန္းေတာ္ရဲ႕ "အပို" သကၤန္းေတြ ရဟန္းေတာ္က သြားလွဴေပးရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားလည္း မိန္႔ေတာ္မူတဲ့အတိုင္း "အပို"သကၤန္းကို အိပ္ရာခင္း၊ လိုက္ကာ၊ ေနခင္းထိုင္၊ လက္သုတ္ပဝါး စသည္အျဖစ္ သုံးသင့္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ေခတ္မွာ "အပို" သကၤန္းေတြကို အမႈန္႔ျဖစ္ေအာင္ ေျခထားလိုက္ၿပီး ၾကမ္းျပင္ကို ျပဳလုပ္ရာ၌ သုံးခဲ့ပါတယ္။ ဒကာမတို႔က ျပန္ ဝယ္မယ္ဆိုရင္ ရဟန္းေတာ္ေတြက ပိုက္ဆံရမလို႔ သိမ္းထားမွာပါ။ မဝယ္ဘူးဆိုရင္ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အမိန္႔ေတာ္နဲ႔အညီ အသုံးျပဳမွာပါ ဒကာမ။ ရဟန္းေတာ္ေတြက သကၤန္းမ်ားမ်ား စုထားၿပီဆိုရင္ ဒကာ ဒကာမတို႔က ရဟန္းေတာ္ေတြကို ဘယ္လို အသုံးျဖစ္ေအာင္ သုံးရမလဲလို႔ ေမတၱာျဖင့္ အႀကံေပးသင့္ပါတယ္။ သကၤန္းေတြ ဘယ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ နည္းပါသလဲ၊ အပိုသကၤန္းေတြကို ဘယ္မွာ ျပန္လွဴရင္ အက်ိဳးမ်ားမလဲ ဆိုတာလည္း ေဆာင္ရြက္ေပးသင့္တဲ့ နည္းလမ္းနဲ႔အတူ ေမတၱာျဖင့္ အႀကံေပးသင့္ပါတယ္။ ဒကာ ဒကာမတို႔က ရဟန္းေတာ္တို႔ရဲ႕ ဝိနည္းမွာ တကယ္ ျပည့္စုံေအာင္ အားေပးရ ပါတယ္၊ ေထာက္ပံ့ေပးရပါတယ္၊ ဆုံးမေပးရပါတယ္။ အဲ့လိုဆိုရင္ ကုသိုလ္ အမ်ားႀကီး ရပါတယ္၊ နတ္ျပည္ေရာ နိဗၺာန္ေရာ ေရာက္ရ လြယ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသား ရဟန္း အရွင္ သရဏ 💥💥💥 ​ေမတၱာျဖင္​့ #Lawarso

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2T9n1BE

" သူမ်ားလွဴ ျပီးသားပစၥည္းတခုကိုကိုယ္က ျပန္ဝယ္ၿပီးျပန္လွဴရင္ ကုသိုလ္မရဘူးလား " 🌷💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫🌷 မဂၤလာပါ ဦးဇင္း။ တခုေလာက္ေမးခ်င္လို႕ပါ။ သူမ်ားလွဴ ျပီးသား ပစၥည္းတခုကို ကိုယ္က ျပန္ဝယ္ပီး ျပန္လွဴရင္ ကုသိုလ္မရဖူးဆိုတာဟုတ္ပါသလား။ ဥပမာ ေျပာရ ရင္ ဘုုန္းျကီးေက်ာင္းမွ သကၤန္းေတြေပါမ်ားေနလို႕ တပည့္ေတာ္မက အသစ္တခု မဝယ္ေတာ့ပဲ အဲသကၤန္းကိုပဲ ဘုန္းျကီးစီ ဝထၳဳေငြနဲ႔ျပန္ဝယ္ပီး ျပန္ပီး လွဴရင္ ကုသိုလ္မရဖူးလို႕ေျပာတာျကားဖူးလို႕ပါ။ အဲတာ ဟုတ္ပါသလား။ အဲ့လိုလုပ္ရင္ ငရဲႀကီးတတ္ပါတယ္ ဒကာမ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ရဟန္းေတာ္က ပိုက္ဆံ မသုံးရဘူး၊ ပစၥည္း မေရာင္းရဘူး၊ ဖလွယ္မႈကိုလည္း မျပဳရပါဘူး။ ဒကာမကို ရဟန္းေတာ္က သကၤန္းေတြ ပိုက္ဆံနဲ႔ လဲလိုက္ရင္ ေရာင္းရင္ ရဟန္းေတာ္ကလည္း ငရဲက်မယ္ ဒကာမကလည္း ဝိနည္း နဲ႔ သာသနာေတာ္ကို ဖ်က္ဆီးေနတဲ့အတြက္ ငရဲႀကီးတတ္ပါတယ္။ ဝိနည္းကို မလိုက္နာတတ္တဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြကို ဝိနည္းမွာ မလိုက္နာေအာင္ ေထာက္ပံ့ေပးတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြက အကုသိုလ္ အႀကီးႀကီး စုေနပါတယ္လို႔ ေဝဘူဆရာေတာ္ထံမွ သိရပါတယ္။ ေဝဘူဆရာေတာ္ႀကီးက ပိုက္ဆံကို တစ္ခါမွ (စာအိတ္နဲ႔လည္း) လက္ခံေတာ္မမူပါဘူး။ အဲ့ေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြက ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဆရာေတာ္ မျမင္တဲ့၊ မရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပိုက္ဆံကို တစ္ေနရာမွာ ထားခဲ့ေလ့ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ ေဝဘူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက မိန္႔ေတာ္မူတယ္ အဲ့လိုလုပ္ရင္ အကုသိုလ္ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။ တကယ္ပါ ဒကာမ၊ ဝိနည္းကို က်ဴးလြန္ျခင္းမွာ အားေပးၾကတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြက အကုသိုလ္ေတြ စုတယ္၊ ငရဲ ႀကီးတယ္။ ဝိနည္းကို ေလးစားျခင္း၊ ဝိနည္းကို ဓိုရ္ (လိုက္နာ)ျခင္းမွာ အားေပးၾကတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြက ကုသိုလ္ေတြ စုတယ္၊ နတ္ျပည္နဲ႔ နိဗၺာန္နဲ႔ နီးပါတယ္ေရာက္ရလြယ္ ပါတယ္။ ဒကာမကို လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ တစ္ခု ေျပာလိုက္ပါမယ္။ ရဟန္းတစ္ပါးက ဝိနည္းစည္းကမ္း က်ဴးလြန္ရင္ ဒကာမက အဲ့ဒီ ရဟန္းကို ဆုံးမသင့္ပါတယ္၊ ဆုံးမရပါတယ္ - "အရွင္ဘုရားကို တပည့္ေတာ္ ဝိနည္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေလွ်ာက္စရာ ရွိပါတယ္ ဘုရား။" (ရဟန္းေတာ္က လက္ခံရင္ ဒီလို ဆက္ ေလွ်ာက္လိုက္ပါ) "အရွင္ဘုရားက ဝိနည္း စည္းကမ္း က်ဴးလြန္ေနပါတယ္၊ ဝိနည္း စည္းကမ္းကို လိုက္နာေတာ္မူပါ ဘုရား။" အဲ့ဒီမွာ ရဟန္းေတာ္က ဝိနည္းစည္းကမ္း တကယ္ က်ဴးလြန္ေနတယ္ဆိုရင္ ဒကာမရဲ႕ အဆုံးအမကို (ဝိနည္းနဲ႔ ညီတယ္ဆိုရင္) တစ္သေဝမတိမ္း လိုက္နာရပါတယ္။ မလိုက္နာဘူးဆိုရင္၊ အဲ့ဒီ စည္းကမ္းကို ထပ္ က်ဴးလြန္တယ္ဆိုရင္ စည္းကမ္း က်ဴးလြန္ျခင္းအတြက္လည္း အာပတ္ သင့္ပါတယ္၊ ဒကာမရဲ႕ အဆုံးအမကို မလိုက္နာတဲ့အတြက္ ထပ္ (ဒုကၠဋာ) အာပတ္ သင့္ပါတယ္။ စိတ္ပါလက္ပါ က်ဴးလြန္ထားတဲ့ အာပတ္ သင့္တယ္ဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ ရဟန္းေတာ္က တစ္သက္လုံး မဂ္၊ဖိုလ္ မရႏိုင္ပါဘူး၊ ငရဲေတာင္ က်တတ္ပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္က ငရဲ မက်ခ်င္ဘူးဆိုရင္၊ မဂ္၊ဖိုလ္လည္း ရခ်င္တယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီ ရဟန္းေတာ္က အဲ့လို အာပတ္လည္း သင့္တယ္ဆိုရင္ တစ္ျခားရဟန္းတစ္ပါး ရွာၿပီး အျပစ္ကို (အာပတ္ကို) ဝန္ခံရပါတယ္။ ဘယ္ရဟန္းထံမွာ မဆို ဝန္ခံလို႔ရတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒီရဟန္းေတာ္ က်ဴးလြန္ထားတဲ့ သိကၡာပုဒ္ကို မက်ဴးလြန္ထားတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးကို ရွာရပါတယ္။ ရွာေတြ႔ၿပီး သူ႔ကို ဝန္ခံရပါတယ္ (ေဒသနာ ၾကားရပါတယ္) - "ေနာက္အခါ သတိထားလိုက္ပါမယ္ ဘုရား (မက်ဴးလြန္ေတာ့ဘူး)" လို႔ စင္ၾကယ္တဲ့ ရဟန္းေတာ္ကို ကတိေပးရပါတယ္။ တကယ္တမ္းကေတာ့ ဒီလို မလြယ္ပါဘူး ေနာ္။ ဒါဆို ဒကာမက အခု ရဟန္းေတြကို သူတို႔က ဝိနည္း လိုက္နာလား မလိုက္နာဘူးလားလို႔ သြားစစ္မယ္ဆိုရင္ အခက္အခဲ အမ်ားႀကီး ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အကုသိုလ္ အမ်ားႀကီး စုႏိုင္ပါတယ္။ ဒကာမက ဝိနည္းဓိုရ္ ရဟန္းအစစ္တစ္ပါးကို ဝိနည္း က်ဴးလြန္တယ္လို႔ အျပစ္ေပးလိုက္ၿပီး တကယ္အမွန္ေတာ့ ရဟန္းေတာ္က မက်ဴးလြန္ဘူး (သိကၡပုဒ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရႈပ္ပါတယ္ ဒကာမ) ဆိုရင္ ဒကာမမွာ အကုသိုလ္ စုသြားပါၿပီ။ ကုသိုလ္နဲ႔ပဲ ဆုံးမခ်င္တယ္ဆိုရင္ အရင္ ေမးလိုက္ပါ - "အရွင္ဘုရား တပည္ေတာ္က အရွင္ဘုရားနဲ႔ ဝိနည္း ခဏ ေဆြးေႏြးလို႔ ရမလား ဘုရား။" ရဟန္းေတာ္က "ရတယ္" ဆိုရင္ "အရွင္ဘုရား၊ အရွင္ဘုရား ခုန ျပဳခဲ့တဲ့ အလုပ္ / မိန္႔ခဲ့တဲ့ စကား / နည္းလမ္း ဟာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဝနည္းေတာ္နဲ႔ ညီပါသလား ဘုရား။" ရဟန္းေတာ္က "ညီတယ္" ဆိုရင္ ဒကာမက ရဟန္းေတာ္ကို ခ်ီးမႊမ္းရပါတယ္ - "ဝိနည္းဓိုရ္ ဆရာေတာ္ျဖစ္တဲ့ အရွင္ဘုရားကို တပည့္ေတာ္ အၿမဲ ရိုေသေလးစားမွာပါ ဘုရား။" ရဟန္းေတာ္က "မညီဘူး"ဆိုရင္ ဒကာမ ဆုံးမရပါတယ္ - "အရွင္ဘုရား ဒီလို လုပ္ရင္ ဝိနည္းနဲ႔ မညီေတာ့ အရွင္ဘုရား အတြက္ တပည့္ေတာ္ စိုးရိမ္ရပါတယ္ ဘုရား။ ဋီကာက်မ္းအတိုင္း ေျပာမယ္ဆိုရင္ အရွင္ဘုရား ငရဲ ႀကီးမွာပါတဲ့ ဘုရား။ အရွင္ဘုရား အဲ့ဒီ အလုပ္ကို/စကားကို ဝိနည္းနဲ႔ အညီပဲ ျပဳေတာ္မူပါ ဘုရား။" ဒီလို အႀကီးမားဆုံး ေမတၱာ ထားၿပီး ရဟန္းတစ္ပါးနဲ႔ ဆက္ဆံရင္ ဒကာမမွာ ကုသိုလ္ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အမ်ားႀကီး ရမွာပါ။ ရဟန္းေတာ္ေတြမွာ သကၤန္း "အပို" မရႏိုင္ပါဘူး ဒကာမ။ အဲ့လို ဒီကမၻာမွာ မျဖစ္ႏို္င္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ရဟန္းေတာ္ေတြက ဒါန စတဲ့ ကုသိုလ္ (၁၀)ပါးကို က်င့္ႀကံရပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္း သကၤန္းမရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတြကို ရဟန္းေတာ္ရဲ႕ "အပို" သကၤန္းေတြ ရဟန္းေတာ္က သြားလွဴေပးရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားလည္း မိန္႔ေတာ္မူတဲ့အတိုင္း "အပို"သကၤန္းကို အိပ္ရာခင္း၊ လိုက္ကာ၊ ေနခင္းထိုင္၊ လက္သုတ္ပဝါး စသည္အျဖစ္ သုံးသင့္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ေခတ္မွာ "အပို" သကၤန္းေတြကို အမႈန္႔ျဖစ္ေအာင္ ေျခထားလိုက္ၿပီး ၾကမ္းျပင္ကို ျပဳလုပ္ရာ၌ သုံးခဲ့ပါတယ္။ ဒကာမတို႔က ျပန္ ဝယ္မယ္ဆိုရင္ ရဟန္းေတာ္ေတြက ပိုက္ဆံရမလို႔ သိမ္းထားမွာပါ။ မဝယ္ဘူးဆိုရင္ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အမိန္႔ေတာ္နဲ႔အညီ အသုံးျပဳမွာပါ ဒကာမ။ ရဟန္းေတာ္ေတြက သကၤန္းမ်ားမ်ား စုထားၿပီဆိုရင္ ဒကာ ဒကာမတို႔က ရဟန္းေတာ္ေတြကို ဘယ္လို အသုံးျဖစ္ေအာင္ သုံးရမလဲလို႔ ေမတၱာျဖင့္ အႀကံေပးသင့္ပါတယ္။ သကၤန္းေတြ ဘယ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ နည္းပါသလဲ၊ အပိုသကၤန္းေတြကို ဘယ္မွာ ျပန္လွဴရင္ အက်ိဳးမ်ားမလဲ ဆိုတာလည္း ေဆာင္ရြက္ေပးသင့္တဲ့ နည္းလမ္းနဲ႔အတူ ေမတၱာျဖင့္ အႀကံေပးသင့္ပါတယ္။ ဒကာ ဒကာမတို႔က ရဟန္းေတာ္တို႔ရဲ႕ ဝိနည္းမွာ တကယ္ ျပည့္စုံေအာင္ အားေပးရ ပါတယ္၊ ေထာက္ပံ့ေပးရပါတယ္၊ ဆုံးမေပးရပါတယ္။ အဲ့လိုဆိုရင္ ကုသိုလ္ အမ်ားႀကီး ရပါတယ္၊ နတ္ျပည္ေရာ နိဗၺာန္ေရာ ေရာက္ရ လြယ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသား ရဟန္း အရွင္ သရဏ 💥💥💥 ​ေမတၱာျဖင္​့ #Lawarso

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2T9n1BE

ငိုခဲ့ေသာမ်က္ရည္ စို႔ခဲ့ေသာႏို႔ရည္ ရခဲေသာလူ႕ဘဝ 🌷🌷🌷🌷🌷 🌷ခ်စ္သားတို ့သမုဒၵရာတြင္ ေမ်ာေနေသာ အေပါက္ တစ္ခုပါေသာ တံပိုးတံုးအေပါက္အတြင္းသို ့ ႏွစ္တစ္ရာလွ်င္ တစ္ၾကိမ္သာေပၚေသာ မ်က္မျမင္ လိပ္ကန္းၾကီး၏ဦးေခါင္းႏွင့္ စြမ္မိဖို႔ရန္လြယ္ေသး၏။ ထို ့ထက္ လူ ့ဘဝရဖို ့က သာ၍ခဲယဥ္း၏။ 🌷ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ သံသရာ၌ ငို၍ထြက္ေသာ မ်က္ရည္သည္ သမုဒၵရာ ေလးစင္းထဲက ေရထက္ မ်ား၏။ 🌷ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ သံသရာ၌ စို ့ခဲ့ေသာ အေမ့နိ ု ့ ရည္သည္ သမုဒၵရာေလးစင္းထဲကေရထက္မ်ား၏။ ( အႆုသုတ္ ဆိဂၢဠယုဂသုတ္ ခီရသုတ္)

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2KxmxBp