via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/342Zw2y

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2U4TXfb

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/33WaVAY

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2U2eAZD

🍁ကပၸိယႀကီးၿဖစ္ဖို ့လြယ္သလားဟဲ့ သမၼတႀကီးရဲ ့ *********************************** 🔹ဆရာေတာ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရား အနားမွာ ကုသိုလ္ၿပဳ ၀တ္ၿဖည့္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်ာင္းေနဘက္ေတြက တပည့္ေတာ္ကို ေတြ႔တိုင္း ေတြ ့တိုင္း အၿမဲတမ္း ''ကပၸိယႀကီး ကပၸိယႀကီး'' လို ့ေခၚၾကတာေႀကာင့္ သမၼတႀကီး၊ လႊတ္ေတာ္နာယကႀကီးဆိုတဲ့ နာမည္ေပ်ာက္ၿပီး ''ကပၸိယႀကီး''ဆိုတဲ့နာမည္သာ တြင္ေနပါၿပီဘုရား..ဟု ရယ္ကာေမာကာၿဖင့္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးအားေလွ်ာက္တင္ ေလသည္။ 🔸''ဟဲ့ သမၼတႀကီးရဲ႕နင္က ကပၸိယႀကီးလို ့ အေခၚခံရတာကို နာလို ့လား။ ကပၸိယႀကီး အေခၚခံရဖို ့ဆိုတာ နင္ လြယ္တယ္မွတ္လို႔ ့လားဟဲ့'' 🔸''ကပၸိယႀကီးဆိုတာ အေခၚခံရဖို ့ လြယ္တယ္မွတ္သလား၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကပၸိယႀကီးဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ကို နင္သိရဲ ့လားဟဲ့'' 🔹မသိပါဘုရား၊ အဓိပၸာယ္ကို ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးမွ မိန္ ့ၿမြက္ေတာ္မူပါဘုရား။ 🔸''ကပၸိယဆိုတာ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ႀကီးကစလို ့ ရဟန္းသံဃာေတြ အနားမွာေနၿပီး လုပ္သင့္တာလုပ္ေအာင္၊ မလုပ္သင့္တာ မလုပ္ရေအာင္၊ မအပ္တာကို အပ္ေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့သူကိုမွ ကပၸိယလို ့ေခၚတာဟဲ့'' 🔸''အာနႏၵာဆိုတာ ငါတို ့ဗုဒၶသမိုင္းမွာ အင္မတန္ နာမည္ႀကီးတဲ့ အင္မတန္ကို ကုသိုလ္ထူးတဲ့၊ ကုသိုလ္ႀကီးတဲ့ ကပၸိယႀကီးဟဲ့'' 🔸''အာနႏၵာဆိုတာ ကပၸိယ ရာထူးရခ်င္လို ့၊ ကပၸိယရာထူးရဖို ့အတြက္ ကမၻာတသိန္း ပါရမီၿဖည့္လာရတာဟဲ ့၊ ကပၸိယမ်ား လြယ္လြယ္ၿဖစ္လာတာမွတ္လို ့'' 🔸''ဘုရားရွင္အနားမွာေနၿပီး ကပၸိယၿဖစ္ေအာင္ ခြင့္ေတာင္းဖို ့ကလည္း လြယ္တာမွတ္လို ့၊ ကပၸိယဆိုတာ မလြယ္ဘူးဟဲ့'' 🔸''မအပ္တဲ့ေဆးကို အပ္ေအာင္ ၊ မစားအပ္တဲ့အစာကို စားအပ္ေအာင္၊ မလုပ္သင့္တာကို မလုပ္ေအာင္ ေဘးကေန ေလွ်ာက္ထား ေတာင္းပန္ရတာကို ကပၸိယလို႔ ့ေခၚတာဟဲ့၊ မွတ္ထားသမၼတႀကီးရဲ ့'' 🔸 ''နင္က အရွင္အာနႏၵာလိုေနရာမ်ိဳး ရတာေတာင္ နင္ကထြက္ခ်င္တဲ့လူကိုးဟဲ့'' ဆိုၿပီး ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက သမၼတႀကီးစ၀္ေရႊသိုက္ကို ဆံုးမ မိန္ ့ၿမြက္ေတာ္မူခဲ့ ့ပါတယ္။ 🔸သမၼတႀကီးစ၀္ေရႊသိုက္မွာ ေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးအနီးတြင္ ရန္ကုန္သို ့ႀကြလာေတာ္မူစဥ္ အခ်ိန္ကာလ၌ သပိတ္ကိုင္၍ ကုသိုလ္ၿပဳခဲ့သူ၊ ဆရာေတာ္ဘုရားအား ထီးမိုးေပးခဲ့သူ စသည္ၿဖင့္ ကုသိုလ္ယူခဲ့သူတေယာက္ၿဖစ္ပါသည္။။ Hla Shein ★ ေက်ာ္ေဇယ်ာေလး (ကသာ)၏ သိမီစုေဆာင္းမိသမွ် ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ႀသ၀ါဒကထာ တရားေတာ္ႏွင့္ က်န္ရွိေနေသာ မွတ္တမ္းမ်ား။မွ ထုတ္နုတ္ပူေဇာ္မွ်ေ၀ပါသည္။။။။ 5:10pm 28/12/2017 အလင္းေရာင္ဓမၼ

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2KWfLa7

🍁ကပၸိယႀကီးၿဖစ္ဖို ့လြယ္သလားဟဲ့ သမၼတႀကီးရဲ ့ *********************************** 🔹ဆရာေတာ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္ဘုရား အနားမွာ ကုသိုလ္ၿပဳ ၀တ္ၿဖည့္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်ာင္းေနဘက္ေတြက တပည့္ေတာ္ကို ေတြ႔တိုင္း ေတြ ့တိုင္း အၿမဲတမ္း ''ကပၸိယႀကီး ကပၸိယႀကီး'' လို ့ေခၚၾကတာေႀကာင့္ သမၼတႀကီး၊ လႊတ္ေတာ္နာယကႀကီးဆိုတဲ့ နာမည္ေပ်ာက္ၿပီး ''ကပၸိယႀကီး''ဆိုတဲ့နာမည္သာ တြင္ေနပါၿပီဘုရား..ဟု ရယ္ကာေမာကာၿဖင့္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးအားေလွ်ာက္တင္ ေလသည္။ 🔸''ဟဲ့ သမၼတႀကီးရဲ႕နင္က ကပၸိယႀကီးလို ့ အေခၚခံရတာကို နာလို ့လား။ ကပၸိယႀကီး အေခၚခံရဖို ့ဆိုတာ နင္ လြယ္တယ္မွတ္လို႔ ့လားဟဲ့'' 🔸''ကပၸိယႀကီးဆိုတာ အေခၚခံရဖို ့ လြယ္တယ္မွတ္သလား၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကပၸိယႀကီးဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ကို နင္သိရဲ ့လားဟဲ့'' 🔹မသိပါဘုရား၊ အဓိပၸာယ္ကို ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးမွ မိန္ ့ၿမြက္ေတာ္မူပါဘုရား။ 🔸''ကပၸိယဆိုတာ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ႀကီးကစလို ့ ရဟန္းသံဃာေတြ အနားမွာေနၿပီး လုပ္သင့္တာလုပ္ေအာင္၊ မလုပ္သင့္တာ မလုပ္ရေအာင္၊ မအပ္တာကို အပ္ေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့သူကိုမွ ကပၸိယလို ့ေခၚတာဟဲ့'' 🔸''အာနႏၵာဆိုတာ ငါတို ့ဗုဒၶသမိုင္းမွာ အင္မတန္ နာမည္ႀကီးတဲ့ အင္မတန္ကို ကုသိုလ္ထူးတဲ့၊ ကုသိုလ္ႀကီးတဲ့ ကပၸိယႀကီးဟဲ့'' 🔸''အာနႏၵာဆိုတာ ကပၸိယ ရာထူးရခ်င္လို ့၊ ကပၸိယရာထူးရဖို ့အတြက္ ကမၻာတသိန္း ပါရမီၿဖည့္လာရတာဟဲ ့၊ ကပၸိယမ်ား လြယ္လြယ္ၿဖစ္လာတာမွတ္လို ့'' 🔸''ဘုရားရွင္အနားမွာေနၿပီး ကပၸိယၿဖစ္ေအာင္ ခြင့္ေတာင္းဖို ့ကလည္း လြယ္တာမွတ္လို ့၊ ကပၸိယဆိုတာ မလြယ္ဘူးဟဲ့'' 🔸''မအပ္တဲ့ေဆးကို အပ္ေအာင္ ၊ မစားအပ္တဲ့အစာကို စားအပ္ေအာင္၊ မလုပ္သင့္တာကို မလုပ္ေအာင္ ေဘးကေန ေလွ်ာက္ထား ေတာင္းပန္ရတာကို ကပၸိယလို႔ ့ေခၚတာဟဲ့၊ မွတ္ထားသမၼတႀကီးရဲ ့'' 🔸 ''နင္က အရွင္အာနႏၵာလိုေနရာမ်ိဳး ရတာေတာင္ နင္ကထြက္ခ်င္တဲ့လူကိုးဟဲ့'' ဆိုၿပီး ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက သမၼတႀကီးစ၀္ေရႊသိုက္ကို ဆံုးမ မိန္ ့ၿမြက္ေတာ္မူခဲ့ ့ပါတယ္။ 🔸သမၼတႀကီးစ၀္ေရႊသိုက္မွာ ေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးအနီးတြင္ ရန္ကုန္သို ့ႀကြလာေတာ္မူစဥ္ အခ်ိန္ကာလ၌ သပိတ္ကိုင္၍ ကုသိုလ္ၿပဳခဲ့သူ၊ ဆရာေတာ္ဘုရားအား ထီးမိုးေပးခဲ့သူ စသည္ၿဖင့္ ကုသိုလ္ယူခဲ့သူတေယာက္ၿဖစ္ပါသည္။။ Hla Shein ★ ေက်ာ္ေဇယ်ာေလး (ကသာ)၏ သိမီစုေဆာင္းမိသမွ် ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ႀသ၀ါဒကထာ တရားေတာ္ႏွင့္ က်န္ရွိေနေသာ မွတ္တမ္းမ်ား။မွ ထုတ္နုတ္ပူေဇာ္မွ်ေ၀ပါသည္။။။။ 5:10pm 28/12/2017 အလင္းေရာင္ဓမၼ

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2KWfLa7

——————————————————— သိမ္ငယ္သူ , ရင့္က်က္သူ , တည္ၿငိမ္သူ ——————————————————— သိမ္ငယ္လြန္းသူေတြက သူမ်ားအျပစ္ျမင္ျခင္းကုိ အက်င့္စြဲေနတတ္ၾကတယ္။ ရင့္က်က္လာသူက ကုိယ့္အျပစ္ကုိပဲ ျပန္စိစစ္ေနတတ္တယ္။ တည္ျငိမ္သြားသူေတြကေတာ့ ဘယ္သူ႕အျပစ္ကုိမွ မျမင္တတ္ေတာ့ဘူး။ သိမ္ငယ္လြန္းသူေတြက ကုိယ့္ကုိယ္ကိုေလာက္ပဲ အထင္ႀကီးတတ္ၿပီး သူတပါးအေပၚက်ေတာ့အထင္ေသးတတ္ ၾကတယ္။ ရင့္က်က္လာသူေတြက ဘယ္သူ႔ကုိမွ လြယ္လြယ္နဲ႔ အထင္မႀကီးတတ္သလို လြယ္လြယ္နဲ႔လည္းအထင္မေသးတတ္ၾကဘူး။ တည္ျငိမ္သြားသူေတြကေတာ့ ဘယ္သူ႔အေပၚမွ အထင္မႀကီးတတ္ေတာ့ သလို အထင္လည္း မေသးတတ္ၾကေတာ့ဘူး။ သိမ္ငယ္လြန္းသူေတြက သူတပါးကုိ ၾကည့္ျပီး ျပိဳင္ဆိုင္တတ္ၾကတယ္။ ရင့္က်က္လာသူေတြက ကုိယ့္ဟာကုိယ္ပဲ မေန႔ကငါနဲ႔ ဒီေန႔ငါ မတူေအာင္ အၿမဲျပိဳင္ဆိုင္တတ္ေလ့ရွိတယ္။ တည္ျငိမ္သြားသူေတြကေတာ့ ၿပိဳင္ဆိုင္တဲ႔အလုပ္ကုိ မလုပ္တတ္ေတာ့ဘူး။ ၿငိမ္းေအးမႈကုိပဲ ရွာၾကေတာ့တယ္။ အေတြးလွဆရာေတာ္ 🙏🙏🙏 #Via - Paral Lel >>>thank

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2PhtXhS

——————————————————— သိမ္ငယ္သူ , ရင့္က်က္သူ , တည္ၿငိမ္သူ ——————————————————— သိမ္ငယ္လြန္းသူေတြက သူမ်ားအျပစ္ျမင္ျခင္းကုိ အက်င့္စြဲေနတတ္ၾကတယ္။ ရင့္က်က္လာသူက ကုိယ့္အျပစ္ကုိပဲ ျပန္စိစစ္ေနတတ္တယ္။ တည္ျငိမ္သြားသူေတြကေတာ့ ဘယ္သူ႕အျပစ္ကုိမွ မျမင္တတ္ေတာ့ဘူး။ သိမ္ငယ္လြန္းသူေတြက ကုိယ့္ကုိယ္ကိုေလာက္ပဲ အထင္ႀကီးတတ္ၿပီး သူတပါးအေပၚက်ေတာ့အထင္ေသးတတ္ ၾကတယ္။ ရင့္က်က္လာသူေတြက ဘယ္သူ႔ကုိမွ လြယ္လြယ္နဲ႔ အထင္မႀကီးတတ္သလို လြယ္လြယ္နဲ႔လည္းအထင္မေသးတတ္ၾကဘူး။ တည္ျငိမ္သြားသူေတြကေတာ့ ဘယ္သူ႔အေပၚမွ အထင္မႀကီးတတ္ေတာ့ သလို အထင္လည္း မေသးတတ္ၾကေတာ့ဘူး။ သိမ္ငယ္လြန္းသူေတြက သူတပါးကုိ ၾကည့္ျပီး ျပိဳင္ဆိုင္တတ္ၾကတယ္။ ရင့္က်က္လာသူေတြက ကုိယ့္ဟာကုိယ္ပဲ မေန႔ကငါနဲ႔ ဒီေန႔ငါ မတူေအာင္ အၿမဲျပိဳင္ဆိုင္တတ္ေလ့ရွိတယ္။ တည္ျငိမ္သြားသူေတြကေတာ့ ၿပိဳင္ဆိုင္တဲ႔အလုပ္ကုိ မလုပ္တတ္ေတာ့ဘူး။ ၿငိမ္းေအးမႈကုိပဲ ရွာၾကေတာ့တယ္။ အေတြးလွဆရာေတာ္ 🙏🙏🙏 #Via - Paral Lel >>>thank

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2PhtXhS

အတိတ္ဘဝက အကုသိုလ္ေပးဆပ္ရေသာ 🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀 မဟာကာဠ ဥပသကာ 🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀 ဗုဒၶဘုရားလက္ထက္ေတာ္က မဟာကာဠဥပသကာသည္ သာဝတၱိျမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္ျပီး ဒါန သီလ ဘာဝနာ အျပည့္ရွိသည့္ သူေတာ္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။ သူသည္ ငါးပါးသီလျမဲ၏။ရွစ္ပါးသီလကိုလည္း ဝါတြင္းဝါပဥပုသ္ေန႔တိုင္းေစာင့္ထိန္း၏။ဥပုသ္ေန႔ တစ္ေန႔တြင္ရွစ္ပါးသီလယူျပီး ေဇတဝန္ေက်ာင္းတြင္ တစ္ေနကုန္ေနကာ ဂုဏ္ေတာ္ပြားလိုက္ ဝိပႆနာ ရႈ႕ပြားလိုက္ျဖင့္အခ်ိန္ကုန္ေစသည္။ ညေနတြင္ဘုရားရွင္ႏွင့္သံဃာေတာ္မ်ားေဟာ ၾကားေသာ တရားေတာ္ကို တစ္ညလုံးနာယူ သည္။မိုးလင္းမွ ေက်ာင္းမွထြက္လာျပီး ေရကန္တစ္ကန္တြင္မ်က္နွာသစ္ကိုယ္လက္ သန္႔စင္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အိမ္တစ္အိမ္အား ဝင္ခိုးသည့္ သူခိုးတစ္ေယာက္ကို ျမိဳ႕လူထုက ဝိုင္းလိုက္ ေနၾက၏။သူခိုးသည္ လြတ္ဖို႔လမ္းမျမင္၍ ပစၥည္းထုပ္ကိုမဟာကာဠ၏အနီး ပစ္ခ်ျပီး ဆက္ေျပးေလသည္။ ေရကန္ဘက္ မ်က္ႏွာမူ ေနသည့္ မဟာကာဠဥပသကာၾကီးသည္ သူခိုးခ်ထားသည့္ ပစၥည္းထုပ္ကို မသိရွာေပ။ ဒီအခ်ိန္မွာပင္ သူခိုးေနာက္လိုက္လာၾကသည့္ လူအုပ္ၾကီး အနားေရာက္လာျပီး ပစၥည္းထုပ္ကို ေတြ႕ကာ "သူခိုးက ဥပုသ္သည္ အေယာင္ေဆာင္ေနတာ ျဖစ္မွာဘဲဆိုျပီး"ဝိုင္းရိုက္ၾကေလရာ မဟာကာဠ ဥပသကာၾကီးသည္ေရကန္နားမွာပင္ ေသသြား ေလသည္။ မဟာကာဠ၏အျဖစ္ဆိုးကိုသိသြားၾကေသာရဟန္း ေတာ္မ်ားသည္ စုပ္တသပ္သပ္ျဖင့္သနားေနမိ၏။ မဟာကာဠလို သူေတာ္ေကာင္းဥပသကာမိ်ဳးဟာ ဒီလိုအေသဆိုးနဲ႔ ေသရတာ မသင့္ေတာ္ဘူးလို႔ ဝိုင္းစုျပီးေျပာၾက၏။ဤတြင္ ျမတ္စြာဘုရား ၾကြေတာ္မူလာျပီး "ခ်စ္သားတို႔ မဟာကာလဠဥပသကာရဲ႕ အခုဘဝ အေျခအေနနဲ႔ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဒီေသျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ မထိုက္တန္ဘူးလို႔ဆိုရေပမ့ဲ သူ႕ရဲ႕အတိတ္ဘဝ တစ္ခု အေနနဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီေသျခင္းဟာ သူ႕အတြက္ ထိုက္တန္ေသာ ေသျခင္းျဖစ္တယ္"ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ မဟာကာဠ၏ အတိတ္ဘဝကို ေဟာၾကားေတာ္မူပါဟု ေတာင္းပန္ေလရာ ဗုဒၶက မဟာကာဠဥပသကာဟာ တစ္ခုေသာဘဝမွာ ွဗာရာဏသီမင္းရဲ႕နိုင္ငံတြင္း တစ္ခုေသာ ပစၥႏၲရာဇ္ရြာမွာ ရြာစားၾကီးျဖစ္တယ္။ သူ႕တာဝန္က ခရီးသည္မ်ား သူပုန္ ေဘးေဝးရေအာင္ ေတာအုပ္တစ္ခုကို ျဖတ္ျပီးပို႔ရတ့ဲအလုပ္ျဖစ္တယ္။တခါေတာ့ ညားကာစဇနီးေမာင္ႏွံဟာ ေတာအုပ္ကို ျဖတ္ဖို႔လွည္းတစ္စီးနဲ႔ေရာက္လာၾကတယ္။ တာဝန္အရ ခ်က္ခ်င္းပို႔လိုက္ရံုပါဘဲ။ဒါေပမ့ဲ သူကပို႔မေပးဘဲ အခ်ိန္မရွိဘူး,ေနာက္ေန႔မွ ျဖတ္ပါဟု ဆိုျပီးသူ႕ေနရာကို ဇြတ္ေခၚသြား တယ္။ညေရာက္တ့ဲအခါ ခရီးသည္ လင္မယားရဲ႕ လွည္းအိမ္ေပၚမွာ သူ႕ရဲ႕ပတၱျမားတစ္လုံး ဖြက္ထားလိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္က်ေတာ့ တပည့္ေတြကို, ပတၱျမားေပ်ာက္တယ္။လိုက္ရွာၾကလို႔အမိန္႔ေပးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘာမွမသိရွာဘဲ လွည္းနဲ႔ ထြက္လာတ့ဲ လင္မယားကို ဝိုင္းရွာၾကျပီး လွည္းေပၚမွာ ပတၱျမား ေတြ႕ေသာအခါ ရြာစား အမိန္႔နဲ႔ ေယာကၤ်ားကို ရိုက္သတ္ လိုက္တယ္။ အမ်ိဳးသမီးကို မဟာကာဠေလာင္း ရြာစားၾကီးက သိမ္းလိုက္တယ္။အဲဒီ ပါဏာတိပါတကံ, ကာေမသုမိစၧစာရကံ ေတြေၾကာင့္ ေသတ့ဲအခါ ကမ႓ာ႔နဲ႔ ခ်ီျပီး အဝီစိငရဲမွာခံရတယ္။ငရဲက လြတ္သည့္အခါ ျကြင္းက်န္တ့ဲ အက်ိဳးအျဖစ္ အခုလို သူတစ္ပါး အရိုက္အနက္ခံျပီးမွ ေသခ့ဲရတယ္"ဟု ေဟာၾကားေတာ္ မူေလသည္။ ဤအေၾကာင္းအရာေလ့လာျခင္းျဖင့္ ၁။ လူတစ္ဦးသည္ ယခုဘဝတြင္ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္မ်ား မ်ားစြာျပဳလုပ္ေသာ္လည္း အတိတ္ဘဝ အကုသိုလ္ကံ ေၾကာင့္ အသက္တိုရျခင္း,အေနဆင္းရဲျခင္း, အစားဆင္းရဲျခင္းမ်ား ၾကံဳေတြ႕ရတတ္၏။ ၂။ အတိတ္ဘဝ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈရွိသူသည္ အရြယ္သုံး ပါး တစ္ပါးပါးတြင္ ခ်မ္းသာစြာေနရျခင္း လည္းရွိ၏။ ၃။ သံသရာတြင္ က်င္လည္ရဦးမည္ဆိုလ်ွင္ အကုသိုလ္မ်ားအား ယခုဘဝတြင္အတတ္နိုင္ဆုံး ေရွာင္ရွားသင့္ေၾကာင္း သင္ခန္းစာယူသင့္၏။ သို႔ပါ၍ သင္ခန္းစာယူစရာ,သံေဝဂယူစရာ ျဖစ္သည့္ အတြက္ အကုသိုလ္မွန္သမ်ွ အတတ္နိုင္ဆုံးေရွာင္ရွားျကပါစို႔လို႔ တိုက္တြန္းလိုက္ရေပသည္။ (ဓမၼပဒ) ⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘ ==========တရား ရတနာ========

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2MA7FpH

အတိတ္ဘဝက အကုသိုလ္ေပးဆပ္ရေသာ 🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀 မဟာကာဠ ဥပသကာ 🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀 ဗုဒၶဘုရားလက္ထက္ေတာ္က မဟာကာဠဥပသကာသည္ သာဝတၱိျမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္ျပီး ဒါန သီလ ဘာဝနာ အျပည့္ရွိသည့္ သူေတာ္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။ သူသည္ ငါးပါးသီလျမဲ၏။ရွစ္ပါးသီလကိုလည္း ဝါတြင္းဝါပဥပုသ္ေန႔တိုင္းေစာင့္ထိန္း၏။ဥပုသ္ေန႔ တစ္ေန႔တြင္ရွစ္ပါးသီလယူျပီး ေဇတဝန္ေက်ာင္းတြင္ တစ္ေနကုန္ေနကာ ဂုဏ္ေတာ္ပြားလိုက္ ဝိပႆနာ ရႈ႕ပြားလိုက္ျဖင့္အခ်ိန္ကုန္ေစသည္။ ညေနတြင္ဘုရားရွင္ႏွင့္သံဃာေတာ္မ်ားေဟာ ၾကားေသာ တရားေတာ္ကို တစ္ညလုံးနာယူ သည္။မိုးလင္းမွ ေက်ာင္းမွထြက္လာျပီး ေရကန္တစ္ကန္တြင္မ်က္နွာသစ္ကိုယ္လက္ သန္႔စင္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အိမ္တစ္အိမ္အား ဝင္ခိုးသည့္ သူခိုးတစ္ေယာက္ကို ျမိဳ႕လူထုက ဝိုင္းလိုက္ ေနၾက၏။သူခိုးသည္ လြတ္ဖို႔လမ္းမျမင္၍ ပစၥည္းထုပ္ကိုမဟာကာဠ၏အနီး ပစ္ခ်ျပီး ဆက္ေျပးေလသည္။ ေရကန္ဘက္ မ်က္ႏွာမူ ေနသည့္ မဟာကာဠဥပသကာၾကီးသည္ သူခိုးခ်ထားသည့္ ပစၥည္းထုပ္ကို မသိရွာေပ။ ဒီအခ်ိန္မွာပင္ သူခိုးေနာက္လိုက္လာၾကသည့္ လူအုပ္ၾကီး အနားေရာက္လာျပီး ပစၥည္းထုပ္ကို ေတြ႕ကာ "သူခိုးက ဥပုသ္သည္ အေယာင္ေဆာင္ေနတာ ျဖစ္မွာဘဲဆိုျပီး"ဝိုင္းရိုက္ၾကေလရာ မဟာကာဠ ဥပသကာၾကီးသည္ေရကန္နားမွာပင္ ေသသြား ေလသည္။ မဟာကာဠ၏အျဖစ္ဆိုးကိုသိသြားၾကေသာရဟန္း ေတာ္မ်ားသည္ စုပ္တသပ္သပ္ျဖင့္သနားေနမိ၏။ မဟာကာဠလို သူေတာ္ေကာင္းဥပသကာမိ်ဳးဟာ ဒီလိုအေသဆိုးနဲ႔ ေသရတာ မသင့္ေတာ္ဘူးလို႔ ဝိုင္းစုျပီးေျပာၾက၏။ဤတြင္ ျမတ္စြာဘုရား ၾကြေတာ္မူလာျပီး "ခ်စ္သားတို႔ မဟာကာလဠဥပသကာရဲ႕ အခုဘဝ အေျခအေနနဲ႔ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဒီေသျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ မထိုက္တန္ဘူးလို႔ဆိုရေပမ့ဲ သူ႕ရဲ႕အတိတ္ဘဝ တစ္ခု အေနနဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီေသျခင္းဟာ သူ႕အတြက္ ထိုက္တန္ေသာ ေသျခင္းျဖစ္တယ္"ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ မဟာကာဠ၏ အတိတ္ဘဝကို ေဟာၾကားေတာ္မူပါဟု ေတာင္းပန္ေလရာ ဗုဒၶက မဟာကာဠဥပသကာဟာ တစ္ခုေသာဘဝမွာ ွဗာရာဏသီမင္းရဲ႕နိုင္ငံတြင္း တစ္ခုေသာ ပစၥႏၲရာဇ္ရြာမွာ ရြာစားၾကီးျဖစ္တယ္။ သူ႕တာဝန္က ခရီးသည္မ်ား သူပုန္ ေဘးေဝးရေအာင္ ေတာအုပ္တစ္ခုကို ျဖတ္ျပီးပို႔ရတ့ဲအလုပ္ျဖစ္တယ္။တခါေတာ့ ညားကာစဇနီးေမာင္ႏွံဟာ ေတာအုပ္ကို ျဖတ္ဖို႔လွည္းတစ္စီးနဲ႔ေရာက္လာၾကတယ္။ တာဝန္အရ ခ်က္ခ်င္းပို႔လိုက္ရံုပါဘဲ။ဒါေပမ့ဲ သူကပို႔မေပးဘဲ အခ်ိန္မရွိဘူး,ေနာက္ေန႔မွ ျဖတ္ပါဟု ဆိုျပီးသူ႕ေနရာကို ဇြတ္ေခၚသြား တယ္။ညေရာက္တ့ဲအခါ ခရီးသည္ လင္မယားရဲ႕ လွည္းအိမ္ေပၚမွာ သူ႕ရဲ႕ပတၱျမားတစ္လုံး ဖြက္ထားလိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္က်ေတာ့ တပည့္ေတြကို, ပတၱျမားေပ်ာက္တယ္။လိုက္ရွာၾကလို႔အမိန္႔ေပးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘာမွမသိရွာဘဲ လွည္းနဲ႔ ထြက္လာတ့ဲ လင္မယားကို ဝိုင္းရွာၾကျပီး လွည္းေပၚမွာ ပတၱျမား ေတြ႕ေသာအခါ ရြာစား အမိန္႔နဲ႔ ေယာကၤ်ားကို ရိုက္သတ္ လိုက္တယ္။ အမ်ိဳးသမီးကို မဟာကာဠေလာင္း ရြာစားၾကီးက သိမ္းလိုက္တယ္။အဲဒီ ပါဏာတိပါတကံ, ကာေမသုမိစၧစာရကံ ေတြေၾကာင့္ ေသတ့ဲအခါ ကမ႓ာ႔နဲ႔ ခ်ီျပီး အဝီစိငရဲမွာခံရတယ္။ငရဲက လြတ္သည့္အခါ ျကြင္းက်န္တ့ဲ အက်ိဳးအျဖစ္ အခုလို သူတစ္ပါး အရိုက္အနက္ခံျပီးမွ ေသခ့ဲရတယ္"ဟု ေဟာၾကားေတာ္ မူေလသည္။ ဤအေၾကာင္းအရာေလ့လာျခင္းျဖင့္ ၁။ လူတစ္ဦးသည္ ယခုဘဝတြင္ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္မ်ား မ်ားစြာျပဳလုပ္ေသာ္လည္း အတိတ္ဘဝ အကုသိုလ္ကံ ေၾကာင့္ အသက္တိုရျခင္း,အေနဆင္းရဲျခင္း, အစားဆင္းရဲျခင္းမ်ား ၾကံဳေတြ႕ရတတ္၏။ ၂။ အတိတ္ဘဝ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈရွိသူသည္ အရြယ္သုံး ပါး တစ္ပါးပါးတြင္ ခ်မ္းသာစြာေနရျခင္း လည္းရွိ၏။ ၃။ သံသရာတြင္ က်င္လည္ရဦးမည္ဆိုလ်ွင္ အကုသိုလ္မ်ားအား ယခုဘဝတြင္အတတ္နိုင္ဆုံး ေရွာင္ရွားသင့္ေၾကာင္း သင္ခန္းစာယူသင့္၏။ သို႔ပါ၍ သင္ခန္းစာယူစရာ,သံေဝဂယူစရာ ျဖစ္သည့္ အတြက္ အကုသိုလ္မွန္သမ်ွ အတတ္နိုင္ဆုံးေရွာင္ရွားျကပါစို႔လို႔ တိုက္တြန္းလိုက္ရေပသည္။ (ဓမၼပဒ) ⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘⚘ ==========တရား ရတနာ========

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2MA7FpH

အေကာင္းျမင္စိတ္ _________________ အာ႐ုံဆိုတာ ေကာင္းတဲ့အာ႐ုံ ရွိသလို မေကာင္းတဲ့အာ႐ုံလည္း ရွိတယ္။ ဒါေတြက ေရွာင္လို႔ မရဘူး။ ဒီေတာ့ မေကာင္းတဲ့ အာ႐ုံနဲ႔ ေတြ႕ၿပီဆိုရင္ အေကာင္းဘက္က ေတြးတတ္ဖို႔ လိုတယ္။ ဒါမွ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ဟင္းမေကာင္းေပမဲ့ ခံတြင္းေကာင္းရင္ စားလို႔ၿမိန္တယ္။ ခံတြင္းမေကာင္းရင္ ေတာ့ ဟင္း ဘယ္ေလာက္ေကာင္း ေကာင္း စားလို႔ အဆင္မေျပဘူးေလ။ ဒီလိုပါပဲ၊ အာ႐ုံမေကာင္းေပမဲ့ အေတြးေကာင္းရင္ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေကာင္းျမင္စိတ္ဟာ အင္မတန္ အေရးႀကီးတယ္။ ေကာင္းကြက္ကို ရွာပါ --------------------------- လူဆိုတာ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ေနရတယ္။ မိသားစုတို႔ ေဆြမ်ိဳးတို႔, တပည့္သားေျမးတို႔, မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းတို႔ႏွင့္ မကင္းၾကဘူး။ အဲဒီလိုေနတဲ့အခါ တခါတရံ ျပႆနာ ျဖစ္တတ္တယ္။ နီးတစ္ခ်က္ခ်က္ ေဝးတသက္သက္တဲ့။ ျပႆနာ ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အျပစ္ပဲ ျမင္တယ္။ ဒီေတာ့ အျပစ္ျမင္ေလ မေက်နပ္ေလပဲ။ ဒါေၾကာင့္ လူရင္းေတြအေပၚ မေက်မနပ္ ျဖစ္လွ်င္ ေက်းဇူးတရားေလးေတြကို ေတြးရတယ္။ ဒါမွ စိတ္ထဲမွာ ေပါ့သြားတယ္။ "ေကာင္းကြက္ကို ရွာ ေမတၱာ" တဲ့။ လူတိုင္း အျပစ္ မကင္းၾကဘူးေလ။ ဒီေတာ့ အျပစ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ လူေကာင္းဆိုတာ ရွာလို႔ မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းကြက္ကို ရွာတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ ခႏၲီပါရမီ ျဖည့္ခြင့္ရတယ္ -------------------- ေနာက္တစ္ခု၊ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကိုယ့္အက်ိဳး လိုလားသူ ရွိသလို မလိုလားသူလည္း ရွိတယ္။ ဆိုလိုတာက ရန္သူဆိုတာ ရွိသလို မိတ္ေဆြဆိုတာလဲ ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ရန္သူေတြနဲ႔ ေတြ႕ၿပီဆိုရင္ စိတ္ညစ္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရန္သူေတြကို ေတြ႕ရၿပီ ျမင္ရၿပီဆိုရင္ "သည္းခံရင္ ခႏၲီပါရမီတဲ့၊ ဒီေတာ့ ခႏၲီပါရမီ ျဖည့္ခြင့္ရတယ္"လို႔ ေတြးလိုက္ပါ။ ဒါဆိုရင္ စိတ္ထဲမွာ ေပါ့သြားတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားဆိုရင္ ဘုရားမျဖစ္ခင္ အေလာင္းေတာ္ဘဝက ေဒဝဒတ္အေလာင္းျဖစ္တဲ့ သူယုတ္မာက အမ်ိဳးမ်ိဳး ေႏွာက္ယွက္ခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုပင္ ေႏွာက္ယွက္ ေႏွာက္ယွက္၊ ဘုရားေလာင္းက သည္းခံခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခႏၲီပါရမီ ျပည့္သြားတာ။ ခႏၲီပါရမီ ျပည့္သြားလို႔လည္း ဘုရား ျဖစ္သြားတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရန္သူနဲ႔ ေတြ႕ရင္ စိတ္ညစ္စရာ မလိုပါဘူး။ အေကာင္းဘက္ကေန ေတြးလိုက္ပါ။ "ခႏၲီပါရမီ ျဖည့္ခြင့္ရတယ္" လို႔။ ဒါဆိုရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္မျမင္ေတာ့ဘူး။ အျပစ္ျမင္သည္ ထားဦးေတာ့ နည္းသြားတယ္။ အဲဒါ "အေကာင္းျမင္စိတ္" ပါပဲ။ အေကာင္းျမင္စိတ္ ရွိေလ စိတ္ခ်မ္းသာေလ၊ စိတ္ခ်မ္းသာေလ ဘဝဟာ ေနေပ်ာ္ေလပါပဲ။ __________________ သီတဂူ အရွင္ေဒဝိႏၵာဘိဝံသ #PhyoeMayOo

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/30yaomN

အေကာင္းျမင္စိတ္ _________________ အာ႐ုံဆိုတာ ေကာင္းတဲ့အာ႐ုံ ရွိသလို မေကာင္းတဲ့အာ႐ုံလည္း ရွိတယ္။ ဒါေတြက ေရွာင္လို႔ မရဘူး။ ဒီေတာ့ မေကာင္းတဲ့ အာ႐ုံနဲ႔ ေတြ႕ၿပီဆိုရင္ အေကာင္းဘက္က ေတြးတတ္ဖို႔ လိုတယ္။ ဒါမွ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ဟင္းမေကာင္းေပမဲ့ ခံတြင္းေကာင္းရင္ စားလို႔ၿမိန္တယ္။ ခံတြင္းမေကာင္းရင္ ေတာ့ ဟင္း ဘယ္ေလာက္ေကာင္း ေကာင္း စားလို႔ အဆင္မေျပဘူးေလ။ ဒီလိုပါပဲ၊ အာ႐ုံမေကာင္းေပမဲ့ အေတြးေကာင္းရင္ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေကာင္းျမင္စိတ္ဟာ အင္မတန္ အေရးႀကီးတယ္။ ေကာင္းကြက္ကို ရွာပါ --------------------------- လူဆိုတာ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ေနရတယ္။ မိသားစုတို႔ ေဆြမ်ိဳးတို႔, တပည့္သားေျမးတို႔, မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းတို႔ႏွင့္ မကင္းၾကဘူး။ အဲဒီလိုေနတဲ့အခါ တခါတရံ ျပႆနာ ျဖစ္တတ္တယ္။ နီးတစ္ခ်က္ခ်က္ ေဝးတသက္သက္တဲ့။ ျပႆနာ ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အျပစ္ပဲ ျမင္တယ္။ ဒီေတာ့ အျပစ္ျမင္ေလ မေက်နပ္ေလပဲ။ ဒါေၾကာင့္ လူရင္းေတြအေပၚ မေက်မနပ္ ျဖစ္လွ်င္ ေက်းဇူးတရားေလးေတြကို ေတြးရတယ္။ ဒါမွ စိတ္ထဲမွာ ေပါ့သြားတယ္။ "ေကာင္းကြက္ကို ရွာ ေမတၱာ" တဲ့။ လူတိုင္း အျပစ္ မကင္းၾကဘူးေလ။ ဒီေတာ့ အျပစ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ လူေကာင္းဆိုတာ ရွာလို႔ မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းကြက္ကို ရွာတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ ခႏၲီပါရမီ ျဖည့္ခြင့္ရတယ္ -------------------- ေနာက္တစ္ခု၊ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကိုယ့္အက်ိဳး လိုလားသူ ရွိသလို မလိုလားသူလည္း ရွိတယ္။ ဆိုလိုတာက ရန္သူဆိုတာ ရွိသလို မိတ္ေဆြဆိုတာလဲ ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ရန္သူေတြနဲ႔ ေတြ႕ၿပီဆိုရင္ စိတ္ညစ္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရန္သူေတြကို ေတြ႕ရၿပီ ျမင္ရၿပီဆိုရင္ "သည္းခံရင္ ခႏၲီပါရမီတဲ့၊ ဒီေတာ့ ခႏၲီပါရမီ ျဖည့္ခြင့္ရတယ္"လို႔ ေတြးလိုက္ပါ။ ဒါဆိုရင္ စိတ္ထဲမွာ ေပါ့သြားတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားဆိုရင္ ဘုရားမျဖစ္ခင္ အေလာင္းေတာ္ဘဝက ေဒဝဒတ္အေလာင္းျဖစ္တဲ့ သူယုတ္မာက အမ်ိဳးမ်ိဳး ေႏွာက္ယွက္ခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုပင္ ေႏွာက္ယွက္ ေႏွာက္ယွက္၊ ဘုရားေလာင္းက သည္းခံခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခႏၲီပါရမီ ျပည့္သြားတာ။ ခႏၲီပါရမီ ျပည့္သြားလို႔လည္း ဘုရား ျဖစ္သြားတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရန္သူနဲ႔ ေတြ႕ရင္ စိတ္ညစ္စရာ မလိုပါဘူး။ အေကာင္းဘက္ကေန ေတြးလိုက္ပါ။ "ခႏၲီပါရမီ ျဖည့္ခြင့္ရတယ္" လို႔။ ဒါဆိုရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္မျမင္ေတာ့ဘူး။ အျပစ္ျမင္သည္ ထားဦးေတာ့ နည္းသြားတယ္။ အဲဒါ "အေကာင္းျမင္စိတ္" ပါပဲ။ အေကာင္းျမင္စိတ္ ရွိေလ စိတ္ခ်မ္းသာေလ၊ စိတ္ခ်မ္းသာေလ ဘဝဟာ ေနေပ်ာ္ေလပါပဲ။ __________________ သီတဂူ အရွင္ေဒဝိႏၵာဘိဝံသ #PhyoeMayOo

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/30yaomN

လင္မုဆုိး-မယားေသာတာပန္ "ေစတနာကုိ ကံဟု ငါဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏" ▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ လက္ထပ္ေတာ္က ကုကၠဳဋမိတၱ အမည္ရသည့္ မုဆုိးတစ္ဦးရွိ၏။ ထုိမုဆုိးသည္ သားသမင္မ်ားကုိ ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ကာ လွည္းျဖင့္လွည့္လည္ ေရာင္းခ်ရင္း တစ္ခ်ိန္တြင္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္သုိ႔ ေရာက္လာခဲ့၏။ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႕တြင္း လွည့္လည္ေရာင္းခ်ေနသည့္ မုဆုိးကုိ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ရွိ သူေဌးသမီး တစ္ဦးသည္ ျမင္ျမင္ခ်င္းပင္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္မႈကုိျဖစ္ကာ မိဘမ်ားမသိေစဘဲ လုိအပ္သည္ လက္ဝတ္တန္ဆာမ်ား ယူေဆာင္လ်က္ မုဆုိးေနာက္သုိ႔ လုိက္ေလေတာ့၏။ မုဆုိးသည္ သူေဌးသမီးကုိ မလုိက္ရန္ ေျပာေသာ္လည္း သူေဌးသမီးက သူမအေနျဖင့္ မုဆုိးအေပၚ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္မႈ ရွိသူျဖစ္ၿပီး ယခုလုိ မုဆုိးေနာက္ကုိ လုိျခင္းသည္ အရွင္ကေခၚ၍ လုိက္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ မိမိသေဘာျဖင့္သာ လုိက္ျခင္းျဖစ္သျဖင့္ စုိးရိမ္စရာမရွိေၾကာင္း ေျပာဆုိသျဖင့္ ေနာက္ဆုံးတြင္ မုဆုိးႀကီးလည္း သေဘာတူ လက္ခံကာ သူေဌးသမီး၏ မိဘမ်ား မသိရာအရပ္တြင္ အတူတကြ ေပါင္းသင္းေနထုိင္ၾကေလ၏။ မုဆုိးႀကီးသည္ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေဌးသမီးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သား (၇)ေယာက္အထိ ထြန္းကားခဲ့၏။ မုဆုိးႏွင့္ သူေဌးသမီးတုိ႔၏ ဘဝသည္ မုဆုိးလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးသူႏွင့္ မုဆုိးႀကီး ခုိင္းသမွ်ကုိ လုပ္ေပးရသည့္ ဇနီးမယား အျဖစ္ျဖင့္သာ ႏွစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ေနထုိင္လာခဲ့ၾက၏။ သားမ်ား အရြယ္ေရာက္ၿပီး အိမ္ေထာင္အသီးသီးပင္ က်သြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း မုဆုိးႀကီး၏ မုဆုိးအလုပ္ကား အဆုံးမသတ္ႏုိင္ေသးေပ။ ထုိ႔အတူ ဇနီးျဖစ္သူ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေဌး သမီး၏ မုဆုိးခုိင္းသမွ် အလုပ္ကုိ လုပ္ေပးေနရျခင္းသည္လည္း အဆုံးမသတ္ႏုိင္ေသးေပ။ မုဆုိးအလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ျပဳေနရေသာ မုဆုိးႀကီးအား တစ္ေန႔တြင္ သားမ်ားႏွင့္အတူ တရားရရန္ အေၾကာင္းျဖစ္လာခဲ့၏။ ျမတ္စြာဘုရား ရွင္၏ ေရႊဉာဏ္ေတာ္တြင္လည္း မုဆုိးႏွင့္သားမ်ား၏ တရားရမည့္အေၾကာင္း ထင္ျမင္ေတာ္မူလာ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိေန႔တြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ မုဆုိးႀကီးေထာင္ထားသည့္ ေက်ာ့ကြင္း၌ ေျခေတာ္ရာကုိ ခ်ထားလုိက္ၿပီး သားသမင္ မမိေစရန္ ဖန္တီးထားလုိက္၏။ သားသမင္ေထာင္ထားသည့္ ေက်ာ့ကြင္းသုိ႔ ေရာက္ရွိလာသည့္ မုဆုိးႀကီးသည္ မိေနက်ေက်ာ့ကြင္းတြင္ မည္သည့္သားေကာင္မွ် မရွိဘဲ ေျခရာကုိသာ ေတြ႕ရသျဖင့္ ဤေျခရာေၾကာင့္သာ သားသမင္ မမိျခင္းျဖစ္ရမည္ဟု ေတြးျမင္ႀကိမ္းေမာင္းကာ ေျခရာပုိင္ရွင္ကုိ လုိက္ရွာေလ၏။ ထုိသုိ႔ရွာရင္း မနီးမေဝး သစ္ပင္ေအာက္တြင္ သီတင္းသုံးေနေတာ္မူသည့္ ဘုရားရွင္ကုိ ေတြ႕ျမင္သြားၿပီး ျမတ္ဗုဒၶအား ျမားျဖင့္ခြင္းရန္ ေလးကုိတင္ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ တန္ခုိးေတာ္ေၾကာင့္ အလြယ္တကူ တင္ေနက်ေလးမွာ တင္မရဘဲျဖစ္ေနခဲ့၏။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မည္သုိ႔မွ် တင္မရျဖစ္ေနၿပီး အခ်ိန္သာ ကုန္လာခဲ့၏။ အိမ္တြင္က်န္ေနခဲ့သည့္ ဇနီးႏွင့္ သားမ်ား၊ ေခၽြးမမ်ားသည္ အခ်ိန္တန္ေသာ္လည္း ျပန္မလာေသးသည့္ ဖခင္ေနာက္သုိ႔ လုိက္လာရင္း ဖခင္ႏွင့္ဘုရားရွင္တုိ႔၏ အေျခအေနကုိ သိရွိသြားခဲ့၏။ ထုိအေျခအေနကုိ ျမင္ေတြ႕ရသည့္ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေဌးသမီးသည္ မိဘအိမ္တြင္ ေနစဥ္ကပင္ ေသာတာပန္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သျဖင့္ ဘုရားရွင္အေပၚ အလြန္ၾကည္ညိဳရင္း ရွိသည့္အေလ်ာက္ အဖဘုရားဟု ႏႈတ္ေတာ္မွထုတ္ေဖာ္ကာ ႐ုိေသတုပ္ဝပ္စြာ ရွိခုိးကန္ေတာ့ေလ၏။ မုဆုိးႏွင့္သားသမီးမ်ားသည္ ဘုရားကုိ ဘုရားဟုမသိဘဲ မိခင္၏ အဖဟူသည့္ အသံအရ အမွန္ပင္ သူေဌးသမီး၏ အေဖဟုု ထင္မွတ္ကာ အားလုံး႐ုိေသသမႈျဖင့္ ဦးညြတ္လုိက္ၾက၏။ ထုိအခါမွ ဘုရားရွင္သည္ မုဆုိးႏွင့္သားမ်ား၊ ေခၽြးမမ်ားအား တရားစကား မိန္႔ၾကားေတာ္မူ၏။ ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္ကုိ နာရသျဖင့္ မုဆုိးႏွင့္သားမ်ား၊ ေခၽြးမမ်ားသည္ ေသာတာပတၱိဖုိလ္၌ တည္သြားၾက၏။ မုဆုိးႀကီးႏွင့္ ဇနီးမယားမိသားစု အားလုံး တရားရသြားၿပီးေနာက္ ထုိအေၾကာင္းအရာႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ဘုရားတပည့္သား ရဟန္းေတာ္မ်ားၾကားတြင္ ေဆြးေႏြးေျပာဆုိမႈမ်ား ရွိလာၾက၏။ “မိဘအိမ္တြင္ ရွိစဥ္ကပင္ ေသာတာပန္တည္ၿပီးေသာ အမ်ိဳးသမီးသည္ မုဆုိးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေနာက္တြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မုဆုိးခုိင္းသည့္ အလုပ္မ်ားျဖင့္ အသက္ေမြးရမည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မုဆုိးႀကီး ေတာလုိက္ရန္အတြက္ ျမားယူခဲ့ဆုိလွ်င္လည္း ယူေပးရမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေလးယူခဲ့ဆုိလွ်င္လည္း ယူေပးရမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဓားလွံလက္နက္ စသည္ယူခဲ့ဆုိလွ်င္လည္း ေဆာင္ယူေပးရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိသုိ႔ လုပ္ေဆာင္ေပးရသည့္ ဇနီးမယားသည္လည္း တစ္နည္းအားျဖင့္ သူ႔အသက္ကုိ သတ္ေနျခင္းပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သုိ႔ဆုိလွ်င္ ေသာတာပန္လည္း ပါဏာတိပါတကံ က်ဴးလြန္ရာ ေရာက္ေနေၾကာင္း” စသည္ျဖင့္ ေဆြးေႏြးေျပာဆုိ ေနၾက၏။ ထုိရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ဓမၼသာကစၧာဝုိင္းသုိ႔ ဘုရားရွင္ ေရာက္ေတာ္ မူလာသည့္အခါ ျမတ္ဗုဒၶက ထုိအေၾကာင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ “ ခ်စ္သားရဟန္းတုိ႔ ေသာတာပန္မည္သည္ သူ႔အသက္သတ္ျခင္းကုိ မျပဳၾကကုန္၊ ထုိအမ်ိဳးသမီးသည္ကား လင္ေယာက်္ားစကားကုိ လုိက္နာ႐ုံသက္သက္ သာ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းျဖစ္၏၊ ဤေလးျမားလက္နက္ စသည္ကုိယူကာ မုဆုိးႀကီးအေနျဖင့္ သားသမင္စသည္တုိ႔ကုိ သတ္ျဖတ္ပါေစ၊ သားသမင္မ်ားသည္လည္း ဤလက္နက္မ်ားေၾကာင့္ အလြယ္တကူ ေသပါေစစ သည့္ စိတ္ေစတနာသည္ ထုိအမ်ိဳးသမီးအား မရွိ၊ လက္ဝါးျပင္၌ အနာမရွိလွ်င္ အဆိပ္ကုိ ကုိင္ယူေသာသူအား အဆိပ္ဒဏ္သည္ မျဖစ္ႏုိင္သကဲ့သုိ႔ အကုသုိလ္ ေစတနာ မရွိျခင္းေၾကာင့္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳလုိေသာသူအား ေလးလက္နက္စသည္ကုိ ထုတ္ေပးေနေသာ္လည္း မေကာင္းမႈမည္သည္ မျဖစ္ႏုိင္” စသည္ျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူကာ “လက္၌ အနာမရွိလွ်င္ လက္ျဖင့္ အဆိပ္ကုိ ကုိင္ေဆာင္ႏုိင္၏။ အဆိပ္သည္ အနာမရွိေသာ လက္သုိ႔ အစဥ္မလုိက္၊ ေစတနာ မရွိဘဲ ျပဳေသာသူအား မေကာင္းမႈကံမည္သည္ မရွိ” (ဓမၼပဒ၊ ပါပဝဂ္၊ ကုကၠဳဋမိတၱမုဆုိးဝတၳဳ) ဟူ၍ အထက္ပါ တရားစကားကုိ မိန္႔ၾကားေတာ္ မူလုိက္ေလ၏။ မနာပဒါယီ အရွင္၀ိစိတၱ 🌺အေမွာင္ေပ်ာက္၍ အလင္းေရာက္ပါေစ။🌺

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2ZgaFhn

လင္မုဆုိး-မယားေသာတာပန္ "ေစတနာကုိ ကံဟု ငါဘုရား ေဟာေတာ္မူ၏" ▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ လက္ထပ္ေတာ္က ကုကၠဳဋမိတၱ အမည္ရသည့္ မုဆုိးတစ္ဦးရွိ၏။ ထုိမုဆုိးသည္ သားသမင္မ်ားကုိ ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ကာ လွည္းျဖင့္လွည့္လည္ ေရာင္းခ်ရင္း တစ္ခ်ိန္တြင္ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္သုိ႔ ေရာက္လာခဲ့၏။ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႕တြင္း လွည့္လည္ေရာင္းခ်ေနသည့္ မုဆုိးကုိ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည္ရွိ သူေဌးသမီး တစ္ဦးသည္ ျမင္ျမင္ခ်င္းပင္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္မႈကုိျဖစ္ကာ မိဘမ်ားမသိေစဘဲ လုိအပ္သည္ လက္ဝတ္တန္ဆာမ်ား ယူေဆာင္လ်က္ မုဆုိးေနာက္သုိ႔ လုိက္ေလေတာ့၏။ မုဆုိးသည္ သူေဌးသမီးကုိ မလုိက္ရန္ ေျပာေသာ္လည္း သူေဌးသမီးက သူမအေနျဖင့္ မုဆုိးအေပၚ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္မႈ ရွိသူျဖစ္ၿပီး ယခုလုိ မုဆုိးေနာက္ကုိ လုိျခင္းသည္ အရွင္ကေခၚ၍ လုိက္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ မိမိသေဘာျဖင့္သာ လုိက္ျခင္းျဖစ္သျဖင့္ စုိးရိမ္စရာမရွိေၾကာင္း ေျပာဆုိသျဖင့္ ေနာက္ဆုံးတြင္ မုဆုိးႀကီးလည္း သေဘာတူ လက္ခံကာ သူေဌးသမီး၏ မိဘမ်ား မသိရာအရပ္တြင္ အတူတကြ ေပါင္းသင္းေနထုိင္ၾကေလ၏။ မုဆုိးႀကီးသည္ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေဌးသမီးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သား (၇)ေယာက္အထိ ထြန္းကားခဲ့၏။ မုဆုိးႏွင့္ သူေဌးသမီးတုိ႔၏ ဘဝသည္ မုဆုိးလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးသူႏွင့္ မုဆုိးႀကီး ခုိင္းသမွ်ကုိ လုပ္ေပးရသည့္ ဇနီးမယား အျဖစ္ျဖင့္သာ ႏွစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ေနထုိင္လာခဲ့ၾက၏။ သားမ်ား အရြယ္ေရာက္ၿပီး အိမ္ေထာင္အသီးသီးပင္ က်သြားၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း မုဆုိးႀကီး၏ မုဆုိးအလုပ္ကား အဆုံးမသတ္ႏုိင္ေသးေပ။ ထုိ႔အတူ ဇနီးျဖစ္သူ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေဌး သမီး၏ မုဆုိးခုိင္းသမွ် အလုပ္ကုိ လုပ္ေပးေနရျခင္းသည္လည္း အဆုံးမသတ္ႏုိင္ေသးေပ။ မုဆုိးအလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ျပဳေနရေသာ မုဆုိးႀကီးအား တစ္ေန႔တြင္ သားမ်ားႏွင့္အတူ တရားရရန္ အေၾကာင္းျဖစ္လာခဲ့၏။ ျမတ္စြာဘုရား ရွင္၏ ေရႊဉာဏ္ေတာ္တြင္လည္း မုဆုိးႏွင့္သားမ်ား၏ တရားရမည့္အေၾကာင္း ထင္ျမင္ေတာ္မူလာ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိေန႔တြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ မုဆုိးႀကီးေထာင္ထားသည့္ ေက်ာ့ကြင္း၌ ေျခေတာ္ရာကုိ ခ်ထားလုိက္ၿပီး သားသမင္ မမိေစရန္ ဖန္တီးထားလုိက္၏။ သားသမင္ေထာင္ထားသည့္ ေက်ာ့ကြင္းသုိ႔ ေရာက္ရွိလာသည့္ မုဆုိးႀကီးသည္ မိေနက်ေက်ာ့ကြင္းတြင္ မည္သည့္သားေကာင္မွ် မရွိဘဲ ေျခရာကုိသာ ေတြ႕ရသျဖင့္ ဤေျခရာေၾကာင့္သာ သားသမင္ မမိျခင္းျဖစ္ရမည္ဟု ေတြးျမင္ႀကိမ္းေမာင္းကာ ေျခရာပုိင္ရွင္ကုိ လုိက္ရွာေလ၏။ ထုိသုိ႔ရွာရင္း မနီးမေဝး သစ္ပင္ေအာက္တြင္ သီတင္းသုံးေနေတာ္မူသည့္ ဘုရားရွင္ကုိ ေတြ႕ျမင္သြားၿပီး ျမတ္ဗုဒၶအား ျမားျဖင့္ခြင္းရန္ ေလးကုိတင္ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ တန္ခုိးေတာ္ေၾကာင့္ အလြယ္တကူ တင္ေနက်ေလးမွာ တင္မရဘဲျဖစ္ေနခဲ့၏။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မည္သုိ႔မွ် တင္မရျဖစ္ေနၿပီး အခ်ိန္သာ ကုန္လာခဲ့၏။ အိမ္တြင္က်န္ေနခဲ့သည့္ ဇနီးႏွင့္ သားမ်ား၊ ေခၽြးမမ်ားသည္ အခ်ိန္တန္ေသာ္လည္း ျပန္မလာေသးသည့္ ဖခင္ေနာက္သုိ႔ လုိက္လာရင္း ဖခင္ႏွင့္ဘုရားရွင္တုိ႔၏ အေျခအေနကုိ သိရွိသြားခဲ့၏။ ထုိအေျခအေနကုိ ျမင္ေတြ႕ရသည့္ ရာဇၿဂိဳဟ္သူေဌးသမီးသည္ မိဘအိမ္တြင္ ေနစဥ္ကပင္ ေသာတာပန္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သျဖင့္ ဘုရားရွင္အေပၚ အလြန္ၾကည္ညိဳရင္း ရွိသည့္အေလ်ာက္ အဖဘုရားဟု ႏႈတ္ေတာ္မွထုတ္ေဖာ္ကာ ႐ုိေသတုပ္ဝပ္စြာ ရွိခုိးကန္ေတာ့ေလ၏။ မုဆုိးႏွင့္သားသမီးမ်ားသည္ ဘုရားကုိ ဘုရားဟုမသိဘဲ မိခင္၏ အဖဟူသည့္ အသံအရ အမွန္ပင္ သူေဌးသမီး၏ အေဖဟုု ထင္မွတ္ကာ အားလုံး႐ုိေသသမႈျဖင့္ ဦးညြတ္လုိက္ၾက၏။ ထုိအခါမွ ဘုရားရွင္သည္ မုဆုိးႏွင့္သားမ်ား၊ ေခၽြးမမ်ားအား တရားစကား မိန္႔ၾကားေတာ္မူ၏။ ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္ကုိ နာရသျဖင့္ မုဆုိးႏွင့္သားမ်ား၊ ေခၽြးမမ်ားသည္ ေသာတာပတၱိဖုိလ္၌ တည္သြားၾက၏။ မုဆုိးႀကီးႏွင့္ ဇနီးမယားမိသားစု အားလုံး တရားရသြားၿပီးေနာက္ ထုိအေၾကာင္းအရာႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ဘုရားတပည့္သား ရဟန္းေတာ္မ်ားၾကားတြင္ ေဆြးေႏြးေျပာဆုိမႈမ်ား ရွိလာၾက၏။ “မိဘအိမ္တြင္ ရွိစဥ္ကပင္ ေသာတာပန္တည္ၿပီးေသာ အမ်ိဳးသမီးသည္ မုဆုိးႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေနာက္တြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မုဆုိးခုိင္းသည့္ အလုပ္မ်ားျဖင့္ အသက္ေမြးရမည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မုဆုိးႀကီး ေတာလုိက္ရန္အတြက္ ျမားယူခဲ့ဆုိလွ်င္လည္း ယူေပးရမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေလးယူခဲ့ဆုိလွ်င္လည္း ယူေပးရမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဓားလွံလက္နက္ စသည္ယူခဲ့ဆုိလွ်င္လည္း ေဆာင္ယူေပးရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိသုိ႔ လုပ္ေဆာင္ေပးရသည့္ ဇနီးမယားသည္လည္း တစ္နည္းအားျဖင့္ သူ႔အသက္ကုိ သတ္ေနျခင္းပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သုိ႔ဆုိလွ်င္ ေသာတာပန္လည္း ပါဏာတိပါတကံ က်ဴးလြန္ရာ ေရာက္ေနေၾကာင္း” စသည္ျဖင့္ ေဆြးေႏြးေျပာဆုိ ေနၾက၏။ ထုိရဟန္းေတာ္မ်ား၏ ဓမၼသာကစၧာဝုိင္းသုိ႔ ဘုရားရွင္ ေရာက္ေတာ္ မူလာသည့္အခါ ျမတ္ဗုဒၶက ထုိအေၾကာင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ “ ခ်စ္သားရဟန္းတုိ႔ ေသာတာပန္မည္သည္ သူ႔အသက္သတ္ျခင္းကုိ မျပဳၾကကုန္၊ ထုိအမ်ိဳးသမီးသည္ကား လင္ေယာက်္ားစကားကုိ လုိက္နာ႐ုံသက္သက္ သာ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းျဖစ္၏၊ ဤေလးျမားလက္နက္ စသည္ကုိယူကာ မုဆုိးႀကီးအေနျဖင့္ သားသမင္စသည္တုိ႔ကုိ သတ္ျဖတ္ပါေစ၊ သားသမင္မ်ားသည္လည္း ဤလက္နက္မ်ားေၾကာင့္ အလြယ္တကူ ေသပါေစစ သည့္ စိတ္ေစတနာသည္ ထုိအမ်ိဳးသမီးအား မရွိ၊ လက္ဝါးျပင္၌ အနာမရွိလွ်င္ အဆိပ္ကုိ ကုိင္ယူေသာသူအား အဆိပ္ဒဏ္သည္ မျဖစ္ႏုိင္သကဲ့သုိ႔ အကုသုိလ္ ေစတနာ မရွိျခင္းေၾကာင့္ မေကာင္းမႈကုိ မျပဳလုိေသာသူအား ေလးလက္နက္စသည္ကုိ ထုတ္ေပးေနေသာ္လည္း မေကာင္းမႈမည္သည္ မျဖစ္ႏုိင္” စသည္ျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူကာ “လက္၌ အနာမရွိလွ်င္ လက္ျဖင့္ အဆိပ္ကုိ ကုိင္ေဆာင္ႏုိင္၏။ အဆိပ္သည္ အနာမရွိေသာ လက္သုိ႔ အစဥ္မလုိက္၊ ေစတနာ မရွိဘဲ ျပဳေသာသူအား မေကာင္းမႈကံမည္သည္ မရွိ” (ဓမၼပဒ၊ ပါပဝဂ္၊ ကုကၠဳဋမိတၱမုဆုိးဝတၳဳ) ဟူ၍ အထက္ပါ တရားစကားကုိ မိန္႔ၾကားေတာ္ မူလုိက္ေလ၏။ မနာပဒါယီ အရွင္၀ိစိတၱ 🌺အေမွာင္ေပ်ာက္၍ အလင္းေရာက္ပါေစ။🌺

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2ZgaFhn

ဗုဒၶဘုရားရွင္ဆီမွာ ေဆးရွိတယ္ 🍶🍶🍶🍶🍶🍶🍶🍶 ဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္က- ကိသာေဂါတမီ ဆိုတဲ့ ပိန္ခ်ည့္ခ်ည့္ ဆင္းရဲသူမေလးတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ဘ၀အေၾကာင္းကံ ဖန္လာပံုဆန္းၾကယ္ေလေတာ့ ကုေဋၾကြယ္သူေဌးမဘ၀ ေရာက္ခဲ့ပံုက ဒီလိုပါ။ သူတို႕ျမိဳ႕မွာ ကုေဋေလးဆယ္ၾကြယ္၀တဲ့ သူေဌးၾကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူေဌးၾကီးရဲ႕ ေနာက္ခံအေၾကာင္း အတိတ္ကုသိုလ္ မစင္ၾကယ္လို႕ပဲထင္ပါရဲ႕။ သူ႕မွာရွိသမွ် ေရႊ၊ ေငြေတြအားလံုးဟာ မီးေသြးခဲေတြ ျဖစ္ကုန္္ပါေရာ တဲ့။ ရွိရွိသမွ်ေတြ မီးေသြးခဲျဖစ္ကုန္တယ္ဆိုေတာ့ ခမ်ာ ဘယ္ေလာက္ေသာက ေရာက္ရွာမလဲ။ ဒါကို မျမင္ရက္တဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ က ဒီလိုအၾကံေပးတယ္။ ခင္ဗ်ား မီးေသြးခဲေတြ ေစ်းထဲသြားပံုထား၊ မီးေသြးခဲေတြကို…. ဟာ….ေရႊေတြ၊ ေငြေတြ ေဟ့လို႕ ေျပာရင္ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ကံစပ္တယ္။ သူက အမွန္ျမင္လို႕ အမွန္ဘ၀ ျပန္ေရာက္ေအာင္ လုပ္ေပးမယ့္သူပဲ။ အဲဒီလူဟာ ေယာက်္ားမ်ားျဖစ္ခဲ့ရင္ ေရႊေငြေတြ တစ္၀က္ေပးျပီး ေက်းဇူးဆပ္လိုက္ပါ။ မိန္းမျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ သားနဲ႕ေပးစား၊ ေခြၽးမအျဖစ္ ေျမွာက္စားလိုက္ပါ...။ ေစ်းအတြင္းသြားလာသူေတြရႈပ္ရွက္ခတ္ေနခ်ိန္မွာပဲ။ သူ႕မီးေသြးပံုၾကီးကို ဘယ္သူမွ ေရႊ၊ ေငြလို႕ မေျပာဘူး။ အဲဒီမွာ ကိသာေဂါတမီ ဆိုတဲ့ ပိန္ခ်ည့္ခ်ည့္ သူဆင္းရဲမေလး ကေတာ့….ဟယ္…ေရႊပံုၾကီးေတာ့၊ ေငြပံုၾကီးေတာ့္ တဲ့၊ တအံတၾသ အာေမဋိတ္ျပဳရွာတယ္။ သူေဌးၾကီးလည္း အလြန္အမင္းအံ့ၾသျခင္းျဖစ္ကာ ဟဲ့ ဘယ္မလဲ…ေရႊေတြ ေငြေတြ လို႕ေမးတာေပါ့။ ဒီမွာေလ ဒီမွာ… ကိသာေဂါတမီရဲ႕ လက္ထဲမွာ မီးေသြးခဲေတြဟာ ပကတိ ေရႊေတြေငြေတြျပန္ျဖစ္လာတာကို သူေဌးၾကီးျမင္ေတြ႕ရတယ္။ ဒါနဲ႕ သူေဌးၾကီးလည္း ကိသာေဂါတမီကို အိမ္ေခၚသြားျပီး သားနဲ႕ေပးစား ေခြၽးမ အျဖစ္ေျမွာက္စားေတာ့တယ္။ လူဆိုတာ ျပည့္စံုလာတဲ့အခါ ေတာင့္တမႈေတြ ပိုမ်ားလာတတ္ပါတယ္။ ကိသာေဂါတမီ လည္း ကုေဋၾကြယ္သူေဌးမ ျဖစ္လာခါမွ သားဆုကို ေတာင့္တတယ္။ ေတာင့္တတဲ့အတိုင္းလည္း သားကေလးရပါတယ္။ သားကေလးၾကီးရင္ ဘယ္လို… ဘယ္ႏွယ့္ …ေတာင့္တေမွ်ာ္လင့္စိတ္ေတြ မဆံုးခင္မွာပဲ သားကေလး ဆံုးသြားရွာတယ္။ မပီကလာ တီတီတာတာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ သားကေလးဆံုးရေလျခင္းေနာ္။ ကိသာေဂါတမီကေတာ့ သားကေလး ေသတယ္ ဆိုတာကို ယံုကို မယံုဘူး။ သူ႕သားကို သခၤ်ဳိင္း အပို႕အခံပါဘူး။ သားကေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနတာပါ ၊ ေသတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ျပန္ရွင္ေအာင္ အသက္သြင္းေပးၾကပါလို႕ ေဆးဆရာၾကီး ေတြကို ပူဆာပါတယ္။ သားဆံုးေပမယ့္ အေမ့ေသာက မဆံုးေသးပါဘူး သားကျဖင့္ ပုပ္ပြလာျပီ ျမင္လို႔ ေတာင္ မေကာင္းေတာပါ့ဘူး၊ ဒီမွာ ေဆးဆရာၾကီး တစ္ဦးက အၾကံေပးပါတယ္။ ဗုဒၶဘုရားရွင္ဆီမွာ ေဆးရွိတယ္…တဲ့။ ကိသာေဂါတမီလည္း လူးလဲငိုယိုျပီး ဘုရားရွင္ဆီ ေဆးသြားေတာင္းတာေပါ့။ ဘုရားရွင္က လူမေသဖူးတဲ့အိမ္က မုန္႕ညင္းေစ့ရွာခဲ့၊ ေဆးေဖာ္ေပးမယ္တဲ့။ ဒါနဲ႕ ကိသာေဂါတမီလည္း တငိုငိုတယိုယိုနဲ႕ လူမေသဖူးတဲ့ အိမ္က မုန္႕ညင္းေစ့ရွာသတဲ့။ ျမိဳ႕လံုးသာ ႏွံ႕တယ္ မေသဖူးတဲ့အိမ္ မေတြ႕ပါ။ ဒီမွာ ကိသာေဂါတမီ သတိ၀င္လာပါျပီ။ ေၾသာ္ငါ့သားေလး မွ ေရြးျပီးေသရတာ မဟုတ္ပါလား။ လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးခ်ည္းပါလား တဲ့။ ဒါနဲ႕ ပုပ္ပြေနတဲ့ သားကေလးကိုလည္း သခၤ်ဳိင္းပို႕ခဲ့ျပီး ဘုရားရွင္ထံေမွာက္ ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ဤတြင္ဘုရားရွင္က.... ၾကီးစြာေသာေရအလ်ဥ္သည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ရြာသူရြာသားအေပါင္းကို တိုက္ယူ၍သြားသကဲ့သို႕ ထိုအတူ ေသမင္းသည္ လြန္စြာေမ့ေလ်ာ့၍ ကပ္ျငိစိတ္ရွိေသာ သတၱ၀ါတို႕ကို ေခၚေဆာင္၍သြားေလ၏ ဟူေသာ ေဒသနာေတာ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။ ထိုေဒသနာအဆံုးတြင္ ကိသာေဂါတမီ ေသာတပန္ ျဖစ္ေလသည္။ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက စိုးရိမ္ပူေဆြးရေသာ ေသာက၊ ငိုေၾကြးရေသာ ပရိေဒ၀တို႕ မွ ေက်ာ္လြန္ရန္အလိုငွာ သတိျဖင့္ ရႈမွတ္ရ ေသာလမ္းသည္ တစ္ခုတည္းေသာ လမ္း၊ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာ လမ္းတည္းလို႕ ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ေသာကဆိုတဲ့ စိုးရိမ္ပူေဆြးရျခင္း၊ ပရိေဒ၀ဆိုတဲ့ ငိုေၾကြးရျခင္း တို႕မွာ ဒီခႏၶာရေနသ၍ကာလ ပတ္လံုး ဘယ္သူမွ မကင္းနိုင္ၾကပါ။ အဲဒီလို မကင္းနိုင္ၾက ေသာ္လည္း ေသာကပရိေဒ၀ေတြကို ေက်ာ္လြန္နိုင္တဲ့ နည္းေကာင္းလမ္းမွန္ ကိုရွာၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။အတၱနယ္ပယ္မွာ က်င္လည္ေနသေရြ႕ေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ကိေလသာေတြ ကပ္ျပီးႏွိပ္စက္တာခံေနရမွာပဲ။ ဒီဒုကၡေတြက လြတ္ေျမာက္ရာကို သြားခ်င္ၾကတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အပၸမာဒ လက္နက္ အသင့္ ရွိၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သတိ၊ အသိ၊ ၀ီရိယ ဆိုတာကေတာ့ ဒီလက္နက္ကို ထက္သထက္ ထက္ေအာင္ ေသြးေပးေနတာေတြပါပဲ… အ႐ူးပမာ ၀ိပႆနာ ကင္းက မိုက္ေမာဟ အရူးထ၍ေနေလသည္။ ခႏၶာအနိစၥ ယူနိစၥ အရူးထ၍ေနေလသည္။ ခႏၶာဒုကၡ ယူသုခ အရူးထ၍ေနေလသည္။ ခႏၶာအနတၱ ယူအတၱ အရူးထ၍ေနေလသည္။ ခႏၶာအသုဘ ယူသုဘ အရူးထ၍ေနေလသည္။ မွတ္မွား သိမွား အယူမွား အမွား သံုးမွား ရွိေလသည္။ ၀ိပႆနာရႈက တစ္ခဏ အရူးထ ေပ်ာက္ကင္းရေလသည္။ ၀ိပႆနာ မပါ မဂ္ မလာ အရူးသာ ထ၍ေနေလသည္။ ၀ိပႆနာပါမွ မဂ္လာရ အရူးထ ေပ်ာက္ကင္းရေလသည္။ Thanks; #ညခင္းနဲ႔လမင္း အလင္းေရာင္ဓမၼ

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2PaWbLe

ဗုဒၶဘုရားရွင္ဆီမွာ ေဆးရွိတယ္ 🍶🍶🍶🍶🍶🍶🍶🍶 ဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္က- ကိသာေဂါတမီ ဆိုတဲ့ ပိန္ခ်ည့္ခ်ည့္ ဆင္းရဲသူမေလးတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ဘ၀အေၾကာင္းကံ ဖန္လာပံုဆန္းၾကယ္ေလေတာ့ ကုေဋၾကြယ္သူေဌးမဘ၀ ေရာက္ခဲ့ပံုက ဒီလိုပါ။ သူတို႕ျမိဳ႕မွာ ကုေဋေလးဆယ္ၾကြယ္၀တဲ့ သူေဌးၾကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူေဌးၾကီးရဲ႕ ေနာက္ခံအေၾကာင္း အတိတ္ကုသိုလ္ မစင္ၾကယ္လို႕ပဲထင္ပါရဲ႕။ သူ႕မွာရွိသမွ် ေရႊ၊ ေငြေတြအားလံုးဟာ မီးေသြးခဲေတြ ျဖစ္ကုန္္ပါေရာ တဲ့။ ရွိရွိသမွ်ေတြ မီးေသြးခဲျဖစ္ကုန္တယ္ဆိုေတာ့ ခမ်ာ ဘယ္ေလာက္ေသာက ေရာက္ရွာမလဲ။ ဒါကို မျမင္ရက္တဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ က ဒီလိုအၾကံေပးတယ္။ ခင္ဗ်ား မီးေသြးခဲေတြ ေစ်းထဲသြားပံုထား၊ မီးေသြးခဲေတြကို…. ဟာ….ေရႊေတြ၊ ေငြေတြ ေဟ့လို႕ ေျပာရင္ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ကံစပ္တယ္။ သူက အမွန္ျမင္လို႕ အမွန္ဘ၀ ျပန္ေရာက္ေအာင္ လုပ္ေပးမယ့္သူပဲ။ အဲဒီလူဟာ ေယာက်္ားမ်ားျဖစ္ခဲ့ရင္ ေရႊေငြေတြ တစ္၀က္ေပးျပီး ေက်းဇူးဆပ္လိုက္ပါ။ မိန္းမျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ သားနဲ႕ေပးစား၊ ေခြၽးမအျဖစ္ ေျမွာက္စားလိုက္ပါ...။ ေစ်းအတြင္းသြားလာသူေတြရႈပ္ရွက္ခတ္ေနခ်ိန္မွာပဲ။ သူ႕မီးေသြးပံုၾကီးကို ဘယ္သူမွ ေရႊ၊ ေငြလို႕ မေျပာဘူး။ အဲဒီမွာ ကိသာေဂါတမီ ဆိုတဲ့ ပိန္ခ်ည့္ခ်ည့္ သူဆင္းရဲမေလး ကေတာ့….ဟယ္…ေရႊပံုၾကီးေတာ့၊ ေငြပံုၾကီးေတာ့္ တဲ့၊ တအံတၾသ အာေမဋိတ္ျပဳရွာတယ္။ သူေဌးၾကီးလည္း အလြန္အမင္းအံ့ၾသျခင္းျဖစ္ကာ ဟဲ့ ဘယ္မလဲ…ေရႊေတြ ေငြေတြ လို႕ေမးတာေပါ့။ ဒီမွာေလ ဒီမွာ… ကိသာေဂါတမီရဲ႕ လက္ထဲမွာ မီးေသြးခဲေတြဟာ ပကတိ ေရႊေတြေငြေတြျပန္ျဖစ္လာတာကို သူေဌးၾကီးျမင္ေတြ႕ရတယ္။ ဒါနဲ႕ သူေဌးၾကီးလည္း ကိသာေဂါတမီကို အိမ္ေခၚသြားျပီး သားနဲ႕ေပးစား ေခြၽးမ အျဖစ္ေျမွာက္စားေတာ့တယ္။ လူဆိုတာ ျပည့္စံုလာတဲ့အခါ ေတာင့္တမႈေတြ ပိုမ်ားလာတတ္ပါတယ္။ ကိသာေဂါတမီ လည္း ကုေဋၾကြယ္သူေဌးမ ျဖစ္လာခါမွ သားဆုကို ေတာင့္တတယ္။ ေတာင့္တတဲ့အတိုင္းလည္း သားကေလးရပါတယ္။ သားကေလးၾကီးရင္ ဘယ္လို… ဘယ္ႏွယ့္ …ေတာင့္တေမွ်ာ္လင့္စိတ္ေတြ မဆံုးခင္မွာပဲ သားကေလး ဆံုးသြားရွာတယ္။ မပီကလာ တီတီတာတာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ သားကေလးဆံုးရေလျခင္းေနာ္။ ကိသာေဂါတမီကေတာ့ သားကေလး ေသတယ္ ဆိုတာကို ယံုကို မယံုဘူး။ သူ႕သားကို သခၤ်ဳိင္း အပို႕အခံပါဘူး။ သားကေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနတာပါ ၊ ေသတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ျပန္ရွင္ေအာင္ အသက္သြင္းေပးၾကပါလို႕ ေဆးဆရာၾကီး ေတြကို ပူဆာပါတယ္။ သားဆံုးေပမယ့္ အေမ့ေသာက မဆံုးေသးပါဘူး သားကျဖင့္ ပုပ္ပြလာျပီ ျမင္လို႔ ေတာင္ မေကာင္းေတာပါ့ဘူး၊ ဒီမွာ ေဆးဆရာၾကီး တစ္ဦးက အၾကံေပးပါတယ္။ ဗုဒၶဘုရားရွင္ဆီမွာ ေဆးရွိတယ္…တဲ့။ ကိသာေဂါတမီလည္း လူးလဲငိုယိုျပီး ဘုရားရွင္ဆီ ေဆးသြားေတာင္းတာေပါ့။ ဘုရားရွင္က လူမေသဖူးတဲ့အိမ္က မုန္႕ညင္းေစ့ရွာခဲ့၊ ေဆးေဖာ္ေပးမယ္တဲ့။ ဒါနဲ႕ ကိသာေဂါတမီလည္း တငိုငိုတယိုယိုနဲ႕ လူမေသဖူးတဲ့ အိမ္က မုန္႕ညင္းေစ့ရွာသတဲ့။ ျမိဳ႕လံုးသာ ႏွံ႕တယ္ မေသဖူးတဲ့အိမ္ မေတြ႕ပါ။ ဒီမွာ ကိသာေဂါတမီ သတိ၀င္လာပါျပီ။ ေၾသာ္ငါ့သားေလး မွ ေရြးျပီးေသရတာ မဟုတ္ပါလား။ လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးခ်ည္းပါလား တဲ့။ ဒါနဲ႕ ပုပ္ပြေနတဲ့ သားကေလးကိုလည္း သခၤ်ဳိင္းပို႕ခဲ့ျပီး ဘုရားရွင္ထံေမွာက္ ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ဤတြင္ဘုရားရွင္က.... ၾကီးစြာေသာေရအလ်ဥ္သည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ရြာသူရြာသားအေပါင္းကို တိုက္ယူ၍သြားသကဲ့သို႕ ထိုအတူ ေသမင္းသည္ လြန္စြာေမ့ေလ်ာ့၍ ကပ္ျငိစိတ္ရွိေသာ သတၱ၀ါတို႕ကို ေခၚေဆာင္၍သြားေလ၏ ဟူေသာ ေဒသနာေတာ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။ ထိုေဒသနာအဆံုးတြင္ ကိသာေဂါတမီ ေသာတပန္ ျဖစ္ေလသည္။ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက စိုးရိမ္ပူေဆြးရေသာ ေသာက၊ ငိုေၾကြးရေသာ ပရိေဒ၀တို႕ မွ ေက်ာ္လြန္ရန္အလိုငွာ သတိျဖင့္ ရႈမွတ္ရ ေသာလမ္းသည္ တစ္ခုတည္းေသာ လမ္း၊ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာ လမ္းတည္းလို႕ ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ေသာကဆိုတဲ့ စိုးရိမ္ပူေဆြးရျခင္း၊ ပရိေဒ၀ဆိုတဲ့ ငိုေၾကြးရျခင္း တို႕မွာ ဒီခႏၶာရေနသ၍ကာလ ပတ္လံုး ဘယ္သူမွ မကင္းနိုင္ၾကပါ။ အဲဒီလို မကင္းနိုင္ၾက ေသာ္လည္း ေသာကပရိေဒ၀ေတြကို ေက်ာ္လြန္နိုင္တဲ့ နည္းေကာင္းလမ္းမွန္ ကိုရွာၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။အတၱနယ္ပယ္မွာ က်င္လည္ေနသေရြ႕ေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ကိေလသာေတြ ကပ္ျပီးႏွိပ္စက္တာခံေနရမွာပဲ။ ဒီဒုကၡေတြက လြတ္ေျမာက္ရာကို သြားခ်င္ၾကတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အပၸမာဒ လက္နက္ အသင့္ ရွိၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သတိ၊ အသိ၊ ၀ီရိယ ဆိုတာကေတာ့ ဒီလက္နက္ကို ထက္သထက္ ထက္ေအာင္ ေသြးေပးေနတာေတြပါပဲ… အ႐ူးပမာ ၀ိပႆနာ ကင္းက မိုက္ေမာဟ အရူးထ၍ေနေလသည္။ ခႏၶာအနိစၥ ယူနိစၥ အရူးထ၍ေနေလသည္။ ခႏၶာဒုကၡ ယူသုခ အရူးထ၍ေနေလသည္။ ခႏၶာအနတၱ ယူအတၱ အရူးထ၍ေနေလသည္။ ခႏၶာအသုဘ ယူသုဘ အရူးထ၍ေနေလသည္။ မွတ္မွား သိမွား အယူမွား အမွား သံုးမွား ရွိေလသည္။ ၀ိပႆနာရႈက တစ္ခဏ အရူးထ ေပ်ာက္ကင္းရေလသည္။ ၀ိပႆနာ မပါ မဂ္ မလာ အရူးသာ ထ၍ေနေလသည္။ ၀ိပႆနာပါမွ မဂ္လာရ အရူးထ ေပ်ာက္ကင္းရေလသည္။ Thanks; #ညခင္းနဲ႔လမင္း အလင္းေရာင္ဓမၼ

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2PaWbLe

** ❝ သတိရွိသူ စိတ္မပူ ❞ ** 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 * ဘုရားလက္ထက္ေတာ္ ကာလတုန္းက ဗႏၶဳလ စစ္သူႀကီး၏ဇနီး မလိႅကာ အမည္ရတဲ့ စစ္သူႀကီး ကေတာ္တစ္ဦး ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ဗႏၶဳလစစ္သူႀကီးေရာ, စစ္သူႀကီးကေတာ္ မလိႅကာပါ ရတနာသံုးပါးနဲ႔ စိမ္း ၾကသူေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ * အခ်ိန္ရသေလာက္ သူတို႔ဟာဘုရားရွင္သီတင္းသံုး ေတာ္မူရာ ေက်ာင္းေတာ္ကိုသြား တရားနာလို႔,ဘုရား အမွဴးရွိတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ အိမ္ကိုပင့္ဖိတ္ၿပီး ဆြမ္းကပ္လို႔ ရတနာသံုးပါး ဆည္းကပ္ၾကတဲ့ ဥပါသ ကာ၊ ဥပါသိကာမေတြ ျဖစ္ၾကပါသတဲ့။ * ဒါေပမယ့္ ကံမ်ား ဆိုးခ်င္ေတာ့ တစ္ခ်ိန္မွာ ဗႏၶဳလစစ္သူႀကီးနဲ႔ သူ႔သားစစ္ဗိုလ္ ၃၂-ေယာက္ကို မလိုလားတဲ့ ပုဂိၢဳလ္္ေတြက ရွင္ဘုရင္နဲ႔ ကြဲေအာင္ ကုန္းတိုက္လို႔ ရွင္ဘုရင္က အထင္လြဲၿပီး သူတို႔ကို တစ္ဖက္လွည့္နဲ႔ လုပ္ႀကံခိုင္းလိုက္တာ တစ္ရက္ တည္းနဲ႔ ဗႏၶဳလစစ္သူႀကီးနဲ႔ သား ၃၂-ေယာက္လံုး ဟာ တစ္ေနရာတည္းမွာပဲ ေသဆံုးကုန္ၾကသတဲ့။ * အဲဒီအခ်ိန္မွာ မလိႅကာက မနက္ျဖန္နံနက္ အရွင္ သာရိပုတၲရာ အမွဴးရွိတဲ့ ရဟန္းေတာ္ အရွင္ျမတ္ ငါးရာကို ေနအိမ္မွာ ပင့္ဖိတ္ၿပီး ဆြမ္းကပ္ဖို႔ ခ်က္ ျပဳတ္စီမံေနသတဲ့။ * ကုသိုလ္တရားေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနတဲ့အခိ်န္ 'နက္ ျဖန္ဆို ငါ အလွဴဒါနတစ္ခု ျပဳရေတာ့မယ္၊ သီလ ေတြ ေဆာက္တည္ၿပီးေတာ့ အရွင္ျမတ္ႀကီးေတြ ေဟာတဲ့တရား နာၾကားရမယ္၊ ခင္ပြန္းနဲ႔ သား ေတာ္ေမာင္ေတြ ေရွ႕တန္းက ျပန္လာရင္ ကုသိုလ္ ေဝစုေတြ အမွ်ေပးလို႔ ဝမ္းပန္းတသာ ႀကိဳလိုက္ မယ္' ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ တက္ႂကြေနတဲ့အခ်ိန္၊ ေပ်ာ္ ရြွင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်က္သေရ မရွိတဲ့ သတင္းဆိုး ၾကီးက ေရာက္လာသတဲ့။ * ' ဗႏၶဳလစစ္သူႀကီးနဲ႔ သား ၃၂-ေယာက္စလံုး ရန္ သူေတြရဲ႕ လုပ္ႀကံခ်က္ေၾကာင့္ အကုန္လံုး ေသဆံုး ကုန္ၾကပါၿပီ' လို႔ သတင္းပို႔ အေၾကာင္းၾကားတဲ့ စာလႊာတစ္ေစာင္ မလိႅကာထံ ေရာက္လာတယ္။ * ေရာက္လာေတာ့ စာရြက္ကေလး ျဖန္႔ၿပီး ဖတ္ ၾကည့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ, လံုးဝ ေမွ်ာ္လင့္မထား တာေတြ သိလိုက္ ရေတာ့၊ ႐ုတ္တရက္ ငိုခ် လိုက္ ရေတာ့မလို, ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ ခပ္ အမ္းအမ္းႀကီး ျဖစ္ေနသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ အပၸမာဒ သတိကေလးက ဝင္လာတယ္။ * 'ဟယ္-မလႅိကာေရ၊ မင္း စိတ္ႏွလံုးကိုေတာ့ ေလာကဓံတရားဆိုးေတြက မီးဖုတ္ေပးေနၾကၿပီ၊ ဉာတိဗ်သန=ေဆြမ်ဳိး ပ်က္စီးျခင္းလို႔ဆိုတဲ့ ေဘး ၾကီးက မင္းစိတ္ကို ေလာင္ၿမိဳက္ေနၾကၿပီး မလိႅကာ၊ ဒီလင္ ဒီသားေတြအတြက္ တစ္သံသရာလံုး ပူခဲ့ရ တာေတြ မ်ားလွပါၿပီကြယ္၊ သူတို႔အတြက္ တစ္သံ သရာလံုးလည္း ႐ႈးမတတ္ ငိုခဲ့ရတဲ့ အႀကိမ္ေတြ လည္း မ်ားလွပါၿပီေကာ၊ ပူခဲ့ ေဆြးခဲ့ ရလွပါၿပီ ေကာ။ * မင္းယခုဘဝမွာသာသနာေတာ္နဲ႔ ႀကံဳတုန္း၊တရား အင္အားေတြ ျပည့္ဝေနတုန္းမွာ မငိုလိုက္ပါနဲ႔၊ မပူမိ လိုက္ပါနဲ႔၊ မင္း မၾကာမၾကာ နာယူခဲ့တဲ့ တရားေတြ, ႏွလံုးသြင္း အားထုတ္ခဲ့တဲ့ တရားေတြ, ျပဳခဲ့သမွ် ကုသိုလ္အဝဝဟာ ဒီငိုေဘးေတြက လြတ္ခ်င္လို႔ လုပ္ခဲ့တာ၊ လုပ္ေနတာ မဟုတ္လား၊ အခုလည္း အလွဴလုပ္ဆဲပဲေလ၊ ဒါေၾကာင့္ မလိႅကာေရ၊ ေနာက္မွပဲ ပူသင့္ရင္ ပူလိုက္ပါ၊ ငိုသင့္ရင္လည္း ငိုလိုက္ပါကြာ။ * အခုလို ေကာင္းမႈကုသိုလ္ ျပဳေနတဲ့ အခ်ိန္ေလး မွာေတာ့ မင္းမပူလိုက္ပါနဲ႔၊ မငိုလိုက္ပါနဲ႔၊ ေအး ခ်မ္းမႈထဲ ပူေလာင္မႈေတြ မစြက္လိုက္ပါနဲ႔၊ မင္း စိတ္ကို မင္းထိန္းပါကြာ' လို႔ အဲဒီလို အပၸမာဒ တရားသတိကေလးက အခ်ိန္မီ ဝင္လာတယ္ဗ်။ *အပ်က္အာ႐ံု အဆိုးအာ႐ံုေတြ ကိုင္တြယ္တဲ့ေနရာ သတိဟာ အခရာပဲ။ မီးဖိုေပၚ တင္ထားတဲ့ ဆူပြက္ ေနတဲ့ ထမင္းအိုး ဟင္းအိုး စတာေတြကို လက္ႏွီး အဝတ္မပါဘဲ, လက္ခ်ည္းသက္သက္နဲ႔ သြားကိုင္ ရင္ ထိမိရင္ လက္ကို အပူေလာင္သြားေစတတ္ သလိုပဲ၊ အပ်က္အာ႐ံု အဆိုးအာ႐ံုေတြကို တရား အသိ သတိ အခုအခံမပါဘဲ သြားထိရင္ေတာ့ ပဋာ စာရီတို႔လို႔ အ႐ႈးတစ္ပိုင္းျဖစ္ေအာင္ ပူေလာင္သြား မွာပဲ။ * အခုေတာ့ မလိႅကာက ဒီလို မဟုတ္ဘူးတဲ့။ အပၸ မာဒသတိ လို႔ ေခၚတဲ့ အခုအခံေလးနဲ႔ ကိုင္လိုက္ ေတာ့ ပူစရာေတြဟာ စိတ္မွာ မထိေတာ့ဘူးေပါ့။ *ေနာက္တခါ ပန္းပဲဖိုေတြမွာ ပန္းပဲဆရာေတြဟာ နီရဲေနေအာင္ မီးဖုတ္ခံထားရတဲ့ သံ႐ိုင္းတံုးကေလး ေတြကို လက္မပူေအာင္ ညႇပ္ကေလးနဲ႔ ဆြဲထုတ္ယူ ၿပီး ေပေပၚတင္ကာ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ဓား၊ လွံ စတဲ့ အသံုးအေဆာင္ေလးေတြ ျဖစ္လာေအာင္ တူနဲ႔ အ ဖန္ဖန္ ထုၿပီးမွ ေရေအးထဲ ခ်ၿပီး စိမ္ရသလိုပဲ၊ အခု လည္္္း မလိႅကာစစ္သူႀကီးကေတာ္ရဲ႕ စိတ္တည္း ဟူေသာ သံ႐ိုင္းတံုးကေလးကို အဆိုးေလာကဓံ တရားေတြက ပူၿပီး နီရဲေနေအာင္ကို မီးဖုတ္ေပးေန ၾကၿပီ။ * ဒါကို မလိႅကာကသိေတာ့ မီးဖုတ္ခံရတဲ့ စိတ္ကို မီးထဲကေန တရားသတိ ညႇပ္ကေလးနဲ႔ ဆြဲယူ,တရား လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ တင္ၿပီး ေယာနိေသာမနသိ ကာရ တူကေလးနဲ႔ အဖန္ဖန္ ထုေပးတယ္။ * အဲဒီအခါကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ဒါနပံုစံ,သီလပံုစံ,သမထ ဝိပႆနာပံုစံကေလးေတြ ေပၚလာတယ္။ အဲဒီအခါ သဒၶါတရား ေရေအးထဲ ခ်စိမ္ထားလိုက္ေတာ့၊ စိတ္ကေလးဟာ အပ်က္အာ႐ံုကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး အျပင္ေကာင္းေတာ့ စြမ္းအား ကုသိုလ္ေတြ ရ,ရ တာေပါ့။ စိတ္အားတက္ၿပီး ရင့္က်က္လာတာေပါ့။ *အဲဒီလို မလိႅကာဟာ ကိုယ့္စိတ္ကို စိတ္ထိန္းကိရိ ယာ သတိတပ္ဆင္ၿပီးေတာ့မွ- 'ေဟာဒီလို ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ကုသိုလ္ပြဲ ထဲမွာ ပူေဆြးဝမ္းနည္းဖြယ္ အကုသိုလ္ သတင္းဆိုး ၾကီးကို အဝင္မခံေတာ့ဘူး'ဆိုၿပီး ကိုယ့္စိတ္ကို ထိန္းၿပီး ဒီစာလႊာေလးကိုလည္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ် မျပဘဲ အသာေလး ေခါက္ၿပီး သိမ္းထားလိုက္သတဲ့။ * ၿပီးမွ အၿပံဳးမပ်က္ မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ မပ်က္ဘဲ ဆြမ္း, ဆြမ္းဟင္းေတြ ခ်က္ၿမဲ ခ်က္တယ္။ စီမံၿမဲ စီမံတယ္။ အာဂ အာဇာနည္ အမ်ဳိးသမီးပဲ။ * သူက ပုထုဇဥ္ပါ။ အရိယာ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ သာမန္ ပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ရင္ဘတ္ စည္တီး ခ်ဳံးပြဲခ်ငိုခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ ၃၃-ေလာင္း ျပိဳင္ လူေသမႈႀကီးထဲမွာေတာင္ တရားသတိက ေလးနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ျပန္ဆည္ၿပီး ထိန္းထားႏိုင္ တာဟာ အလြန္အံ့ၾသစရာေကာင္းပါတယ္။ * တရား အသိ,သတိ အထိန္းကလက္ဦးထားေတာ့ ႐ႈးဖို႔ဆို ေနေနသာသာ ဣေႁႏၵပ်က္တဲ့ အဆင့္ေတာင္ မေရာက္ရဘူး။ ဒါ သတိရဲ႕ ေက်းဇူးပါ။ 'သတိရွိသူ စိတ္မပူ' ဆိုတာ ဒါပဲေပါ့။ * မနက္လင္းတဲ့အခါ အရွင္သာရိပုတၴရာ အမွဴးရွိ တဲ့ အရွင္ျမတ္ငါးရာ အိမ္ကို ဆြမ္းဘုဥ္းေပးဖို႔ ႂကြ လာၾကတယ္။ ဆြမ္းဝိုင္းမွာ အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီးတဲ့ အခါမွာ သူတို႔က ေထာပတ္ကိုအျမတ္တႏိုးထားၿပီး ကပ္တာဆိုေတာ့ မီးဖိုေပၚမွာေႏြးေအာင္ေႏႊးထားတဲ့ ေထာပတ္အိုးကို၊ ကြၽန္မ တစ္ေယာက္ကို အယူခိုင္း လိုက္ပါတယ္။ ကြၽန္မက ခ်ီမ,လာခဲ့တာ အေရးထဲ ခလုတ္တိုက္လဲေတာ့ ေထာပတ္အိုးဟာ က်ကြဲပါ ေရာ။ * အဲဒီအခါမွာအရွင္သာရိပုတၴရာက မလိႅကာစိတ္ အႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ သတိေပးပါတယ္။ 'သတိေပးတယ္' ဆိုတဲ့စကားဟာ အလြန္အဖိုးတန္ တ့ဲ စကားပါ။ * 'သတိ' ဆိုတာ သာသနာေတာ္မွာအေရးႀကီးဆံုး၊ တန္ဖိုးအထားဆံုး နံပါတ္တစ္ တရားပါ။ ဒါေၾကာင့္ 'ခင္ဗ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ သတိေပးရဦးမယ္' ဆိုရင္ စိတ္မဆိုးနဲ႔။ အဲဒါ လက္ေဆာင္ေပးတာပဲ။ ဆရာ သမားေတြက `ငါ့တပည့္ေတြကို သတိေပးရ ဦးမယ္´ ဆိုရင္ စိတ္မဆိုးၾကနဲ႔။ အဲဒါ အဖိုးတန္ လက္ေဆာင္ ေပးတာ။မိဘေတြက 'ငါ့သား, ငါ့သမီးေတြကို သတိ ေပးရဦးမယ္' ဆိုရင္ စိတ္မဆိုးၾကနဲ႔။အဲဒါ အဖိုးတန္ လက္ေဆာင္ေပးတာ။ *အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အရွင္သာရိပုတၴရာကလည္း မလိႅကာကို ကုသိုလ္အလုပ္ထဲ အပူကုသိုလ္ ဝင္ လာမွာစိုးလို႔ တရားသတိ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ ပါတယ္။ 'မလိႅကာေရ၊ ကြဲတတ္တဲ့အမ်ဳိး ကြဲတာေပါ့ကြယ္, မဆန္းပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္မို႔ ကြဲၿပီးသား ေထာပတ္အိုး အေပၚမွာ စိတ္စႏိုးစေနာင့္ မျဖစ္ပါနဲ႔၊ ကြဲပါေစ´ တဲ့။ (အဲဒီအခ်ိန္ထိ ဗႏၶဳလစစ္သူႀကီးနဲ႔ သား ၃၂-ေယာက္ လုပ္ႀကံခံရတာကို အရွင္သာရိပုတၴရာ မေထရ္ႀကီး မသိေသးဘူး။) * ဒါနဲ႔ မလိႅကာက ညတုန္းက သူသိမ္းၿပီးထားတဲ့ စာရြက္ေခါက္ကေလးကို ျဖန္႔ၿပီး အရွင္သာရိပုတၱ ရာကို ျပလိုက္သတဲ့၊ ပါးစပ္ကလည္း- 'အရွင္ဘုရား, တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အားအကိုးဆံုးနဲ႔ အခ်စ္ရဆံုး ခင္ပြန္းျဖစ္တဲ့ ဗႏၶဳလစစ္သူႀကီးနဲ႔ သားရင္ေသြး၃၂-ေယာက္၊ ဘာအျပစ္မွ် မရွိဘဲနဲ႕ တစ္ေယာက္မက်န္ အသတ္ခံရေၾကာင္း ၾကားရတဲ့ အခ်ိန္တုန္းကေတာင္ တပည့္ေတာ္မရဲ႕စိတ္ကို မတုန္လႈပ္ေအာင္၊ မယိမ္းယိုင္ရေအာင္ ထိန္းၿပီး ေတာ့ ထားႏိုင္ပါေသးတယ္ဘုရား။ဒီေထာပတ္အိုး ေလးကြဲတာေလာက္ေတာ့ တပည့္ေတာ္မ စိတ္ထဲ မွာ အေရအတြက္ပင္ မထားေၾကာင္းပါဘုရား'လို႔ ေလွ်ာက္သတဲ့။ * ဒီစကား ၾကားရတဲ့အခါအရွင္သာရိပုတၴရာ မေထရ္ႀကီးက- 'သာဓု-သာဓု-မလိႅကာ, ကိုယ့္စိတ္ကိုပိုင္ႏိုင္ေအာင္ ထိန္းႏိုင္ပါေပတယ္၊ ကိုယ့္စိတ္ကို ၿငိမ္သက္ေအး ခ်မ္း ေအာင္ ထားႏိုင္တဲ့ အာဇာနည္ အမ်ဳိးသမီးပါ ပဲကြယ္'လို႔ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ သာဓုေခၚရွာပါတယ္။ * အင္း -ေလာကႀကီးမွာ ၾကည့္တတ္ရင္ေတာ့ ဘယ္အရာမဆို တရားခ်ည္းပင္ျဖစ္ၿပီး၊ မၾကည့္ တတ္ရင္ေတာ့ အလကားခ်ည္းပါပဲ။ * မလိႅကာ စစ္သူႀကီးကေတာ္ဟာ ပုထုဇဥ္ မိန္းမ သား တစ္ေယာက္ျဖစ္လ်က္နဲ႔ ဒီေလာက္ စိတ္ ဓာတ္ခိုင္မာ ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ၊ အမွန္ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ပကတိ ႏွလံုးသားအစြမ္းေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး။ သတိနဲ႔ ထံုမႊမ္းထားတဲ့ တရားႏွလံုးသားရဲ႕ စြမ္း အားေၾကာင့္ပါပဲ။ ေယာဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2ZdURfm

** ❝ သတိရွိသူ စိတ္မပူ ❞ ** 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 * ဘုရားလက္ထက္ေတာ္ ကာလတုန္းက ဗႏၶဳလ စစ္သူႀကီး၏ဇနီး မလိႅကာ အမည္ရတဲ့ စစ္သူႀကီး ကေတာ္တစ္ဦး ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ဗႏၶဳလစစ္သူႀကီးေရာ, စစ္သူႀကီးကေတာ္ မလိႅကာပါ ရတနာသံုးပါးနဲ႔ စိမ္း ၾကသူေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ * အခ်ိန္ရသေလာက္ သူတို႔ဟာဘုရားရွင္သီတင္းသံုး ေတာ္မူရာ ေက်ာင္းေတာ္ကိုသြား တရားနာလို႔,ဘုရား အမွဴးရွိတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ အိမ္ကိုပင့္ဖိတ္ၿပီး ဆြမ္းကပ္လို႔ ရတနာသံုးပါး ဆည္းကပ္ၾကတဲ့ ဥပါသ ကာ၊ ဥပါသိကာမေတြ ျဖစ္ၾကပါသတဲ့။ * ဒါေပမယ့္ ကံမ်ား ဆိုးခ်င္ေတာ့ တစ္ခ်ိန္မွာ ဗႏၶဳလစစ္သူႀကီးနဲ႔ သူ႔သားစစ္ဗိုလ္ ၃၂-ေယာက္ကို မလိုလားတဲ့ ပုဂိၢဳလ္္ေတြက ရွင္ဘုရင္နဲ႔ ကြဲေအာင္ ကုန္းတိုက္လို႔ ရွင္ဘုရင္က အထင္လြဲၿပီး သူတို႔ကို တစ္ဖက္လွည့္နဲ႔ လုပ္ႀကံခိုင္းလိုက္တာ တစ္ရက္ တည္းနဲ႔ ဗႏၶဳလစစ္သူႀကီးနဲ႔ သား ၃၂-ေယာက္လံုး ဟာ တစ္ေနရာတည္းမွာပဲ ေသဆံုးကုန္ၾကသတဲ့။ * အဲဒီအခ်ိန္မွာ မလိႅကာက မနက္ျဖန္နံနက္ အရွင္ သာရိပုတၲရာ အမွဴးရွိတဲ့ ရဟန္းေတာ္ အရွင္ျမတ္ ငါးရာကို ေနအိမ္မွာ ပင့္ဖိတ္ၿပီး ဆြမ္းကပ္ဖို႔ ခ်က္ ျပဳတ္စီမံေနသတဲ့။ * ကုသိုလ္တရားေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနတဲ့အခိ်န္ 'နက္ ျဖန္ဆို ငါ အလွဴဒါနတစ္ခု ျပဳရေတာ့မယ္၊ သီလ ေတြ ေဆာက္တည္ၿပီးေတာ့ အရွင္ျမတ္ႀကီးေတြ ေဟာတဲ့တရား နာၾကားရမယ္၊ ခင္ပြန္းနဲ႔ သား ေတာ္ေမာင္ေတြ ေရွ႕တန္းက ျပန္လာရင္ ကုသိုလ္ ေဝစုေတြ အမွ်ေပးလို႔ ဝမ္းပန္းတသာ ႀကိဳလိုက္ မယ္' ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ တက္ႂကြေနတဲ့အခ်ိန္၊ ေပ်ာ္ ရြွင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်က္သေရ မရွိတဲ့ သတင္းဆိုး ၾကီးက ေရာက္လာသတဲ့။ * ' ဗႏၶဳလစစ္သူႀကီးနဲ႔ သား ၃၂-ေယာက္စလံုး ရန္ သူေတြရဲ႕ လုပ္ႀကံခ်က္ေၾကာင့္ အကုန္လံုး ေသဆံုး ကုန္ၾကပါၿပီ' လို႔ သတင္းပို႔ အေၾကာင္းၾကားတဲ့ စာလႊာတစ္ေစာင္ မလိႅကာထံ ေရာက္လာတယ္။ * ေရာက္လာေတာ့ စာရြက္ကေလး ျဖန္႔ၿပီး ဖတ္ ၾကည့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ, လံုးဝ ေမွ်ာ္လင့္မထား တာေတြ သိလိုက္ ရေတာ့၊ ႐ုတ္တရက္ ငိုခ် လိုက္ ရေတာ့မလို, ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ ခပ္ အမ္းအမ္းႀကီး ျဖစ္ေနသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ အပၸမာဒ သတိကေလးက ဝင္လာတယ္။ * 'ဟယ္-မလႅိကာေရ၊ မင္း စိတ္ႏွလံုးကိုေတာ့ ေလာကဓံတရားဆိုးေတြက မီးဖုတ္ေပးေနၾကၿပီ၊ ဉာတိဗ်သန=ေဆြမ်ဳိး ပ်က္စီးျခင္းလို႔ဆိုတဲ့ ေဘး ၾကီးက မင္းစိတ္ကို ေလာင္ၿမိဳက္ေနၾကၿပီး မလိႅကာ၊ ဒီလင္ ဒီသားေတြအတြက္ တစ္သံသရာလံုး ပူခဲ့ရ တာေတြ မ်ားလွပါၿပီကြယ္၊ သူတို႔အတြက္ တစ္သံ သရာလံုးလည္း ႐ႈးမတတ္ ငိုခဲ့ရတဲ့ အႀကိမ္ေတြ လည္း မ်ားလွပါၿပီေကာ၊ ပူခဲ့ ေဆြးခဲ့ ရလွပါၿပီ ေကာ။ * မင္းယခုဘဝမွာသာသနာေတာ္နဲ႔ ႀကံဳတုန္း၊တရား အင္အားေတြ ျပည့္ဝေနတုန္းမွာ မငိုလိုက္ပါနဲ႔၊ မပူမိ လိုက္ပါနဲ႔၊ မင္း မၾကာမၾကာ နာယူခဲ့တဲ့ တရားေတြ, ႏွလံုးသြင္း အားထုတ္ခဲ့တဲ့ တရားေတြ, ျပဳခဲ့သမွ် ကုသိုလ္အဝဝဟာ ဒီငိုေဘးေတြက လြတ္ခ်င္လို႔ လုပ္ခဲ့တာ၊ လုပ္ေနတာ မဟုတ္လား၊ အခုလည္း အလွဴလုပ္ဆဲပဲေလ၊ ဒါေၾကာင့္ မလိႅကာေရ၊ ေနာက္မွပဲ ပူသင့္ရင္ ပူလိုက္ပါ၊ ငိုသင့္ရင္လည္း ငိုလိုက္ပါကြာ။ * အခုလို ေကာင္းမႈကုသိုလ္ ျပဳေနတဲ့ အခ်ိန္ေလး မွာေတာ့ မင္းမပူလိုက္ပါနဲ႔၊ မငိုလိုက္ပါနဲ႔၊ ေအး ခ်မ္းမႈထဲ ပူေလာင္မႈေတြ မစြက္လိုက္ပါနဲ႔၊ မင္း စိတ္ကို မင္းထိန္းပါကြာ' လို႔ အဲဒီလို အပၸမာဒ တရားသတိကေလးက အခ်ိန္မီ ဝင္လာတယ္ဗ်။ *အပ်က္အာ႐ံု အဆိုးအာ႐ံုေတြ ကိုင္တြယ္တဲ့ေနရာ သတိဟာ အခရာပဲ။ မီးဖိုေပၚ တင္ထားတဲ့ ဆူပြက္ ေနတဲ့ ထမင္းအိုး ဟင္းအိုး စတာေတြကို လက္ႏွီး အဝတ္မပါဘဲ, လက္ခ်ည္းသက္သက္နဲ႔ သြားကိုင္ ရင္ ထိမိရင္ လက္ကို အပူေလာင္သြားေစတတ္ သလိုပဲ၊ အပ်က္အာ႐ံု အဆိုးအာ႐ံုေတြကို တရား အသိ သတိ အခုအခံမပါဘဲ သြားထိရင္ေတာ့ ပဋာ စာရီတို႔လို႔ အ႐ႈးတစ္ပိုင္းျဖစ္ေအာင္ ပူေလာင္သြား မွာပဲ။ * အခုေတာ့ မလိႅကာက ဒီလို မဟုတ္ဘူးတဲ့။ အပၸ မာဒသတိ လို႔ ေခၚတဲ့ အခုအခံေလးနဲ႔ ကိုင္လိုက္ ေတာ့ ပူစရာေတြဟာ စိတ္မွာ မထိေတာ့ဘူးေပါ့။ *ေနာက္တခါ ပန္းပဲဖိုေတြမွာ ပန္းပဲဆရာေတြဟာ နီရဲေနေအာင္ မီးဖုတ္ခံထားရတဲ့ သံ႐ိုင္းတံုးကေလး ေတြကို လက္မပူေအာင္ ညႇပ္ကေလးနဲ႔ ဆြဲထုတ္ယူ ၿပီး ေပေပၚတင္ကာ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ဓား၊ လွံ စတဲ့ အသံုးအေဆာင္ေလးေတြ ျဖစ္လာေအာင္ တူနဲ႔ အ ဖန္ဖန္ ထုၿပီးမွ ေရေအးထဲ ခ်ၿပီး စိမ္ရသလိုပဲ၊ အခု လည္္္း မလိႅကာစစ္သူႀကီးကေတာ္ရဲ႕ စိတ္တည္း ဟူေသာ သံ႐ိုင္းတံုးကေလးကို အဆိုးေလာကဓံ တရားေတြက ပူၿပီး နီရဲေနေအာင္ကို မီးဖုတ္ေပးေန ၾကၿပီ။ * ဒါကို မလိႅကာကသိေတာ့ မီးဖုတ္ခံရတဲ့ စိတ္ကို မီးထဲကေန တရားသတိ ညႇပ္ကေလးနဲ႔ ဆြဲယူ,တရား လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ တင္ၿပီး ေယာနိေသာမနသိ ကာရ တူကေလးနဲ႔ အဖန္ဖန္ ထုေပးတယ္။ * အဲဒီအခါကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ဒါနပံုစံ,သီလပံုစံ,သမထ ဝိပႆနာပံုစံကေလးေတြ ေပၚလာတယ္။ အဲဒီအခါ သဒၶါတရား ေရေအးထဲ ခ်စိမ္ထားလိုက္ေတာ့၊ စိတ္ကေလးဟာ အပ်က္အာ႐ံုကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး အျပင္ေကာင္းေတာ့ စြမ္းအား ကုသိုလ္ေတြ ရ,ရ တာေပါ့။ စိတ္အားတက္ၿပီး ရင့္က်က္လာတာေပါ့။ *အဲဒီလို မလိႅကာဟာ ကိုယ့္စိတ္ကို စိတ္ထိန္းကိရိ ယာ သတိတပ္ဆင္ၿပီးေတာ့မွ- 'ေဟာဒီလို ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ကုသိုလ္ပြဲ ထဲမွာ ပူေဆြးဝမ္းနည္းဖြယ္ အကုသိုလ္ သတင္းဆိုး ၾကီးကို အဝင္မခံေတာ့ဘူး'ဆိုၿပီး ကိုယ့္စိတ္ကို ထိန္းၿပီး ဒီစာလႊာေလးကိုလည္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ် မျပဘဲ အသာေလး ေခါက္ၿပီး သိမ္းထားလိုက္သတဲ့။ * ၿပီးမွ အၿပံဳးမပ်က္ မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ မပ်က္ဘဲ ဆြမ္း, ဆြမ္းဟင္းေတြ ခ်က္ၿမဲ ခ်က္တယ္။ စီမံၿမဲ စီမံတယ္။ အာဂ အာဇာနည္ အမ်ဳိးသမီးပဲ။ * သူက ပုထုဇဥ္ပါ။ အရိယာ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ သာမန္ ပုထုဇဥ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ရင္ဘတ္ စည္တီး ခ်ဳံးပြဲခ်ငိုခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ ၃၃-ေလာင္း ျပိဳင္ လူေသမႈႀကီးထဲမွာေတာင္ တရားသတိက ေလးနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ျပန္ဆည္ၿပီး ထိန္းထားႏိုင္ တာဟာ အလြန္အံ့ၾသစရာေကာင္းပါတယ္။ * တရား အသိ,သတိ အထိန္းကလက္ဦးထားေတာ့ ႐ႈးဖို႔ဆို ေနေနသာသာ ဣေႁႏၵပ်က္တဲ့ အဆင့္ေတာင္ မေရာက္ရဘူး။ ဒါ သတိရဲ႕ ေက်းဇူးပါ။ 'သတိရွိသူ စိတ္မပူ' ဆိုတာ ဒါပဲေပါ့။ * မနက္လင္းတဲ့အခါ အရွင္သာရိပုတၴရာ အမွဴးရွိ တဲ့ အရွင္ျမတ္ငါးရာ အိမ္ကို ဆြမ္းဘုဥ္းေပးဖို႔ ႂကြ လာၾကတယ္။ ဆြမ္းဝိုင္းမွာ အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီးတဲ့ အခါမွာ သူတို႔က ေထာပတ္ကိုအျမတ္တႏိုးထားၿပီး ကပ္တာဆိုေတာ့ မီးဖိုေပၚမွာေႏြးေအာင္ေႏႊးထားတဲ့ ေထာပတ္အိုးကို၊ ကြၽန္မ တစ္ေယာက္ကို အယူခိုင္း လိုက္ပါတယ္။ ကြၽန္မက ခ်ီမ,လာခဲ့တာ အေရးထဲ ခလုတ္တိုက္လဲေတာ့ ေထာပတ္အိုးဟာ က်ကြဲပါ ေရာ။ * အဲဒီအခါမွာအရွင္သာရိပုတၴရာက မလိႅကာစိတ္ အႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ သတိေပးပါတယ္။ 'သတိေပးတယ္' ဆိုတဲ့စကားဟာ အလြန္အဖိုးတန္ တ့ဲ စကားပါ။ * 'သတိ' ဆိုတာ သာသနာေတာ္မွာအေရးႀကီးဆံုး၊ တန္ဖိုးအထားဆံုး နံပါတ္တစ္ တရားပါ။ ဒါေၾကာင့္ 'ခင္ဗ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ သတိေပးရဦးမယ္' ဆိုရင္ စိတ္မဆိုးနဲ႔။ အဲဒါ လက္ေဆာင္ေပးတာပဲ။ ဆရာ သမားေတြက `ငါ့တပည့္ေတြကို သတိေပးရ ဦးမယ္´ ဆိုရင္ စိတ္မဆိုးၾကနဲ႔။ အဲဒါ အဖိုးတန္ လက္ေဆာင္ ေပးတာ။မိဘေတြက 'ငါ့သား, ငါ့သမီးေတြကို သတိ ေပးရဦးမယ္' ဆိုရင္ စိတ္မဆိုးၾကနဲ႔။အဲဒါ အဖိုးတန္ လက္ေဆာင္ေပးတာ။ *အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အရွင္သာရိပုတၴရာကလည္း မလိႅကာကို ကုသိုလ္အလုပ္ထဲ အပူကုသိုလ္ ဝင္ လာမွာစိုးလို႔ တရားသတိ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ ပါတယ္။ 'မလိႅကာေရ၊ ကြဲတတ္တဲ့အမ်ဳိး ကြဲတာေပါ့ကြယ္, မဆန္းပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္မို႔ ကြဲၿပီးသား ေထာပတ္အိုး အေပၚမွာ စိတ္စႏိုးစေနာင့္ မျဖစ္ပါနဲ႔၊ ကြဲပါေစ´ တဲ့။ (အဲဒီအခ်ိန္ထိ ဗႏၶဳလစစ္သူႀကီးနဲ႔ သား ၃၂-ေယာက္ လုပ္ႀကံခံရတာကို အရွင္သာရိပုတၴရာ မေထရ္ႀကီး မသိေသးဘူး။) * ဒါနဲ႔ မလိႅကာက ညတုန္းက သူသိမ္းၿပီးထားတဲ့ စာရြက္ေခါက္ကေလးကို ျဖန္႔ၿပီး အရွင္သာရိပုတၱ ရာကို ျပလိုက္သတဲ့၊ ပါးစပ္ကလည္း- 'အရွင္ဘုရား, တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အားအကိုးဆံုးနဲ႔ အခ်စ္ရဆံုး ခင္ပြန္းျဖစ္တဲ့ ဗႏၶဳလစစ္သူႀကီးနဲ႔ သားရင္ေသြး၃၂-ေယာက္၊ ဘာအျပစ္မွ် မရွိဘဲနဲ႕ တစ္ေယာက္မက်န္ အသတ္ခံရေၾကာင္း ၾကားရတဲ့ အခ်ိန္တုန္းကေတာင္ တပည့္ေတာ္မရဲ႕စိတ္ကို မတုန္လႈပ္ေအာင္၊ မယိမ္းယိုင္ရေအာင္ ထိန္းၿပီး ေတာ့ ထားႏိုင္ပါေသးတယ္ဘုရား။ဒီေထာပတ္အိုး ေလးကြဲတာေလာက္ေတာ့ တပည့္ေတာ္မ စိတ္ထဲ မွာ အေရအတြက္ပင္ မထားေၾကာင္းပါဘုရား'လို႔ ေလွ်ာက္သတဲ့။ * ဒီစကား ၾကားရတဲ့အခါအရွင္သာရိပုတၴရာ မေထရ္ႀကီးက- 'သာဓု-သာဓု-မလိႅကာ, ကိုယ့္စိတ္ကိုပိုင္ႏိုင္ေအာင္ ထိန္းႏိုင္ပါေပတယ္၊ ကိုယ့္စိတ္ကို ၿငိမ္သက္ေအး ခ်မ္း ေအာင္ ထားႏိုင္တဲ့ အာဇာနည္ အမ်ဳိးသမီးပါ ပဲကြယ္'လို႔ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ သာဓုေခၚရွာပါတယ္။ * အင္း -ေလာကႀကီးမွာ ၾကည့္တတ္ရင္ေတာ့ ဘယ္အရာမဆို တရားခ်ည္းပင္ျဖစ္ၿပီး၊ မၾကည့္ တတ္ရင္ေတာ့ အလကားခ်ည္းပါပဲ။ * မလိႅကာ စစ္သူႀကီးကေတာ္ဟာ ပုထုဇဥ္ မိန္းမ သား တစ္ေယာက္ျဖစ္လ်က္နဲ႔ ဒီေလာက္ စိတ္ ဓာတ္ခိုင္မာ ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ၊ အမွန္ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ပကတိ ႏွလံုးသားအစြမ္းေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး။ သတိနဲ႔ ထံုမႊမ္းထားတဲ့ တရားႏွလံုးသားရဲ႕ စြမ္း အားေၾကာင့္ပါပဲ။ ေယာဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2ZdURfm

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Hld7by

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Zpds3l

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Hld7by

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Zpds3l

ငရဲကိုသြားမဲ့ ဥပုသ္သည္ 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 တစ္ခါတုန္းက တာ၀တႎသာနတ္ျပည္က နတ္သမီးေလးတစ္ပါးဟာ လူ႔ျပည္ကို နတ္မ်က္စိနဲ႔ၾကည့္မိသတဲ့။ အဲဒီလိုၾကည့္မိတဲ့အခါ လူ႔ျပည္မွာ ၀ါတြင္းကာလျဖစ္တာမို႔ လူေတြအမ်ားႀကီး ဥပုသ္ေစာင့္ၾကတာကို ေတြ႕ရတာေပါ့။ အဲဒီအခါ နတ္သမီးေလးက သိၾကားမင္းႀကီးကို အရွင္သိၾကားမင္း၊ လူ႔ျပည္မွ လူေတြဒီေလာက္ ဥပုသ္ေစာင့္ၾကရင္ သူတို႔ကြယ္လြန္တဲ့အခါ နတ္ျပည္ေရာက္ၾကမွာမို႔ နတ္ျပည္မွာေနစရာမွ ရွိပါဦးမလားလို႔ ေလွ်ာက္ထားလုိက္တယ္။ သိၾကားမင္းက တရားေတာ္နဲ႔အညီ ဥပုသ္ေစာင့္တတ္မွ ကုသိုလ္ကရတာ။ ကုသုိလ္ရမွ နတ္ျပည္ေရာက္ႏုိင္တာ။ ဥပုသ္ေစာင့္တိုင္း နတ္ျပည္ေရာက္ႏုိင္တာ မဟုတ္ဘူး။ သင္မယံုၾကည္ရင္ လူေတြ ဥပုသ္ေစာင့္တတ္ မေစာင့္တတ္နဲ႔ ဥပုသ္ေစာင့္တဲ့သူေတြထဲက နတ္ျပည္ေရာက္ႏုိင္တဲ့သူ ပါမပါကို ငါလက္ေတြ႕ျပမယ္လို႔ နတ္သမီးေလးကိုေျပာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ သိၾကားမင္းဟာ မိမိကိုယ္ကို အသက္(၆၀)ေက်ာ္ အဘိုးႀကီးအသြင္ ဖန္ဆင္းလုိက္ၿပီး နတ္သမီးေလးကိုေတာ့ (၁၆)ႏွစ္အရြယ္ အပ်ဳိမေလးလို ဖန္ဆင္းကာ လူ႔ျပည္ကို ဆင္းသက္လုိက္တယ္။ လူ႔ျပည္ေရာက္တဲ့အခါ ဥပုသ္သည္ေတြ စုေ၀းေနတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြနဲ႔ ဇရပ္ေတြဘက္ကိုစံုတြဲခုတ္ၿပီး သြားလာလည္ပတ္ၾကသတဲ့။ အဲဒီအခါ ဇရပ္တစ္ေဆာင္ေပၚမွာ အမ်ဳိးသမီးတစ္စုဟာ ဥပုသ္ေစာင့္တယ္ဆိုၿပီး စုေ၀း၀ိုင္းဖြဲ႕ကာ သူမ်ားအတင္းေတြ ေျပာေနၾကတယ္။ အဲဒီအနား လူေယာင္ဖန္ဆင္းတဲ့ သိၾကားမင္းတို႔စံုတြဲ ေရာက္သြားတဲ့အခါ ဇရပ္ေပၚက အမ်ဳိးသမီးတစ္စုက (၁၆)ႏွစ္ရြယ္ သမီးပ်ဳိေလးကို " ဟဲ့သူငယ္မ ညည္းနဲ႔အဘိုးႀကီး ဘာေတာ္သလဲ။ ညည္းအေဖလား ေယာက္်ားလား" လို႔ စပ္စပ္စုစု ေမးၾကသတဲ့။ မိန္းမပ်ဳိေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ နတ္သမီးက "အဘိုးႀကီးဟာ ကၽြန္မရဲ႕ခင္ပြန္းပါရွင့္" လုိ႔ ေျဖတဲ့အခါ ဥပုသ္ေစာင့္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြက ေမးေငါ့ၿပီး " ၾကည့္စမ္းပါဦးေတာ္ ရုပ္ကေလး သနားကမား ပ်ဳိပ်ဳိရြယ္ရြယ္ကေလးနဲ႔ ဒီေသခါနီး အဘိုးႀကီးကိုပဲ ယူရသလား။ တကယ္ဆိုရင္ ရြယ္တူတန္းတူ ယူေရာေပါ့ေအ။ ဟိုအဘိုးႀကီးကလည္း ေသခါနီးမွ ရိကၡာယူရတယ္လို႔။ ႏြားအိုျမက္ႏုႀကိဳက္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးေပါ့" လို႔ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ အတင္းေျပာၾကသတဲ့။ အဲဒီကေန ေနာက္တစ္ေနရာကို ေရာက္သြားတဲ့အခါ အမ်ဳိးသားေတြစုၿပီးေနတဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုအနားကို ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီနားကို သူတို႔စံုတြဲ ေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္ပဲ ေယာက္်ားေတြက " ၾကည့္စမ္းေဟ့ မလုိက္တဲ့စံုတြဲကြာ။ အဘိုးႀကီးကလည္း မေခဘူးေနာ္။ ေကာင္မေလးကို မုန္႔ေပးၿပီးႀကိဳက္တာေနမွာ။ ေကာင္မေလးကေတာ့ ကံဆိုးတာပဲ။ မၾကာခင္မွာ မုဆိုးမ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဟဲ့ေကာင္ မုဆုိးမျဖစ္သြားရင္ တို႔သြားၿပီး တန္းစီၾကရင္ မေကာင္းဘူလား "လို႔ မၾကားတၾကား သေရာ္ၾကသတဲ့။ အဲဒီေက်ာင္းေဆာင္ဘက္က ထြက္ၿပီးေနာက္ ေရအုိးစင္ တစ္ခုနားကို ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီေရအုိးစင္နားမွာ အဘြားအိုတစ္ဦးဟာဘယ္သူနဲ႔မွ် စကားမေျပာဘဲ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး စိပ္ပုတီးကိုပဲ အသာစိပ္ေနသတဲ့။ မိန္းမပ်ဳိေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ နတ္သမီးေလးက အဖြားအိုနားကိုသြားၿပီး " အဖြား ဒီေရအိုးစင္မွာ ေရရွိသလား။ ကၽြန္မခင္ပြန္း ေရဆာေနလို႔ပါရွင္" လို႔ ခြင့္ေတာင္းတဲ့အခါ အဘြားအိုက " ရွိပါတယ္ သူငယ္မရယ္။ သေဘာရွိေသာက္ပါ။ ကုသိုလ္လုိခ်င္လုိ႔ အဘြားကိုယ္တုိင္ ခပ္ထားတာပါ " လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အဘိုးႀကီးေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ သိၾကားမင္းကို တစ္ခ်က္ေလာက္ၾကည့္လုိက္ၿပီး " ေၾသာ္ေမာင္ႀကီးရယ္ သူငယ္မရဲ႕ ခင္ပြန္းသည္ကိုး။ ဒီလိုေပါ့ေအရယ္ ေရွးကေရစက္ဆိုတာ အမ်ဳိးမ်ဳိးဆံုစည္းရတာပဲ။ စိတ္ေကာင္းေကာင္းထားၿပီး ဖခင္နဲ႔တူေသာ ခင္ပြန္းရယ္လုိ႔ သေဘာထားရမွာပဲ။ ရိုရိုေသေသျပဳစုေပါ့ကြယ္ "လို႔ ဆံုးမစကားေျပာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ သိၾကားမင္းနဲ႔ နတ္သမီးေလးတို႔ဟာ နတ္ျပည္ကုိျပန္သြားသတ့ဲ။ နတ္ျပည္ေရာက္တဲ့အခါ သိၾကားမင္းက " ကိုင္း ဘယ့္ႏွယ့္ရွိစ၊ လူ႔ျပည္မွာ ဥပုသ္ေစာင့္တဲ့ သူေတြကေတာ့မ်ားပါရဲ႕၊ အမ်ားစုက ေစတနာမသန္႔ၾကဘူး။ ရိုးရိုးသားသား ကုသိုလ္လိုလားၿပီး ဥပုသ္ေစာင့္တဲ့သူက နည္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခု ဥပုသ္ေစာင့္တဲ့သူေတြထဲမွာ ေနာက္ဆံုးေတြ႕တဲ့ အဘြားအိုတစ္ေယာက္ပဲ နတ္ျပည္ေရာက္လိမ့္မယ္။ က်န္လူေတြကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေအာက္ျပည္သြားၾကရမွာပဲ" လို႔ နတ္သမီးေလးကို ေျပာျပပါတယ္။ ဥပုသ္ေစာင့္ျခင္းရဲ႕ အသြင္သ႑ာန္နဲ႔ အႏွစ္သာရ မတူကြဲျပားပံုကို ခြဲျခား ေဖာ္ျပလုိတာပါ။ အႏွစ္သာရမပါတဲ့ အသြင္သ႑ာန္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ အကာသက္သက္ပါပဲ။

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2TXWt74

ငရဲကိုသြားမဲ့ ဥပုသ္သည္ 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 တစ္ခါတုန္းက တာ၀တႎသာနတ္ျပည္က နတ္သမီးေလးတစ္ပါးဟာ လူ႔ျပည္ကို နတ္မ်က္စိနဲ႔ၾကည့္မိသတဲ့။ အဲဒီလိုၾကည့္မိတဲ့အခါ လူ႔ျပည္မွာ ၀ါတြင္းကာလျဖစ္တာမို႔ လူေတြအမ်ားႀကီး ဥပုသ္ေစာင့္ၾကတာကို ေတြ႕ရတာေပါ့။ အဲဒီအခါ နတ္သမီးေလးက သိၾကားမင္းႀကီးကို အရွင္သိၾကားမင္း၊ လူ႔ျပည္မွ လူေတြဒီေလာက္ ဥပုသ္ေစာင့္ၾကရင္ သူတို႔ကြယ္လြန္တဲ့အခါ နတ္ျပည္ေရာက္ၾကမွာမို႔ နတ္ျပည္မွာေနစရာမွ ရွိပါဦးမလားလို႔ ေလွ်ာက္ထားလုိက္တယ္။ သိၾကားမင္းက တရားေတာ္နဲ႔အညီ ဥပုသ္ေစာင့္တတ္မွ ကုသိုလ္ကရတာ။ ကုသုိလ္ရမွ နတ္ျပည္ေရာက္ႏုိင္တာ။ ဥပုသ္ေစာင့္တိုင္း နတ္ျပည္ေရာက္ႏုိင္တာ မဟုတ္ဘူး။ သင္မယံုၾကည္ရင္ လူေတြ ဥပုသ္ေစာင့္တတ္ မေစာင့္တတ္နဲ႔ ဥပုသ္ေစာင့္တဲ့သူေတြထဲက နတ္ျပည္ေရာက္ႏုိင္တဲ့သူ ပါမပါကို ငါလက္ေတြ႕ျပမယ္လို႔ နတ္သမီးေလးကိုေျပာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ သိၾကားမင္းဟာ မိမိကိုယ္ကို အသက္(၆၀)ေက်ာ္ အဘိုးႀကီးအသြင္ ဖန္ဆင္းလုိက္ၿပီး နတ္သမီးေလးကိုေတာ့ (၁၆)ႏွစ္အရြယ္ အပ်ဳိမေလးလို ဖန္ဆင္းကာ လူ႔ျပည္ကို ဆင္းသက္လုိက္တယ္။ လူ႔ျပည္ေရာက္တဲ့အခါ ဥပုသ္သည္ေတြ စုေ၀းေနတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြနဲ႔ ဇရပ္ေတြဘက္ကိုစံုတြဲခုတ္ၿပီး သြားလာလည္ပတ္ၾကသတဲ့။ အဲဒီအခါ ဇရပ္တစ္ေဆာင္ေပၚမွာ အမ်ဳိးသမီးတစ္စုဟာ ဥပုသ္ေစာင့္တယ္ဆိုၿပီး စုေ၀း၀ိုင္းဖြဲ႕ကာ သူမ်ားအတင္းေတြ ေျပာေနၾကတယ္။ အဲဒီအနား လူေယာင္ဖန္ဆင္းတဲ့ သိၾကားမင္းတို႔စံုတြဲ ေရာက္သြားတဲ့အခါ ဇရပ္ေပၚက အမ်ဳိးသမီးတစ္စုက (၁၆)ႏွစ္ရြယ္ သမီးပ်ဳိေလးကို " ဟဲ့သူငယ္မ ညည္းနဲ႔အဘိုးႀကီး ဘာေတာ္သလဲ။ ညည္းအေဖလား ေယာက္်ားလား" လို႔ စပ္စပ္စုစု ေမးၾကသတဲ့။ မိန္းမပ်ဳိေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ နတ္သမီးက "အဘိုးႀကီးဟာ ကၽြန္မရဲ႕ခင္ပြန္းပါရွင့္" လုိ႔ ေျဖတဲ့အခါ ဥပုသ္ေစာင့္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြက ေမးေငါ့ၿပီး " ၾကည့္စမ္းပါဦးေတာ္ ရုပ္ကေလး သနားကမား ပ်ဳိပ်ဳိရြယ္ရြယ္ကေလးနဲ႔ ဒီေသခါနီး အဘိုးႀကီးကိုပဲ ယူရသလား။ တကယ္ဆိုရင္ ရြယ္တူတန္းတူ ယူေရာေပါ့ေအ။ ဟိုအဘိုးႀကီးကလည္း ေသခါနီးမွ ရိကၡာယူရတယ္လို႔။ ႏြားအိုျမက္ႏုႀကိဳက္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးေပါ့" လို႔ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ အတင္းေျပာၾကသတဲ့။ အဲဒီကေန ေနာက္တစ္ေနရာကို ေရာက္သြားတဲ့အခါ အမ်ဳိးသားေတြစုၿပီးေနတဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုအနားကို ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီနားကို သူတို႔စံုတြဲ ေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္ပဲ ေယာက္်ားေတြက " ၾကည့္စမ္းေဟ့ မလုိက္တဲ့စံုတြဲကြာ။ အဘိုးႀကီးကလည္း မေခဘူးေနာ္။ ေကာင္မေလးကို မုန္႔ေပးၿပီးႀကိဳက္တာေနမွာ။ ေကာင္မေလးကေတာ့ ကံဆိုးတာပဲ။ မၾကာခင္မွာ မုဆိုးမ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဟဲ့ေကာင္ မုဆုိးမျဖစ္သြားရင္ တို႔သြားၿပီး တန္းစီၾကရင္ မေကာင္းဘူလား "လို႔ မၾကားတၾကား သေရာ္ၾကသတဲ့။ အဲဒီေက်ာင္းေဆာင္ဘက္က ထြက္ၿပီးေနာက္ ေရအုိးစင္ တစ္ခုနားကို ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီေရအုိးစင္နားမွာ အဘြားအိုတစ္ဦးဟာဘယ္သူနဲ႔မွ် စကားမေျပာဘဲ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး စိပ္ပုတီးကိုပဲ အသာစိပ္ေနသတဲ့။ မိန္းမပ်ဳိေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ နတ္သမီးေလးက အဖြားအိုနားကိုသြားၿပီး " အဖြား ဒီေရအိုးစင္မွာ ေရရွိသလား။ ကၽြန္မခင္ပြန္း ေရဆာေနလို႔ပါရွင္" လို႔ ခြင့္ေတာင္းတဲ့အခါ အဘြားအိုက " ရွိပါတယ္ သူငယ္မရယ္။ သေဘာရွိေသာက္ပါ။ ကုသိုလ္လုိခ်င္လုိ႔ အဘြားကိုယ္တုိင္ ခပ္ထားတာပါ " လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အဘိုးႀကီးေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ သိၾကားမင္းကို တစ္ခ်က္ေလာက္ၾကည့္လုိက္ၿပီး " ေၾသာ္ေမာင္ႀကီးရယ္ သူငယ္မရဲ႕ ခင္ပြန္းသည္ကိုး။ ဒီလိုေပါ့ေအရယ္ ေရွးကေရစက္ဆိုတာ အမ်ဳိးမ်ဳိးဆံုစည္းရတာပဲ။ စိတ္ေကာင္းေကာင္းထားၿပီး ဖခင္နဲ႔တူေသာ ခင္ပြန္းရယ္လုိ႔ သေဘာထားရမွာပဲ။ ရိုရိုေသေသျပဳစုေပါ့ကြယ္ "လို႔ ဆံုးမစကားေျပာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ သိၾကားမင္းနဲ႔ နတ္သမီးေလးတို႔ဟာ နတ္ျပည္ကုိျပန္သြားသတ့ဲ။ နတ္ျပည္ေရာက္တဲ့အခါ သိၾကားမင္းက " ကိုင္း ဘယ့္ႏွယ့္ရွိစ၊ လူ႔ျပည္မွာ ဥပုသ္ေစာင့္တဲ့ သူေတြကေတာ့မ်ားပါရဲ႕၊ အမ်ားစုက ေစတနာမသန္႔ၾကဘူး။ ရိုးရိုးသားသား ကုသိုလ္လိုလားၿပီး ဥပုသ္ေစာင့္တဲ့သူက နည္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခု ဥပုသ္ေစာင့္တဲ့သူေတြထဲမွာ ေနာက္ဆံုးေတြ႕တဲ့ အဘြားအိုတစ္ေယာက္ပဲ နတ္ျပည္ေရာက္လိမ့္မယ္။ က်န္လူေတြကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေအာက္ျပည္သြားၾကရမွာပဲ" လို႔ နတ္သမီးေလးကို ေျပာျပပါတယ္။ ဥပုသ္ေစာင့္ျခင္းရဲ႕ အသြင္သ႑ာန္နဲ႔ အႏွစ္သာရ မတူကြဲျပားပံုကို ခြဲျခား ေဖာ္ျပလုိတာပါ။ အႏွစ္သာရမပါတဲ့ အသြင္သ႑ာန္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ အကာသက္သက္ပါပဲ။

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2TXWt74

ကာေမသုမိစၧာစာရႏွင့္ ဒု သ န ေသာ (ေမး) အမ်ိဳးသားမ်ားသည္ လင္ရွိမယားကို က်ဴးလြန္၍ ကာေမသုမိစၧာစာရထိုက္သကဲ့သို႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ မယားရွိလင္ႏွင့္ က်ဴးလြန္က ကာေမသုမိစၧာစာရ ထိုက္ပါသလားဘုရား။ ကာေမသုမိစၧာစာရႏွင့္ ဒု သ န ေသာ မည္သို႔ထူးပါသလဲဘုရား။ ဒု သ န ေသာ အဓိပၸါယ္ကိုလည္း သိလိုပါသည္ဘုရား။ ( ေျဖ ) အမ်ိဳးသားမ်ားဆိုင္ရာ ကာေမသုမိစၧာစာရႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားဆိုင္ရာ ကာေမသုမိစၧာစာရကို ရွင္းလင္းသိသာရန္ ေဖာ္ျပလတံ့ပါ မိန္းမႏွစ္က်ိပ္ကို ေလ့လာမွတ္သားထားပါ။ ၁။ မာတုရကၡိတာ-အမိေစာင့္ေရွာက္ေသာ မိန္းမ။ ၂။ ပိတုရကၡိတာ-အဖေစာင့္ေရွာက္ေသာ မိန္းမ။ ၃။ မာတာပိတုရကၡိတာ-မိဘႏွစ္ပါး ေစာင့္ေရွာက္ေသာ မိန္းမ။ ၄။ ဘာတုရကၡိတာ-ေမာင္ႀကီး ေမာင္ငယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေသာ မိန္းမ။ ၅။ ဘဂိနိရကၡိတာ-အမ ညီမ ေစာင့္ေရွာက္ေသာ မိန္းမ။ ၆။ ဉာတိရကၡိတာ-ေဆြမ်ိဳး ေစာင့္ေရွာက္ေသာ မိန္းမ။ ၇။ ေဂါတၱရကၡိတာ-အႏြယ္တူ ေစာင့္ေရွာက္ေသာ မိန္းမ။ ၈။ ဓမၼရကၡိတာ-တရားက်င့္သံုးဖက္ ေစာင့္ေရွာက္ေသာ မိန္းမ။ ( ဤမိန္းမ ရွစ္ေယာက္မွာ ကာမပိုင္သူ မရွိ၊ မိမိကာမ မိမိပိုင္သူတို႔သာျဖစ္၍ အထူးမွတ္သားထားပါ ) ၉။ သာရကၡာ-ထိမ္းျမားထိုက္သူ အေစာင့္ရွိေသာ ( ေၾကာင္းလမ္းျပီး ) မိန္းမ။ ၁၀။ သပရိဒ႑ာ-မင္းတို႔ ဒဏ္ထားအပ္ေသာ မိန္းမ။ ( အျခားသူႏွင့္ လက္မထပ္ရန္ မင္းမိန္႔အာဏာျဖင့္ တားျမစ္ထားေသာ မိန္းမ။) ၁၁။ ဓနကၠိတာ-ေယာက်္ားတဦးဦးက ဥစၥာျဖင့္၀ယ္ထားေသာ မိန္းမ။ ၁၂။ ဆႏၵ၀ါသိနီ-ေယာက်္ားတဦးဦးႏွင့္ အလိုတူ၍ အတူေနေသာ မိန္းမ ၁၃။ ေဘာဂ၀ါသိနီ-ေယာက်္ားတဦးဦးက စည္းစိမ္ေပး၍ မယားျပဳထားေသာ မိန္းမ။ ၁၄။ ပဋ၀ါသိနီ-ေယာက်္ားတဦးဦးက အ၀တ္ပုဆိုးေပး၍ မယားျပဳထားေသာ မိန္းမ။ ၁၅။ ၾသဒပတၱကိနီ-ေရခြက္၌ ခက္စံုေခ်၍ ေယာက်္ားတဦးဦးႏွင့္ ထိမ္းျမားထာေးသာ မိန္းမ။ ၁၆။ ၾသဘဋစုမၺဋာ-ေယာက်္ားတဦးဦးက ေခါင္းခုကိုခ်ေစ၍ သိမ္းယူထားေသာ မိန္းမ။ ( အလြန္ဆင္းရဲ၍ ေခါင္းရြက္ လုပ္ကိုင္စားရေသာ မိန္းမကို မရြက္ေစရဘဲ သိမ္းယူထားသည္ဟု ဆိုလိုသည္။) ၁၇။ ဒါသီ စ ဘရိယာ-ကၽြန္လည္းျဖစ္, မယားလည္းျဖစ္ေနေသာ မိန္းမ။ ၁၈။ ကမၼာကာရီ စ ဘရိယာ-အမႈလုပ္လည္း ျဖစ္, မယားလည္းျဖစ္ေနသာ မိန္းမ ၁၉။ ဓဇာဟဋာ-စစ္ေျမမွ ေဆာင္ခဲ့ေသာ ( သုံ႔ပန္း ) မိန္းမ။ ၂၀။ မုဟုတၱိကာ-တဦးဦး၏ ေခတၱမယားျဖစ္ေနသာ မိန္းမ။ ထိုမိန္းမ ႏွစ္က်ိပ္လံုးပင္ အမ်ိဳးသားတို႔အဖို႔ ကာေမသုမိစၧာစာရထိုက္သျဖင့္ လံုး၀က်ဴးလြန္ျခင္း မျပဳရေပ။ ၁-မွ ၈-အထိမွာ ကာမပိုင္ မရွိ၊ အပ်ိဳစင္မ်ားျဖစ္၍ အမ်ိဳးသမီးတို႔အဖို႔ အျခားေယာက်္ားတပါးႏွင့္ က်ဴးလြန္မိသည့္တိုင္ ကာေမသုမိစၧာစာရ မျဖစ္။ ၉-မွ ၂၀-အထိ မိန္းမတို႔မွာ ကာမပိုင္ရွိသူမ်ားျဖစ္၍ မိမိ ကာမပိုင္ေယာက်္ားမွတပါး မည္သည့္ ေယာက်္ားႏွင့္မွ် ကာမက်ဴးလြန္မႈ မျပဳရေတာ့ေပ။ ဒု သ န ေသာ-ဟူသည္မွာ ကႆပဘုရား လက္ထက္က သူေဌးသား ေလးဦး ကာေမသုမိစၧာစာရၾကာင့္ ေလာဟကုမီ ၻေခၚေသာ ငရဲသို႔ က်သြားရာ ငရဲသက္ အႏွစ္သံုးေသာင္း နစ္၍ ငရဲအိုးမွ တႀကိမ္ေပၚလာစဥ္ ဟစ္ေအာ္ေျပာဆိုေသာ စကားမ်ား၏ အစ စကားလံုးမ်ားျဖစ္သည္။ စကားလံုး တလံုးစီသာ ေအာ္ဟစ္ႏိုင္ခဲ့ျပီး ျပန္နစ္သြားသည္၊ ထိုအသံကို လင္ရွိမယားတဦးအား မတရားသိမ္းပိုက္ရန္ ၾကံစည္ေနေသာ ပေသနဒီေကာသလမင္းႀကီး ကံအားေလွ်ာ္စြာ ၾကားရသည္၊ ဘုရားရွင္အား ေမးေလွ်ာက္သျဖင့္ ဘုရားရွင္က ေဟာျပ၍ ထင္ရွားလာရျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္း ဒု သ န ေသာ-မွာ သူေဌးသားေလးေယာက္ ( ငရဲသား ေလးဦး ) ရြတ္ဆိုေျပာၾကားေသာ ပါဠိဂါထာတို႔၏ အစ,စကားလံုးမ်ား ျဖစ္သည္၊ ေနာင္တရ၍ ေနာင္ ဤအျဖစ္မ်ိဳး မျဖစ္ေစရဘဲ ကုသိုလ္တရားမ်ားကို ပြားမ်ားပါေတာ့မည္ စေသာ အဓိပၸါယ္မ်ားပင္တည္း။ ဒု’ ဆိုတဲ့စကားလံုးရဲ႕ အျပည့္အစံုက “ ဒုဇၨီ၀ိတ မဇီ၀ိမွိ၊ ေယသေႏၲ န ဒဒမွေသ။ ၀ိဇၨမာေနသု ေဘာေဂသု၊ ဒီပံ နာကမွ အတၱေနာ” ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဂါထာရဲ႕အဓိပၸါယ္က.. “ ငါတို႔ဟာ မေကာင္းတဲ့အသက္ေမြးျခင္းနဲ႔ အသက္ေမြးခဲ့ၾကတယ္။စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား ထင္ရွားရွိရက္နဲ႔ မေပးလွဴခဲ့ၾကရဘူး။ ငါတို႔မွီခိုအားကိုးရာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို မျပဳခဲ့ၾကရဘူး”။ ‘သ’ ဆိုတဲ့စကားလံုးရဲ႕အျပည့္အစံုက သ႒ိ၀ႆ သဟႆာနိ၊ ပရိပုဏၰာနိ သဗၺေသာ။ နိရေယ ပစၥမာနာနံ၊ ကဒါ အေႏၲာ ဘ၀ိႆတိ။ ဒီဂါထာရဲ႕ အဓိပၸါယ္က.. “ငါတုိ႔ဟာ ေလာဟကုမၻီငရဲမွာ အႏွစ္ေျခာက္ေသာင္း ခံခဲ့ရၿပီးၿပီ၊ ဘယ္အခါမွ အဆံုးနိူင္ပါ့မလဲ”။ ‘န’ စကားလံုးရဲ႕အျပည့္အစံုက “နတၳိ အေႏၲာ ကုေတာ အေႏၲာ၊ န အေႏၲာ ပဋိဒိႆတိ။ တဒါ ဟိ ပကတံ ပါပံ၊ မမ တုယွဥၥ မာရိသာ” ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဂါထာရဲ႕အဓိပၸါယ္က.. “ ငါတို႔အား အဆံုးအပိုင္းအျခားမရွိ၊ ငရဲရဲ႕အဆံုးဟာ ဘယ္မွာရွိေတာ့မလဲ၊ ငရဲခံရတဲ့ အပိုင္းအျခားက မထင္ရွား။ ငါတို႔ လူျဖစ္ခဲ့စဥ္က မေကာင္းမႈကို ျပဳခဲ့မိၿပီ”။ ‘ေသာ’ စကားလံုးရဲ႕အဓိပၸါယ္က.. “ေသာဟံ ႏူန ဣေတာဂႏ႖ာ၊ ေယာနႎ လဒၶါန မာႏုသႎ။ ၀ဒညဴ သီလသမၸေႏၷာ၊ ကာဟာမိ ကုသလံ ဗဟုံ” ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္က.. ငါဟာ ဒီငရဲမွ လြတ္ၿပီး လူ႔ဘ၀ကို ရတဲ့အခါ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တို႔ရဲ႕စကားကို သိနားလည္ကာ သီလျပည့္စံုစြာနဲ႔ ကုသုိလ္ ေကာင္းမႈတို႔ကို မ်ားစြာ ျပဳလုပ္ေတာ့မယ္”။ ဒါဟာ ဒု သ န ေသာ ဆိုတဲ့စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္အက်ယ္ျဖစ္ပါတယ္။ (ဓမၼပဒအ႒ကထာ၊ဗာလ၀ဂ္၊ အညတရပုရိသ၀တၳဳ) မွတဆင့္ဓမၼဒါနတင္ျပအပ္ပါသည္ခင္ဗ်ာ (ဗဟုသုတတိုးပြားျပီးသံသယကင္းရွင္းနိုင္ၾကပါေစ ခင္ဗ်ာ) (ကြ်န္ေတာ့္၏Postမ်ားမွဓမၼတရားေတာ္မ်ားကို အမ်ားသူငါဖတ္ရွဳေလ့လာကုသိုလ္ပြားနုိင္ရန္္အတြက္ထပ္ဆင့္၍ေဝမ်ွ Shareျခင္းျဖင့့္္ကုသိုလ္ ယူနိုင္ၾကပါသည္္ခင္ဗ်ာ)

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2ZaXhv3