" ဘုရားရွိခိုးရေသာ အက်ိဳး(၁၇)ပါး " 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 ၁။ သူတစ္ပါးတို ့ ရွိခိုးခံထိုက္ျခင္း။ ၂။ စိတ္၏ ရဲရင့္ တည္ၾကည္ျခင္း။ ၃။ ေသသည္၏ အျခားမဲ့၌ သုဂတိဘ၀ကို ရျခင္း။ ၄။ ေနာင္ဘုရားႏွင့္ ေတြ ့သည့္အခါ သစၥာေလးပါးကို သိလြယ္ျခင္း။ ၅။ အမ်ိဳးျမတ္ျခင္း။ ၆။ သူတစ္ပါးတို ့၏ အရုိအေသအျပဳကို ခံရျခင္း။ ၇။ ခ်ီးမြမ္းထိုက္ေသာ ကုိယ္အဂါၤႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။ ၈။ အဆင္းလွျခင္း။ ၉။ ကုိယ္အနံ ့ေမႊးျခင္း။ ၁၀။ ခံတြင္းအနံ ့ေမႊးျခင္း။ ၁၁။ ၾကီးက်ယ္ေသာ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။ ၁၂။ နက္နဲေသာ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။ ၁၃။ ထက္ေသာ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။ ၁၄။ လ်င္ျမန္ေသာ ဥာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုရျခင္း။ ၁၅။ ရႊင္ေသာ ဥာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုရျခင္း။ ၁၆။ ဆန္းၾကယ္ေသာ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ျပည့္စံုရျခင္း။ ၁၇။ စကားေကာင္းကို ဆုိႏိုင္ျခင္း။ တို႕ျဖစ္ၾကပါတယ္။ 🙏 ကိုယ္​စိတ္​ႏွလုံး ​ေအးခ်မ္​း​ေျမ့ၾကပါ​ေစ 🙏 Credit : Original Uploader.

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2ZrhWuo

" ဘုရားရွိခိုးရေသာ အက်ိဳး(၁၇)ပါး " 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 ၁။ သူတစ္ပါးတို ့ ရွိခိုးခံထိုက္ျခင္း။ ၂။ စိတ္၏ ရဲရင့္ တည္ၾကည္ျခင္း။ ၃။ ေသသည္၏ အျခားမဲ့၌ သုဂတိဘ၀ကို ရျခင္း။ ၄။ ေနာင္ဘုရားႏွင့္ ေတြ ့သည့္အခါ သစၥာေလးပါးကို သိလြယ္ျခင္း။ ၅။ အမ်ိဳးျမတ္ျခင္း။ ၆။ သူတစ္ပါးတို ့၏ အရုိအေသအျပဳကို ခံရျခင္း။ ၇။ ခ်ီးမြမ္းထိုက္ေသာ ကုိယ္အဂါၤႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။ ၈။ အဆင္းလွျခင္း။ ၉။ ကုိယ္အနံ ့ေမႊးျခင္း။ ၁၀။ ခံတြင္းအနံ ့ေမႊးျခင္း။ ၁၁။ ၾကီးက်ယ္ေသာ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။ ၁၂။ နက္နဲေသာ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။ ၁၃။ ထက္ေသာ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း။ ၁၄။ လ်င္ျမန္ေသာ ဥာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုရျခင္း။ ၁၅။ ရႊင္ေသာ ဥာဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုရျခင္း။ ၁၆။ ဆန္းၾကယ္ေသာ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ျပည့္စံုရျခင္း။ ၁၇။ စကားေကာင္းကို ဆုိႏိုင္ျခင္း။ တို႕ျဖစ္ၾကပါတယ္။ 🙏 ကိုယ္​စိတ္​ႏွလုံး ​ေအးခ်မ္​း​ေျမ့ၾကပါ​ေစ 🙏 Credit : Original Uploader.

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2ZrhWuo

"ဗုဒၶဘုရားရွင္"လက္ထက္ "လူဝတ္ေၾကာင္ ဘဝ"ႏွင့္ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္ခဲ႔ၾကသူမ်ား… ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၁။ "သုေဒၶါဒန မင္းႀကီး" ━━━━━━━━━━━━━━━━ "ျမတ္ဗုဒၶ"-"ေဝသာလီၿမိဳ႕၊ မဟာဝုန္ေတာ၊ ကူဋာဂါရ ေက်ာင္း"မွာ သီတင္းသုံးခိုက္ "သုေဒၶါဒန မင္းႀကီး"ဟာ ထီးျဖဴေအာက္မွာ "အရဟတၱဖိုလ္"သို႔ ေရာက္၍ ပရိနိဗၺာန္ စံတယ္။ (ေထရီ-႒၊ ၁၄၅)'။ ေသခါနီး "ထီးျဖဴ"ေအာက္ "မဂၤလာ အိပ္ရာ"ေပၚမွာ ေနစဥ္မွာပဲ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္သြားတယ္။ (ဇာ-႒ ၁၊ ၁ဝ၆)။ "ျမတ္ဗုဒၶ"ရဲ႕ "ငါးဝါ"ေျမာက္မွာ- (ဘုရားျဖစ္ၿပီး ငါးႏွစ္ အၾကာ၊ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ သက္ေတာ္ ၄ဝ အ႐ြယ္မွာ) "မင္းႀကီး"ဟာ "မဂၤလာထီးျဖဴ"ေအာက္မွာ "ရဟႏၲာ"ျဖစ္ၿပီး ထိုေန႔မွာပဲ "ပရိနိဗၺာန္"စံတယ္။ (မဟာဗုဒၶဝင္၊ ၆း၂၊ စာ-၈)။ ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၂။ "ဗာဟိယ"(ဒါ႐ု စီရိယ) ━━━━━━━━━━━━━━━━ "ဗာဟိယ တိုင္း"သား ျဖစ္လို႔ "ဗာဟိယ"၊ "ခ်ဳပ္သီထားတဲ့ သစ္သားျပား"ကို ဝတ္႐ုံလို႔ "ဒါ႐ုစီရိယ"-လို႔ "အမည္(၂)မ်ဳိး" ရွိသူ။ တစ္ေန႔ "ျမတ္ဗုဒၶ" ဆြမ္းခံ ႂကြေနတုန္း မိမိကို တရားေဟာဖို႔ ဇြဲဲသန္သန္နဲ႔ ေတာင္းပန္လို႔ "ျမတ္ဗုဒၶ"က သူ႔ကို- -"ျမင္ရာ၌ ျမင္ကာမွ် ႐ႈပါ" (ဒိေ႒ ဒိ႒မတၱံ)-လို႔ သင္ၾကားတယ္။ တရား ဆုံးတာနဲ႔ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္သြားလို႔ ရဟန္းျပဳခြင့္ ေတာင္းတဲ့အခါ- "ျမတ္ဗုဒၶ"ရဲ႕ တုိက္တြန္းခ်က္နဲ႔ "သကၤန္း,သပိတ္,ပရိကၡရာ" ရွာဖို႔ ထြက္သြားစဥ္ - "သားေပါက္ ႏြားမ" ေဝွ႔ခံရလို႔ လမ္းမွာပဲ ဗာဟိယ- "ပရိနိဗၺာန္"စံတယ္။ (ဥဒါန-႒၊ ၈၅)။ "ျမတ္ဗုဒၶ"က- "ဧဟိ ဘိကၡဳ"ေခၚၿပီး "ရဟန္း"ျပဳ မေပးတာက- အဲဒီလို ေခၚဖို႔ "ေကာင္းမႈအထူး"မရွိလို႔၊ "ႏြားေဝွ႔"ခံရတာက- "အတိတ္ဘဝ ရန္ ေႂကြး"-ရွိလို႔ ျဖစ္ေၾကာင္း, "က်မ္းဂန္"မွာ ဆိုပါတယ္။ (ၫႊန္းၿပီး)။ ဒါေၾကာင့္- ႏြားေဝွ႔ ခံရခါနီး "နာရီပိုင္း"ေလးမွာ "ျမတ္ဗုဒၶ"နဲ႔ ေတြ႕ၿပီး "ရဟႏၲာ ျဖစ္ သြားတယ္"-လို႔ ယူရင္ သင့္ပါတယ္။ ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၃။ "သႏၲတိ အမတ္" ━━━━━━━━━━━━━━━━ သူက "ေကာသလမင္း"ရဲ႕ "အမတ္"။ သူ႔ကို ေဖ်ာ္ေျဖမယ့္ "ကေခ်သည္ မိန္းကေလး"ဟာ- "မိမိရဲ႕ ကိုယ္ကာယ အလွ"ကို ျပလိုတဲ့အတြက္ "တစ္ ပတ္"ၾကာေအာင္ အစာမစားဘဲ ဝိတ္ေလွ်ာ့ေနခဲ့ရာ- ပြဲေန႔က်မွ အစာျပတ္ၿပီး ေသ ရွာတယ္။ "ကေခ်သည္မရဲ႕ အလွ"ကို မၾကည့္လိုက္ရတဲ့ "အမတ္"ခမ်ာ "ေသာက" ျဖစ္ၿပီး "ဗုဒၶ"ဆီကို ေရာက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ "ျမတ္ဗုဒၶ"က- "အခ်စ္ ျပဳစား အစြဲ အား ခြာထား ပထမ။ ခ်စ္ေစး တဏွာ ေဝးေအာင္ သာ ေနပါ ဒုတိယ။ ခ်စ္စြဲမဲ့စြာ ႐ုပ္ခႏၶာ ပူဗ်ာကင္းေဝးရ"-လို႔ ေဟာေတာ္မူတယ္။ "သႏၲတိ အမတ္"ဟာ တရားဆုံးတာနဲ႔ "လူ႔ဘဝ"နဲ႔ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေနာက္ "ရဟႏၲာ အမတ္ႀကီး"ဟာ "မိမိရဲ႕ သက္တမ္း"ကို ၾကည့္တဲ့ အခါ "မၾကာေတာ့ေၾကာင္း" သိျမင္လို႔- (အတၱေနာ အာယုသခၤါရံ ၾသေလာေကေႏၲာ တႆ အပၸဝတၱန.ဘာဝံ ဉတြာ) -"ပရိနိဗၺာန္ စံပါရေစ"လို႔ "ျမတ္ဗုဒၶ"ကို ေလွ်ာက္တယ္။ (ဓမၼပဒ-႒ ၂၊ ၄၉)။ ဒီဖြင့္ဆိုခ်က္အရ- အကယ္၍ "မိမိမွာ သက္တမ္း ရွိေသးရင္ ပရိနိဗၺာန္စံ ဖို႔ ျမတ္ဗုဒၶ ကို မေလွ်ာက္ေသးဘူး"-လို႔ ေျပာင္းျပန္ အဓိပၸာယ္ ယူခြင့္ ရွိတယ္။ ━━━━━━━━━━━━━━━━━━ ၄။ "ဥဂၢေသန ဘားကြၽမ္းဆရာ" ━━━━━━━━━━━━━━━━━━ "ကေခ်သည္"နဲ႔ အေၾကာင္း ပါၿပီးေနာက္ "ဘားကြၽမ္းဆရာ"တစ္ျဖစ္လဲ သူေဌးသား။ တစ္ေန႔- "ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႕"တစ္ေနရာမွာ ပြဲခင္းခိုက္ "ပရိသတ္"က- ဆြမ္းခံႂကြလာတဲ့ "ျမတ္ဗုဒၶ"နဲ႔ "ရဟန္းသံဃာ"ကိုပဲ အာ႐ုံစိုက္တာကို ေတြ႕လို႔ စိတ္မသက္သာ ျဖစ္ေနစဥ္- "ဗုဒၶ"က သူ႔ကို ဆက္ျပ ခိုင္းတယ္။ ဒါနဲ႔- "ဗုဒၶ"နဲ႔ "ဗုဒၶပရိသတ္"ပါ မိမိကို အားေပးတယ္ အထင္နဲ႔ "အေတာင္ (၆ဝ)ျမင့္တဲ့ တိုင္"ထိပ္ေပၚမွာ ရပ္ၿပီး အစြမ္းကုန္ ပညာျပဆဲ "ျမတ္ဗုဒၶ"က .. "ျဖစ္ၿပီး ျဖစ္မွာ ျဖစ္ဆဲသာ ခႏၶာ မစြဲလမ္း၊ မစြဲခႏၶာ ေမြးေသကြာ သံသာ တစ္ဖက္ကမ္း"-လို႔ ေဟာေတာ္မူလိုက္တယ္။ "ဥဂၢေသန"ဟာ တိုင္ထိပ္မွာပဲ "ရဟႏၲာ "ျဖစ္သြားတယ္။ "တိုင္"ေအာက္ ေရာက္ေတာ့- "ဗုဒၶ"က "ဧဟိ ဘိကၡဳ"ေခၚေတာ္မူလို႔ "ရဟန္း"အျဖစ္ကို ရတယ္။ (ဓမၼပဒ-႒ ၂၊ ၄၉)။ သူ႔မွာ -"ကုသိုလ္ပါရမီ"ရွိတာ၊ -သက္တမ္း မကုန္ေသးတာကို သိလို႔ "ဗုဒၶ"က အဲဒီလို ေဆာင္႐ြက္တာ ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္ယူႏိုင္ပါတယ္။ ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၅။ "ဘဒၵဇိ လုလင္" ━━━━━━━━━━━━━━━━ "ဘဒၵိယ သူေဌး"ရဲ႕သား "ဘဒၵဇိ လုလင္"ဟာ "ဗုဒၶ"ထံမွာ တရားနာရင္း "လူဝတ္"နဲ႔ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္သြားတဲ့အခါ- "ဗုဒၶ"က ဖခင္္ "သူေဌး"ကို- "သင့္သား ဟာ တရားနာရင္း ရဟႏၲာ ျဖစ္သြားၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ သင့္သားကို ယခုပဲ ရဟန္း ျပဳေပးသင့္တယ္။ ရဟန္း မျပဳရင္ ပရိနိဗၺာန္ စံလိမ့္မယ္။" (ေတနႆ ဣဒါေနဝ ပဗၺဇိတုံ ယုတၱံ၊ ေနာ ေစ ပဗၺဇတိ၊ ပရိနိဗၺာယိႆတိ)-လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္။ အဲဒီေတာ့ "သူေဌး"က- "ငါ့သား ဟာ ငယ္ငယ္ပဲ ရွိေသးတာမို႔ ပရိနိဗၺာန္ မစံသင့္ေသးဘူး၊ သား ကို ရဟန္းျပဳေပးပါ။" (န မယွံ ပုတၱႆ ဒဟရေႆဝ သေတာ ပရိနိဗၺာေနန ကိစၥံ နတၴိ၊ ပဗၺေဇထ နံ)-လို႔ ေလွ်ာက္တဲ့အတြက္- "ျမတ္ဗုဒၶ"က "သူေဌးသား"ကို "ရဟန္း"ျပဳေပးလိုက္တယ္။ (ေထရ-႒ ၁၊ ၃၆၅)။ ဒီအဖြင့္ကို ၾကည့္ရင္- "ရဟန္း"မျပဳရင္ "လူဝတ္ေၾကာင္ ရဟႏၲာ"ဟာ- "ေသကို ေသရမယ္"ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္မ်ဳိး ဆိုလိုရိပ္ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္- -"ဘဒၵဇိ လုလင္"မွာ သက္တမ္း ရွိေသးတာ၊ -ဖခင္လည္း သားကို အသက္ ရွည္ေစလိုတာ ကို သိေတာ္မူလို႔ "ျမတ္ဗုဒၶ"က အဲဒီလို မိန္႔တာလို႔- ေအဒီ (၅)ရာစု ေနာက္ပိုင္းမွာ ေရးဖြယ္ရွိတဲ့ "ေထရဂါထာအ႒ကထာ"ရဲ႕ အဆိုကို ျဖည့္ၿပီး ယူရင္ ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တန္ေကာင္းရဲ႕။ ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၆။ "ဝီတေသာက လူငယ္" ━━━━━━━━━━━━━━━━ "မဇၥ်ိမနိကာယ္အ႒ကထာ"(မ-႒ ၃၊ ၁၃၆)မွာ "ဝီတေသာက"(ေမာင္မစိုးရိမ္) အမည္ရွိ လူငယ္တစ္ေယာက္လည္း "လူဝတ္နဲ႔ ရဟႏၲာ" ျဖစ္ သြားေၾကာင္း ေဖာ္ျပတယ္။ ဝတၳဳျဖစ္ရပ္ အက်ယ္ကို ရွာမေတြ႕ေသး။ ("အေသာက မင္း"ရဲ႕ ညီငယ္ "ဝီတေသာကမေထရ္"နဲ႔ ဒီ"သူငယ္"မတူ။) ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၇။ "ယသ မေထရ္" ━━━━━━━━━━━━━━━━ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕သား-"အရွင္ယသ" ျဖစ္လာမယ့္ လူငယ္ ဟာ အိမ္မွ ထြက္လာၿပီး "မိဂဒါဝုန္"ကို ေရာက္၊ ဘုရားျဖစ္စ "ျမတ္ဗုဒၶ"ႏွင့္ ေတြ႕၊ တရား နာၿပီး "ေသာတာပန္"ျဖစ္တယ္။ (ဝိ ၃၊ ၂၂)။ "အဂၤုတၱရအ႒ကထာ"(၁၊ စာ-၃၁ဝ)အရ "အနာဂါမ္" ျဖစ္သတဲ့။ (တီဏိ ဖလာနိ ပဋိဝိဇၥ်ိ)။ ဖခင္ "သူေဌးႀကီး"ကို "ျမတ္ဗုဒၶ" တရားေဟာေနစဥ္ "ယသလူငယ္"က သိၿပီးသား တရားကို ဆင္ျခင္ရင္း "ရဟႏၲာ" ျဖစ္။ အဲဒီေနာက္ "ဗုဒၶ"က-"ဧဟိ ဘိကၡဳ"-လို႔ မိန္႔တယ္။ (ဝိ ၃၊ ၂၂-၂၄)။ "ေသာတာပန္"(သို႔မဟုတ္)"အနာဂါမ္"ျဖစ္ခ်ိန္ထိ "ရဟန္းျပဳခြင့္"မေတာင္းတာကို ေထာက္ရင္- "လူဝတ္နဲ႔ ရဟႏၲာ" ျဖစ္သြားၿပီးမွ "ဧဟိ ဘိကၡဳ"ေခၚခံရတဲ့ သေဘာရွိတယ္။ ("ဓမၼစၾကာသုတ္"မွာ "ပၪၥဝဂၢီဝင္ အရွင္ေကာ႑ည"ဟာ "ဓမၼစကၡဳ = ေသာတာပန္"ျဖစ္ၿပီးတာနဲ႔ "ရဟန္းျပဳပါရ ေစ"-လို႔ ေတာင္းပန္တာကို သတိျပဳ။) ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၈။ "ေခမာ ေထရီ" ━━━━━━━━━━━━━━━━ "ဗိမၺိသာရရဲ႕ မိဖုရား ေခမာ"ဟာ "ျမတ္ဗုဒၶ"ရဲ႕ တရားအဆုံးမွာ "လူဝတ္နဲ႔ ရဟႏၲာ" ျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခါ "ျမတ္ဗုဒၶ"က "ဗိမၺိသာရ"ကို- "မင္းႀကီး၊ 'ေခမာ' ဟာ ရဟန္းေသာ္လည္း ျပဳ၊ ပရိနိဗၺာန္ေသာ္လည္း စံသင့္တယ္။" (မဟာရာဇ ေခမာယ ပဗၺဇိတုံ ဝါ ပရိနိဗၺာယိတုံ ဝါ ဝဋၬတိ)-လို႔ မိန္႔ပါတယ္။ "မင္းႀကီး"က- "ရဟန္းျပဳပါေစ အရွင္ဘုရား၊ ပရိနိဗၺာန္ေတာ့ မစံသင့္ပါဘူး"-လို႔ ေလွ်ာက္တယ္။ (ဓမၼပဒ-႒ ၂၊ ၃၄ဝ)။ "မိဖုရားရဲ႕ သက္တမ္း မကုန္ေသးလို႔ ျမတ္ဗုဒၶ က ထိုသို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္"-လို႔ ယူရင္ ေအာက္ပါ အဆိုနဲ႔ ထပ္တူ ျဖစ္မယ္။ "ေခမာ မိဖုရား"ဟာ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္သြားၿပီးေနာက္ "မိမိရဲ႕ အာယုသခၤါရ" (သက္တမ္း) မကုန္ေသးတာကို သိတဲ့အတြက္- "ရဟန္းျပဳခြင့္"ေတာင္း ဖို႔ နန္းေတာ္ကို ျပန္လာစဥ္ "ဘုရင္"ကို ရွိမခိုးဘဲ ေနတယ္။ "ဘုရင္"ကလည္း "မိဖုရားရဲ႕ အမူအရာ"ကို ၾကည့္ၿပီး သိေနလို႔ "ေ႐ႊထမ္းစင္"နဲ႔ "ဘိကၡဳနီမ ေက်ာင္း"ကို ပို႔ၿပီး "ရဟန္းျပဳ"ေစတယ္။ (အံ-႒ ၁၊ ၂၆၆)'။ ----------------------- "ရွစ္ပါးမွ်" ----------------------- "လူရဟႏၲာ ငါးဦးမွာ စံရွာနိဗၺာန္နန္း"-လို႔ ဆိုေပမယ့္ "ဘုန္းႀကီး" ေလ့လာမိသမွ် "လူ႔အသြင္နဲ႔ ရဟႏၲာ"ျဖစ္တာ -ေယာက်္ား (၇)ဦးနဲ႔ -အမ်ဳိးသမီး (၁)ဦး၊ ေပါင္း (၈)ဦး ရွိတယ္။ -တိုက္႐ိုက္ျဖစ္ေစ -သြယ္ဝိုက္ အဓိပၸာယ္နဲ႔ ျဖစ္ေစ ထပ္ေတြ႕ႏိုင္ပါေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့ ထပ္ျဖည့္ၾကတာေပါ့။ သိထားတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ ထပ္ျဖည့္ေပးႏိုင္ရင္ ေက်းဇူးတင္မွာပါ။ ----------------------- "အစာႏွင့္ ဝမ္း" ----------------------- ----------------------- "မိလိႏၵ" ----------------------- "အရွင္ဘုရား၊ "အရဟတၱဖိုလ္ကို ရသူဟာ ေသလြန္ရသည္"ဆိုရင္ "အရဟတၱဖိုလ္"-ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းပါရဲ႕လား" ----------------------- "အရွင္နာဂေသန" ----------------------- "မင္းႀကီး၊ လူ႔သြင္ျပင္က အားနည္းတဲ့အတြက္ လူဝတ္နဲ႔ ရဟႏၲာ ျဖစ္ရင္ ထိုေန႔မွာပဲ ရဟန္း ျပဳရင္ျပဳ၊ မျပဳရင္ ပရိနိဗၺာန္ ေသာ္လည္း စံတယ္။ ဒါဟာ အရဟတၱဖိုလ္ရဲ႕ အျပစ္ မဟုတ္ဘူး။ လူ႔သြင္ျပင္ရဲ႕ အျပစ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အသက္ ရွည္ေစတဲ့ အစားအစာ ျဖစ္ေပမယ့္, ဝမ္းမီး မေကာင္းလို႔ အစာမေၾကရင္- အစာရဲ႕ အျပစ္မဟုတ္ဘူး။ ဝမ္းမီး အားနည္းျခင္းရဲ႕ အျပစ္ပါ။" (မိလိႏၵ-ျမန္၊ ၂၇၅)။ "လူ႔ဘဝနဲ႔ ရဟႏၲာ ျဖစ္သူ"ဟာ "ရဟႏၲာ ျဖစ္ျခင္း"ေၾကာင့္ ေသတာ မဟုတ္ဘူး။ "ပစၦိမဘဝိက"(ေနာက္ဆုံး ပဋိသေႏၶေနသူ) ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီ"ဘဝခႏၶာ" မကုန္ဆုံးခင္ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္ကို ျဖစ္ရမွာမို႔ .. ၁) ေသခါနီး အခ်ိန္က်မွ အရဟတၱဖိုလ္ကို ရရင္ သက္တမ္း ကုန္ေနလို႔- ၂) ရဟန္းျပဳႏိုင္ရင္ သက္တမ္း မကုန္ေသးလို႔-ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္သင့္ပါတယ္။ "အရွင္ေကလာသ" [ဓမၼာစရိယ၊ B.A(Philo)၊ M.A(Buddhism)] ━━━━━━━━━ မွီခိုရာ က်မ္းကိုး- ━━━━━━━━━ ("အရွင္ေကလာသ" [ဓမၼာစရိယ၊ B.A(Philo)၊ M.A(Buddhism)]၏ "ဓမၼအေမး အေျဖ မ်ား ေပါင္းခ်ဳပ္၊ ေမးခြန္း အမွတ္-၃၅၀"-မွ) [“မည္သူမဆို…, လြတ္လပ္စြာ ကူးယူ ဓမၼဒါန ျပဳ ႏုိင္ပါသည္။ "ဓမၼဒါန ျပဳ မည္"ဆိုပါ လ်ွင္…, "မူရင္း ေဟာၾကား/ေရးသားသူ ၏ အမည္"ႏွင့္ "ဓမၼဒါန ပူေဇာ္သူ - ကိုညီညီတင္"(ဥာဏ္လင္းၿမိဳ႕)"-ကို "Credit"-ေပးပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။”] ေရးသားၿပီးစီး။ ။ ၁၃၈၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ဒုတိယ ဝါဆိုလျပည့္ေက်ာ္(၃)ရက္ေန႔၊(၃၀-၇-၂၀၁၈)ရက္ေန႔၊တနလၤာေန႔။ (နံနက္-၅း၅၅) ခ်မ္းသာၾကပါေစ၊ ေအးၿငိမ္းၾကပါေစ၊ သံသရာ ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ၾကပါေစ။ ဘ၀တု သဗၺမဂၤလံ Credit: ကိုညီညီတင္(ဥာဏ္လင္းၿမိဳ႕) ©..........KG

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2TRddfX

"ဗုဒၶဘုရားရွင္"လက္ထက္ "လူဝတ္ေၾကာင္ ဘဝ"ႏွင့္ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္ခဲ႔ၾကသူမ်ား… ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၁။ "သုေဒၶါဒန မင္းႀကီး" ━━━━━━━━━━━━━━━━ "ျမတ္ဗုဒၶ"-"ေဝသာလီၿမိဳ႕၊ မဟာဝုန္ေတာ၊ ကူဋာဂါရ ေက်ာင္း"မွာ သီတင္းသုံးခိုက္ "သုေဒၶါဒန မင္းႀကီး"ဟာ ထီးျဖဴေအာက္မွာ "အရဟတၱဖိုလ္"သို႔ ေရာက္၍ ပရိနိဗၺာန္ စံတယ္။ (ေထရီ-႒၊ ၁၄၅)'။ ေသခါနီး "ထီးျဖဴ"ေအာက္ "မဂၤလာ အိပ္ရာ"ေပၚမွာ ေနစဥ္မွာပဲ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္သြားတယ္။ (ဇာ-႒ ၁၊ ၁ဝ၆)။ "ျမတ္ဗုဒၶ"ရဲ႕ "ငါးဝါ"ေျမာက္မွာ- (ဘုရားျဖစ္ၿပီး ငါးႏွစ္ အၾကာ၊ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ သက္ေတာ္ ၄ဝ အ႐ြယ္မွာ) "မင္းႀကီး"ဟာ "မဂၤလာထီးျဖဴ"ေအာက္မွာ "ရဟႏၲာ"ျဖစ္ၿပီး ထိုေန႔မွာပဲ "ပရိနိဗၺာန္"စံတယ္။ (မဟာဗုဒၶဝင္၊ ၆း၂၊ စာ-၈)။ ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၂။ "ဗာဟိယ"(ဒါ႐ု စီရိယ) ━━━━━━━━━━━━━━━━ "ဗာဟိယ တိုင္း"သား ျဖစ္လို႔ "ဗာဟိယ"၊ "ခ်ဳပ္သီထားတဲ့ သစ္သားျပား"ကို ဝတ္႐ုံလို႔ "ဒါ႐ုစီရိယ"-လို႔ "အမည္(၂)မ်ဳိး" ရွိသူ။ တစ္ေန႔ "ျမတ္ဗုဒၶ" ဆြမ္းခံ ႂကြေနတုန္း မိမိကို တရားေဟာဖို႔ ဇြဲဲသန္သန္နဲ႔ ေတာင္းပန္လို႔ "ျမတ္ဗုဒၶ"က သူ႔ကို- -"ျမင္ရာ၌ ျမင္ကာမွ် ႐ႈပါ" (ဒိေ႒ ဒိ႒မတၱံ)-လို႔ သင္ၾကားတယ္။ တရား ဆုံးတာနဲ႔ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္သြားလို႔ ရဟန္းျပဳခြင့္ ေတာင္းတဲ့အခါ- "ျမတ္ဗုဒၶ"ရဲ႕ တုိက္တြန္းခ်က္နဲ႔ "သကၤန္း,သပိတ္,ပရိကၡရာ" ရွာဖို႔ ထြက္သြားစဥ္ - "သားေပါက္ ႏြားမ" ေဝွ႔ခံရလို႔ လမ္းမွာပဲ ဗာဟိယ- "ပရိနိဗၺာန္"စံတယ္။ (ဥဒါန-႒၊ ၈၅)။ "ျမတ္ဗုဒၶ"က- "ဧဟိ ဘိကၡဳ"ေခၚၿပီး "ရဟန္း"ျပဳ မေပးတာက- အဲဒီလို ေခၚဖို႔ "ေကာင္းမႈအထူး"မရွိလို႔၊ "ႏြားေဝွ႔"ခံရတာက- "အတိတ္ဘဝ ရန္ ေႂကြး"-ရွိလို႔ ျဖစ္ေၾကာင္း, "က်မ္းဂန္"မွာ ဆိုပါတယ္။ (ၫႊန္းၿပီး)။ ဒါေၾကာင့္- ႏြားေဝွ႔ ခံရခါနီး "နာရီပိုင္း"ေလးမွာ "ျမတ္ဗုဒၶ"နဲ႔ ေတြ႕ၿပီး "ရဟႏၲာ ျဖစ္ သြားတယ္"-လို႔ ယူရင္ သင့္ပါတယ္။ ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၃။ "သႏၲတိ အမတ္" ━━━━━━━━━━━━━━━━ သူက "ေကာသလမင္း"ရဲ႕ "အမတ္"။ သူ႔ကို ေဖ်ာ္ေျဖမယ့္ "ကေခ်သည္ မိန္းကေလး"ဟာ- "မိမိရဲ႕ ကိုယ္ကာယ အလွ"ကို ျပလိုတဲ့အတြက္ "တစ္ ပတ္"ၾကာေအာင္ အစာမစားဘဲ ဝိတ္ေလွ်ာ့ေနခဲ့ရာ- ပြဲေန႔က်မွ အစာျပတ္ၿပီး ေသ ရွာတယ္။ "ကေခ်သည္မရဲ႕ အလွ"ကို မၾကည့္လိုက္ရတဲ့ "အမတ္"ခမ်ာ "ေသာက" ျဖစ္ၿပီး "ဗုဒၶ"ဆီကို ေရာက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ "ျမတ္ဗုဒၶ"က- "အခ်စ္ ျပဳစား အစြဲ အား ခြာထား ပထမ။ ခ်စ္ေစး တဏွာ ေဝးေအာင္ သာ ေနပါ ဒုတိယ။ ခ်စ္စြဲမဲ့စြာ ႐ုပ္ခႏၶာ ပူဗ်ာကင္းေဝးရ"-လို႔ ေဟာေတာ္မူတယ္။ "သႏၲတိ အမတ္"ဟာ တရားဆုံးတာနဲ႔ "လူ႔ဘဝ"နဲ႔ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေနာက္ "ရဟႏၲာ အမတ္ႀကီး"ဟာ "မိမိရဲ႕ သက္တမ္း"ကို ၾကည့္တဲ့ အခါ "မၾကာေတာ့ေၾကာင္း" သိျမင္လို႔- (အတၱေနာ အာယုသခၤါရံ ၾသေလာေကေႏၲာ တႆ အပၸဝတၱန.ဘာဝံ ဉတြာ) -"ပရိနိဗၺာန္ စံပါရေစ"လို႔ "ျမတ္ဗုဒၶ"ကို ေလွ်ာက္တယ္။ (ဓမၼပဒ-႒ ၂၊ ၄၉)။ ဒီဖြင့္ဆိုခ်က္အရ- အကယ္၍ "မိမိမွာ သက္တမ္း ရွိေသးရင္ ပရိနိဗၺာန္စံ ဖို႔ ျမတ္ဗုဒၶ ကို မေလွ်ာက္ေသးဘူး"-လို႔ ေျပာင္းျပန္ အဓိပၸာယ္ ယူခြင့္ ရွိတယ္။ ━━━━━━━━━━━━━━━━━━ ၄။ "ဥဂၢေသန ဘားကြၽမ္းဆရာ" ━━━━━━━━━━━━━━━━━━ "ကေခ်သည္"နဲ႔ အေၾကာင္း ပါၿပီးေနာက္ "ဘားကြၽမ္းဆရာ"တစ္ျဖစ္လဲ သူေဌးသား။ တစ္ေန႔- "ရာဇၿဂိဳဟ္ၿမိဳ႕"တစ္ေနရာမွာ ပြဲခင္းခိုက္ "ပရိသတ္"က- ဆြမ္းခံႂကြလာတဲ့ "ျမတ္ဗုဒၶ"နဲ႔ "ရဟန္းသံဃာ"ကိုပဲ အာ႐ုံစိုက္တာကို ေတြ႕လို႔ စိတ္မသက္သာ ျဖစ္ေနစဥ္- "ဗုဒၶ"က သူ႔ကို ဆက္ျပ ခိုင္းတယ္။ ဒါနဲ႔- "ဗုဒၶ"နဲ႔ "ဗုဒၶပရိသတ္"ပါ မိမိကို အားေပးတယ္ အထင္နဲ႔ "အေတာင္ (၆ဝ)ျမင့္တဲ့ တိုင္"ထိပ္ေပၚမွာ ရပ္ၿပီး အစြမ္းကုန္ ပညာျပဆဲ "ျမတ္ဗုဒၶ"က .. "ျဖစ္ၿပီး ျဖစ္မွာ ျဖစ္ဆဲသာ ခႏၶာ မစြဲလမ္း၊ မစြဲခႏၶာ ေမြးေသကြာ သံသာ တစ္ဖက္ကမ္း"-လို႔ ေဟာေတာ္မူလိုက္တယ္။ "ဥဂၢေသန"ဟာ တိုင္ထိပ္မွာပဲ "ရဟႏၲာ "ျဖစ္သြားတယ္။ "တိုင္"ေအာက္ ေရာက္ေတာ့- "ဗုဒၶ"က "ဧဟိ ဘိကၡဳ"ေခၚေတာ္မူလို႔ "ရဟန္း"အျဖစ္ကို ရတယ္။ (ဓမၼပဒ-႒ ၂၊ ၄၉)။ သူ႔မွာ -"ကုသိုလ္ပါရမီ"ရွိတာ၊ -သက္တမ္း မကုန္ေသးတာကို သိလို႔ "ဗုဒၶ"က အဲဒီလို ေဆာင္႐ြက္တာ ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္ယူႏိုင္ပါတယ္။ ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၅။ "ဘဒၵဇိ လုလင္" ━━━━━━━━━━━━━━━━ "ဘဒၵိယ သူေဌး"ရဲ႕သား "ဘဒၵဇိ လုလင္"ဟာ "ဗုဒၶ"ထံမွာ တရားနာရင္း "လူဝတ္"နဲ႔ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္သြားတဲ့အခါ- "ဗုဒၶ"က ဖခင္္ "သူေဌး"ကို- "သင့္သား ဟာ တရားနာရင္း ရဟႏၲာ ျဖစ္သြားၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ သင့္သားကို ယခုပဲ ရဟန္း ျပဳေပးသင့္တယ္။ ရဟန္း မျပဳရင္ ပရိနိဗၺာန္ စံလိမ့္မယ္။" (ေတနႆ ဣဒါေနဝ ပဗၺဇိတုံ ယုတၱံ၊ ေနာ ေစ ပဗၺဇတိ၊ ပရိနိဗၺာယိႆတိ)-လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္။ အဲဒီေတာ့ "သူေဌး"က- "ငါ့သား ဟာ ငယ္ငယ္ပဲ ရွိေသးတာမို႔ ပရိနိဗၺာန္ မစံသင့္ေသးဘူး၊ သား ကို ရဟန္းျပဳေပးပါ။" (န မယွံ ပုတၱႆ ဒဟရေႆဝ သေတာ ပရိနိဗၺာေနန ကိစၥံ နတၴိ၊ ပဗၺေဇထ နံ)-လို႔ ေလွ်ာက္တဲ့အတြက္- "ျမတ္ဗုဒၶ"က "သူေဌးသား"ကို "ရဟန္း"ျပဳေပးလိုက္တယ္။ (ေထရ-႒ ၁၊ ၃၆၅)။ ဒီအဖြင့္ကို ၾကည့္ရင္- "ရဟန္း"မျပဳရင္ "လူဝတ္ေၾကာင္ ရဟႏၲာ"ဟာ- "ေသကို ေသရမယ္"ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္မ်ဳိး ဆိုလိုရိပ္ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္- -"ဘဒၵဇိ လုလင္"မွာ သက္တမ္း ရွိေသးတာ၊ -ဖခင္လည္း သားကို အသက္ ရွည္ေစလိုတာ ကို သိေတာ္မူလို႔ "ျမတ္ဗုဒၶ"က အဲဒီလို မိန္႔တာလို႔- ေအဒီ (၅)ရာစု ေနာက္ပိုင္းမွာ ေရးဖြယ္ရွိတဲ့ "ေထရဂါထာအ႒ကထာ"ရဲ႕ အဆိုကို ျဖည့္ၿပီး ယူရင္ ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တန္ေကာင္းရဲ႕။ ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၆။ "ဝီတေသာက လူငယ္" ━━━━━━━━━━━━━━━━ "မဇၥ်ိမနိကာယ္အ႒ကထာ"(မ-႒ ၃၊ ၁၃၆)မွာ "ဝီတေသာက"(ေမာင္မစိုးရိမ္) အမည္ရွိ လူငယ္တစ္ေယာက္လည္း "လူဝတ္နဲ႔ ရဟႏၲာ" ျဖစ္ သြားေၾကာင္း ေဖာ္ျပတယ္။ ဝတၳဳျဖစ္ရပ္ အက်ယ္ကို ရွာမေတြ႕ေသး။ ("အေသာက မင္း"ရဲ႕ ညီငယ္ "ဝီတေသာကမေထရ္"နဲ႔ ဒီ"သူငယ္"မတူ။) ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၇။ "ယသ မေထရ္" ━━━━━━━━━━━━━━━━ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕သား-"အရွင္ယသ" ျဖစ္လာမယ့္ လူငယ္ ဟာ အိမ္မွ ထြက္လာၿပီး "မိဂဒါဝုန္"ကို ေရာက္၊ ဘုရားျဖစ္စ "ျမတ္ဗုဒၶ"ႏွင့္ ေတြ႕၊ တရား နာၿပီး "ေသာတာပန္"ျဖစ္တယ္။ (ဝိ ၃၊ ၂၂)။ "အဂၤုတၱရအ႒ကထာ"(၁၊ စာ-၃၁ဝ)အရ "အနာဂါမ္" ျဖစ္သတဲ့။ (တီဏိ ဖလာနိ ပဋိဝိဇၥ်ိ)။ ဖခင္ "သူေဌးႀကီး"ကို "ျမတ္ဗုဒၶ" တရားေဟာေနစဥ္ "ယသလူငယ္"က သိၿပီးသား တရားကို ဆင္ျခင္ရင္း "ရဟႏၲာ" ျဖစ္။ အဲဒီေနာက္ "ဗုဒၶ"က-"ဧဟိ ဘိကၡဳ"-လို႔ မိန္႔တယ္။ (ဝိ ၃၊ ၂၂-၂၄)။ "ေသာတာပန္"(သို႔မဟုတ္)"အနာဂါမ္"ျဖစ္ခ်ိန္ထိ "ရဟန္းျပဳခြင့္"မေတာင္းတာကို ေထာက္ရင္- "လူဝတ္နဲ႔ ရဟႏၲာ" ျဖစ္သြားၿပီးမွ "ဧဟိ ဘိကၡဳ"ေခၚခံရတဲ့ သေဘာရွိတယ္။ ("ဓမၼစၾကာသုတ္"မွာ "ပၪၥဝဂၢီဝင္ အရွင္ေကာ႑ည"ဟာ "ဓမၼစကၡဳ = ေသာတာပန္"ျဖစ္ၿပီးတာနဲ႔ "ရဟန္းျပဳပါရ ေစ"-လို႔ ေတာင္းပန္တာကို သတိျပဳ။) ━━━━━━━━━━━━━━━━ ၈။ "ေခမာ ေထရီ" ━━━━━━━━━━━━━━━━ "ဗိမၺိသာရရဲ႕ မိဖုရား ေခမာ"ဟာ "ျမတ္ဗုဒၶ"ရဲ႕ တရားအဆုံးမွာ "လူဝတ္နဲ႔ ရဟႏၲာ" ျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခါ "ျမတ္ဗုဒၶ"က "ဗိမၺိသာရ"ကို- "မင္းႀကီး၊ 'ေခမာ' ဟာ ရဟန္းေသာ္လည္း ျပဳ၊ ပရိနိဗၺာန္ေသာ္လည္း စံသင့္တယ္။" (မဟာရာဇ ေခမာယ ပဗၺဇိတုံ ဝါ ပရိနိဗၺာယိတုံ ဝါ ဝဋၬတိ)-လို႔ မိန္႔ပါတယ္။ "မင္းႀကီး"က- "ရဟန္းျပဳပါေစ အရွင္ဘုရား၊ ပရိနိဗၺာန္ေတာ့ မစံသင့္ပါဘူး"-လို႔ ေလွ်ာက္တယ္။ (ဓမၼပဒ-႒ ၂၊ ၃၄ဝ)။ "မိဖုရားရဲ႕ သက္တမ္း မကုန္ေသးလို႔ ျမတ္ဗုဒၶ က ထိုသို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္"-လို႔ ယူရင္ ေအာက္ပါ အဆိုနဲ႔ ထပ္တူ ျဖစ္မယ္။ "ေခမာ မိဖုရား"ဟာ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္သြားၿပီးေနာက္ "မိမိရဲ႕ အာယုသခၤါရ" (သက္တမ္း) မကုန္ေသးတာကို သိတဲ့အတြက္- "ရဟန္းျပဳခြင့္"ေတာင္း ဖို႔ နန္းေတာ္ကို ျပန္လာစဥ္ "ဘုရင္"ကို ရွိမခိုးဘဲ ေနတယ္။ "ဘုရင္"ကလည္း "မိဖုရားရဲ႕ အမူအရာ"ကို ၾကည့္ၿပီး သိေနလို႔ "ေ႐ႊထမ္းစင္"နဲ႔ "ဘိကၡဳနီမ ေက်ာင္း"ကို ပို႔ၿပီး "ရဟန္းျပဳ"ေစတယ္။ (အံ-႒ ၁၊ ၂၆၆)'။ ----------------------- "ရွစ္ပါးမွ်" ----------------------- "လူရဟႏၲာ ငါးဦးမွာ စံရွာနိဗၺာန္နန္း"-လို႔ ဆိုေပမယ့္ "ဘုန္းႀကီး" ေလ့လာမိသမွ် "လူ႔အသြင္နဲ႔ ရဟႏၲာ"ျဖစ္တာ -ေယာက်္ား (၇)ဦးနဲ႔ -အမ်ဳိးသမီး (၁)ဦး၊ ေပါင္း (၈)ဦး ရွိတယ္။ -တိုက္႐ိုက္ျဖစ္ေစ -သြယ္ဝိုက္ အဓိပၸာယ္နဲ႔ ျဖစ္ေစ ထပ္ေတြ႕ႏိုင္ပါေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့ ထပ္ျဖည့္ၾကတာေပါ့။ သိထားတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ ထပ္ျဖည့္ေပးႏိုင္ရင္ ေက်းဇူးတင္မွာပါ။ ----------------------- "အစာႏွင့္ ဝမ္း" ----------------------- ----------------------- "မိလိႏၵ" ----------------------- "အရွင္ဘုရား၊ "အရဟတၱဖိုလ္ကို ရသူဟာ ေသလြန္ရသည္"ဆိုရင္ "အရဟတၱဖိုလ္"-ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းပါရဲ႕လား" ----------------------- "အရွင္နာဂေသန" ----------------------- "မင္းႀကီး၊ လူ႔သြင္ျပင္က အားနည္းတဲ့အတြက္ လူဝတ္နဲ႔ ရဟႏၲာ ျဖစ္ရင္ ထိုေန႔မွာပဲ ရဟန္း ျပဳရင္ျပဳ၊ မျပဳရင္ ပရိနိဗၺာန္ ေသာ္လည္း စံတယ္။ ဒါဟာ အရဟတၱဖိုလ္ရဲ႕ အျပစ္ မဟုတ္ဘူး။ လူ႔သြင္ျပင္ရဲ႕ အျပစ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အသက္ ရွည္ေစတဲ့ အစားအစာ ျဖစ္ေပမယ့္, ဝမ္းမီး မေကာင္းလို႔ အစာမေၾကရင္- အစာရဲ႕ အျပစ္မဟုတ္ဘူး။ ဝမ္းမီး အားနည္းျခင္းရဲ႕ အျပစ္ပါ။" (မိလိႏၵ-ျမန္၊ ၂၇၅)။ "လူ႔ဘဝနဲ႔ ရဟႏၲာ ျဖစ္သူ"ဟာ "ရဟႏၲာ ျဖစ္ျခင္း"ေၾကာင့္ ေသတာ မဟုတ္ဘူး။ "ပစၦိမဘဝိက"(ေနာက္ဆုံး ပဋိသေႏၶေနသူ) ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီ"ဘဝခႏၶာ" မကုန္ဆုံးခင္ "ရဟႏၲာ" ျဖစ္ကို ျဖစ္ရမွာမို႔ .. ၁) ေသခါနီး အခ်ိန္က်မွ အရဟတၱဖိုလ္ကို ရရင္ သက္တမ္း ကုန္ေနလို႔- ၂) ရဟန္းျပဳႏိုင္ရင္ သက္တမ္း မကုန္ေသးလို႔-ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္သင့္ပါတယ္။ "အရွင္ေကလာသ" [ဓမၼာစရိယ၊ B.A(Philo)၊ M.A(Buddhism)] ━━━━━━━━━ မွီခိုရာ က်မ္းကိုး- ━━━━━━━━━ ("အရွင္ေကလာသ" [ဓမၼာစရိယ၊ B.A(Philo)၊ M.A(Buddhism)]၏ "ဓမၼအေမး အေျဖ မ်ား ေပါင္းခ်ဳပ္၊ ေမးခြန္း အမွတ္-၃၅၀"-မွ) [“မည္သူမဆို…, လြတ္လပ္စြာ ကူးယူ ဓမၼဒါန ျပဳ ႏုိင္ပါသည္။ "ဓမၼဒါန ျပဳ မည္"ဆိုပါ လ်ွင္…, "မူရင္း ေဟာၾကား/ေရးသားသူ ၏ အမည္"ႏွင့္ "ဓမၼဒါန ပူေဇာ္သူ - ကိုညီညီတင္"(ဥာဏ္လင္းၿမိဳ႕)"-ကို "Credit"-ေပးပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။”] ေရးသားၿပီးစီး။ ။ ၁၃၈၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ဒုတိယ ဝါဆိုလျပည့္ေက်ာ္(၃)ရက္ေန႔၊(၃၀-၇-၂၀၁၈)ရက္ေန႔၊တနလၤာေန႔။ (နံနက္-၅း၅၅) ခ်မ္းသာၾကပါေစ၊ ေအးၿငိမ္းၾကပါေစ၊ သံသရာ ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ၾကပါေစ။ ဘ၀တု သဗၺမဂၤလံ Credit: ကိုညီညီတင္(ဥာဏ္လင္းၿမိဳ႕) ©..........KG

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2TRddfX

ဝိသုဒၶိ(၇)ပါး အစဥ္အတိုင္းသြားပါ။ 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 ဝိပႆ နာတရားကို ျကိုးစား၍ ပြားမ်ားအားထုတ္ေနေသာ သူေတာ္ေကာင္းအေပါင္းတို ့သည္။ ဝိသုဒၶိ (၇)ပါးကိုအစဥ္အတိုင္း သြားရပါတယ္။ ဝိသုဒၶိ ခုနွစ္ပါးကို ေလွကားခုႏွစ္ထစ္ သို ့မဟုတ္ ရထားခုနွစ္စင္းလို ့လည္း ေဟာေတာ္မူထားပါတယ္။ မိမိတို ့လည္းတရားအလုပ္ေတြ အားထုတ္ရင္း ဘယ္အဆင့္ကိုေရာက္ေနျပီ ေနာက္ထပ္ဘယ္နွစ္ဆင့္ က်န္ေသးလည္း ဆိုတာလည္းသိနိုင္ပါတယ္။ ဝိပႆ နာရွႈ႕သူတို ့၏ မွတ္တိုင္လို ့လည္း ေခၚနိုင္ပါတယ္။ ၁။သီလဝိသုဒၶိ ………သီလစင္ၾကယ္ျခင္း။ ၂။စိတၲဝိသုဒၶိ …………စိတ္စင္ၾကယ္ျခင္း။ ၃။ဒိ႒ိဝိသုဒၶိ .…………အယူစင္ၾကယ္ျခင္း။ ၄။ကခၤါဝိတရဏ ဝိသုဒၶိ… ယံုမွားမွႈ႕စင္ၾကယ္ျခင္း။ ၅။မဂၢါမဂၢဉာဏဒႆ န …မဂ္ဟုတ္မဟုတ္စင္ ၾကယ္စြာသိလာျခင္း။ ၆။ပဋိပဍာဉာဏဒႆ န ……အက်င့္လမ္းစဥ္အျမင္ ဝိသုဒၶိ။ စင္ၾကယ္ျခင္း။ ၇။ဉာဏဒႆ နဝိသုဒၶိ ……ဉာဏ္အျမင္၌စင္ၾကယ္ ျခင္း။(မဂ္ဉာဏ္) ဝိသုဒၶိ ဆိုတာ အထူးစင္ၾကယ္ ျခင္း လို ့ေခၚပါတယ္။ဝိသုဒၶိခုနွစ္ပါးကို ေလွကား ခုနွစ္ထစ္လို ့သေဘာထားပါ။ မိမိတို ့ ဘယ္နွစ္ထစ္ေျမာက္ေလွကား ကိုတက္မိေနျပီလည္းဆိုတာ သံုးသပ္ျကည့္ျကပါစို ့။ (၁)သီလဝိသုဒၶိ ………………… တရားမထိုင္္ခင္ သီလကိုဦးစြာ ေဆာက္တည္လိုက္ေသာေျကာင့္ သီလစင္ျကယ္ေနျပီး သီလဝိသုဒၶိ လို ့ေခၚတဲ႕ နံပါတ္ (၁)ေလွကား ေပၚတက္မိျပီလို ့သေဘာေပါက္ပါ။ (၂)စိတၲဝိသုဒၶိ ……………… သီလေဆာက္တည္ျပီး အားထုတ္ေသာေၾကာင့္ သမာဓိလည္းအားေကာင္းျပီး စိတ္ေတြစင္ၾကယ္ေနေသာေၾကာင့္ စိတၲဝိသုဒၶိ ေလွကားေပၚလည္း တက္မိျပီလို ့ သေဘာေပါက္ပါ။ ၃။ဒိ႒ိဝိသုဒၶိ ……………… တရားအားထုတ္ေနစဥ္ ထိုင္ေနတာက ရုပ္တရား တရားမွတ္ေနတာက နာမ္တရား သူငါမဟုတ္ နာမ္နဲ႕ရုပ္ပဲလို ့ ဉာဏ္ထဲမွာဆင္ျခင္မိလာရင္ အယူမွားတဲ႕ ဒိ႒ိေတြစင္ၾကယ္ တဲ႕အတြက္ နံပါတ္(၃)ေလွကားေပၚ ေရာက္ျပီလို ့သေဘာေပါက္ပါ။ ၄။ကခၤါဝိတရဏ ဝိသုဒၶိ …………………………… သီလေတြေဆာက္တည္ သမာဓိေတြထူေထာင္ျပီး တရားအားထုတ္တဲ႕အခါ စိတ္စင္္ၾကယ္မွူ ့ အယူမွန္မွႈ႕ ေတြျဖစ္လာတဲ႕ျပီး နာမ ရူပ ပရိေစ ၦဒဉာဏ္ ။ ရုပ္နာမ္တို ့ရဲ႕အေၾကာင္းအက်ိဴ း ေလးေတြကို သိလာတဲ႕အတြက္ ပစၥယ ပရိဂၢဟဉာဏ္နွစ္ပါးကိုရျပီး နံပါတ္ေလးထစ္ေျမာက္ေလွကားေပၚ ေရာက္ေနပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္မိမိတို ့တရားစထိုင္္လိုက္တာနဲ႕ ေလွကားေလးထစ္ကို ေျခခ်မိျပီဆိုတာသိပါ။ ၅။မဂၢါမဂၢဉာဏဒႆ နဝိသုဒၶိ …………………………………… အခ်ိဴ ့ေသာပုဂၢိဳလ္တို ့သည္။ တရားအလုပ္ကိုအားထုတ္ရင္း ရုပ္နာမ္တို ့ရဲ႕ ျဖစ္ျပီးပ်က္ေနတဲ႕ သေဘာေတြကို တသဲသဲ တဖြဲဖြဲ တရိပ္ရိပ္ ျမင္လာျပီဆိုရင္ နံပါတ္(၅)ေလွကားေပၚ ေရာက္ျပီလို ့သိပါ။ ျဖစ္ပ်က္ေတြကို ျမင္ပါမ်ားလာျပီး ျဖစ္ပ်က္ေတြကိုမုန္းလာမယ္ ျဖစ္ပ်က္ေတြအျမင္မ်ားျပီး မုန္းဉာဏ္ဝင္လို ့ ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္း ေတြခ်ဴ ပ္ဆံုးျပီ ဆိုရင္ နံပါတ္(၆) နဲ႕(၇) ေလွကားအဆံုးကို အဆင့္ဆင့္ ေရာက္ျပီလို ့သေဘာေပါက္ပါ။

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2KXh7Ab

ဝိသုဒၶိ(၇)ပါး အစဥ္အတိုင္းသြားပါ။ 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 ဝိပႆ နာတရားကို ျကိုးစား၍ ပြားမ်ားအားထုတ္ေနေသာ သူေတာ္ေကာင္းအေပါင္းတို ့သည္။ ဝိသုဒၶိ (၇)ပါးကိုအစဥ္အတိုင္း သြားရပါတယ္။ ဝိသုဒၶိ ခုနွစ္ပါးကို ေလွကားခုႏွစ္ထစ္ သို ့မဟုတ္ ရထားခုနွစ္စင္းလို ့လည္း ေဟာေတာ္မူထားပါတယ္။ မိမိတို ့လည္းတရားအလုပ္ေတြ အားထုတ္ရင္း ဘယ္အဆင့္ကိုေရာက္ေနျပီ ေနာက္ထပ္ဘယ္နွစ္ဆင့္ က်န္ေသးလည္း ဆိုတာလည္းသိနိုင္ပါတယ္။ ဝိပႆ နာရွႈ႕သူတို ့၏ မွတ္တိုင္လို ့လည္း ေခၚနိုင္ပါတယ္။ ၁။သီလဝိသုဒၶိ ………သီလစင္ၾကယ္ျခင္း။ ၂။စိတၲဝိသုဒၶိ …………စိတ္စင္ၾကယ္ျခင္း။ ၃။ဒိ႒ိဝိသုဒၶိ .…………အယူစင္ၾကယ္ျခင္း။ ၄။ကခၤါဝိတရဏ ဝိသုဒၶိ… ယံုမွားမွႈ႕စင္ၾကယ္ျခင္း။ ၅။မဂၢါမဂၢဉာဏဒႆ န …မဂ္ဟုတ္မဟုတ္စင္ ၾကယ္စြာသိလာျခင္း။ ၆။ပဋိပဍာဉာဏဒႆ န ……အက်င့္လမ္းစဥ္အျမင္ ဝိသုဒၶိ။ စင္ၾကယ္ျခင္း။ ၇။ဉာဏဒႆ နဝိသုဒၶိ ……ဉာဏ္အျမင္၌စင္ၾကယ္ ျခင္း။(မဂ္ဉာဏ္) ဝိသုဒၶိ ဆိုတာ အထူးစင္ၾကယ္ ျခင္း လို ့ေခၚပါတယ္။ဝိသုဒၶိခုနွစ္ပါးကို ေလွကား ခုနွစ္ထစ္လို ့သေဘာထားပါ။ မိမိတို ့ ဘယ္နွစ္ထစ္ေျမာက္ေလွကား ကိုတက္မိေနျပီလည္းဆိုတာ သံုးသပ္ျကည့္ျကပါစို ့။ (၁)သီလဝိသုဒၶိ ………………… တရားမထိုင္္ခင္ သီလကိုဦးစြာ ေဆာက္တည္လိုက္ေသာေျကာင့္ သီလစင္ျကယ္ေနျပီး သီလဝိသုဒၶိ လို ့ေခၚတဲ႕ နံပါတ္ (၁)ေလွကား ေပၚတက္မိျပီလို ့သေဘာေပါက္ပါ။ (၂)စိတၲဝိသုဒၶိ ……………… သီလေဆာက္တည္ျပီး အားထုတ္ေသာေၾကာင့္ သမာဓိလည္းအားေကာင္းျပီး စိတ္ေတြစင္ၾကယ္ေနေသာေၾကာင့္ စိတၲဝိသုဒၶိ ေလွကားေပၚလည္း တက္မိျပီလို ့ သေဘာေပါက္ပါ။ ၃။ဒိ႒ိဝိသုဒၶိ ……………… တရားအားထုတ္ေနစဥ္ ထိုင္ေနတာက ရုပ္တရား တရားမွတ္ေနတာက နာမ္တရား သူငါမဟုတ္ နာမ္နဲ႕ရုပ္ပဲလို ့ ဉာဏ္ထဲမွာဆင္ျခင္မိလာရင္ အယူမွားတဲ႕ ဒိ႒ိေတြစင္ၾကယ္ တဲ႕အတြက္ နံပါတ္(၃)ေလွကားေပၚ ေရာက္ျပီလို ့သေဘာေပါက္ပါ။ ၄။ကခၤါဝိတရဏ ဝိသုဒၶိ …………………………… သီလေတြေဆာက္တည္ သမာဓိေတြထူေထာင္ျပီး တရားအားထုတ္တဲ႕အခါ စိတ္စင္္ၾကယ္မွူ ့ အယူမွန္မွႈ႕ ေတြျဖစ္လာတဲ႕ျပီး နာမ ရူပ ပရိေစ ၦဒဉာဏ္ ။ ရုပ္နာမ္တို ့ရဲ႕အေၾကာင္းအက်ိဴ း ေလးေတြကို သိလာတဲ႕အတြက္ ပစၥယ ပရိဂၢဟဉာဏ္နွစ္ပါးကိုရျပီး နံပါတ္ေလးထစ္ေျမာက္ေလွကားေပၚ ေရာက္ေနပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္မိမိတို ့တရားစထိုင္္လိုက္တာနဲ႕ ေလွကားေလးထစ္ကို ေျခခ်မိျပီဆိုတာသိပါ။ ၅။မဂၢါမဂၢဉာဏဒႆ နဝိသုဒၶိ …………………………………… အခ်ိဴ ့ေသာပုဂၢိဳလ္တို ့သည္။ တရားအလုပ္ကိုအားထုတ္ရင္း ရုပ္နာမ္တို ့ရဲ႕ ျဖစ္ျပီးပ်က္ေနတဲ႕ သေဘာေတြကို တသဲသဲ တဖြဲဖြဲ တရိပ္ရိပ္ ျမင္လာျပီဆိုရင္ နံပါတ္(၅)ေလွကားေပၚ ေရာက္ျပီလို ့သိပါ။ ျဖစ္ပ်က္ေတြကို ျမင္ပါမ်ားလာျပီး ျဖစ္ပ်က္ေတြကိုမုန္းလာမယ္ ျဖစ္ပ်က္ေတြအျမင္မ်ားျပီး မုန္းဉာဏ္ဝင္လို ့ ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္း ေတြခ်ဴ ပ္ဆံုးျပီ ဆိုရင္ နံပါတ္(၆) နဲ႕(၇) ေလွကားအဆံုးကို အဆင့္ဆင့္ ေရာက္ျပီလို ့သေဘာေပါက္ပါ။

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2KXh7Ab

ျဖစ္ပ်က္ ျမင္၊ မုန္း ၊ဆံုးတဲ႕ ဉာဏ္ဆိုတာ ……… …… …… …… …… … ……… ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရား ၾကီးရဲ႕ ဥပမာေလးပါ။ သားသည္မိခင္တစ္ေယာက္ဟာ ကေလးဆယ္ေယာက္ေမြးတယ္ဆိုပါစို ့ ပထမ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ေမြးတယ္ ေမြးျပီးျပီျခင္း ေသသြားတယ္။ ဒုတိယကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးတယ္ ေမြးျပီျပီးျခင္း ေသသြားတယ္။ တတိယကေလးတစ္ေယာက္ေမြးတယ္ ေမြးျပီးေသသြားျပန္တယ္။ ကေလးအေသေတြျမင္ပါမ်ားလာေတာ့ ေနာက္ထပ္ေမြးရင္လည္း ေသမွာပဲ ဆိုတာျမင္လာတယ္။ ေမြးရမွာလည္းေၾကာက္လာတယ္ အေသေတြကိုမုန္းလာတယ္။ ေတာ္ျပီေနာက္ထပ္မေမြးခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ႕စိတ္ေတြ ျဖစ္လာတာနဲ႕ သားမိခင္ဟာေနာက္ထပ္ဘယ္ေတာ့မွ ကေလးမယူခ်င္မရခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ႕ စိတ္ေတြျဖစ္လာတာနဲ႕… ေမြးလိုက္ေသလိုက္ဇာတ္ေတြ သိမ္းသြားပါတယ္။ @တစ္ေယာက္ေမြးလိုက္ ေသသြားလိုက္ဆိုတာ မိမိခႏၶာမွာေပၚလာတဲ႕ရုပ္နာမ္ေတြ ျဖစ္လာတာ ေမြးတာ ေသသြားတာ ပ်က္တာ ျဖစ္လိုက္ပ်က္လိုက္ေတြ ကိုျမင္တာ "ျဖစ္ပ်က္ျမင္တာ"ပါ @ေနာက္ထပ္ကေလးေတြေမြးရင္လည္း ေသဦးမွာပဲလို ့ သိျမင္လာတာသည္။ မိမိခႏၶာမွာ ရုပ္ကိုျဖစ္ေစ နာမ္ကိုျဖစ္ေစျဖစ္ပ်က္ေတြျမင္ပါမ်ားလာ လို ့ဉာဏ္ရင့္က်က္လာတဲ႕အခါမွာ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ဘံု ဘယ္ဘဝေတြ႐ရ ေမြးလိုက္ေသလိုက္ေတြပဲရမယ္ဆိုတာ သိလာတာပါ။ အေသခႏၶာေတြကို မျမင္ခ်င္ေတာ့တဲ႕ ေၾကာက္တဲ႕စိတ္ေတြျဖစ္လာပါတယ္။ အေသေတြမုန္းတဲ႕စိတ္ ဝင္လာပါတယ္။ @အေသေတြျမင္ @ေနာက္ထပ္ေသမွာလည္းသိျပီး @ေနာက္ထပ္အေသေတြ မလိုခ်င္မရခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ႕ အခါမွာအေသလြတ္ရာဖက္ကို အာရံုျပဳ လိုက္တာ နိဗၺာန္ကိုျမင္တာပါ။ မေသခင္ျမင္ရတဲ႕နိဗၺာန္ကို ခနနိဗၺာန္ သို ့မဟုတ္ "သဥပါဒိေသႆ" နိဗၺာန္လို ့ ေခၚပါတယ္။ ေသျပီးေရာက္သြားတဲ႕(သမုတိအသံုးအနွံဴ း) နိဗၺာန္ကိုေတာ့ … ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္း အဖန္ဖန္ျပဳျပင္ျခင္းကင္းတဲ႕ "အနုပါဒိေသႆ" နိဗၺာန္လို ့ေခၚပါတယ္။ မိမိတို ့လည္း ကိုယ့္ခႏၶာရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ေတြကို ျမင္ေနရင္ ဆက္ျပီးရွႈ႕ပါ ျဖစ္ပ်က္ဆိုတာအၾကိမ္ၾကိမ္ေပၚပါတယ္။ ျဖစ္ပ်က္ေတြကို ဉာဏ္နဲ႕မမုန္းသမ်ွ ျဖစ္ပ်က္အဆံုးကို မေရာက္နိုင္ပါဘူး။ ပထမဦးဆံုး…… မိမိတို ့ ေလာကီ ျဖစ္ပ်က္ကို ိုအရင္ျမင္ေအာင္ျကည့္ေနပါ ရုပ္ကေလးေတြ ေဝဒနာေလးေတြ စိတ္ကေလးေတြ အမ်ိဴ မ်ိဴ း ေပၚလာတယ္ မရွိေတာ့ပါလား ပ်က္သြားျပီ ပ်က္သြားျပီဆိုတာ ဆရာသမားေတြကလည္းသင္ေပး ထားတယ္ ၊မိမိကလည္း ခႏၶာထဲမွာျမင္ေနတယ္ အဲ႕ဒီျဖစ္ပ်က္ေတြကို ေလာကီနယ္ထဲမွာ ျမင္ေနတာလို ့မွတ္ယူပါ။ မဂၢင္ငါးပါးမျပည့္ေသးပါဘူး မဂၢင္ငါးပါးျပည့္လို ့ ဓမၼက ေဆာင္တဲ႕ ေလာကုတၲရာနယ္ထဲက ျဖစ္ပ်က္ဆိုတာေတြဟာ မိမိဉာဏ္ေအာက္မွာ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ တရိပ္ရိပ္ ခ်ဴ ပ္ေပ်ာက္ ေနတဲ႕သေဘာေလးေတြကို ျမင္ေနတာကိုေခၚပါတယ္။ ခႏၶာအရွိကို ဉာဏ္အသိနဲ႕ ကိုက္ဖို ့ တရားအားထုတ္တဲ႕အလုပ္ကို ေန ့စဥ္ၾကိဳ းစားျပီး လုပ္ပါ။ လိုခ်င္သေလာက္မရေပမဲ႕ လုပ္သေလာက္ေတာ့ရေနမွာပါ။ ပါလာျပီးသားပါရမီေတြကို ျပည့္ေအာင္ျကိုးစားျပီးျဖည့္ပါ။ ဒီဘဝ ဒီသာသနာ မွာ ဒီနာမည္နဲ႕ ဒီတစ္ခါပဲ လူျဖစ္ရမွာပါ အခ်ိန္ကာလေတြမလြန္ပါေစနဲ႕။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားျကီက "ဒီသနာမခိုင္္ဘူးကြ တစ္သက္နွစ္သက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္" တရားအားမထုတ္ပဲေသသြားရင္ "ငါေသရင္ ငါ့သနာကြယ္ျပီ " ့မွတ္ၾက လို ့ ဆံုးမေတာ္မူခဲ႕ပါတယ္။ ~~တရားထူးေတြ႕၍ ခ်မ္းေျမ ့ၾကပါေစ~~

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2zdG44F

ျဖစ္ပ်က္ ျမင္၊ မုန္း ၊ဆံုးတဲ႕ ဉာဏ္ဆိုတာ ……… …… …… …… …… … ……… ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရား ၾကီးရဲ႕ ဥပမာေလးပါ။ သားသည္မိခင္တစ္ေယာက္ဟာ ကေလးဆယ္ေယာက္ေမြးတယ္ဆိုပါစို ့ ပထမ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ေမြးတယ္ ေမြးျပီးျပီျခင္း ေသသြားတယ္။ ဒုတိယကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးတယ္ ေမြးျပီျပီးျခင္း ေသသြားတယ္။ တတိယကေလးတစ္ေယာက္ေမြးတယ္ ေမြးျပီးေသသြားျပန္တယ္။ ကေလးအေသေတြျမင္ပါမ်ားလာေတာ့ ေနာက္ထပ္ေမြးရင္လည္း ေသမွာပဲ ဆိုတာျမင္လာတယ္။ ေမြးရမွာလည္းေၾကာက္လာတယ္ အေသေတြကိုမုန္းလာတယ္။ ေတာ္ျပီေနာက္ထပ္မေမြးခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ႕စိတ္ေတြ ျဖစ္လာတာနဲ႕ သားမိခင္ဟာေနာက္ထပ္ဘယ္ေတာ့မွ ကေလးမယူခ်င္မရခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ႕ စိတ္ေတြျဖစ္လာတာနဲ႕… ေမြးလိုက္ေသလိုက္ဇာတ္ေတြ သိမ္းသြားပါတယ္။ @တစ္ေယာက္ေမြးလိုက္ ေသသြားလိုက္ဆိုတာ မိမိခႏၶာမွာေပၚလာတဲ႕ရုပ္နာမ္ေတြ ျဖစ္လာတာ ေမြးတာ ေသသြားတာ ပ်က္တာ ျဖစ္လိုက္ပ်က္လိုက္ေတြ ကိုျမင္တာ "ျဖစ္ပ်က္ျမင္တာ"ပါ @ေနာက္ထပ္ကေလးေတြေမြးရင္လည္း ေသဦးမွာပဲလို ့ သိျမင္လာတာသည္။ မိမိခႏၶာမွာ ရုပ္ကိုျဖစ္ေစ နာမ္ကိုျဖစ္ေစျဖစ္ပ်က္ေတြျမင္ပါမ်ားလာ လို ့ဉာဏ္ရင့္က်က္လာတဲ႕အခါမွာ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ဘံု ဘယ္ဘဝေတြ႐ရ ေမြးလိုက္ေသလိုက္ေတြပဲရမယ္ဆိုတာ သိလာတာပါ။ အေသခႏၶာေတြကို မျမင္ခ်င္ေတာ့တဲ႕ ေၾကာက္တဲ႕စိတ္ေတြျဖစ္လာပါတယ္။ အေသေတြမုန္းတဲ႕စိတ္ ဝင္လာပါတယ္။ @အေသေတြျမင္ @ေနာက္ထပ္ေသမွာလည္းသိျပီး @ေနာက္ထပ္အေသေတြ မလိုခ်င္မရခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ႕ အခါမွာအေသလြတ္ရာဖက္ကို အာရံုျပဳ လိုက္တာ နိဗၺာန္ကိုျမင္တာပါ။ မေသခင္ျမင္ရတဲ႕နိဗၺာန္ကို ခနနိဗၺာန္ သို ့မဟုတ္ "သဥပါဒိေသႆ" နိဗၺာန္လို ့ ေခၚပါတယ္။ ေသျပီးေရာက္သြားတဲ႕(သမုတိအသံုးအနွံဴ း) နိဗၺာန္ကိုေတာ့ … ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္း အဖန္ဖန္ျပဳျပင္ျခင္းကင္းတဲ႕ "အနုပါဒိေသႆ" နိဗၺာန္လို ့ေခၚပါတယ္။ မိမိတို ့လည္း ကိုယ့္ခႏၶာရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ေတြကို ျမင္ေနရင္ ဆက္ျပီးရွႈ႕ပါ ျဖစ္ပ်က္ဆိုတာအၾကိမ္ၾကိမ္ေပၚပါတယ္။ ျဖစ္ပ်က္ေတြကို ဉာဏ္နဲ႕မမုန္းသမ်ွ ျဖစ္ပ်က္အဆံုးကို မေရာက္နိုင္ပါဘူး။ ပထမဦးဆံုး…… မိမိတို ့ ေလာကီ ျဖစ္ပ်က္ကို ိုအရင္ျမင္ေအာင္ျကည့္ေနပါ ရုပ္ကေလးေတြ ေဝဒနာေလးေတြ စိတ္ကေလးေတြ အမ်ိဴ မ်ိဴ း ေပၚလာတယ္ မရွိေတာ့ပါလား ပ်က္သြားျပီ ပ်က္သြားျပီဆိုတာ ဆရာသမားေတြကလည္းသင္ေပး ထားတယ္ ၊မိမိကလည္း ခႏၶာထဲမွာျမင္ေနတယ္ အဲ႕ဒီျဖစ္ပ်က္ေတြကို ေလာကီနယ္ထဲမွာ ျမင္ေနတာလို ့မွတ္ယူပါ။ မဂၢင္ငါးပါးမျပည့္ေသးပါဘူး မဂၢင္ငါးပါးျပည့္လို ့ ဓမၼက ေဆာင္တဲ႕ ေလာကုတၲရာနယ္ထဲက ျဖစ္ပ်က္ဆိုတာေတြဟာ မိမိဉာဏ္ေအာက္မွာ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ တရိပ္ရိပ္ ခ်ဴ ပ္ေပ်ာက္ ေနတဲ႕သေဘာေလးေတြကို ျမင္ေနတာကိုေခၚပါတယ္။ ခႏၶာအရွိကို ဉာဏ္အသိနဲ႕ ကိုက္ဖို ့ တရားအားထုတ္တဲ႕အလုပ္ကို ေန ့စဥ္ၾကိဳ းစားျပီး လုပ္ပါ။ လိုခ်င္သေလာက္မရေပမဲ႕ လုပ္သေလာက္ေတာ့ရေနမွာပါ။ ပါလာျပီးသားပါရမီေတြကို ျပည့္ေအာင္ျကိုးစားျပီးျဖည့္ပါ။ ဒီဘဝ ဒီသာသနာ မွာ ဒီနာမည္နဲ႕ ဒီတစ္ခါပဲ လူျဖစ္ရမွာပါ အခ်ိန္ကာလေတြမလြန္ပါေစနဲ႕။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားျကီက "ဒီသနာမခိုင္္ဘူးကြ တစ္သက္နွစ္သက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္" တရားအားမထုတ္ပဲေသသြားရင္ "ငါေသရင္ ငါ့သနာကြယ္ျပီ " ့မွတ္ၾက လို ့ ဆံုးမေတာ္မူခဲ႕ပါတယ္။ ~~တရားထူးေတြ႕၍ ခ်မ္းေျမ ့ၾကပါေစ~~

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2zdG44F

" အေကာင္းဆံုး ဥစၥာ " 🙏🙏🙏🙏🙏🙏 အာဠာဝကဘီလူးက ဘုရားရွင္ကို ေမးတဲ႔ ေမးခြန္းပါ ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုး ဥစၥာဟာ ဘာလဲ တဲ႔ ။ ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုး ဥစၥာ ဘာလဲလို႔ ေမးရင္ လူေတြက ဘာေျပာၾကမလဲ ။ - စိန္က အေကာင္းဆံုး - ေရႊက အေကာင္းဆံုး - ပတၱျမားက အေကာင္းဆံုး လို႔ ေျပာၾကမွာပဲ ။ အေျဖက အမ်ိဳးမ်ိဳး ထြက္မွာပဲ ။ ျမတ္စြာဘုရားက ... " သဒၶါတရားဟာ အေကာင္းဆံုး ဥစၥာ " တဲ႔ ။ ဒီအေျဖရဲ႕ ေလးနက္မႈက ဘယ္ေလာက္ထိ သြားလဲ ဆိုရင္ ... -------------------------------------- ဆိုပါစို႔ ... - စိန္ဟာ တန္ဖိုးရွိတယ္ ။ ေရႊဟာလဲ တန္ဖိုးရွိတယ္။ ပတၱျမားလဲ အင္မတန္မွ တန္ဖိုး ရွိတယ္ ။ သို႔ေသာ္ ... တန္ဖိုးရွိတဲ႔ ရတနာပစၥည္းေတြဟာ ရန္သူမ်ိဳး ငါးပါးနဲ႔ ပ်က္နိုင္လား ။ မပ်က္နိုင္ဘူးလား ။ ပ်က္နိုင္တယ္ ။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္က ဘဝတစ္ခု ေျပာင္းသြားရင္ ကိုယ္ပိုင္တဲ႔ စိန္ မထားခဲ႔ရဘူးလား ။ ထားခဲ႔ရတယ္ ။ ပိုက္ဆံရွိလာျပီဆိုရင္ အႏၲရာယ္ကို ဖိတ္ေခၚေနတာပဲ ။ မေၾကာက္ရဘူးလား ။ ေၾကာက္ရတယ္ ။ ဒါလက္ေတြ႔ပဲ ။ မရွိေတာင့္တ ရွိေၾကာင့္ၾက တဲ႔ ။ ပစၥည္းဥစၥာဟာ လူကို နွိပ္စက္ဖ်က္ဆီးတတ္တယ္ ဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္တိုင္ ေဟာထားတယ္ ။ ပစၥည္းဥစၥာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဒီဘဝမွာ လုယက္တိုက္ခိုက္ သတ္ျဖတ္ခံရတဲ႔သူေတြ ရွိတယ္ ။ ဒီဘဝတင္မကဘူး ။ ေနာင္ဘဝမွာ ျဗိတၱာဘဝ ေရာက္သြားတဲ႔လူေတြ ရွိတယ္ ။ ပစၥည္းဥစၥာက လူကို ဒုကၡေပးသြားတာ။ ---------------------------------------------- ေလာကလူေတြကေတာ့ ထင္တယ္။ ေရႊေငြ ခ်မ္းသာလို႔ရွိရင္ ဒီပစၥည္းဥစၥာေတြဟာ ငါ့အတြက္ ခ်မ္းသာသုခ ေပးလိမ့္မယ္လို႔ ။ သို႔ေသာ္ ခ်မ္းသာခ်ည္း ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆင္းရဲဒုကၡကို ေပးတာက ပိုမ်ားတယ္ေနာ္ ။ စိန္ေလးရွိလို႔ ေခါင္းေလးယမ္းလိုက္ရင္ ဝင္းကနဲ ဆိုတာေလးက လူအထင္ႀကီးတယ္ ။ ဒီအရသာေလး တစ္ခုပဲ ခံလို႔ရမယ္။ ေၾကာက္ေနရတာက ပိုတယ္။ ဟုတ္ရဲ႕လား ။ ဒါေၾကာင့္ အျမတ္ဆံုးဥစၥာလို႔ ေခၚႏိုင္ပါ့မလား။ မေခၚႏိုင္ဘူး။ ------------------------------------------- ဒါျဖင့္ သဒၶါကို အေကာင္းဆံုး ဥစၥာလို႔ ဘာျဖစ္လို႔ ေျပာလဲ။ ေလာကလူေတြဟာ ... သဒၶါတရား မရွိရင္ ဒါနေကာင္းမႈ လုပ္ပါ့မလား ။ သီလေရာ ေဆာက္တည္ပါ့မလား ။ ကမၼ႒ာန္းဘာဝနာေရာ အားထုတ္ပါ့မလား ။ သဒၶါ လို႔ ဆိုတဲ႔ စိတ္ဝင္စားမႈေလး , ယံုၾကည္မႈေလးေပၚ အေျခခံၿပီး - ဒါနေကာင္းမႈ လုပ္တယ္ ။ ဒါနေကာင္းမႈ လုပ္တဲ႔သူေတြ ဘဝသံသရာမွာ ခ်မ္းသာသုခ ရၾကတယ္။ ေလာကမွာ သူေဌးႀကီး ျဖစ္သြားတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ၾကည့္ - ကိုယ့္ဘဝ ကိုယ့္လက္ထက္ ကိုယ္ႀကိဳးစားလို႔ စည္းစိမ္ဥစၥာ ရရွိလာတာ မဟုတ္ဘူး ။ ရွိတယ္ ။ ဒါလဲ ကံေပးမွ ခိုင္ျမဲတယ္ ။ ဘဝမွာ အလြန္ခ်မ္းသာတဲ႔ မိသားစုထဲ ေရာက္ဖို႔ ဘယ္သူက ပို႔တာလဲ ။ - ကံ ကပို႔တာ , သဒၶါတရား ရွိခဲ႔တဲ႔အတြက္ သဒၶါတရားက ပို႔လိုက္တာ။ ---------------------------------------- သဒၶါဆိုတဲ႔ ဥစၥာ ပိုင္ဆိုင္ရင္ ေဇာတိက လို သူေဌးႀကီးမ်ိဳးလဲ ျဖစ္တာပဲ။ သံသရာခရီးသြားတဲ႔အခါမွာလဲ ... သဒၶါဆိုတဲ႔ ပစၥည္းဥစၥာ ပါသြားတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ဟာ - လူျဖစ္ရင္လဲ အထက္တန္း - နတ္ျဖစ္ရင္လဲ အထက္တန္း - ဘယ္ေနရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အထက္တန္းက်က် , စည္းစိမ္ဥစၥာ ျပည့္ျပည့္ဝဝ ျဖစ္ရတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ သဒၶါ ဆိုတဲ႔ ဥစၥာ ရွိရင္ - စိန္ ရွိဖို႔လဲ မခဲယဥ္းဘူး။ - ေရႊ ရွိဖို႔လဲ မခဲယဥ္းဘူး။ - တိုက္ ရွိဖို႔လဲ မခဲယဥ္းဘူး။ ေလာကမွာ ခ်မ္းသာမွန္သမ်ွ သဒၶါတရား အရင္းခံတဲ႔ ကံက အက်ိဳးေပးလို႔ ရၾကတာ။ ကံအေကာင္း အေၾကာင္းမလွၿပီဆိုရင္ ဘာလုပ္လုပ္ ပ်က္စီးတတ္တယ္။ ကံရွိတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္မွ ေအာင္ျမင္တယ္။ ျဖစ္ထြန္းတယ္။ ေလာကမွာ ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ လူတိုင္း စီးပြား ျဖစ္ရဲ႕လား။ မျဖစ္ဘူး။ မျဖစ္တာ ဘာေၾကာင့္လဲ ။ အေျခခံ ကြဲလြဲခ်က္ေတြ ရွိေနလို႔ပဲ။ အဲဒီ အေျခခံ ကြဲလြဲခ်က္ကို ရည္ညႊန္းျပီး ျမတ္စြာဘုရားက ... " သဒၶီဓ ဝိတၱံ ပုရိသႆ ေသ႒ံ " - သဒၶါတရားဟာ အေကာင္းဆံုးေသာ ဥစၥာပါ . . .တဲ႔ ။ အဲဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးတို႔ တရားခ်စ္ခင္ သူေတာ္စင္ တို႔ ဘဝအေရး စိတ္ေအးရန္အတြက္ သဒၶါဆိုတဲ႔ ပစၥည္းကို စုရမယ္။ " ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ" ( ဘဝအေရး စိတ္ေအးရေလေအာင္ ၊ စာ- ၁၉-၂၇) မွ " ဘာလုပ္ရင္ ခ်မ္းသာမလဲ " ျမတ္စြာဘုရားကို အာဠာဝကႀကီးက ေမးခြန္းဆက္ေမးတယ္။ -ကႎသု သုစိေဏၰာ သုခမာဝဟတိ - ဘာလုပ္ရင္ ခ်မ္းသာမလဲ တဲ႔ ။ ေလာကလူေတြက ဘာလုပ္ရင္ ခ်မ္းသာမလဲ လို႔ ေမးၾကတဲ႔အခါ ... - အေရာင္းအဝယ္ လုပ္ေပါ့ , လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ဖြင့္ေပါ့ကြာ , ဥယ်ာဥ္ စိုက္ေပါ့ကြာ , တခ်ိဳ႕က ႏွစ္လံုးထိုးဖို႔ ေျပာေသးတယ္။ အေပၚယံေလး ၾကည့္ျပီး ေျပာတာ။ ခုေခတ္အေျဖေတြက ဒီလို မဟုတ္ဘူးလား ။ ျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ ဘယ္လိုေျဖတုန္း... - "ဓမၼာ သုစိေဏၰာ သုခမာဝဟတိ - ဓမၼကို က်င့္သံုးလို႔ရွိရင္ ခ်မ္းသာမယ္ " တဲ႔ ။ - ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕အေျဖနဲ႔ ေလာကလူသားေတြရဲ႕အေတြး ကိုက္ရဲ႕လား ။ မကိုက္ဘူး ။ ------------------------------------------- ဓမၼကို က်င့္သံုးတယ္ ဆိုေတာ့ ဓမၼဆိုတာ ဘာလဲ။ အားလံုး သိျပီးသား ျဖစ္လို႔ အက်ယ္မေျပာဘူး ။ - ကုသလကမၼပထတရား ( ၁၀ ) ပါးကို " ဓမၼ " လို႔ ေခၚတယ္ ။ - ကာယသုစရိုက္ ( ၃ ) ပါး ၊ - ဝစီသုစရိုက္ ( ၄ ) ပါး ၊ - မေနာသုစရိုက္ ( ၃ ) ပါး ၊ ေပါင္း ( ၁၀ ) ပါး ။ --------------------------------------- မေနာသုစရိုက္ ( ၃ ) ပါး - သူမ်ားပစၥည္း ကိုယ့္ပစၥည္း ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ ေလာဘ မရွိရဘူး။ - သူမ်ား ဒုကၡေရာက္ရင္ ေကာင္းမွာပဲ ဆိုတဲ႔ အေတြးမ်ိဳး မေတြးပဲ ဒီလူ ႀကီးပြားပါေစ , ဒုကၡလြတ္ပါေစ ဆိုတဲ႔ အေတြးမ်ိဳး ေတြးပါ တဲ႔။ - ကံ , ကံရဲ႕ အက်ိဳးကို ယံုၾကည္လက္ခံ သိျမင္တဲ႔ သမၼာဒိ႒ိ တဲ႔ ။ အဲဒါ ဓမၼ ပဲ ။ အဲဒီ ဓမၼကို က်င့္သံုးရင္ ခ်မ္းသာမယ္ တဲ႔ ။ ---------------------------------------- ဝစီသုစရိုက္ ( ၄ ) ပါး . . . ဆိုတာ ႏႈတ္ရဲ႕စည္းကမ္းခ်က္ေတြ ျဖစ္တယ္။ - လိမ္မေျပာဘူး ။ - မွန္တာပဲ ေျပာတယ္။ - ဂံုးမတိုက္ဘူး။ ညီညြတ္ေအာင္ လုပ္တယ္ ။ - ရိုင္းပ်တဲ႔ စကား မေျပာဘူး , ခ်ိဳသာဟယဥ္ေက်းတဲ႔ စကား ေျပာတယ္ ။ အက်ိဳးမရွိ , တန္ဖိုးမရွိတဲ႔ စကား မေျပာဘူး ။ အက်ိဳးရွိ တန္ဖိုးရွိ တဲ႔ စကားကိုသာ ေျပာတယ္ ။ အဲဒါ ဝစီသုစရိုက္ ( ၄ ) ပါး ၊ အဲဒါ ဓမၼ ပဲ ။ ဓမၼ နဲ႔ အဓမၼကို ကြဲဖို႔ လိုတယ္ ။ ဓမၼကို က်င့္သံုးပါ လို႔ ေျပာတယ္။ --------------------------------------- ေနာက္ ကာယသုစရိုက္ ( ၃ ) ပါး - သူ႔အသက္သတ္တာ - သူမ်ား ဥစၥာ ခိုးတာ - သူမ်ား ဥစၥာ မတရားနည္းနဲ႔ ယူတာ - ကာမကိစၥေတြမွာ ဓမၼ နဲ႔ ဆန္႔က်င္ျပီး မွားယြင္း က်င့္သံုးတာေတြဟာ . . . အဓမၼ ။ - အဲဒါေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္တာက . . ဓမၼ ကို က်င့္သံုးတာ ။ ေပါင္းလိုက္တဲ႔အခါ ... - အဓမၼ ဆိုတာက - အကုသလကမၼပတ တရား - ဓမၼ ဆိုတာက - ကုသလကမၼပတ တရား ။ ေလာကမွာ ဒါပဲ က်င့္စရာ ရွိတယ္ ။ ကိုယ္ေလ်ွာက္ေနတာ ဓမၼ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေလ်ွာက္ေနသလား။ အဓမၼ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေလ်ွာက္ေနသလား ။ ကိုယ္ေလ်ွာက္ေနတဲ႔ လမ္းေၾကာင္းကို ၾကည့္လိုက္ရင္ သိတယ္ ။ - ကိုယ့္ဘဝအေရးမွာ ကိုယ္ေလ်ွာက္ေနတဲ႔လမ္းကို ဆန္းစစ္ရမယ္ေနာ္။ " ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ" ( ဘဝအေရး စိတ္ေအးရေလေအာင္၊ စာ- ၃၁- ၃၈ ) မွ "အေကာင္းဆံုး အရသာ" --------------------------------- အာဠာဝက ျမတ္စြာဘုရားကို ေမးခြန္းတစ္ခု ဆက္ေမးတယ္ ။ ဘာေမးလဲ ဆိုေတာ့ ... " ကႎသု သာဓုတရံ ရသာနံ - အရသာေတြထဲမွာ အေကာင္းဆံုး အရသာဟာ ဘာလဲ တဲ႔ ။ ေလာကလူေတြကို ဒီအေမး ေမးလို႔ရွိရင္ ဝက္သားႀကိဳက္တဲ့သူက ဝက္သားလို႔ မေျပာေပဘူးလား ။ ဗမာစကားပံု အဆို တစ္ခု ရွိေသးတယ္ ။ အသီးမွာ သရက္ , အသားမွာ ဝက္တဲ႔ ။ သရက္သီး ႀကိဳက္တဲ႔ သူက သရက္သီးကို အရသာ အရွိဆံုး ထင္ၾကတယ္ ။ ေလာကလူေတြက ကိုယ္ႀကိဳက္တာ ကို အရသာ အရွိဆံုး လို႔ ထင္ၾကတာပဲ ။ အဲဒီ ေကာင္းတယ္ ဆိုတဲ႔ အရသာေတြဟာ အကုန္လံုး အကန္႔အသတ္နဲ႔ခ်ည္းပဲ ။ ဝက္သားႀကိဳက္သူကို ေန႔တိုင္း ဝက္သားခ်က္ေက်ြးရင္ သူစားနိုင္မလား ။ မစားနိုင္ေတာ့ဘူး ။ ------------------------------------------- ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အေျဖက " သစၥံ သာဓုတရံ ရသာနံ - ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုး အရသာဟာ သစၥာ ပဲ " - မွန္တာကို ေျပာတဲ႔ သစၥာစကား ။ ဘာလို႔ ေကာင္းတဲ႔ အရသာ လို႔ ေျပာတာတုန္း ၊ ေလာကလူေတြဟာ မွန္တဲ႔စကားကို ေျပာေနလို႔ရွိရင္ ႏြယ္ျမက္ တစ္ပင္ေတာင္ ေဆးဘက္ဝင္တယ္ မဟုတ္လား ။ ဝစီသစၥာနဲ႔ ေျပာရင္ အရာခပ္သိမ္း ေအာင္ျမင္နိုင္တယ္ ။ ဝစီသစၥာလို ေကာင္းတဲ႔အရသာ က ဘယ္ေတာ့မွ အီမသြားဘူး ။ ဝက္သားစားရင္ အီသြားမယ္ ။ အခ်ိဳအခ်ဥ္ေတြ စားရင္ အီသြားမယ္။ ဒိျပင္ အရသာေတြလဲ ဒီတိုင္းအကန္႔အသတ္နဲ႔ခ်ည္းပဲ ။ မွန္တဲ႔ စကားဟာ အႀကိမ္တစ္ရာ ေျပာလဲ အရသာ မပ်က္ဘူး။ ------------------------------------------ ရလာတဲ႔အက်ိဳးဟာလဲ အင္မတန္ႀကီးတယ္ ။ လူသားကို မဆိုထားနဲ႔ ၊ ဘုရားအေလာင္းငံုး ျဖစ္စဥ္က ေတာမီး ေလာင္တဲ႔အခါ မွန္တာကို ေျပာလိုက္တယ္ - သူ႔မွာ အေတာင္ေတာ့ ေပါက္ျပီး မပ်ံႏိုင္ေသးဘူး တဲ႔ ။ သူ႔မွာ ေျခေထာက္ေတြေတာ့ ရွိတယ္ မသြားနိုင္ဘူးတဲ႔ ။ အေမအေဖေတြလည္း ထြက္ေျပးကုန္ၾကျပီတဲ႔ ။ သူ ေျပာတဲ႔ စကား ( ၃ ) ခြန္းလံုး မွန္တယ္ ။ အဲဒီမွန္တဲ႔ စကားေၾကာင့္ ေတာမီးႀကီး သူ႔ကို ေရွာင္သြားပါေစ . . .လို႔ သစၥာ ဆိုတာ မီးက သူ႔ဆီ လံုးဝ ေရာက္မလာနိုင္ဘူး ။ မွန္တဲ႔စကား အရသာ ရွိတယ္ ။ မွန္တဲ႔စကား က ေဘးအႏၲရာယ္ကို လဲ ကာကြယ္ နိုင္တယ္ ။ ------------------------------------------ သို႔ေသာ္ ေလာကလူေတြဟာ မွန္တဲ႔စကားကို အရသာ ခံၿပီး ေျပာနိုင္လား ဆိုေတာ့ မေျပာနိုင္ဘူး ။ မေျပာနိုင္လို႔ မွန္တာကို ေျပာရရင္ လကၤာမေခ်ာဘူးတဲ႔ ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ "မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ " တဲ႔ ။ မွန္တာ ေျပာရရင္ စကားက တယ္မေခ်ာတာလို႔ ,.အဆင္မေျပလို႔ လကၤာေခ်ာေအာင္ လိမ္တာေလးေတာ့ ထည့္ခ်င္ေသးသေပါ့ ။ ျမတ္စြာဘုရားက ေလာကမွာ အရသာေတြထဲမွာ အေကာင္းဆံုး အရသာ ဆိုတာ ဝစီသစၥာကို ေျပာတာပါ ။ မွန္တာေျပာတာ အရသာ အရွိဆံုးပဲ ။ ဒါျဖင့္ တို႔တေတြဟာ ဘဝအေရးမွာ အေကာင္းဆံုးေသာ အရသာကို စားဖို႔ လိုအပ္ေနတယ္ ။ ဘယ္လိုတုန္းဆို မွန္ကန္တဲ႔စကားကို ေျပာျပီး သစၥာဆိုမယ္ ဆိုရင္ ကိုယ္လိုခ်င္တာေတြ လုပ္လို႔ ရပါတယ္။ ---------------------------------------- ဆိုပါစို႔ ဘုရားရွိခိုးရမွာ ပ်င္းတဲ႔လူက သစၥာ ဆိုလို႔ ရတယ္။ - က်ြႏု္ပ္သည္ ေန႔စဥ္နဲ႔အမ်ွ ဘုရား ရွိခိုးရမွာ အလြန္ ပ်င္းပါသည္ ။ ဘယ္ေတာ့မွလဲ ရွိမခိုးပါဘူး ။ ဤမွန္ေသာ သစၥာစကားေၾကာင့္ တစ္ခုခု လိုခ်င္တာကို ေျပာ။ စြမ္းအားသတၱိေတြ ျပည့္လာတဲ႔ေန႔မွာ ေအာင္ျမင္လာမွာပဲ ။ မဟုတ္တာ တစ္ခုခုလုပ္တာလဲ မဟုတ္တာလုပ္တာကို သစၥာဆိုလို႔ ရပါတယ္ ။ သစၥာဆိုတာ မွန္တာကို ေျပာတာ ။ဒါေၾကာင့္မို႔ သစၥာဆိုတဲ႔ စကားတစ္ခုဟာ အင္မတန္မွ အရသာ ရွိတဲ႔ အရာ တစ္ခု ျဖစ္တယ္လို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီမွာ ေျဖတယ္ ။ " ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ " ( ဘဝအေရး စိတ္ေအးရေလေအာင္ ၊ စာ- ၃၈-၄၃ ) မွ ေကာက္နုတ္ပူေဇာ္ပါ၏ Credit - ဓမၼ ႏွစ္သက္သူ ____________________________________________________ အာဠာဝကဘီလူး ႏွင့္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား အေမး အေျဖ အာဠာဝက အေမး ျမတ္စြာဘုရားက အေျဖ အေမး - ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုး ဥစၥာက ဘာလဲ။ အေျဖ - သဒၶါသည္ အေကာင္းဆံုး ဥစၥာ။ ၁။ (သဒၶိဓ ၀ိတၱံ ပုရိသႆ ေသဌံ) အေမး - ေလာကမွာ ဘာလုပ္ရင္ ခ်မ္းသာမွာလဲ။ အေျဖ - ဓမၼကို က်င့္သံုးရင္ ခ်မ္းသာမယ္။ ၂။ (ဓေမၼာ သုစိေဏၰာ သုခမာ၀ဟတိ) အေမး - ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုး အရသာက ဘာလဲ။ အေျဖ - အေကာင္းဆံုး အရသာဟာ သစၥာ။ ၃။ (သစၥံ သာဓုတရံ ရသာနံ) အေမး - ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုးေသာ အသက္ရွင္နည္းက ဘာလဲ။ အေျဖ - အသိပညာနဲ႔ အသက္ရွင္တာ အသက္ေမြးတာ အေကာင္းဆံုး။ ၄။ (ပညာဇီ၀ိ ံဇီ၀ိတ မာဟု ေသဌံ) အေမး - အခက္အခဲကို ဘာနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ရမွာလဲ။ အေျဖ - သဒၶါနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ရမယ္။ ၅။ (သဒၶါယ တရဟိ ၾသဃံ) အေမး - က်ယ္ေျပာေသာ ဘ၀ႀကီးကို ဘာနဲ႔ ျဖတ္ကူးရမွာလဲ။ အေျဖ - သတိနဲ႔ ျဖတ္ကူးရမယ္။ ၆။ (အပၸမာေဒန အဏၰ၀ံ) အေမး - ဆင္းရဲဒုကၡကို ဘာနဲ႔ ဖယ္ရွားမွာလဲ။ အေျဖ - ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈ ၀ိရိယျဖင့္ ဖယ္ရွားနိုင္မယ္။ ၇။ (၀ီရိေယန ဒုကၡမေစၥတိ) အေမး - စိတ္ျဖဴစင္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ။ အေျဖ - ပညာ ျဖင့္သာ ေဆးေၾကာရမယ္။ ၈။ (ပညာယ ပရိသုဇြ်တိ) အေမး - ပညာကို ဘယ္လိုရေအာင္ ယူရမွာလဲ။ အေျဖ - နားလည္ခ်င္တဲ့စိတ္ နားေထာင္ခ်င္တဲ့စိတ္ မွတ္သားခ်င္တဲ့ဆႏၵ ရွိရင္ပညာရပါတယ္။ ၉။ (သုႆုတသာ လဘေတ ပညံ) အေမး - ဥစၥာကို ဘယ္လို ရွာမွာလဲ။ အေျဖ - လံုလ၀ီရိယရွိၿပီး တက္တက္ၾကြၾကြ ႀကိဳးစား အားထုတ္ရမယ္။ ၁၀။ (ပတိရူပကာရီ ဓုရ၀ါ၊ ဥဌာတာ ၀ိႏၵေတ ဓနံ) အေမး - အေက်ာ္အေစာရွိရန္ ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ။ အေျဖ - သစၥာရွိ ကတိတည္ မွန္ကန္ရန္လိုတယ္။ ၁၁။ (သေစၥန ကိတိၱ ံ ပေပၸါတိ) အေမး - မိတ္ေဆြေတြ ရခ်င္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ။ အေျဖ - ေပးကမ္းပါ။ ၁၂။ (ဒဒံ မိတၱနိ ဂႏၴတိ) အေမး - ဘယ္တရားေတြ က်င့္သံုးမွ ေနာက္ဘ၀အေရး စိတ္ေအးရမွာလဲ။ အေျဖ - အမွန္တရား၊ အသိပညာ၊ လံုလ၀ီရိယ၊စြန္႔ႀကဲေပးကမ္းမႈ၊ ရွိရမယ္။ ၁၃။ (သစၥံ ဓေမၼာ ဓိတိ စာေဂါ) ဓမၼဒါန အျဖစ္ မွ်ေဝပါသည္ ... ____________________________________________________ အာဠာဝက ဘီလူး၏ေမးခြန္းမ်ား ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤ ■ ပထမပုစၦာ အေမး ■ . ၁. ေလာကလူ႔ရြာမွာ အျမတ္ဆံုးကဘာလဲ ၂. ေကာင္းစြာေလ့က်င့္အပ္ေသာတရားမွာဘယ္တရားက ခ်မ္းသာ ကို ေဆာင္ႏိုင္သလဲ ၃. အရသာအေပါင္းတို႔မွာ အေကာင္းျမတ္ဆံုး အရသာကဘာလဲ ၄.အသက္ေမြးမႈအေပါင္းတို႔မွာ အျမတ္ဆံုးအသက္ေမြးမွုကဘာလဲ . ျမတ္စြာဘုရား အေျဖ . အိုအာဠာဝက . ၁.အျမတ္ဆံုးဥစၥာကား ရတနာသံုးပါး ကိုယံုၾကည္ေသာ သဒၶါတရား ။ ၂.ေကာင္းစြာေလ့က်င့္အပ္ေသာတရားအေပါင္းမွာ ကုသိုလ္ ကမၼပထတရား ဆယ္ပါးဟာခ်မ္းသာကိုေဆာင္ႏိုင္တယ္ ။ ၃.အရသာအေပါင္းတို႔မွာ နိဗၺာန္ ဆိုတဲ့ပရမၼတသစၥာနဲ႔ ဝစီသစၥာတို႔ဟာ အေကာင္းျမတ္ဆံုး။ ၄.အသက္ေမြးျခင္းတကာတို႔မွာ ပညာျဖင့္အသက္ေမြးျခင္း ဟာအျမတ္ဆံုးပါပဲ ။ . ■ ဒုတိယပုစၥာမ်ား ■ . အိုျမတ္စြာဘုရား ၁.အဘယ္တရားျဖင့္သံသရာအယဥ္ ဟူေသာျသဃကို ကူးေျမာက္နိင္သလဲ ။ ၂.အဘယ္တရားျဖင့္သံသရာအယဥ္ ဟူေသာသမုဒၵရာကို ကူးေျမာက္နိင္သလဲ ။ ၃.အဘယ္တရားျဖင့္ ကာမဂုဏ္ဆင္းရဲကို လြန္ေျမာက္ႏိုင္သလဲ။ ၄.အဘယ္တရားျဖင့္စိတ္၏စင္ၾကယ္ျခင္းကို ျဖစ္ေစႏိုင္သလဲ ျမတ္စြာဘုရား အေျဖ အိုအာဠာဝက ၁. သံသရာအယဥ္ ဟူေသာျသဃကို ယံုၾကည္မႈ့သဒၵါတရားျဖင့္ ကူးေျမာက္ႏိုင္တယ္။ ၂. သံသရာအယဥ္ ဟူေသာ သမုဒၵရာ ကိုမေမ့မေလ်ွာ့ေသာ အပၸမာဒတရားျဖင့္ ကူးေျမာက္ႏုိင္တယ္။ ၃.ကာမဂုဏ္ဆင္းရဲကို ဝီရိယျဖင့္လြန္ေျမာက္ႏူိင္တယ္။ ၄.ပညာျဖင့္စိတ္၏စင္ၾကယ္ျခင္းက္ို ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္။ . ■ တတိယပုစၥာမ်ား ■ အိုျမတ္စြာဘုရား ၁.အဘယ္သို႔ေသာသူသည္ပညာရသလဲ။ ၂.အဘယ္သို႔ေသာသူသည္ဥစၥာကိုရသလဲ။ ၃.အဘယ္တရားျဖင့္ေက်ာ္ေစာျခင္းသို႔ေ၇ာက္သလဲ။ ၄.အဘယ္တရားျဖင့္အေဆြခင္ပြန္းကို ရသလဲ ။ ၅.အဘယ္သူသည္ေသသည္၏ေနာက္ တမလြန္၌ မစိုးရိမ္ရသလဲ။ . ျမတ္စြာဘုရား အေျဖ . အိုအာဠာဝက . ၁.မေမ့ေလ်ွာ့ေသာပညာ႐ွ္ိသည္ နိဗၺာန္ ေရာက္ေၾကာင္းတရားကို နာၾကားသည္ျဖစ္ ၍ပညာကိုရ၏။ ၂.ေလ်ွာက္ပတ္ေသာအမႈကို ျပဳလုပ္ရန္ ဝီရိယ႐ွိသူသည္ ဥစၥာကိုရ၏ ၃.မွန္ေသာစကားျဖင့္ေက်ာ္ေစာျခင္းသို႔ေရာက္၏ ၄.ေပးကမ္းျခင္းျဖင့္အေဆြခင္ပြန္းကိုရ၏ ၅.မွန္ကန္မႈ့သစၥာ ၊ ပညာရေၾကာင္းဓမၼ ၊အားထုတ္မႈ ဓီတိ ၊စြန္႔ၾကဲမႈ စာဂ ဤေလးပါးတရားတို႔ႏွင့္ ျပည့္ဆံုေသာသူသည္ ေနာင္တမလြန္ဘဝ၌ မစိုးရိမ္ရသူ ျဖစ္ေပ၏။ သာဓုသာဓုသာဓု🙏🙏🙏 . . Thanks: #DrMintinmon #Dhammaပီတိ (မူရင္းဖန္တီး၊ ေရးသားသူမ်ားကို ေလးစားစြာျဖင့္အသိအမွတ္ျပဳ ျပန္လည္မ်ွေဝပါသည္။)🙏🙏🙏

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/33P1nHN

" အေကာင္းဆံုး ဥစၥာ " 🙏🙏🙏🙏🙏🙏 အာဠာဝကဘီလူးက ဘုရားရွင္ကို ေမးတဲ႔ ေမးခြန္းပါ ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုး ဥစၥာဟာ ဘာလဲ တဲ႔ ။ ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုး ဥစၥာ ဘာလဲလို႔ ေမးရင္ လူေတြက ဘာေျပာၾကမလဲ ။ - စိန္က အေကာင္းဆံုး - ေရႊက အေကာင္းဆံုး - ပတၱျမားက အေကာင္းဆံုး လို႔ ေျပာၾကမွာပဲ ။ အေျဖက အမ်ိဳးမ်ိဳး ထြက္မွာပဲ ။ ျမတ္စြာဘုရားက ... " သဒၶါတရားဟာ အေကာင္းဆံုး ဥစၥာ " တဲ႔ ။ ဒီအေျဖရဲ႕ ေလးနက္မႈက ဘယ္ေလာက္ထိ သြားလဲ ဆိုရင္ ... -------------------------------------- ဆိုပါစို႔ ... - စိန္ဟာ တန္ဖိုးရွိတယ္ ။ ေရႊဟာလဲ တန္ဖိုးရွိတယ္။ ပတၱျမားလဲ အင္မတန္မွ တန္ဖိုး ရွိတယ္ ။ သို႔ေသာ္ ... တန္ဖိုးရွိတဲ႔ ရတနာပစၥည္းေတြဟာ ရန္သူမ်ိဳး ငါးပါးနဲ႔ ပ်က္နိုင္လား ။ မပ်က္နိုင္ဘူးလား ။ ပ်က္နိုင္တယ္ ။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္က ဘဝတစ္ခု ေျပာင္းသြားရင္ ကိုယ္ပိုင္တဲ႔ စိန္ မထားခဲ႔ရဘူးလား ။ ထားခဲ႔ရတယ္ ။ ပိုက္ဆံရွိလာျပီဆိုရင္ အႏၲရာယ္ကို ဖိတ္ေခၚေနတာပဲ ။ မေၾကာက္ရဘူးလား ။ ေၾကာက္ရတယ္ ။ ဒါလက္ေတြ႔ပဲ ။ မရွိေတာင့္တ ရွိေၾကာင့္ၾက တဲ႔ ။ ပစၥည္းဥစၥာဟာ လူကို နွိပ္စက္ဖ်က္ဆီးတတ္တယ္ ဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္တိုင္ ေဟာထားတယ္ ။ ပစၥည္းဥစၥာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဒီဘဝမွာ လုယက္တိုက္ခိုက္ သတ္ျဖတ္ခံရတဲ႔သူေတြ ရွိတယ္ ။ ဒီဘဝတင္မကဘူး ။ ေနာင္ဘဝမွာ ျဗိတၱာဘဝ ေရာက္သြားတဲ႔လူေတြ ရွိတယ္ ။ ပစၥည္းဥစၥာက လူကို ဒုကၡေပးသြားတာ။ ---------------------------------------------- ေလာကလူေတြကေတာ့ ထင္တယ္။ ေရႊေငြ ခ်မ္းသာလို႔ရွိရင္ ဒီပစၥည္းဥစၥာေတြဟာ ငါ့အတြက္ ခ်မ္းသာသုခ ေပးလိမ့္မယ္လို႔ ။ သို႔ေသာ္ ခ်မ္းသာခ်ည္း ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ ဆင္းရဲဒုကၡကို ေပးတာက ပိုမ်ားတယ္ေနာ္ ။ စိန္ေလးရွိလို႔ ေခါင္းေလးယမ္းလိုက္ရင္ ဝင္းကနဲ ဆိုတာေလးက လူအထင္ႀကီးတယ္ ။ ဒီအရသာေလး တစ္ခုပဲ ခံလို႔ရမယ္။ ေၾကာက္ေနရတာက ပိုတယ္။ ဟုတ္ရဲ႕လား ။ ဒါေၾကာင့္ အျမတ္ဆံုးဥစၥာလို႔ ေခၚႏိုင္ပါ့မလား။ မေခၚႏိုင္ဘူး။ ------------------------------------------- ဒါျဖင့္ သဒၶါကို အေကာင္းဆံုး ဥစၥာလို႔ ဘာျဖစ္လို႔ ေျပာလဲ။ ေလာကလူေတြဟာ ... သဒၶါတရား မရွိရင္ ဒါနေကာင္းမႈ လုပ္ပါ့မလား ။ သီလေရာ ေဆာက္တည္ပါ့မလား ။ ကမၼ႒ာန္းဘာဝနာေရာ အားထုတ္ပါ့မလား ။ သဒၶါ လို႔ ဆိုတဲ႔ စိတ္ဝင္စားမႈေလး , ယံုၾကည္မႈေလးေပၚ အေျခခံၿပီး - ဒါနေကာင္းမႈ လုပ္တယ္ ။ ဒါနေကာင္းမႈ လုပ္တဲ႔သူေတြ ဘဝသံသရာမွာ ခ်မ္းသာသုခ ရၾကတယ္။ ေလာကမွာ သူေဌးႀကီး ျဖစ္သြားတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ၾကည့္ - ကိုယ့္ဘဝ ကိုယ့္လက္ထက္ ကိုယ္ႀကိဳးစားလို႔ စည္းစိမ္ဥစၥာ ရရွိလာတာ မဟုတ္ဘူး ။ ရွိတယ္ ။ ဒါလဲ ကံေပးမွ ခိုင္ျမဲတယ္ ။ ဘဝမွာ အလြန္ခ်မ္းသာတဲ႔ မိသားစုထဲ ေရာက္ဖို႔ ဘယ္သူက ပို႔တာလဲ ။ - ကံ ကပို႔တာ , သဒၶါတရား ရွိခဲ႔တဲ႔အတြက္ သဒၶါတရားက ပို႔လိုက္တာ။ ---------------------------------------- သဒၶါဆိုတဲ႔ ဥစၥာ ပိုင္ဆိုင္ရင္ ေဇာတိက လို သူေဌးႀကီးမ်ိဳးလဲ ျဖစ္တာပဲ။ သံသရာခရီးသြားတဲ႔အခါမွာလဲ ... သဒၶါဆိုတဲ႔ ပစၥည္းဥစၥာ ပါသြားတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ဟာ - လူျဖစ္ရင္လဲ အထက္တန္း - နတ္ျဖစ္ရင္လဲ အထက္တန္း - ဘယ္ေနရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အထက္တန္းက်က် , စည္းစိမ္ဥစၥာ ျပည့္ျပည့္ဝဝ ျဖစ္ရတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ သဒၶါ ဆိုတဲ႔ ဥစၥာ ရွိရင္ - စိန္ ရွိဖို႔လဲ မခဲယဥ္းဘူး။ - ေရႊ ရွိဖို႔လဲ မခဲယဥ္းဘူး။ - တိုက္ ရွိဖို႔လဲ မခဲယဥ္းဘူး။ ေလာကမွာ ခ်မ္းသာမွန္သမ်ွ သဒၶါတရား အရင္းခံတဲ႔ ကံက အက်ိဳးေပးလို႔ ရၾကတာ။ ကံအေကာင္း အေၾကာင္းမလွၿပီဆိုရင္ ဘာလုပ္လုပ္ ပ်က္စီးတတ္တယ္။ ကံရွိတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္မွ ေအာင္ျမင္တယ္။ ျဖစ္ထြန္းတယ္။ ေလာကမွာ ႀကိဳးစားၾကေပမယ့္ လူတိုင္း စီးပြား ျဖစ္ရဲ႕လား။ မျဖစ္ဘူး။ မျဖစ္တာ ဘာေၾကာင့္လဲ ။ အေျခခံ ကြဲလြဲခ်က္ေတြ ရွိေနလို႔ပဲ။ အဲဒီ အေျခခံ ကြဲလြဲခ်က္ကို ရည္ညႊန္းျပီး ျမတ္စြာဘုရားက ... " သဒၶီဓ ဝိတၱံ ပုရိသႆ ေသ႒ံ " - သဒၶါတရားဟာ အေကာင္းဆံုးေသာ ဥစၥာပါ . . .တဲ႔ ။ အဲဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးတို႔ တရားခ်စ္ခင္ သူေတာ္စင္ တို႔ ဘဝအေရး စိတ္ေအးရန္အတြက္ သဒၶါဆိုတဲ႔ ပစၥည္းကို စုရမယ္။ " ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ" ( ဘဝအေရး စိတ္ေအးရေလေအာင္ ၊ စာ- ၁၉-၂၇) မွ " ဘာလုပ္ရင္ ခ်မ္းသာမလဲ " ျမတ္စြာဘုရားကို အာဠာဝကႀကီးက ေမးခြန္းဆက္ေမးတယ္။ -ကႎသု သုစိေဏၰာ သုခမာဝဟတိ - ဘာလုပ္ရင္ ခ်မ္းသာမလဲ တဲ႔ ။ ေလာကလူေတြက ဘာလုပ္ရင္ ခ်မ္းသာမလဲ လို႔ ေမးၾကတဲ႔အခါ ... - အေရာင္းအဝယ္ လုပ္ေပါ့ , လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ဖြင့္ေပါ့ကြာ , ဥယ်ာဥ္ စိုက္ေပါ့ကြာ , တခ်ိဳ႕က ႏွစ္လံုးထိုးဖို႔ ေျပာေသးတယ္။ အေပၚယံေလး ၾကည့္ျပီး ေျပာတာ။ ခုေခတ္အေျဖေတြက ဒီလို မဟုတ္ဘူးလား ။ ျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ ဘယ္လိုေျဖတုန္း... - "ဓမၼာ သုစိေဏၰာ သုခမာဝဟတိ - ဓမၼကို က်င့္သံုးလို႔ရွိရင္ ခ်မ္းသာမယ္ " တဲ႔ ။ - ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕အေျဖနဲ႔ ေလာကလူသားေတြရဲ႕အေတြး ကိုက္ရဲ႕လား ။ မကိုက္ဘူး ။ ------------------------------------------- ဓမၼကို က်င့္သံုးတယ္ ဆိုေတာ့ ဓမၼဆိုတာ ဘာလဲ။ အားလံုး သိျပီးသား ျဖစ္လို႔ အက်ယ္မေျပာဘူး ။ - ကုသလကမၼပထတရား ( ၁၀ ) ပါးကို " ဓမၼ " လို႔ ေခၚတယ္ ။ - ကာယသုစရိုက္ ( ၃ ) ပါး ၊ - ဝစီသုစရိုက္ ( ၄ ) ပါး ၊ - မေနာသုစရိုက္ ( ၃ ) ပါး ၊ ေပါင္း ( ၁၀ ) ပါး ။ --------------------------------------- မေနာသုစရိုက္ ( ၃ ) ပါး - သူမ်ားပစၥည္း ကိုယ့္ပစၥည္း ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ ေလာဘ မရွိရဘူး။ - သူမ်ား ဒုကၡေရာက္ရင္ ေကာင္းမွာပဲ ဆိုတဲ႔ အေတြးမ်ိဳး မေတြးပဲ ဒီလူ ႀကီးပြားပါေစ , ဒုကၡလြတ္ပါေစ ဆိုတဲ႔ အေတြးမ်ိဳး ေတြးပါ တဲ႔။ - ကံ , ကံရဲ႕ အက်ိဳးကို ယံုၾကည္လက္ခံ သိျမင္တဲ႔ သမၼာဒိ႒ိ တဲ႔ ။ အဲဒါ ဓမၼ ပဲ ။ အဲဒီ ဓမၼကို က်င့္သံုးရင္ ခ်မ္းသာမယ္ တဲ႔ ။ ---------------------------------------- ဝစီသုစရိုက္ ( ၄ ) ပါး . . . ဆိုတာ ႏႈတ္ရဲ႕စည္းကမ္းခ်က္ေတြ ျဖစ္တယ္။ - လိမ္မေျပာဘူး ။ - မွန္တာပဲ ေျပာတယ္။ - ဂံုးမတိုက္ဘူး။ ညီညြတ္ေအာင္ လုပ္တယ္ ။ - ရိုင္းပ်တဲ႔ စကား မေျပာဘူး , ခ်ိဳသာဟယဥ္ေက်းတဲ႔ စကား ေျပာတယ္ ။ အက်ိဳးမရွိ , တန္ဖိုးမရွိတဲ႔ စကား မေျပာဘူး ။ အက်ိဳးရွိ တန္ဖိုးရွိ တဲ႔ စကားကိုသာ ေျပာတယ္ ။ အဲဒါ ဝစီသုစရိုက္ ( ၄ ) ပါး ၊ အဲဒါ ဓမၼ ပဲ ။ ဓမၼ နဲ႔ အဓမၼကို ကြဲဖို႔ လိုတယ္ ။ ဓမၼကို က်င့္သံုးပါ လို႔ ေျပာတယ္။ --------------------------------------- ေနာက္ ကာယသုစရိုက္ ( ၃ ) ပါး - သူ႔အသက္သတ္တာ - သူမ်ား ဥစၥာ ခိုးတာ - သူမ်ား ဥစၥာ မတရားနည္းနဲ႔ ယူတာ - ကာမကိစၥေတြမွာ ဓမၼ နဲ႔ ဆန္႔က်င္ျပီး မွားယြင္း က်င့္သံုးတာေတြဟာ . . . အဓမၼ ။ - အဲဒါေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္တာက . . ဓမၼ ကို က်င့္သံုးတာ ။ ေပါင္းလိုက္တဲ႔အခါ ... - အဓမၼ ဆိုတာက - အကုသလကမၼပတ တရား - ဓမၼ ဆိုတာက - ကုသလကမၼပတ တရား ။ ေလာကမွာ ဒါပဲ က်င့္စရာ ရွိတယ္ ။ ကိုယ္ေလ်ွာက္ေနတာ ဓမၼ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေလ်ွာက္ေနသလား။ အဓမၼ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေလ်ွာက္ေနသလား ။ ကိုယ္ေလ်ွာက္ေနတဲ႔ လမ္းေၾကာင္းကို ၾကည့္လိုက္ရင္ သိတယ္ ။ - ကိုယ့္ဘဝအေရးမွာ ကိုယ္ေလ်ွာက္ေနတဲ႔လမ္းကို ဆန္းစစ္ရမယ္ေနာ္။ " ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ" ( ဘဝအေရး စိတ္ေအးရေလေအာင္၊ စာ- ၃၁- ၃၈ ) မွ "အေကာင္းဆံုး အရသာ" --------------------------------- အာဠာဝက ျမတ္စြာဘုရားကို ေမးခြန္းတစ္ခု ဆက္ေမးတယ္ ။ ဘာေမးလဲ ဆိုေတာ့ ... " ကႎသု သာဓုတရံ ရသာနံ - အရသာေတြထဲမွာ အေကာင္းဆံုး အရသာဟာ ဘာလဲ တဲ႔ ။ ေလာကလူေတြကို ဒီအေမး ေမးလို႔ရွိရင္ ဝက္သားႀကိဳက္တဲ့သူက ဝက္သားလို႔ မေျပာေပဘူးလား ။ ဗမာစကားပံု အဆို တစ္ခု ရွိေသးတယ္ ။ အသီးမွာ သရက္ , အသားမွာ ဝက္တဲ႔ ။ သရက္သီး ႀကိဳက္တဲ႔ သူက သရက္သီးကို အရသာ အရွိဆံုး ထင္ၾကတယ္ ။ ေလာကလူေတြက ကိုယ္ႀကိဳက္တာ ကို အရသာ အရွိဆံုး လို႔ ထင္ၾကတာပဲ ။ အဲဒီ ေကာင္းတယ္ ဆိုတဲ႔ အရသာေတြဟာ အကုန္လံုး အကန္႔အသတ္နဲ႔ခ်ည္းပဲ ။ ဝက္သားႀကိဳက္သူကို ေန႔တိုင္း ဝက္သားခ်က္ေက်ြးရင္ သူစားနိုင္မလား ။ မစားနိုင္ေတာ့ဘူး ။ ------------------------------------------- ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အေျဖက " သစၥံ သာဓုတရံ ရသာနံ - ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုး အရသာဟာ သစၥာ ပဲ " - မွန္တာကို ေျပာတဲ႔ သစၥာစကား ။ ဘာလို႔ ေကာင္းတဲ႔ အရသာ လို႔ ေျပာတာတုန္း ၊ ေလာကလူေတြဟာ မွန္တဲ႔စကားကို ေျပာေနလို႔ရွိရင္ ႏြယ္ျမက္ တစ္ပင္ေတာင္ ေဆးဘက္ဝင္တယ္ မဟုတ္လား ။ ဝစီသစၥာနဲ႔ ေျပာရင္ အရာခပ္သိမ္း ေအာင္ျမင္နိုင္တယ္ ။ ဝစီသစၥာလို ေကာင္းတဲ႔အရသာ က ဘယ္ေတာ့မွ အီမသြားဘူး ။ ဝက္သားစားရင္ အီသြားမယ္ ။ အခ်ိဳအခ်ဥ္ေတြ စားရင္ အီသြားမယ္။ ဒိျပင္ အရသာေတြလဲ ဒီတိုင္းအကန္႔အသတ္နဲ႔ခ်ည္းပဲ ။ မွန္တဲ႔ စကားဟာ အႀကိမ္တစ္ရာ ေျပာလဲ အရသာ မပ်က္ဘူး။ ------------------------------------------ ရလာတဲ႔အက်ိဳးဟာလဲ အင္မတန္ႀကီးတယ္ ။ လူသားကို မဆိုထားနဲ႔ ၊ ဘုရားအေလာင္းငံုး ျဖစ္စဥ္က ေတာမီး ေလာင္တဲ႔အခါ မွန္တာကို ေျပာလိုက္တယ္ - သူ႔မွာ အေတာင္ေတာ့ ေပါက္ျပီး မပ်ံႏိုင္ေသးဘူး တဲ႔ ။ သူ႔မွာ ေျခေထာက္ေတြေတာ့ ရွိတယ္ မသြားနိုင္ဘူးတဲ႔ ။ အေမအေဖေတြလည္း ထြက္ေျပးကုန္ၾကျပီတဲ႔ ။ သူ ေျပာတဲ႔ စကား ( ၃ ) ခြန္းလံုး မွန္တယ္ ။ အဲဒီမွန္တဲ႔ စကားေၾကာင့္ ေတာမီးႀကီး သူ႔ကို ေရွာင္သြားပါေစ . . .လို႔ သစၥာ ဆိုတာ မီးက သူ႔ဆီ လံုးဝ ေရာက္မလာနိုင္ဘူး ။ မွန္တဲ႔စကား အရသာ ရွိတယ္ ။ မွန္တဲ႔စကား က ေဘးအႏၲရာယ္ကို လဲ ကာကြယ္ နိုင္တယ္ ။ ------------------------------------------ သို႔ေသာ္ ေလာကလူေတြဟာ မွန္တဲ႔စကားကို အရသာ ခံၿပီး ေျပာနိုင္လား ဆိုေတာ့ မေျပာနိုင္ဘူး ။ မေျပာနိုင္လို႔ မွန္တာကို ေျပာရရင္ လကၤာမေခ်ာဘူးတဲ႔ ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ "မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ " တဲ႔ ။ မွန္တာ ေျပာရရင္ စကားက တယ္မေခ်ာတာလို႔ ,.အဆင္မေျပလို႔ လကၤာေခ်ာေအာင္ လိမ္တာေလးေတာ့ ထည့္ခ်င္ေသးသေပါ့ ။ ျမတ္စြာဘုရားက ေလာကမွာ အရသာေတြထဲမွာ အေကာင္းဆံုး အရသာ ဆိုတာ ဝစီသစၥာကို ေျပာတာပါ ။ မွန္တာေျပာတာ အရသာ အရွိဆံုးပဲ ။ ဒါျဖင့္ တို႔တေတြဟာ ဘဝအေရးမွာ အေကာင္းဆံုးေသာ အရသာကို စားဖို႔ လိုအပ္ေနတယ္ ။ ဘယ္လိုတုန္းဆို မွန္ကန္တဲ႔စကားကို ေျပာျပီး သစၥာဆိုမယ္ ဆိုရင္ ကိုယ္လိုခ်င္တာေတြ လုပ္လို႔ ရပါတယ္။ ---------------------------------------- ဆိုပါစို႔ ဘုရားရွိခိုးရမွာ ပ်င္းတဲ႔လူက သစၥာ ဆိုလို႔ ရတယ္။ - က်ြႏု္ပ္သည္ ေန႔စဥ္နဲ႔အမ်ွ ဘုရား ရွိခိုးရမွာ အလြန္ ပ်င္းပါသည္ ။ ဘယ္ေတာ့မွလဲ ရွိမခိုးပါဘူး ။ ဤမွန္ေသာ သစၥာစကားေၾကာင့္ တစ္ခုခု လိုခ်င္တာကို ေျပာ။ စြမ္းအားသတၱိေတြ ျပည့္လာတဲ႔ေန႔မွာ ေအာင္ျမင္လာမွာပဲ ။ မဟုတ္တာ တစ္ခုခုလုပ္တာလဲ မဟုတ္တာလုပ္တာကို သစၥာဆိုလို႔ ရပါတယ္ ။ သစၥာဆိုတာ မွန္တာကို ေျပာတာ ။ဒါေၾကာင့္မို႔ သစၥာဆိုတဲ႔ စကားတစ္ခုဟာ အင္မတန္မွ အရသာ ရွိတဲ႔ အရာ တစ္ခု ျဖစ္တယ္လို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီမွာ ေျဖတယ္ ။ " ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ " ( ဘဝအေရး စိတ္ေအးရေလေအာင္ ၊ စာ- ၃၈-၄၃ ) မွ ေကာက္နုတ္ပူေဇာ္ပါ၏ Credit - ဓမၼ ႏွစ္သက္သူ ____________________________________________________ အာဠာဝကဘီလူး ႏွင့္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား အေမး အေျဖ အာဠာဝက အေမး ျမတ္စြာဘုရားက အေျဖ အေမး - ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုး ဥစၥာက ဘာလဲ။ အေျဖ - သဒၶါသည္ အေကာင္းဆံုး ဥစၥာ။ ၁။ (သဒၶိဓ ၀ိတၱံ ပုရိသႆ ေသဌံ) အေမး - ေလာကမွာ ဘာလုပ္ရင္ ခ်မ္းသာမွာလဲ။ အေျဖ - ဓမၼကို က်င့္သံုးရင္ ခ်မ္းသာမယ္။ ၂။ (ဓေမၼာ သုစိေဏၰာ သုခမာ၀ဟတိ) အေမး - ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုး အရသာက ဘာလဲ။ အေျဖ - အေကာင္းဆံုး အရသာဟာ သစၥာ။ ၃။ (သစၥံ သာဓုတရံ ရသာနံ) အေမး - ေလာကမွာ အေကာင္းဆံုးေသာ အသက္ရွင္နည္းက ဘာလဲ။ အေျဖ - အသိပညာနဲ႔ အသက္ရွင္တာ အသက္ေမြးတာ အေကာင္းဆံုး။ ၄။ (ပညာဇီ၀ိ ံဇီ၀ိတ မာဟု ေသဌံ) အေမး - အခက္အခဲကို ဘာနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ရမွာလဲ။ အေျဖ - သဒၶါနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ရမယ္။ ၅။ (သဒၶါယ တရဟိ ၾသဃံ) အေမး - က်ယ္ေျပာေသာ ဘ၀ႀကီးကို ဘာနဲ႔ ျဖတ္ကူးရမွာလဲ။ အေျဖ - သတိနဲ႔ ျဖတ္ကူးရမယ္။ ၆။ (အပၸမာေဒန အဏၰ၀ံ) အေမး - ဆင္းရဲဒုကၡကို ဘာနဲ႔ ဖယ္ရွားမွာလဲ။ အေျဖ - ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈ ၀ိရိယျဖင့္ ဖယ္ရွားနိုင္မယ္။ ၇။ (၀ီရိေယန ဒုကၡမေစၥတိ) အေမး - စိတ္ျဖဴစင္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ။ အေျဖ - ပညာ ျဖင့္သာ ေဆးေၾကာရမယ္။ ၈။ (ပညာယ ပရိသုဇြ်တိ) အေမး - ပညာကို ဘယ္လိုရေအာင္ ယူရမွာလဲ။ အေျဖ - နားလည္ခ်င္တဲ့စိတ္ နားေထာင္ခ်င္တဲ့စိတ္ မွတ္သားခ်င္တဲ့ဆႏၵ ရွိရင္ပညာရပါတယ္။ ၉။ (သုႆုတသာ လဘေတ ပညံ) အေမး - ဥစၥာကို ဘယ္လို ရွာမွာလဲ။ အေျဖ - လံုလ၀ီရိယရွိၿပီး တက္တက္ၾကြၾကြ ႀကိဳးစား အားထုတ္ရမယ္။ ၁၀။ (ပတိရူပကာရီ ဓုရ၀ါ၊ ဥဌာတာ ၀ိႏၵေတ ဓနံ) အေမး - အေက်ာ္အေစာရွိရန္ ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ။ အေျဖ - သစၥာရွိ ကတိတည္ မွန္ကန္ရန္လိုတယ္။ ၁၁။ (သေစၥန ကိတိၱ ံ ပေပၸါတိ) အေမး - မိတ္ေဆြေတြ ရခ်င္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ။ အေျဖ - ေပးကမ္းပါ။ ၁၂။ (ဒဒံ မိတၱနိ ဂႏၴတိ) အေမး - ဘယ္တရားေတြ က်င့္သံုးမွ ေနာက္ဘ၀အေရး စိတ္ေအးရမွာလဲ။ အေျဖ - အမွန္တရား၊ အသိပညာ၊ လံုလ၀ီရိယ၊စြန္႔ႀကဲေပးကမ္းမႈ၊ ရွိရမယ္။ ၁၃။ (သစၥံ ဓေမၼာ ဓိတိ စာေဂါ) ဓမၼဒါန အျဖစ္ မွ်ေဝပါသည္ ... ____________________________________________________ အာဠာဝက ဘီလူး၏ေမးခြန္းမ်ား ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤ ■ ပထမပုစၦာ အေမး ■ . ၁. ေလာကလူ႔ရြာမွာ အျမတ္ဆံုးကဘာလဲ ၂. ေကာင္းစြာေလ့က်င့္အပ္ေသာတရားမွာဘယ္တရားက ခ်မ္းသာ ကို ေဆာင္ႏိုင္သလဲ ၃. အရသာအေပါင္းတို႔မွာ အေကာင္းျမတ္ဆံုး အရသာကဘာလဲ ၄.အသက္ေမြးမႈအေပါင္းတို႔မွာ အျမတ္ဆံုးအသက္ေမြးမွုကဘာလဲ . ျမတ္စြာဘုရား အေျဖ . အိုအာဠာဝက . ၁.အျမတ္ဆံုးဥစၥာကား ရတနာသံုးပါး ကိုယံုၾကည္ေသာ သဒၶါတရား ။ ၂.ေကာင္းစြာေလ့က်င့္အပ္ေသာတရားအေပါင္းမွာ ကုသိုလ္ ကမၼပထတရား ဆယ္ပါးဟာခ်မ္းသာကိုေဆာင္ႏိုင္တယ္ ။ ၃.အရသာအေပါင္းတို႔မွာ နိဗၺာန္ ဆိုတဲ့ပရမၼတသစၥာနဲ႔ ဝစီသစၥာတို႔ဟာ အေကာင္းျမတ္ဆံုး။ ၄.အသက္ေမြးျခင္းတကာတို႔မွာ ပညာျဖင့္အသက္ေမြးျခင္း ဟာအျမတ္ဆံုးပါပဲ ။ . ■ ဒုတိယပုစၥာမ်ား ■ . အိုျမတ္စြာဘုရား ၁.အဘယ္တရားျဖင့္သံသရာအယဥ္ ဟူေသာျသဃကို ကူးေျမာက္နိင္သလဲ ။ ၂.အဘယ္တရားျဖင့္သံသရာအယဥ္ ဟူေသာသမုဒၵရာကို ကူးေျမာက္နိင္သလဲ ။ ၃.အဘယ္တရားျဖင့္ ကာမဂုဏ္ဆင္းရဲကို လြန္ေျမာက္ႏိုင္သလဲ။ ၄.အဘယ္တရားျဖင့္စိတ္၏စင္ၾကယ္ျခင္းကို ျဖစ္ေစႏိုင္သလဲ ျမတ္စြာဘုရား အေျဖ အိုအာဠာဝက ၁. သံသရာအယဥ္ ဟူေသာျသဃကို ယံုၾကည္မႈ့သဒၵါတရားျဖင့္ ကူးေျမာက္ႏိုင္တယ္။ ၂. သံသရာအယဥ္ ဟူေသာ သမုဒၵရာ ကိုမေမ့မေလ်ွာ့ေသာ အပၸမာဒတရားျဖင့္ ကူးေျမာက္ႏုိင္တယ္။ ၃.ကာမဂုဏ္ဆင္းရဲကို ဝီရိယျဖင့္လြန္ေျမာက္ႏူိင္တယ္။ ၄.ပညာျဖင့္စိတ္၏စင္ၾကယ္ျခင္းက္ို ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္။ . ■ တတိယပုစၥာမ်ား ■ အိုျမတ္စြာဘုရား ၁.အဘယ္သို႔ေသာသူသည္ပညာရသလဲ။ ၂.အဘယ္သို႔ေသာသူသည္ဥစၥာကိုရသလဲ။ ၃.အဘယ္တရားျဖင့္ေက်ာ္ေစာျခင္းသို႔ေ၇ာက္သလဲ။ ၄.အဘယ္တရားျဖင့္အေဆြခင္ပြန္းကို ရသလဲ ။ ၅.အဘယ္သူသည္ေသသည္၏ေနာက္ တမလြန္၌ မစိုးရိမ္ရသလဲ။ . ျမတ္စြာဘုရား အေျဖ . အိုအာဠာဝက . ၁.မေမ့ေလ်ွာ့ေသာပညာ႐ွ္ိသည္ နိဗၺာန္ ေရာက္ေၾကာင္းတရားကို နာၾကားသည္ျဖစ္ ၍ပညာကိုရ၏။ ၂.ေလ်ွာက္ပတ္ေသာအမႈကို ျပဳလုပ္ရန္ ဝီရိယ႐ွိသူသည္ ဥစၥာကိုရ၏ ၃.မွန္ေသာစကားျဖင့္ေက်ာ္ေစာျခင္းသို႔ေရာက္၏ ၄.ေပးကမ္းျခင္းျဖင့္အေဆြခင္ပြန္းကိုရ၏ ၅.မွန္ကန္မႈ့သစၥာ ၊ ပညာရေၾကာင္းဓမၼ ၊အားထုတ္မႈ ဓီတိ ၊စြန္႔ၾကဲမႈ စာဂ ဤေလးပါးတရားတို႔ႏွင့္ ျပည့္ဆံုေသာသူသည္ ေနာင္တမလြန္ဘဝ၌ မစိုးရိမ္ရသူ ျဖစ္ေပ၏။ သာဓုသာဓုသာဓု🙏🙏🙏 . . Thanks: #DrMintinmon #Dhammaပီတိ (မူရင္းဖန္တီး၊ ေရးသားသူမ်ားကို ေလးစားစြာျဖင့္အသိအမွတ္ျပဳ ျပန္လည္မ်ွေဝပါသည္။)🙏🙏🙏

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/33P1nHN

နိဝရဏတရား ငါးပါး ………………………… တရားအားထုတ္ေနသူမ်ားအတြက္ နိဗၺာန္ကိုမေရာက္ေအာင္ ၊ ေနွာက္ယွက္ ဖ်က္ဆီး တတ္တဲ႕တရား ငါးပါးရွိပါတယ္။ ၁။ကာေမစၧႏၵနိဝရဏ တရားအားထုတ္ေနစဥ္ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ ၊နိဗၺာန္ကို ျမန္ျမန္ျမင္ခ်င္ ေရာက္ခ်င္တယ္ ဆိုတဲ႕ေလာဘ မလာပါေစနဲ႕၊ ေလာဘ ျကီးနဲ႕ အားထုတ္ေန လ်ွင္ လုပ္ေလ ေဝးေလ ေခ်ာ္ထြက္ေလ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ၂။ဗ်ာပါဒ နိဝရဏ တရားအားထုတ္ေနစဥ္ ငါအားထုတ္လာတာလည္းျကာျပီ သူမ်ားေတြ ျဖစ္ပ်က္ေတြျမင္ျပီ ငါကခုထိလည္း ဘာမွမျမင္ဘူး ငါအားထုတ္တာလြဲမ်ားလြဲေနလား၊ ငါဒီဘဝ မရနိူင္လို ့မ်ားလား၊ စသည္ျဖင့္ စိုးရိမ္ေၾကာင့္က် ဗ်ာပါဒ မ်ားေနျခင္းကလည္း နိဗၺာန္သြားတဲ႕ လမ္းမွာ အတားအဆီးတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ၃။ထိနမိဒၶ နိဝရဏ တရား တရားထိုင္ေနစဥ္၊ အိပ္ငိုက္ျခင္းသည္လည္း နိဗၺာန္ကိုမျမင္ေအာင္ ဖံုးကြယ္ ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ထိန မိဒၶဆိုတဲ႕ ငိုက္ျမည္းေနတဲ႕လူတစ္ေယာက္ မွာ ေမာဟအားျကီးေနတဲ႕အတြက္ တရားကိုသိျမင္နိုင္တဲ႕ ဉာဏ္ေတြမေပၚပါဘူး၊။ ၄။ဥဒၶစၧကုကၠဳစၥနိဝရဏ တရားထိုင္ေနစဥ္ အေတြးအေတာေတြ လြန္ေနတာကိုေခၚပါတယ္။ တရားထိုင္ေနစဥ္ သားေရးသမီးေရး စီးပြားေရး ၊ေရွ႕ေရးေနာက္ေရး ၊ အဆင္ေျပတာ အဆင္မေျပတာေတြ ေတြးျပီးစိတ္ေတြပ်ံ႕လြင့္ေနတာ၊ ဒီပံုအတိုင္းဆိုခက္ျပီ ဘာတရားမွမရပဲ ခုခ်ိန္မ်ားေသခဲ႕ရင္ အပါယ္ေလးပါးကမလြတ္ေတာ့ဘူး လို ့ေတြးတာက ကုကၠဳ စၥျဖစ္တာပါ။ ဥဒၶစၧ ကုကၠဳစၥ ရွိေနရင္လည္း နိဗၺာန္ကိုမျမင္နိုင္ပါဘူး။ ၅။ဝီစိကိစၧာနိဝရဏ ဘုရားေဟာေတာ္မူတဲ႕တရားေတြအေပၚ ကိုယ့္ဉာဏ္မမွီႏိုင္ပဲ ၊ဘုရားအေပၚ တရားအေပၚ၊ ဘုရားတပည့္သားသာဝ ကေတြအေပၚ ၊ မိမိကိုယ္မိမိ အေပၚ ယံုမွားသံသယစိတ္ေတြ ဝင္ေနရင္ နိဗၺာန္ကို မျမင္နိုင္္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္တရားအားထုတ္သူမ်ားသည္ နိဗၺာန္ကိုမျမင္ေအာင္ ဖံုးအုပ္ေနွာက္ယွက္ တတ္ေသာ နိဝရဏ တရားငါးပါးကို ဖယ္ရွားတတ္ရပါမယ္။ ။ Credit…… (ဝိပႆ နာ အေျခခံ အလုပ္ေပးတရားမ်ား page) ……………………………………………………………

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Z5tMuD

နိဝရဏတရား ငါးပါး ………………………… တရားအားထုတ္ေနသူမ်ားအတြက္ နိဗၺာန္ကိုမေရာက္ေအာင္ ၊ ေနွာက္ယွက္ ဖ်က္ဆီး တတ္တဲ႕တရား ငါးပါးရွိပါတယ္။ ၁။ကာေမစၧႏၵနိဝရဏ တရားအားထုတ္ေနစဥ္ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ ၊နိဗၺာန္ကို ျမန္ျမန္ျမင္ခ်င္ ေရာက္ခ်င္တယ္ ဆိုတဲ႕ေလာဘ မလာပါေစနဲ႕၊ ေလာဘ ျကီးနဲ႕ အားထုတ္ေန လ်ွင္ လုပ္ေလ ေဝးေလ ေခ်ာ္ထြက္ေလ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ၂။ဗ်ာပါဒ နိဝရဏ တရားအားထုတ္ေနစဥ္ ငါအားထုတ္လာတာလည္းျကာျပီ သူမ်ားေတြ ျဖစ္ပ်က္ေတြျမင္ျပီ ငါကခုထိလည္း ဘာမွမျမင္ဘူး ငါအားထုတ္တာလြဲမ်ားလြဲေနလား၊ ငါဒီဘဝ မရနိူင္လို ့မ်ားလား၊ စသည္ျဖင့္ စိုးရိမ္ေၾကာင့္က် ဗ်ာပါဒ မ်ားေနျခင္းကလည္း နိဗၺာန္သြားတဲ႕ လမ္းမွာ အတားအဆီးတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ၃။ထိနမိဒၶ နိဝရဏ တရား တရားထိုင္ေနစဥ္၊ အိပ္ငိုက္ျခင္းသည္လည္း နိဗၺာန္ကိုမျမင္ေအာင္ ဖံုးကြယ္ ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ထိန မိဒၶဆိုတဲ႕ ငိုက္ျမည္းေနတဲ႕လူတစ္ေယာက္ မွာ ေမာဟအားျကီးေနတဲ႕အတြက္ တရားကိုသိျမင္နိုင္တဲ႕ ဉာဏ္ေတြမေပၚပါဘူး၊။ ၄။ဥဒၶစၧကုကၠဳစၥနိဝရဏ တရားထိုင္ေနစဥ္ အေတြးအေတာေတြ လြန္ေနတာကိုေခၚပါတယ္။ တရားထိုင္ေနစဥ္ သားေရးသမီးေရး စီးပြားေရး ၊ေရွ႕ေရးေနာက္ေရး ၊ အဆင္ေျပတာ အဆင္မေျပတာေတြ ေတြးျပီးစိတ္ေတြပ်ံ႕လြင့္ေနတာ၊ ဒီပံုအတိုင္းဆိုခက္ျပီ ဘာတရားမွမရပဲ ခုခ်ိန္မ်ားေသခဲ႕ရင္ အပါယ္ေလးပါးကမလြတ္ေတာ့ဘူး လို ့ေတြးတာက ကုကၠဳ စၥျဖစ္တာပါ။ ဥဒၶစၧ ကုကၠဳစၥ ရွိေနရင္လည္း နိဗၺာန္ကိုမျမင္နိုင္ပါဘူး။ ၅။ဝီစိကိစၧာနိဝရဏ ဘုရားေဟာေတာ္မူတဲ႕တရားေတြအေပၚ ကိုယ့္ဉာဏ္မမွီႏိုင္ပဲ ၊ဘုရားအေပၚ တရားအေပၚ၊ ဘုရားတပည့္သားသာဝ ကေတြအေပၚ ၊ မိမိကိုယ္မိမိ အေပၚ ယံုမွားသံသယစိတ္ေတြ ဝင္ေနရင္ နိဗၺာန္ကို မျမင္နိုင္္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္တရားအားထုတ္သူမ်ားသည္ နိဗၺာန္ကိုမျမင္ေအာင္ ဖံုးအုပ္ေနွာက္ယွက္ တတ္ေသာ နိဝရဏ တရားငါးပါးကို ဖယ္ရွားတတ္ရပါမယ္။ ။ Credit…… (ဝိပႆ နာ အေျခခံ အလုပ္ေပးတရားမ်ား page) ……………………………………………………………

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Z5tMuD

အင္​မတန္​မွ အ​ေရးႀကီးတဲ့ဘဝကို ​ေရာက္​​ေနၾကၿပီ __________________________________ လူ႔ဘံုသည္​ ဘဝအားလံုးကို သြားႏိူင္​တဲ့ junction တစ္​ခုႀကီးနဲ႔ တူတယ္​ ။ လူ႔ဘံုမွာ ​ေရာက္​႐ွိ​ေနတဲ့အခိုက္​ ဘယ္​ဘဝ သြားရမယ္​ဆိုတာ ​ေရြးခ်ယ္​ဖို႔အတြက္​ အ​ေနအထား​ေတြအားလံုး ျပည္​့စံုတယ္​ ။ လူ႔ဘံုက လုပ္​ကိုင္​​ေဆာင္​ရြက္​ၾကံစည္​ ​ေျပာဆိုၾကတဲ့အရာ​ေတြအားလံုး *ကံအရာ​ေျမာက္​ၿပီး ဂတိငါးပါး လို႔ဆိုတဲ့ လမ္​း​ေၾကာင္​းႀကီး ငါးသြယ္​ကို အသီးသ​ီး ​ေရာက္​႐ွိသြားရတယ္​။ လူ႔ဘံုလူ႔ဘဝဟာ ထိုလမ္​း​ေၾကာင္​းၾက​ီးငါးသြယ္​ရဲ႕ #ဗဟိုအခ်က္​အခ်ာမွာ ႐ွိ​ေနတယ္​ လို႔ ​ေျပာႏိူင္​တယ္​။ ဒါ​ေၾကာင္​့ ဘုန္​းႀကီးတို႔တ​ေတ​ြဟာ အင္​မတန္​ အ​ေရးႀကီးတဲ့ဘဝ ​ေရာက္​​ေနၾကၿပီ​ေပါ့ ။ "မႏုသတၱဘာ​ေဝါ ဒုလႅ​ေဘာ" ရခဲတဲ့ လူ႔ဘဝ ကို ရ​ေနၾကတယ္​ ။ ရခဲတဲ့ လူ႔ဘဝကို ရ​ေနတဲ့လူတိုင္​းဟာ ရ႐ွိထားတဲ့ ဘဝတစ္​ခုက္ို အက်ိဳး႐ွိ​ေအာင္​ အသံုးခ်သြားၾကသလား ဆို​ေတာ့ အသံုးခ်မသြားၾကဘူး ။ ရ႐ွိထားတဲ့ ဘဝတစ္​ခုကို မွန္​မွန္​ကန္​ကန္​ အသံုးမခ်တတ္​ရင္​ အခ်ိန္​ ဆိုတာ တစ္​​ေန႔ ကုန္​ဆံုးလာမွာ ျဖစ္​တယ္​။ မိမိလုပ္​သမ်ွ ကံအရာ​ေျမာက္​ၿပီး အ​ေၾကာင္​းတရား​ေတြအျဖစ္​ အက်ိဳး​ေပးဖို႔ အဆင္​သင္​့ ျဖစ္​လာမွာ ျဖစ္​တယ္​ ။ ဒါ​ေၾကာင္​့ လူ႔ဘဝရတဲ့အခိုက္​​ေလးမွာ အမွတ္​တမဲ့ မ​ေနၾကဘဲ "သတိသမၸဇည" ႐ွိၾကရမယ္​ ။ "သတိသမၸဇည" ဆိုတာ သတိထားၿပီး ဆင္​ျခင္​တံုတရား႐ွိျခင္​း ျဖစ္​တယ္​။ ဒါဟာ အ​ေရးႀကီးဆံုးပဲ ။ ​ေလာကမွာ မစဥ္​းစားရင္​ ဘာမွ မသိဘူး။ စဥ္​းစားမႈဟာ အင္​မတန္​မွ အ​ေရးပါတယ္​။ စဥ္​းစားႏိူင္​​ေအာင္​ အရာရာကို သတိထားတတ္​ဖို႔ လိုတယ္​။ ကိုယ္​ရထားတဲ့ ဘဝ ဟာ ............. ထာဝရ လား , တခဏ လား အခ်ိန္​​ေကာင္​း ဆိုတာ ............... ထာဝရ လား , တခဏ လား က်န္​းမာ​ေရး ဆိုတာ ........... ထာဝရ လား , တခဏ လား က်န္​းမာ​ေနတဲ့အခိုက္​ ဘာ​ေတြ လုပ္​ရမယ္​ ဆိုတာကိုလည္​း ျပတ္​ျပတ္​သားသား ဆံုးျဖတ္​တတ္​ဖို႔ လိုတယ္​ ။ အဲဒီလိုမွ မဟုတ္​ပဲ စားကာ, အိပ္​ကာ, ​ေပ်ာ္​ကာ, ပါးကာ, ႐ွာကာ, ​ေဖြကာ နဲ႔ ....... ဘဝတစ္​ခု အဆံုးသတ္​သြားရင္​ ကိုယ္​ရထားတဲ့ဘဝရဲ႕ အက်ိဳးအျမတ္​ကို ရလိုက္​မွာ မဟုတ္​ဘူး။ အင္​မတန္​မွ တန္​ဖိုး႐ွိလွတဲ့ ဒီလူ႔ဘဝႀကီးရဲ႕ #အျခားမဲ့ဘဝမွာ အင္​မတန္​မွ ​ေၾကာက္​စရာ​ေကာင္​း​ေလာက္​တဲ့ အ​ေနအထားမ်ိဳးကို ၾကံဳ​ေတြ႔ႏိူင္​တယ္​။ မွန္​မွန္​ကန္​ကန္​ အသံုးခ်မတတ္​ဘူးဆိုရင္​ ဤဘဝ၏အျခားမဲ့ဆိုတာ ... အင္​မတန္​မွ ကပ္​​ေနတယ္​​ေနာ္​ မ်က္​စိ​ေလး မွိတ္​သြားတာနဲ႔ တၿပိဳင္​နက္​ အႀကီးအက်ယ္​​ ​ေျပာင္​းလဲြသြားမွာ ျဖစ္​တယ္​။ အ​ေျပာင္​းအလြဲဆိုတာ အ​ေကာင္​းလဲ ႐ွိတယ္​။ အဆိုးလည္​း ႐ွိတယ္​။ ဒီဘဝ လုပ္​ရပ္​​ေတြ​ေပၚမွာ မူတည္​ၿပီး အ​ေျပာင္​းအလြဲဆိုတာ ျဖစ္​တယ္​။ ဒါ​ေၾကာင္​့ အခုလက္​႐ွိဘဝဟာ ဘဝ​ေတြထဲမွာ အ​ေရးႀကီးဆံုးပဲ လို႔ ဒီလို ႏွလံုးသြင္​းရမယ္​။ (ပါခ်ဳပ္​​ေရာ​ေတာ္​ႀကီး) 🙏🙏🙏 🙏ဓမၼမိတ္​​ေဆြမ်ား ​ေကာင္​းက်ိဳး တရား တိုးပြားၾကပါ​ေစ🙏

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2KTXKb7

အင္​မတန္​မွ အ​ေရးႀကီးတဲ့ဘဝကို ​ေရာက္​​ေနၾကၿပီ __________________________________ လူ႔ဘံုသည္​ ဘဝအားလံုးကို သြားႏိူင္​တဲ့ junction တစ္​ခုႀကီးနဲ႔ တူတယ္​ ။ လူ႔ဘံုမွာ ​ေရာက္​႐ွိ​ေနတဲ့အခိုက္​ ဘယ္​ဘဝ သြားရမယ္​ဆိုတာ ​ေရြးခ်ယ္​ဖို႔အတြက္​ အ​ေနအထား​ေတြအားလံုး ျပည္​့စံုတယ္​ ။ လူ႔ဘံုက လုပ္​ကိုင္​​ေဆာင္​ရြက္​ၾကံစည္​ ​ေျပာဆိုၾကတဲ့အရာ​ေတြအားလံုး *ကံအရာ​ေျမာက္​ၿပီး ဂတိငါးပါး လို႔ဆိုတဲ့ လမ္​း​ေၾကာင္​းႀကီး ငါးသြယ္​ကို အသီးသ​ီး ​ေရာက္​႐ွိသြားရတယ္​။ လူ႔ဘံုလူ႔ဘဝဟာ ထိုလမ္​း​ေၾကာင္​းၾက​ီးငါးသြယ္​ရဲ႕ #ဗဟိုအခ်က္​အခ်ာမွာ ႐ွိ​ေနတယ္​ လို႔ ​ေျပာႏိူင္​တယ္​။ ဒါ​ေၾကာင္​့ ဘုန္​းႀကီးတို႔တ​ေတ​ြဟာ အင္​မတန္​ အ​ေရးႀကီးတဲ့ဘဝ ​ေရာက္​​ေနၾကၿပီ​ေပါ့ ။ "မႏုသတၱဘာ​ေဝါ ဒုလႅ​ေဘာ" ရခဲတဲ့ လူ႔ဘဝ ကို ရ​ေနၾကတယ္​ ။ ရခဲတဲ့ လူ႔ဘဝကို ရ​ေနတဲ့လူတိုင္​းဟာ ရ႐ွိထားတဲ့ ဘဝတစ္​ခုက္ို အက်ိဳး႐ွိ​ေအာင္​ အသံုးခ်သြားၾကသလား ဆို​ေတာ့ အသံုးခ်မသြားၾကဘူး ။ ရ႐ွိထားတဲ့ ဘဝတစ္​ခုကို မွန္​မွန္​ကန္​ကန္​ အသံုးမခ်တတ္​ရင္​ အခ်ိန္​ ဆိုတာ တစ္​​ေန႔ ကုန္​ဆံုးလာမွာ ျဖစ္​တယ္​။ မိမိလုပ္​သမ်ွ ကံအရာ​ေျမာက္​ၿပီး အ​ေၾကာင္​းတရား​ေတြအျဖစ္​ အက်ိဳး​ေပးဖို႔ အဆင္​သင္​့ ျဖစ္​လာမွာ ျဖစ္​တယ္​ ။ ဒါ​ေၾကာင္​့ လူ႔ဘဝရတဲ့အခိုက္​​ေလးမွာ အမွတ္​တမဲ့ မ​ေနၾကဘဲ "သတိသမၸဇည" ႐ွိၾကရမယ္​ ။ "သတိသမၸဇည" ဆိုတာ သတိထားၿပီး ဆင္​ျခင္​တံုတရား႐ွိျခင္​း ျဖစ္​တယ္​။ ဒါဟာ အ​ေရးႀကီးဆံုးပဲ ။ ​ေလာကမွာ မစဥ္​းစားရင္​ ဘာမွ မသိဘူး။ စဥ္​းစားမႈဟာ အင္​မတန္​မွ အ​ေရးပါတယ္​။ စဥ္​းစားႏိူင္​​ေအာင္​ အရာရာကို သတိထားတတ္​ဖို႔ လိုတယ္​။ ကိုယ္​ရထားတဲ့ ဘဝ ဟာ ............. ထာဝရ လား , တခဏ လား အခ်ိန္​​ေကာင္​း ဆိုတာ ............... ထာဝရ လား , တခဏ လား က်န္​းမာ​ေရး ဆိုတာ ........... ထာဝရ လား , တခဏ လား က်န္​းမာ​ေနတဲ့အခိုက္​ ဘာ​ေတြ လုပ္​ရမယ္​ ဆိုတာကိုလည္​း ျပတ္​ျပတ္​သားသား ဆံုးျဖတ္​တတ္​ဖို႔ လိုတယ္​ ။ အဲဒီလိုမွ မဟုတ္​ပဲ စားကာ, အိပ္​ကာ, ​ေပ်ာ္​ကာ, ပါးကာ, ႐ွာကာ, ​ေဖြကာ နဲ႔ ....... ဘဝတစ္​ခု အဆံုးသတ္​သြားရင္​ ကိုယ္​ရထားတဲ့ဘဝရဲ႕ အက်ိဳးအျမတ္​ကို ရလိုက္​မွာ မဟုတ္​ဘူး။ အင္​မတန္​မွ တန္​ဖိုး႐ွိလွတဲ့ ဒီလူ႔ဘဝႀကီးရဲ႕ #အျခားမဲ့ဘဝမွာ အင္​မတန္​မွ ​ေၾကာက္​စရာ​ေကာင္​း​ေလာက္​တဲ့ အ​ေနအထားမ်ိဳးကို ၾကံဳ​ေတြ႔ႏိူင္​တယ္​။ မွန္​မွန္​ကန္​ကန္​ အသံုးခ်မတတ္​ဘူးဆိုရင္​ ဤဘဝ၏အျခားမဲ့ဆိုတာ ... အင္​မတန္​မွ ကပ္​​ေနတယ္​​ေနာ္​ မ်က္​စိ​ေလး မွိတ္​သြားတာနဲ႔ တၿပိဳင္​နက္​ အႀကီးအက်ယ္​​ ​ေျပာင္​းလဲြသြားမွာ ျဖစ္​တယ္​။ အ​ေျပာင္​းအလြဲဆိုတာ အ​ေကာင္​းလဲ ႐ွိတယ္​။ အဆိုးလည္​း ႐ွိတယ္​။ ဒီဘဝ လုပ္​ရပ္​​ေတြ​ေပၚမွာ မူတည္​ၿပီး အ​ေျပာင္​းအလြဲဆိုတာ ျဖစ္​တယ္​။ ဒါ​ေၾကာင္​့ အခုလက္​႐ွိဘဝဟာ ဘဝ​ေတြထဲမွာ အ​ေရးႀကီးဆံုးပဲ လို႔ ဒီလို ႏွလံုးသြင္​းရမယ္​။ (ပါခ်ဳပ္​​ေရာ​ေတာ္​ႀကီး) 🙏🙏🙏 🙏ဓမၼမိတ္​​ေဆြမ်ား ​ေကာင္​းက်ိဳး တရား တိုးပြားၾကပါ​ေစ🙏

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2KTXKb7

ငရဲဆိုတာဘာလဲ 🙏🙏🙏🙏🙏 အ၀ီစိဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္က ငရဲသားတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ၾကားမွာ အၾကားအလပ္မရွိေအာင္ ငရဲသားအခ်င္းခ်င္းညွပ္ေနတယ္လို႔ ဆိုလိုတာ။ `၀ီစိ´ဆိုတာ အၾကားအလပ္၊ `အ´ဆိုတာမရွိဘူး။ အ၀ီစိ အၾကားအလပ္မရွိဘူးတဲ့။ ဒါကအဓိပၸါယ္တစ္ခုေနာ္။ ဆိုလိုတာက အပ္ဗူးထဲမွာ အပ္ကေလးေတြ အျပည့္ထည့္ထားရင္ အဲဒီအပ္ကေလးေတြတစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ထိေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ၾကားဆိုတာမရွိဘူး။ ပဲေစ့ကေလးေတြကို ဖန္ပုလင္းထဲအျပည့္ထည့္ထားရင္လည္း ၾကားဆိုတာမရွိေလာက္ေအာင္ကို ညွပ္ထပ္ေနတယ္။ အ၀ီစိငရဲမွာ သတၱ၀ါေတြအဲဒီလို အၾကားအလပ္မရွိေအာင္မ်ားတယ္လို႔ ေျပာတာေနာ္။ ေနာက္အဓိပၸါယ္တစ္ခုက အ၀ီစိငရဲသည္ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတ့ဲငရဲျဖစ္တယ္တဲ့။ အဲဒီမီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတာသည္ မီးမေလာင္တဲ့အခ်ိန္ပိုင္း အခုိက္အတန္႔ေလးေတာင္ မရွိဘူးတဲ့။ အၿမဲမျပတ္ ဒလစပ္မီးေတာက္ေနတာ။ မီးေတာက္ေတြရဲ႕ၾကား မေတာက္တဲ့ေနရာဆိုတာ မရွိဘူးတဲ့။ မေတာက္တဲ့ေနရာရွိရင္ေျပးၿပီးခိုလုိ႔ရမွာေပါ့။ မီးမေတာက္တဲ့ေနရာဆိုတာ တစ္ခုမွမရွိဘူး။ အၾကားအလပ္မရွိဘူး။ အဲဒီလို`အဂၢိဇာလ´မီးလွ်ံတို႕ရဲ႕အၾကားမရွိလို႔လည္း`အ၀ီစိ´လုိ႔ေခၚတယ္တဲ့။ ေနာက္တစ္ခုက ဘာအၾကားအလပ္မရွိတာတုန္းဆိုရင္ လူ႔ဘ၀မွာ တစ္ခါတစ္ခါေခါင္းကိုက္တာတို႔ ခါးကိုက္တာတို႔ဆိုတ့ဲ ဆင္းရဲဒုကၡေတြရွိတယ္ေပါ့။ အ၀ီစိငရဲမွာအဲဒီလို ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ဒုကၡသည္တစ္စကၠန္႔ကေလးမွ သက္သာတာမရွိဘူး။ ဒလစပ္အၿမဲမျပတ္ဆင္းရဲဒုကၡျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီလိုဆင္းရဲဒုကၡေတြရဲ႕ အၾကားအလပ္ဆိုတာလည္း မရွိလို႔ ``အ၀ီစိ´´တဲ့။ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ အၾကားအလပ္မရွိဘူူး။ မီးလွ်ံတို႔ရဲ႕အၾကားအလပ္မရွိဘူး။ ဆင္းရဲဒုကၡတို႔ရဲ႕ အၾကားအလပ္မရွိဘူး။ အၾကားအလပ္သံုးမ်ဳိးကင္းတဲ့ငရဲကို အ၀ီစိငရဲလုိ႔ ေခၚတယ္တဲ့။ ျမတ္စြာဘုရားက သံယုတၱနိကာယ္ထဲမွာ `ဆဖႆာယတနိကငရဲ´ဆိုၿပီး ေဟာထားတာရွိတယ္။ ရဟန္းေတြကိုျမတ္စြာဘုရားက အမိန္႔ရွိတယ္။ `ခ်စ္သားရဟန္းတု႔ိ လူ႔ဘ၀ရတယ္ဆိုတာ အင္မတန္ ကံေကာင္းၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ကံေကာင္းသလဲဆိုရင္ မ်က္စိကေကာင္းတာေလးေတြျမင္ရတဲ့အခ်ိန္ ရွိတယ္။ နားက သာယာတဲ့အသံေလးေတြ နားေထာင္ရတဲ့အခ်ိန္ရွိတယ္။ ႏွာေခါင္းကလည္း ေမႊးႀကိဳင္တဲ့ အနံ႔ကေလးေတြ ရတဲ့အခ်ိန္ပိုင္းဆိုတာ ရွိတယ္။ လွ်ာကလည္း ေကာင္းတဲ့အထိအေတြ႕ေလးေတြ ထိေတြ႕ရတယ္။ စိတ္ကလည္း ေကာင္းတဲ့ အေတြးအႀကံေလးေတြ ႀကံစည္ခြင့္ရတယ္။ လူ႔ျပည္မွာ မ်က္စိ၊နား၊ႏွာ၊လွ်ာ၊ကိုယ္၊စိတ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အာ႐ုံေကာင္းေလးေတြကို သက္သက္သာသာေလး ခံစားႏုိင္ေသးတယ္´တဲ့။ `ဆဖႆာယတနိကငရဲ´မွာေတာ့ မ်က္စိကျမင္သမွ်ေတြသည္ မေကာင္းတာေတြပဲ၊ အနိ႒ာ႐ုံေတြပဲ၊ ေၾကာက္စရာ လန္႔စရာ စိတ္မခ်မ္းသာစရာေတြပဲ ျမင္တယ္တဲ့။ နားကၾကားရတဲ့အသံေတြကလည္း အင္မတန္ဆိုး၀ါးတဲ့ အသံႀကီးေတြပဲၾကားရတယ္။ ႏွာေခါင္းက အနံ႔ရႈရတာလည္း အင္မတန္ဆိုး၀ါးတဲ့အနံ႔၊ လွ်ာက အရသာကလည္း အလြန္ဆိုး၀ါးတဲ့ အရသာ၊ ခႏၶာကိုယ္မွ ထိေတြ႕လာတဲ့ အထိအေတြ႕ကလည္း အလြန္ဆုိး၀ါးတဲ့အထိအေတြ႕၊ စိတ္ထဲမွာႀကံေတြးမႈဆိုတာလည္း အေကာင္းတစ္ခုမွ မရွိဘူးတဲ့။ အဲဒီေလာက္ထိ အေကာင္းကင္းၿပီး အဆိုးေတြပဲျဖစ္ေနတာတဲ့။ အဲဒီ `ဆဖႆာယတနိကငရဲ´ဆိုတာ တျခားေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အ၀ီစိငရဲကိုေျပာတာပဲတဲ့။ ဘာေၾကာင့္ ဒီအ၀ီစိငရဲကို ခံေနၾကရတာလဲလုိ႔ ေမးၾကည့္လုိက္ရင္ ေလာဘကို မထိန္းႏုိင္လုိ႔၊ ေဒါသကို မထိန္းႏုိင္လုိ႔၊ ေမာဟကို မထိန္းႏုိင္လုိ႔ ျဖစ္တယ္တဲ့။ အဲဒီအကုသိုလ္စိတ္ေတြကို မထိန္းႏုိင္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ အကုသုိလ္ရဲ႕အျပစ္ဒဏ္အရ ဒုကၡေတြခံေနၾကရတာပါတဲ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပင္ဖို႔ရန္အတြက္ ၀ီရိယတို႔၊ သတိတို႔၊ ပညာတို႔က အားနည္းသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပင္ႏုိင္စြမ္းမရွိဘူး။ ေလာဘ၊ ေဒါသကို မဖယ္ရွားႏုိင္ဘူး။ အဲဒီအပါယ္ကိုက်ေစတတ္တဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသေတြရဲ႕ စြမ္းအားေၾကာင့္ ကိုယ့္ဆႏၵမရွိဘဲနဲ႔ အပါယ္ငရဲဆိုတာ က်သြားၾကရတယ္။ အပါယ္ငရဲဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ပါဠိစာေပမွာ `အပါယံ ဒုဂၢတႎ ၀ိနိပါတံ နိရယံ´ဆိုၿပီး စကားလံုးေလးလံုး သံုးထားတယ္။ အဲဒီစကားလံုးေလးလံုးက အပါယ္ေလးဘံုကို ရည္ညႊန္းတဲ့အခါ ရည္ညႊန္းတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ငရဲဘံုကို ရည္ညႊန္းတာလည္း ျဖစ္တယ္။ ``အပါယ=အပ+အာယ´ အာယဆိုတာ ခ်မ္းသာသုခ၊ အပဆိုတာ ကင္းမဲ့တာ မရွိတာ။ ခ်မ္းသာသုခမရွိလို႔`အပါယ´လို႔ေခၚတာ။ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ အင္မတန္မ်ားတယ္။ ေနာက္တစ္နည္းကေတာ့ ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္မႈက ကင္းကြာတယ္။ အားနည္းတယ္။ ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ဖို႔မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ `အပါယ´လုိ႔ေခၚတာ။ `ဒုဂၢတိ´ဆိုတာ `ဒုကၡႆဂတိ´ဆင္းရဲဒုကၡေတြပဲျဖစ္တယ္တဲ့။ သုခဆိုတာမလာဘူး။ ဒုကၡေတြပဲလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒုဂၢတိ တဲ့။ ေနာက္တစ္ခုက လူ႔ဘ၀မွာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေလးေတြ ျဖစ္ခြင့္ရွိေသးတယ္။ ငရဲက်ေတာ့ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာက တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနတာက တစ္မ်ဳိးတဲ့။ ကိုယ့္ရဲ႕ဆႏၵနဲ႔လံုး၀မကိုက္ညီတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ဆႏၵမပါဘဲနဲ႔ ဖ႐ုိဖရဲၿပိဳကြဲလဲက်ျခင္းဆိုတဲ့ အေနအထားမ်ဳိးေၾကာင့္ `၀ိနိပါတ´လုိ႔ေျပာတာ။ `နိရယ´ဆိုတာ `နိ+အယ´သက္သာဖြယ္ျဖစ္တဲ့ သုခဆိုတာ လံုး၀ရွာမေတြ႕လို႔ သုခလံုး၀ကင္းတဲ့ဘံုလို႔ ဆိုလိုတယ္။ အဲဒီေတာ့ အပါယ္ေလးဘံု သုိ႔မဟုတ္ ငရဲဘံုဆိုတာ တစ္ခုမွေကာင္းတာမရွိဘူး။ အဲဒီမရွိတဲ့ဘံုကို ဘယ္သူက ေဆာင္ၾကဥ္းသြားတာတုန္းဆိုရင္ ခုနက ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြကို ကိုယ္ကမထိန္းႏုိင္လို႔ ကိုယ့္စိတ္ကို လႊမ္းမိုးသြားၿပီဆိုရင္ ဒုကၡေရာက္ေတာ့တာပဲေပါ့။ `ခီနမေစၧ၀ ပလႅေလ´ အဲဒီလို ဘ၀မွာ ဒုကၡေရာက္သြားနိုင္တဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြကို ျပဳျပင္ရမယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ျပင္ၿပီး စီးပြားရွာရမယ့္အခ်ိန္ စီးပြားရွာရမယ္။ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းေအာင္ျပဳျပင္ၿပီး တရားရွာရမယ့္အခ်ိန္ တရားရွာရမယ္။ အဲဒီႏွစ္ခု တစ္ခုခုမွ မလုပ္ဘဲနဲ႔ အရြယ္သံုးပါးကို ကုန္လြန္သြားမယ္ဆိုရင္ ဘ၀မွာ ဆံုး႐ႈံုးနစ္နာျခင္းနဲ႔ပဲ ရင္ဆုိင္ရမယ္။ ဒီဘ၀မွာ ဆံုး႐ႈံးသြားရင္ ေနာင္ဘ၀ေကာင္းလာမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ေနာင္ဘ၀မွာ ဒီ့ထက္ ဆံုး႐ႈံးနစ္နာသြားဖို႔ပဲရွိတယ္တဲ့။ ဘာနဲ႔ဥပမာတူတုန္းဆိုရင္ `တြင္းတူးတဲ့လူနဲ႔ ဥပမာတူတယ္´ တြင္းတူးတဲ့လူသည္ တြင္းနက္ေလ ေအာက္ေရာက္သြားေလပဲတဲ့။ ဒါေၾကာင့္မို႔ တရားခ်စ္ခင္သူေတာ္စင္ပရိသတ္အေပါင္းတု႔ိ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ျပင္ၾကရမွာျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္မျပင္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ အထက္တန္းကို ဘယ္ေတာ့မွ တက္လွမ္းႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။ အထက္တန္း တက္လွမ္းႏုိင္ဖို႔အတြက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိ္းတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြပီပီ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရမယ္။ ကုသိုလ္ေတြ မ်ားျပားေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကရမွာလို႔ ကိုယ္စီကိုယ္စီ သတိတရားရၿပီး က်င့္ႀကံႀကိဳးကုတ္အားထုတ္ႏုိင္ၾကပါေစကုန္သတည္း။ သာဓု သာဓု သာဓု ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိ၀ံသ၏ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ျပင္တရားေတာ္မွ

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2ZcBSkh

ငရဲဆိုတာဘာလဲ 🙏🙏🙏🙏🙏 အ၀ီစိဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္က ငရဲသားတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ၾကားမွာ အၾကားအလပ္မရွိေအာင္ ငရဲသားအခ်င္းခ်င္းညွပ္ေနတယ္လို႔ ဆိုလိုတာ။ `၀ီစိ´ဆိုတာ အၾကားအလပ္၊ `အ´ဆိုတာမရွိဘူး။ အ၀ီစိ အၾကားအလပ္မရွိဘူးတဲ့။ ဒါကအဓိပၸါယ္တစ္ခုေနာ္။ ဆိုလိုတာက အပ္ဗူးထဲမွာ အပ္ကေလးေတြ အျပည့္ထည့္ထားရင္ အဲဒီအပ္ကေလးေတြတစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ထိေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ၾကားဆိုတာမရွိဘူး။ ပဲေစ့ကေလးေတြကို ဖန္ပုလင္းထဲအျပည့္ထည့္ထားရင္လည္း ၾကားဆိုတာမရွိေလာက္ေအာင္ကို ညွပ္ထပ္ေနတယ္။ အ၀ီစိငရဲမွာ သတၱ၀ါေတြအဲဒီလို အၾကားအလပ္မရွိေအာင္မ်ားတယ္လို႔ ေျပာတာေနာ္။ ေနာက္အဓိပၸါယ္တစ္ခုက အ၀ီစိငရဲသည္ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတ့ဲငရဲျဖစ္တယ္တဲ့။ အဲဒီမီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတာသည္ မီးမေလာင္တဲ့အခ်ိန္ပိုင္း အခုိက္အတန္႔ေလးေတာင္ မရွိဘူးတဲ့။ အၿမဲမျပတ္ ဒလစပ္မီးေတာက္ေနတာ။ မီးေတာက္ေတြရဲ႕ၾကား မေတာက္တဲ့ေနရာဆိုတာ မရွိဘူးတဲ့။ မေတာက္တဲ့ေနရာရွိရင္ေျပးၿပီးခိုလုိ႔ရမွာေပါ့။ မီးမေတာက္တဲ့ေနရာဆိုတာ တစ္ခုမွမရွိဘူး။ အၾကားအလပ္မရွိဘူး။ အဲဒီလို`အဂၢိဇာလ´မီးလွ်ံတို႕ရဲ႕အၾကားမရွိလို႔လည္း`အ၀ီစိ´လုိ႔ေခၚတယ္တဲ့။ ေနာက္တစ္ခုက ဘာအၾကားအလပ္မရွိတာတုန္းဆိုရင္ လူ႔ဘ၀မွာ တစ္ခါတစ္ခါေခါင္းကိုက္တာတို႔ ခါးကိုက္တာတို႔ဆိုတ့ဲ ဆင္းရဲဒုကၡေတြရွိတယ္ေပါ့။ အ၀ီစိငရဲမွာအဲဒီလို ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ဒုကၡသည္တစ္စကၠန္႔ကေလးမွ သက္သာတာမရွိဘူး။ ဒလစပ္အၿမဲမျပတ္ဆင္းရဲဒုကၡျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီလိုဆင္းရဲဒုကၡေတြရဲ႕ အၾကားအလပ္ဆိုတာလည္း မရွိလို႔ ``အ၀ီစိ´´တဲ့။ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ အၾကားအလပ္မရွိဘူူး။ မီးလွ်ံတို႔ရဲ႕အၾကားအလပ္မရွိဘူး။ ဆင္းရဲဒုကၡတို႔ရဲ႕ အၾကားအလပ္မရွိဘူး။ အၾကားအလပ္သံုးမ်ဳိးကင္းတဲ့ငရဲကို အ၀ီစိငရဲလုိ႔ ေခၚတယ္တဲ့။ ျမတ္စြာဘုရားက သံယုတၱနိကာယ္ထဲမွာ `ဆဖႆာယတနိကငရဲ´ဆိုၿပီး ေဟာထားတာရွိတယ္။ ရဟန္းေတြကိုျမတ္စြာဘုရားက အမိန္႔ရွိတယ္။ `ခ်စ္သားရဟန္းတု႔ိ လူ႔ဘ၀ရတယ္ဆိုတာ အင္မတန္ ကံေကာင္းၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ကံေကာင္းသလဲဆိုရင္ မ်က္စိကေကာင္းတာေလးေတြျမင္ရတဲ့အခ်ိန္ ရွိတယ္။ နားက သာယာတဲ့အသံေလးေတြ နားေထာင္ရတဲ့အခ်ိန္ရွိတယ္။ ႏွာေခါင္းကလည္း ေမႊးႀကိဳင္တဲ့ အနံ႔ကေလးေတြ ရတဲ့အခ်ိန္ပိုင္းဆိုတာ ရွိတယ္။ လွ်ာကလည္း ေကာင္းတဲ့အထိအေတြ႕ေလးေတြ ထိေတြ႕ရတယ္။ စိတ္ကလည္း ေကာင္းတဲ့ အေတြးအႀကံေလးေတြ ႀကံစည္ခြင့္ရတယ္။ လူ႔ျပည္မွာ မ်က္စိ၊နား၊ႏွာ၊လွ်ာ၊ကိုယ္၊စိတ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အာ႐ုံေကာင္းေလးေတြကို သက္သက္သာသာေလး ခံစားႏုိင္ေသးတယ္´တဲ့။ `ဆဖႆာယတနိကငရဲ´မွာေတာ့ မ်က္စိကျမင္သမွ်ေတြသည္ မေကာင္းတာေတြပဲ၊ အနိ႒ာ႐ုံေတြပဲ၊ ေၾကာက္စရာ လန္႔စရာ စိတ္မခ်မ္းသာစရာေတြပဲ ျမင္တယ္တဲ့။ နားကၾကားရတဲ့အသံေတြကလည္း အင္မတန္ဆိုး၀ါးတဲ့ အသံႀကီးေတြပဲၾကားရတယ္။ ႏွာေခါင္းက အနံ႔ရႈရတာလည္း အင္မတန္ဆိုး၀ါးတဲ့အနံ႔၊ လွ်ာက အရသာကလည္း အလြန္ဆိုး၀ါးတဲ့ အရသာ၊ ခႏၶာကိုယ္မွ ထိေတြ႕လာတဲ့ အထိအေတြ႕ကလည္း အလြန္ဆုိး၀ါးတဲ့အထိအေတြ႕၊ စိတ္ထဲမွာႀကံေတြးမႈဆိုတာလည္း အေကာင္းတစ္ခုမွ မရွိဘူးတဲ့။ အဲဒီေလာက္ထိ အေကာင္းကင္းၿပီး အဆိုးေတြပဲျဖစ္ေနတာတဲ့။ အဲဒီ `ဆဖႆာယတနိကငရဲ´ဆိုတာ တျခားေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အ၀ီစိငရဲကိုေျပာတာပဲတဲ့။ ဘာေၾကာင့္ ဒီအ၀ီစိငရဲကို ခံေနၾကရတာလဲလုိ႔ ေမးၾကည့္လုိက္ရင္ ေလာဘကို မထိန္းႏုိင္လုိ႔၊ ေဒါသကို မထိန္းႏုိင္လုိ႔၊ ေမာဟကို မထိန္းႏုိင္လုိ႔ ျဖစ္တယ္တဲ့။ အဲဒီအကုသိုလ္စိတ္ေတြကို မထိန္းႏုိင္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ အကုသုိလ္ရဲ႕အျပစ္ဒဏ္အရ ဒုကၡေတြခံေနၾကရတာပါတဲ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပင္ဖို႔ရန္အတြက္ ၀ီရိယတို႔၊ သတိတို႔၊ ပညာတို႔က အားနည္းသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပင္ႏုိင္စြမ္းမရွိဘူး။ ေလာဘ၊ ေဒါသကို မဖယ္ရွားႏုိင္ဘူး။ အဲဒီအပါယ္ကိုက်ေစတတ္တဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသေတြရဲ႕ စြမ္းအားေၾကာင့္ ကိုယ့္ဆႏၵမရွိဘဲနဲ႔ အပါယ္ငရဲဆိုတာ က်သြားၾကရတယ္။ အပါယ္ငရဲဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ပါဠိစာေပမွာ `အပါယံ ဒုဂၢတႎ ၀ိနိပါတံ နိရယံ´ဆိုၿပီး စကားလံုးေလးလံုး သံုးထားတယ္။ အဲဒီစကားလံုးေလးလံုးက အပါယ္ေလးဘံုကို ရည္ညႊန္းတဲ့အခါ ရည္ညႊန္းတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ငရဲဘံုကို ရည္ညႊန္းတာလည္း ျဖစ္တယ္။ ``အပါယ=အပ+အာယ´ အာယဆိုတာ ခ်မ္းသာသုခ၊ အပဆိုတာ ကင္းမဲ့တာ မရွိတာ။ ခ်မ္းသာသုခမရွိလို႔`အပါယ´လို႔ေခၚတာ။ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ အင္မတန္မ်ားတယ္။ ေနာက္တစ္နည္းကေတာ့ ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္မႈက ကင္းကြာတယ္။ အားနည္းတယ္။ ကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ဖို႔မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ `အပါယ´လုိ႔ေခၚတာ။ `ဒုဂၢတိ´ဆိုတာ `ဒုကၡႆဂတိ´ဆင္းရဲဒုကၡေတြပဲျဖစ္တယ္တဲ့။ သုခဆိုတာမလာဘူး။ ဒုကၡေတြပဲလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒုဂၢတိ တဲ့။ ေနာက္တစ္ခုက လူ႔ဘ၀မွာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေလးေတြ ျဖစ္ခြင့္ရွိေသးတယ္။ ငရဲက်ေတာ့ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာက တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနတာက တစ္မ်ဳိးတဲ့။ ကိုယ့္ရဲ႕ဆႏၵနဲ႔လံုး၀မကိုက္ညီတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ဆႏၵမပါဘဲနဲ႔ ဖ႐ုိဖရဲၿပိဳကြဲလဲက်ျခင္းဆိုတဲ့ အေနအထားမ်ဳိးေၾကာင့္ `၀ိနိပါတ´လုိ႔ေျပာတာ။ `နိရယ´ဆိုတာ `နိ+အယ´သက္သာဖြယ္ျဖစ္တဲ့ သုခဆိုတာ လံုး၀ရွာမေတြ႕လို႔ သုခလံုး၀ကင္းတဲ့ဘံုလို႔ ဆိုလိုတယ္။ အဲဒီေတာ့ အပါယ္ေလးဘံု သုိ႔မဟုတ္ ငရဲဘံုဆိုတာ တစ္ခုမွေကာင္းတာမရွိဘူး။ အဲဒီမရွိတဲ့ဘံုကို ဘယ္သူက ေဆာင္ၾကဥ္းသြားတာတုန္းဆိုရင္ ခုနက ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြကို ကိုယ္ကမထိန္းႏုိင္လို႔ ကိုယ့္စိတ္ကို လႊမ္းမိုးသြားၿပီဆိုရင္ ဒုကၡေရာက္ေတာ့တာပဲေပါ့။ `ခီနမေစၧ၀ ပလႅေလ´ အဲဒီလို ဘ၀မွာ ဒုကၡေရာက္သြားနိုင္တဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြကို ျပဳျပင္ရမယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ျပင္ၿပီး စီးပြားရွာရမယ့္အခ်ိန္ စီးပြားရွာရမယ္။ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းေအာင္ျပဳျပင္ၿပီး တရားရွာရမယ့္အခ်ိန္ တရားရွာရမယ္။ အဲဒီႏွစ္ခု တစ္ခုခုမွ မလုပ္ဘဲနဲ႔ အရြယ္သံုးပါးကို ကုန္လြန္သြားမယ္ဆိုရင္ ဘ၀မွာ ဆံုး႐ႈံုးနစ္နာျခင္းနဲ႔ပဲ ရင္ဆုိင္ရမယ္။ ဒီဘ၀မွာ ဆံုး႐ႈံးသြားရင္ ေနာင္ဘ၀ေကာင္းလာမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ေနာင္ဘ၀မွာ ဒီ့ထက္ ဆံုး႐ႈံးနစ္နာသြားဖို႔ပဲရွိတယ္တဲ့။ ဘာနဲ႔ဥပမာတူတုန္းဆိုရင္ `တြင္းတူးတဲ့လူနဲ႔ ဥပမာတူတယ္´ တြင္းတူးတဲ့လူသည္ တြင္းနက္ေလ ေအာက္ေရာက္သြားေလပဲတဲ့။ ဒါေၾကာင့္မို႔ တရားခ်စ္ခင္သူေတာ္စင္ပရိသတ္အေပါင္းတု႔ိ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ျပင္ၾကရမွာျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္မျပင္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ အထက္တန္းကို ဘယ္ေတာ့မွ တက္လွမ္းႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။ အထက္တန္း တက္လွမ္းႏုိင္ဖို႔အတြက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိ္းတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြပီပီ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရမယ္။ ကုသိုလ္ေတြ မ်ားျပားေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကရမွာလို႔ ကိုယ္စီကိုယ္စီ သတိတရားရၿပီး က်င့္ႀကံႀကိဳးကုတ္အားထုတ္ႏုိင္ၾကပါေစကုန္သတည္း။ သာဓု သာဓု သာဓု ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္နႏၵမာလာဘိ၀ံသ၏ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ျပင္တရားေတာ္မွ

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2ZcBSkh

"ဗုဒၶ အလိုက် ျမတ္ဒါန" 🙏🙏🙏🙏🙏🙏 အလွဴ ဒါန ျပဳၾကရာတြင္ ျမတ္စြာဘုရားအလိုေတာ္ က်အတိုင္းေပးလွ ူနိုင္မွသာျမတ္ေသာဒါန ျဖစ္ပါမည္။ ျမတ္ေသာဒါနေပးလွဴနည္း(၅)နည္းကိုေလ့လာမွတ္သားမိသမွ်ျပန္လည္မွ်ေ၀လိုက္ပါသည္။ ၁။သဒၶါ ဒါန = ယံုယံုၾကည္ၾကည္ေပးလွ ူျခင္း။ ၂။သကၠစၥ ဒါန = ရိုရိုေသေသ ေပးလွဴ ျခင္း။ ၃။ကာလ ဒါန = အခ်ိန္ကာလ အားေလွ်ာ္စြာေပးလွဴ ျခင္း။ ၄။အနုဂၢဟိတ ဒါန = ပစၥည္း၀တၳဳ အေပၚတြယ္တာ ကပ္ျငိမႈကင္းစြာ ေပးလွဴ ျခင္း။ ၅။အတၱာနဥၥ ပရဥၥအႏုပဟဥၥဒါန= မိမိ သူတစ္ပါး မထိခိုက္ေစပဲ ေပးလွဴ ျခင္း။ ၁။ယံုယံုၾကည္ၾကည္ေပးလွဴ ျခင္းေၾကာင့္ သူတစ္ပါးထက္ရုပ္ဆင္းရူပကာ လွပ တင့္တယ္၍ လူပံုအလယ္တြင္ ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားသည့္ အက်ိဳးေက်းဇူး ကိုရေပမည္။ ၂။ရိုရိုေသေသေပးလွဴ ျခင္းေၾကာင့္သူတစ္ပါး အေပၚ`၌ ၾသဇာေညာင္းျခင္း ထင္ေပၚျခင္း အက်ိဳးေက်းဇူးကို ရေပမည္။ ၃။အခ်ိန္ကာလ အားေလွ်ာ္စြာေပးလွဴ ျခင္းေၾကာင့္ မိမိ အလိုရွိသည့္အခ်ိန္တိုင္း ျပည့္စံုရျခင္း အက်ိဳးကိုရေပမည္။ ၄။ပစၥည္း၀တၳဳေပၚတြင္ တြယ္တာကပ္ျငိျခင္းကင္းစြာ ေပးလွဴ ျခင္းေၾကာင့္ ပစၥည္း ဥစၥာ ၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာ ျပီး ၎ပစၥည္းဥစၥာတို ့အေပၚ `၌ ႏွေမ်ာ တြန္ ့တိုျခင္း မရွိ ေပးကမ္းလွ ူဒါန္းျခင္း သံုးစြဲျခင္းကိုျပဳနိုင္ေပမည္။ ပစၥည္း ၀တၳဳကို တြယ္တာကပ္ျငိျပီးလွဴ ဒါန္းမိပါက ပစၥည္းဥစၥာ ၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာေသာ္လည္း မစားရက္ မေသာက္ရက္ မလွဴ ရက္ မသံုးစြဲ ရက္ပဲ ႏွေမ်ာတြန္ ့တို ေစးႏွဲသူ ျဖစ္တတ္သည္။ ၅။ မိမိ သူတစ္ပါး မထိခိုက္ေစပဲ ေပးလွဴျခင္းေၾကာင့္ လွဴဒါန္းရမႈအစုစု အတြက္ ပီတိ ျဖစ္ရေပမည္။ ဤသို ့မဟုတ္မူပဲ မိမိသူတစ္ပါးထိခိုက္ေစခဲ့ပါမူ (ဥပမာ-မိမိ တတ္နိုင္သည္ထက္ပို၍လွဴ ဒါန္းမႈ ျပဳလုပ္ ျပီး ၎အတြက္ ေၾကြးျမီမ်ားျဖင့္ပူပန္ျခင္းမကင္းရေသာ္ အလွဴဒါန အတြက္ ပီတီျဖစ္ရမည္မဟုတ္သျဖင့္ ျပည့္စံုေသာ အလွဴ တစ္ခု မျဖစ္ေတာ့ေပ။) လွဴသမွ်အတြက္ ကုသိုလ္ ျပည့္စံုစြာ အက်ိဳးမခံစားနိုင္ ျဖစ္တတ္ပါသည္။ သို႔ပါ၍ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အလိုက် လွဴဒါန္းနိုင္ရန္ ေလ့လာေရးသားလိုက္ရေပသည္။ credit----

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Z8hP7G

" ဘဝအတြက္ အဖိုးတန္ အဆံုးအမမ်ား " ဓနေၾကာင့္ မာနတက္တဲ႔ ေန႔ ဓန ေပ်ာက္တဲ႔ ေန႔ ။ အလွေၾကာင့္ မာနတက္တဲ႔ ေန႔ အလွ ေပ်ာက္တဲ႔ ေန႔ ။ ေနရာေၾကာင့္ မာနတက္တဲ႔ ေန႔ ေနရာ ေပ်ာက္တဲ႔ ေန႔ ။ ပညာေၾကာင့္ မာနတက္တဲ႔ ေန႔ ပညာ ေပ်ာက္တဲ႔ ေန႔ ။ အလုပ္ေၾကာင့္ မာနတက္တဲ႔ ေန႔ အလုပ္ ေပ်ာက္တဲ႔ ေန႔ ။ သီလေစာင့္မွ အူမေတာင့္မယ္ အူမေတာင့္ေအာင္ သီလေစာင့္ၾကပါ ။ ငတ္ေသရင္ တစ္ဘဝပဲ သီလပ်က္ရင္ ဘဝမ်ားစြာ ေသရမယ္ ။ အသုဘခႏၶာၾကီးအတြက္ အကုသိုလ္နဲ႔ မလုပ္ေကြ်းပါနဲ႔ အမ်ားစားျပီး တစ္ေယာက္ထဲ ခံရလိမ့္မယ္ ။ အေကာင္းအဆိုး အေၾကာင္း အက်ိဳး အမွား အမွန္ ပိုင္းျခား သိတာ ညဏ္ တရားမသိရင္ အသိတရား မရွိဘူး အသိတရား မရွိရင္ တရားနဲ႔ေလ်ာ္စြာ မေနတတ္ဘူး ။ တရားနဲ႔ေလ်ာ္စြာ မေနတတ္ရင္ အျပစ္ မကင္းဘူး ။ အျပစ္ မကင္းရင္ ဆင္းရဲမယ္ မဆင္းရဲခ်င္ရင္ တရားသိေအာင္လုပ္ ။ ကုသိုလ္ဆိုတာ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မပါတဲ႔ အလုပ္ ။ ျဖစ္သမ်ွအေၾကာင္း မေကာင္း ေကာင္းေအာင္လုပ္ၾက ။ ကာယကံ ဝစီကံ မေနာကံ ျပဳတိုင္းျပဳတိုင္းမွာ တရားနဲ႔ေလ်ွာ္ေအာင္ က်င့္ၾကံေနထိုင္ပါ ။ ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း ကင္းေအာင္ က်င့္ၾက မခ်စ္တတ္ မမုန္းတတ္မွ သံသယဝဋ္ဆင္းရဲက လႊတ္ကင္းႏိုင္မယ္ ။ ဘုရားကို ယုံသလား?တရားကို ယုံသလား? သံဃကို ယုံသလား?ဘာေၾကာင့္ ယုံသလဲ? ဘယ္လို ယုံတာလဲ?ဘယ္ေလာက္ထိ ယုံသလဲ? ကိုယ္တိုင္ပိုင္းျခားျပီး ေျဖၾကည့္ၾက။ သာသနာနဲ႔ေတြ႔ခိုက္ မရႈံးေစနဲ႔ ။ သစၥာမသိတာ ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုး ရထားတဲ႔ ဘဝတန္ဖိုးကို ေကာင္းေကာင္း အသုံးခ်တတ္မွ လူ။ ပုထုဇဥ္ဆိုတာ အင္မတန္စပ္စုတယ္ လွ်ာရွည္တယ္ အျငိမ္မေနဘူး သူမ်ားအတင္း ေျပာတယ္ ကိုယ့္အေၾကာင္း မၾကည့္ဘူး သူမ်ားအေၾကာင္း ၾကည့္တယ္ အဲဒါ ပုထုဇဥ္ အရူး။ ဘဝကူးေကာင္းေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔ ဘဝျပတ္ေအာင္ လုပ္ပါ။ ဒါနက သံသရာရွည္တာ မဟုတ္ဘူး ဒါနေနာက္က အသိမလိုက္လို႔ သံသရာရွည္တာ။ " ဓမၼကထိက ဒယ္အိုးဆရာေတာ္ ဥဳးသုမဂၤလ " Credit - ျမတ္ဗုဒၶ၏သာသနာ Ya Min Soe

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Nln8t8

"ဗုဒၶ အလိုက် ျမတ္ဒါန" 🙏🙏🙏🙏🙏🙏 အလွဴ ဒါန ျပဳၾကရာတြင္ ျမတ္စြာဘုရားအလိုေတာ္ က်အတိုင္းေပးလွ ူနိုင္မွသာျမတ္ေသာဒါန ျဖစ္ပါမည္။ ျမတ္ေသာဒါနေပးလွဴနည္း(၅)နည္းကိုေလ့လာမွတ္သားမိသမွ်ျပန္လည္မွ်ေ၀လိုက္ပါသည္။ ၁။သဒၶါ ဒါန = ယံုယံုၾကည္ၾကည္ေပးလွ ူျခင္း။ ၂။သကၠစၥ ဒါန = ရိုရိုေသေသ ေပးလွဴ ျခင္း။ ၃။ကာလ ဒါန = အခ်ိန္ကာလ အားေလွ်ာ္စြာေပးလွဴ ျခင္း။ ၄။အနုဂၢဟိတ ဒါန = ပစၥည္း၀တၳဳ အေပၚတြယ္တာ ကပ္ျငိမႈကင္းစြာ ေပးလွဴ ျခင္း။ ၅။အတၱာနဥၥ ပရဥၥအႏုပဟဥၥဒါန= မိမိ သူတစ္ပါး မထိခိုက္ေစပဲ ေပးလွဴ ျခင္း။ ၁။ယံုယံုၾကည္ၾကည္ေပးလွဴ ျခင္းေၾကာင့္ သူတစ္ပါးထက္ရုပ္ဆင္းရူပကာ လွပ တင့္တယ္၍ လူပံုအလယ္တြင္ ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားသည့္ အက်ိဳးေက်းဇူး ကိုရေပမည္။ ၂။ရိုရိုေသေသေပးလွဴ ျခင္းေၾကာင့္သူတစ္ပါး အေပၚ`၌ ၾသဇာေညာင္းျခင္း ထင္ေပၚျခင္း အက်ိဳးေက်းဇူးကို ရေပမည္။ ၃။အခ်ိန္ကာလ အားေလွ်ာ္စြာေပးလွဴ ျခင္းေၾကာင့္ မိမိ အလိုရွိသည့္အခ်ိန္တိုင္း ျပည့္စံုရျခင္း အက်ိဳးကိုရေပမည္။ ၄။ပစၥည္း၀တၳဳေပၚတြင္ တြယ္တာကပ္ျငိျခင္းကင္းစြာ ေပးလွဴ ျခင္းေၾကာင့္ ပစၥည္း ဥစၥာ ၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာ ျပီး ၎ပစၥည္းဥစၥာတို ့အေပၚ `၌ ႏွေမ်ာ တြန္ ့တိုျခင္း မရွိ ေပးကမ္းလွ ူဒါန္းျခင္း သံုးစြဲျခင္းကိုျပဳနိုင္ေပမည္။ ပစၥည္း ၀တၳဳကို တြယ္တာကပ္ျငိျပီးလွဴ ဒါန္းမိပါက ပစၥည္းဥစၥာ ၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာေသာ္လည္း မစားရက္ မေသာက္ရက္ မလွဴ ရက္ မသံုးစြဲ ရက္ပဲ ႏွေမ်ာတြန္ ့တို ေစးႏွဲသူ ျဖစ္တတ္သည္။ ၅။ မိမိ သူတစ္ပါး မထိခိုက္ေစပဲ ေပးလွဴျခင္းေၾကာင့္ လွဴဒါန္းရမႈအစုစု အတြက္ ပီတိ ျဖစ္ရေပမည္။ ဤသို ့မဟုတ္မူပဲ မိမိသူတစ္ပါးထိခိုက္ေစခဲ့ပါမူ (ဥပမာ-မိမိ တတ္နိုင္သည္ထက္ပို၍လွဴ ဒါန္းမႈ ျပဳလုပ္ ျပီး ၎အတြက္ ေၾကြးျမီမ်ားျဖင့္ပူပန္ျခင္းမကင္းရေသာ္ အလွဴဒါန အတြက္ ပီတီျဖစ္ရမည္မဟုတ္သျဖင့္ ျပည့္စံုေသာ အလွဴ တစ္ခု မျဖစ္ေတာ့ေပ။) လွဴသမွ်အတြက္ ကုသိုလ္ ျပည့္စံုစြာ အက်ိဳးမခံစားနိုင္ ျဖစ္တတ္ပါသည္။ သို႔ပါ၍ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အလိုက် လွဴဒါန္းနိုင္ရန္ ေလ့လာေရးသားလိုက္ရေပသည္။ credit----

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Z8hP7G

" ဘဝအတြက္ အဖိုးတန္ အဆံုးအမမ်ား " ဓနေၾကာင့္ မာနတက္တဲ႔ ေန႔ ဓန ေပ်ာက္တဲ႔ ေန႔ ။ အလွေၾကာင့္ မာနတက္တဲ႔ ေန႔ အလွ ေပ်ာက္တဲ႔ ေန႔ ။ ေနရာေၾကာင့္ မာနတက္တဲ႔ ေန႔ ေနရာ ေပ်ာက္တဲ႔ ေန႔ ။ ပညာေၾကာင့္ မာနတက္တဲ႔ ေန႔ ပညာ ေပ်ာက္တဲ႔ ေန႔ ။ အလုပ္ေၾကာင့္ မာနတက္တဲ႔ ေန႔ အလုပ္ ေပ်ာက္တဲ႔ ေန႔ ။ သီလေစာင့္မွ အူမေတာင့္မယ္ အူမေတာင့္ေအာင္ သီလေစာင့္ၾကပါ ။ ငတ္ေသရင္ တစ္ဘဝပဲ သီလပ်က္ရင္ ဘဝမ်ားစြာ ေသရမယ္ ။ အသုဘခႏၶာၾကီးအတြက္ အကုသိုလ္နဲ႔ မလုပ္ေကြ်းပါနဲ႔ အမ်ားစားျပီး တစ္ေယာက္ထဲ ခံရလိမ့္မယ္ ။ အေကာင္းအဆိုး အေၾကာင္း အက်ိဳး အမွား အမွန္ ပိုင္းျခား သိတာ ညဏ္ တရားမသိရင္ အသိတရား မရွိဘူး အသိတရား မရွိရင္ တရားနဲ႔ေလ်ာ္စြာ မေနတတ္ဘူး ။ တရားနဲ႔ေလ်ာ္စြာ မေနတတ္ရင္ အျပစ္ မကင္းဘူး ။ အျပစ္ မကင္းရင္ ဆင္းရဲမယ္ မဆင္းရဲခ်င္ရင္ တရားသိေအာင္လုပ္ ။ ကုသိုလ္ဆိုတာ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မပါတဲ႔ အလုပ္ ။ ျဖစ္သမ်ွအေၾကာင္း မေကာင္း ေကာင္းေအာင္လုပ္ၾက ။ ကာယကံ ဝစီကံ မေနာကံ ျပဳတိုင္းျပဳတိုင္းမွာ တရားနဲ႔ေလ်ွာ္ေအာင္ က်င့္ၾကံေနထိုင္ပါ ။ ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း ကင္းေအာင္ က်င့္ၾက မခ်စ္တတ္ မမုန္းတတ္မွ သံသယဝဋ္ဆင္းရဲက လႊတ္ကင္းႏိုင္မယ္ ။ ဘုရားကို ယုံသလား?တရားကို ယုံသလား? သံဃကို ယုံသလား?ဘာေၾကာင့္ ယုံသလဲ? ဘယ္လို ယုံတာလဲ?ဘယ္ေလာက္ထိ ယုံသလဲ? ကိုယ္တိုင္ပိုင္းျခားျပီး ေျဖၾကည့္ၾက။ သာသနာနဲ႔ေတြ႔ခိုက္ မရႈံးေစနဲ႔ ။ သစၥာမသိတာ ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုး ရထားတဲ႔ ဘဝတန္ဖိုးကို ေကာင္းေကာင္း အသုံးခ်တတ္မွ လူ။ ပုထုဇဥ္ဆိုတာ အင္မတန္စပ္စုတယ္ လွ်ာရွည္တယ္ အျငိမ္မေနဘူး သူမ်ားအတင္း ေျပာတယ္ ကိုယ့္အေၾကာင္း မၾကည့္ဘူး သူမ်ားအေၾကာင္း ၾကည့္တယ္ အဲဒါ ပုထုဇဥ္ အရူး။ ဘဝကူးေကာင္းေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔ ဘဝျပတ္ေအာင္ လုပ္ပါ။ ဒါနက သံသရာရွည္တာ မဟုတ္ဘူး ဒါနေနာက္က အသိမလိုက္လို႔ သံသရာရွည္တာ။ " ဓမၼကထိက ဒယ္အိုးဆရာေတာ္ ဥဳးသုမဂၤလ " Credit - ျမတ္ဗုဒၶ၏သာသနာ Ya Min Soe

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2Nln8t8

ဒါန သံုးမ်ိဳး 🙏🙏🙏🙏 ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲျခင္းကုိ ဒါနလုိ႔ေခၚပါတယ္။ ဒါနအမ်ုိဳးအစားမ်ားစြာရွိတဲ့အထဲက ေစတနာ သဒၵါတရား အေပၚမူတည္ျပီး ကြဲျပားသြားတဲ့ ဒါန(၃)မ်ဳိး အေၾကာင္း ေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။ ထုိဒါန(၃)မ်ဳိးဟာ (၁) ဒါနဒါသ(ကၽြန္ဒါန) (၂) ဒါနသဟာယ(မိတ္ေဆြဒါန) (၃) ဒါနပတိ(အရွင္သခင္ဒါန)ဆုိျပီးသုံးမ်ဳိးရွိပါတယ္။ (၁) ဒါနဒါသ(ကၽြန္ဒါန)ဆုိတာ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ မိမိကုိယ္တုိင္ေတာ့ ေကာင္းမြန္ေသာ အစာအဟာရ ဝတၳဳေတြကုိ သုံးေဆာင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ ကုိမူကား မိမိသုံးေဆာင္ေသာ အစာအာဟာရ ဝတၳဳေလာက္မေကာင္းေသာ (တနည္း) ယုတ္ည့့ံေသာ အစာအာဟာရဝတၳဳကုိေပးလွဴတယ္။ ထုိဒါနရွင္၏ ေစတနာသည္ ယုတ္ညံ့ေသာေၾကာင့္ ထုိဒါနကုိ ဒါနဒါသ (ကၽြန္ဒါန) လုိ႔ေခၚပါတယ္။ (ကုိယ္က ၾကက္သား ၀က္သား ခ်က္စားေသာ္လဲ ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူေသာ သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္တုိ႔အား ခ်ဥ္ရည္ဟင္းေလာင္းလွဴျခင္းမ်ိဳး)။ ထုိယုတ္ည့ံေသာ ဒါနကံေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘဝတုိင္းမွာ ယုတ္ညံ့ေသာ အက်ိဳးကုိသာ ခံစားရပါတယ္။ (၂)။ ဒါနသဟာယ(မိတ္ေဆြဒါန)ဆုိတာ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ မိမိ သုံးေဆာင္ေသာအစာအာဟာရ ဝတၳဳႏွင့္ညီမ်ွေသာ အစာအာဟာရဝတၳဳကုိေပးလွဴျခင္းမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိလုိတာက မိမိလည္း ၾကက္သား ဝက္သား စေသာ ေကာင္းေသာ အစာအာဟာရမ်ားကုိစားသုံးတယ္။ အလွဴခံပုဂၢဳိလ္ တုိ႔အားလည္း မိမိသုံးေဆာင္သည့္ ဝတၳဳအတုိင္းေပးလွဴပါတယ္။ ထုိသူ၏ေစတနာသည္ ထပ္တူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိတ္ေဆြဒါန(ဒါနသဟာယ) အေဆြခင္ပြန္းတုိ႔ကုိ ေကၽြးေမြးေသာဒါနလုိ႔ေခၚပါတယ္။ ကုိယ့္အိမ္မွာ ၾကက္သာဝက္သားဟင္း တုိ႔ကုိသုံးေဆာင္သကဲ့သုိ႔ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ ဆြမ္းခံၾကြ သံဃာေတာ္တုိ႔ကုိလည္း ဝက္သားဟင္း ၾကက္သားဟင္းမ်ား ေလာင္းလွဴျခင္းမ်ိဳးပါပဲ။ ထုိသုိ႔ေသာ မိတ္ေဆြဒါန(ဒါနသယာယ)ေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘဝတုိင္းဝယ္ အလယ္အလတ္တန္းစား ဝတၳဳတုိ႔ကုိ ရရွိခံစားသုံးေဆာင္ရပါတယ္၊ အလယ္အလတ္တန္းစား အက်ိဳးကို ခံစားရပပါတယ္။ (၃)။ ဒါနပတိ (အရွင္သခင္ဒါန) ဆုိတာက တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ မိမိသုံးေဆာင္သည္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ အစာအာဟာရ ဝတၳဳေပးလွဴပါတယ္။ ဆုိလုိတာက မိမိကမူ ေတာ္ရုံေလာက္ေသာ အစာအာဟာရ ဝတၳဳမ်ားကုိသုံးေဆာင္ျပီး အလွဴခံပုဂၢဳိလ္တုိ႔အား မိမိသုံးေဆာင္ေသာ အစာအာဟာရ ဝတၳဳထက္ လြန္ျမတ္ေသာ ဝတၳဳမ်ားကုိ ေပးလွဴျခင္းျဖစ္သည္။ (အနည္းငယ္ရွင္းဦးအံ့) မိမိကမူ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း ငပိရည္ တုိ႔စရာေလာက္နဲ႔ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲျပီး အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တုိ႔အား ဦးဦးဖ်ားဖ်ား မြန္ျမတ္ေသာ ေကာင္းမြန္ေသာ အစာအာဟာရမ်ားကုိ ေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဆြမ္းခံၾကြၾကေသာ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာမွေရာက္လာၾကကုန္ေသာ အလွဴခံပုဂၢဳိလ္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားကုိ စားဦးစားဖ်ား ဆြမး္ေကာင္း ဟင္းေကာင္းေလာင္းလွဴျပီး မိမိကမူ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း၊ ငပိရည္ေလာက္ႏွင့္ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲေနမယ္ဆုိရင္ ဒါနပတိ(အရွင္သခင္ဒါန) လုိ႔ေခၚပါတယ္။ ထုိသူ၏ေစတနာသည္ အထက္တန္းက်ေသာေၾကာင့္ ဒါနပတိလုိ႔ေခၚေသာ အရွင္သခင္ ဒါနျဖစ္ရပါတယ္။ ထုိအရွင္သခင္ဒါန(ဒါနပတိ) ေစတနာကံေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘဝတုိင္းမွာ ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္ေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ားကုိ ရရွိနိင္ပါတယ္။ အရွင္သခင္ဒါန၏ အက်ဳိးၾကီးမားပုံကုိ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္တြင္လာေသာ ေသရိမင္းၾကီး၏ ဝတၳဳျဖင့္ နမူနာျပပါ့မယ္။ ေရွးအခါ ေသရိမည္ေသာ မင္းတစ္ပါးဟာ ဒါနကုိ အလြန္ျမတ္ႏုိးရွာတယ္။ ဒါန၏ အက်ဳိးတရားၾကီးမားပုံကုိလည္း ေဟာေျပာတတ္တယ္။ ထုိမင္းသည္ ေရာရုဝမည္ေသာ ျမဳိ႕ေတာ္၏ တံခါးေလးမ်က္ႏွာမွာ အလွဴမ႑ပ္ေတြ ေဆာက္လုပ္ျပီး လာသမ်ွေသာ ရဟန္း ပုဏၰား သူဆင္းရဲ ခရီးသြား ဖုန္းေတာင္းယာစကာတုိ႔အား အလွဴဒါနကုိ အၾကီးအက်ယ္ ေပးလွဴေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ မင္းေမာင္းမေတြ မင္းၾကီးထံ ခ်ဥ္းကပ္ျပီး မိမိတို႔လည္း မင္းၾကီးကဲ့သုိ႔ အလွဴေပးပါရေစဟု ေတာင္းပန္ၾကသျဖင့္ မင္းၾကီးလည္း မင္းေမာင္းမတုိ႔အား ပထမတံခါးတြင္ အလွဴျပဳရန္ ခြင့္ေပးလုိက္တယ္။ ထုိသတင္းကုိၾကားေတာ့ လက္ေအာက္ခံ မင္းငယ္တုိ႔က ေတာင္းပန္ျပန္ရာ ဒုတိယ တံခါးတြင္ အလွဴျပဳရန္ ခြင့္ျပဳေပးရျပန္တယ္။ ထုိ႔အတူ ဗုိလ္ပါရဲမက္တုိ႔က ေတာင္းပန္ျပန္ေတာ့ တတိယ တံခါးကုိ ေပးရျပန္တယ္။ ထုိ႔ေနာက္ပုဏၰား သူၾကြယ္တုိ႔က ေတာင္းပန္ျပန္သျဖင့္ စတုတၳတံခါးကုိေပးရတယ္။ ထုိသုိအားျဖင့္ မင္းၾကီးမွာ လွဴရာဌာန ရွာမရေအာင္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ မင္းၾကီးက မင္းခ်င္းတုိ႔အားေခၚျပီး... အုိ...အခ်င္းတုိ႔ သင္တုိ႔သည္ အပျဖစ္ေသာ ဇနပုဒ္တုိ႔မွ ေကာက္ခံရရွိေသာ အခြန္ေတာ္ေတြအားလုံး နန္းေတာ္အတြင္းသုိ႔ မသြင္းပဲ တစ္ဝက္ကုိ အဲဒီအရပ္မွာပဲ ျပန္လည္ ေပးလွဴၾကကုန္ေလာ့ဟု အမိန္႔ထုတ္ျပန္ေတာ္မူတယ္။ မင္းၾကီးက မြန္ျမတ္ေသာ (ဒါနပတိ) အလွဴတုိ႔ကုိ အႏွစ္ရွစ္ေသာင္းပတ္လုံး ျပဳစုလွဴဒါန္းျပီး စုေတ ေသလြန္ေသာအခါ နတ္ဘုံတစ္ခုမွ နတ္ဘုံတစ္ခုသုိ႔ ကူးေျပာင္းခံစားျပီး ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား ထင္ရွားပြင့္ေတာ္မူစဥ္ ေခမကမည္ေသာ နတ္သားျဖစ္ျပီး နတ္ဘုံနတ္နန္းမွာ နတ္အျဖစ္ျဖင့္ အၾကိမ္ေပါင္း ဘယ္ေလာက္ခံစားခဲ့ရတယ္ဆုိတာကုိေတာင္ မသိနုိင္ေလာက္ေအာင္မ်ားျပားပါတယ္။ ထုိအခါမွာ သုံးေလာကထြဋ္ထား ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားက "အၾကင္သူသည္ သဒၶါေသာ စိတ္ျဖင့္ (အင္မတန္ထက္သန္ေသာ သဒၶါတရားျဖင့္) ေပးလွဴတယ္။ ထုိသူ၏ အက်ုိးကေတာ့ ယခုဘဝမွာေရာ တမလြန္ဘဝမွာပါ အစဥ္တစုိက္ လုိက္ပါေလတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “ဝန္တုိျခင္းကုိ ေဖ်ာက္ျပီး အလွဴက ုိေပးတတ္ၾကကုန္၏။ ကုသုိလ္ပုည ဟူသမ်ွသည္ တမလြန္ေလာကမွာ သတၱဝါတုိ႔၏ မွီရာ တည္ရာ အားထားရာ ျဖစ္၏” လုိ႔ေဟာေတာ္မူပါတယ္။ ထုိေဒသနာေတာ္ကုိ ေထာက္ခံေသာအားျဖင့္ ေခမကနတ္သားသည္ မိမိအေၾကာင္းကုိ ဘုရားရွင္အား ေလ်ွာက္ထားလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အားလုံးေသာ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ုိးမ်ားဟာ အက်ဳိးတရားၾကီးမားေသာ ဒါနပတိ(အရွင္သခင္ဒါန) မ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ မြန္ျမတ္ထက္သန္ေသာ ေစတနာျဖင့္ စြန္႔ၾကဲေပးကမ္း လွဴဒါန္းသင့္ပါေၾကာင္း တုိက္တြန္းလုိက္ရပါတယ္။ အားလုံးကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါးက်န္းမာခ်မ္းသာပါေစစြာျဖင့္ သာသနာ့အက်ဳိး ဆထက္တပုိး ေဆာင္ရြက္နုိင္ၾကပါေစ။ အရွင္ဝိမလဝံသ Phyo Thu

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2NjwNjK

ဒါန သံုးမ်ိဳး 🙏🙏🙏🙏 ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲျခင္းကုိ ဒါနလုိ႔ေခၚပါတယ္။ ဒါနအမ်ုိဳးအစားမ်ားစြာရွိတဲ့အထဲက ေစတနာ သဒၵါတရား အေပၚမူတည္ျပီး ကြဲျပားသြားတဲ့ ဒါန(၃)မ်ဳိး အေၾကာင္း ေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။ ထုိဒါန(၃)မ်ဳိးဟာ (၁) ဒါနဒါသ(ကၽြန္ဒါန) (၂) ဒါနသဟာယ(မိတ္ေဆြဒါန) (၃) ဒါနပတိ(အရွင္သခင္ဒါန)ဆုိျပီးသုံးမ်ဳိးရွိပါတယ္။ (၁) ဒါနဒါသ(ကၽြန္ဒါန)ဆုိတာ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ မိမိကုိယ္တုိင္ေတာ့ ေကာင္းမြန္ေသာ အစာအဟာရ ဝတၳဳေတြကုိ သုံးေဆာင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ ကုိမူကား မိမိသုံးေဆာင္ေသာ အစာအာဟာရ ဝတၳဳေလာက္မေကာင္းေသာ (တနည္း) ယုတ္ည့့ံေသာ အစာအာဟာရဝတၳဳကုိေပးလွဴတယ္။ ထုိဒါနရွင္၏ ေစတနာသည္ ယုတ္ညံ့ေသာေၾကာင့္ ထုိဒါနကုိ ဒါနဒါသ (ကၽြန္ဒါန) လုိ႔ေခၚပါတယ္။ (ကုိယ္က ၾကက္သား ၀က္သား ခ်က္စားေသာ္လဲ ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူေသာ သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္တုိ႔အား ခ်ဥ္ရည္ဟင္းေလာင္းလွဴျခင္းမ်ိဳး)။ ထုိယုတ္ည့ံေသာ ဒါနကံေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘဝတုိင္းမွာ ယုတ္ညံ့ေသာ အက်ိဳးကုိသာ ခံစားရပါတယ္။ (၂)။ ဒါနသဟာယ(မိတ္ေဆြဒါန)ဆုိတာ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ မိမိ သုံးေဆာင္ေသာအစာအာဟာရ ဝတၳဳႏွင့္ညီမ်ွေသာ အစာအာဟာရဝတၳဳကုိေပးလွဴျခင္းမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ဆုိလုိတာက မိမိလည္း ၾကက္သား ဝက္သား စေသာ ေကာင္းေသာ အစာအာဟာရမ်ားကုိစားသုံးတယ္။ အလွဴခံပုဂၢဳိလ္ တုိ႔အားလည္း မိမိသုံးေဆာင္သည့္ ဝတၳဳအတုိင္းေပးလွဴပါတယ္။ ထုိသူ၏ေစတနာသည္ ထပ္တူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိတ္ေဆြဒါန(ဒါနသဟာယ) အေဆြခင္ပြန္းတုိ႔ကုိ ေကၽြးေမြးေသာဒါနလုိ႔ေခၚပါတယ္။ ကုိယ့္အိမ္မွာ ၾကက္သာဝက္သားဟင္း တုိ႔ကုိသုံးေဆာင္သကဲ့သုိ႔ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ ဆြမ္းခံၾကြ သံဃာေတာ္တုိ႔ကုိလည္း ဝက္သားဟင္း ၾကက္သားဟင္းမ်ား ေလာင္းလွဴျခင္းမ်ိဳးပါပဲ။ ထုိသုိ႔ေသာ မိတ္ေဆြဒါန(ဒါနသယာယ)ေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘဝတုိင္းဝယ္ အလယ္အလတ္တန္းစား ဝတၳဳတုိ႔ကုိ ရရွိခံစားသုံးေဆာင္ရပါတယ္၊ အလယ္အလတ္တန္းစား အက်ိဳးကို ခံစားရပပါတယ္။ (၃)။ ဒါနပတိ (အရွင္သခင္ဒါန) ဆုိတာက တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ မိမိသုံးေဆာင္သည္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ အစာအာဟာရ ဝတၳဳေပးလွဴပါတယ္။ ဆုိလုိတာက မိမိကမူ ေတာ္ရုံေလာက္ေသာ အစာအာဟာရ ဝတၳဳမ်ားကုိသုံးေဆာင္ျပီး အလွဴခံပုဂၢဳိလ္တုိ႔အား မိမိသုံးေဆာင္ေသာ အစာအာဟာရ ဝတၳဳထက္ လြန္ျမတ္ေသာ ဝတၳဳမ်ားကုိ ေပးလွဴျခင္းျဖစ္သည္။ (အနည္းငယ္ရွင္းဦးအံ့) မိမိကမူ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း ငပိရည္ တုိ႔စရာေလာက္နဲ႔ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲျပီး အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တုိ႔အား ဦးဦးဖ်ားဖ်ား မြန္ျမတ္ေသာ ေကာင္းမြန္ေသာ အစာအာဟာရမ်ားကုိ ေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဆြမ္းခံၾကြၾကေသာ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာမွေရာက္လာၾကကုန္ေသာ အလွဴခံပုဂၢဳိလ္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားကုိ စားဦးစားဖ်ား ဆြမး္ေကာင္း ဟင္းေကာင္းေလာင္းလွဴျပီး မိမိကမူ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း၊ ငပိရည္ေလာက္ႏွင့္ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲေနမယ္ဆုိရင္ ဒါနပတိ(အရွင္သခင္ဒါန) လုိ႔ေခၚပါတယ္။ ထုိသူ၏ေစတနာသည္ အထက္တန္းက်ေသာေၾကာင့္ ဒါနပတိလုိ႔ေခၚေသာ အရွင္သခင္ ဒါနျဖစ္ရပါတယ္။ ထုိအရွင္သခင္ဒါန(ဒါနပတိ) ေစတနာကံေၾကာင့္ ျဖစ္ေလရာဘဝတုိင္းမွာ ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္ေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ားကုိ ရရွိနိင္ပါတယ္။ အရွင္သခင္ဒါန၏ အက်ဳိးၾကီးမားပုံကုိ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္တြင္လာေသာ ေသရိမင္းၾကီး၏ ဝတၳဳျဖင့္ နမူနာျပပါ့မယ္။ ေရွးအခါ ေသရိမည္ေသာ မင္းတစ္ပါးဟာ ဒါနကုိ အလြန္ျမတ္ႏုိးရွာတယ္။ ဒါန၏ အက်ဳိးတရားၾကီးမားပုံကုိလည္း ေဟာေျပာတတ္တယ္။ ထုိမင္းသည္ ေရာရုဝမည္ေသာ ျမဳိ႕ေတာ္၏ တံခါးေလးမ်က္ႏွာမွာ အလွဴမ႑ပ္ေတြ ေဆာက္လုပ္ျပီး လာသမ်ွေသာ ရဟန္း ပုဏၰား သူဆင္းရဲ ခရီးသြား ဖုန္းေတာင္းယာစကာတုိ႔အား အလွဴဒါနကုိ အၾကီးအက်ယ္ ေပးလွဴေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ မင္းေမာင္းမေတြ မင္းၾကီးထံ ခ်ဥ္းကပ္ျပီး မိမိတို႔လည္း မင္းၾကီးကဲ့သုိ႔ အလွဴေပးပါရေစဟု ေတာင္းပန္ၾကသျဖင့္ မင္းၾကီးလည္း မင္းေမာင္းမတုိ႔အား ပထမတံခါးတြင္ အလွဴျပဳရန္ ခြင့္ေပးလုိက္တယ္။ ထုိသတင္းကုိၾကားေတာ့ လက္ေအာက္ခံ မင္းငယ္တုိ႔က ေတာင္းပန္ျပန္ရာ ဒုတိယ တံခါးတြင္ အလွဴျပဳရန္ ခြင့္ျပဳေပးရျပန္တယ္။ ထုိ႔အတူ ဗုိလ္ပါရဲမက္တုိ႔က ေတာင္းပန္ျပန္ေတာ့ တတိယ တံခါးကုိ ေပးရျပန္တယ္။ ထုိ႔ေနာက္ပုဏၰား သူၾကြယ္တုိ႔က ေတာင္းပန္ျပန္သျဖင့္ စတုတၳတံခါးကုိေပးရတယ္။ ထုိသုိအားျဖင့္ မင္းၾကီးမွာ လွဴရာဌာန ရွာမရေအာင္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ မင္းၾကီးက မင္းခ်င္းတုိ႔အားေခၚျပီး... အုိ...အခ်င္းတုိ႔ သင္တုိ႔သည္ အပျဖစ္ေသာ ဇနပုဒ္တုိ႔မွ ေကာက္ခံရရွိေသာ အခြန္ေတာ္ေတြအားလုံး နန္းေတာ္အတြင္းသုိ႔ မသြင္းပဲ တစ္ဝက္ကုိ အဲဒီအရပ္မွာပဲ ျပန္လည္ ေပးလွဴၾကကုန္ေလာ့ဟု အမိန္႔ထုတ္ျပန္ေတာ္မူတယ္။ မင္းၾကီးက မြန္ျမတ္ေသာ (ဒါနပတိ) အလွဴတုိ႔ကုိ အႏွစ္ရွစ္ေသာင္းပတ္လုံး ျပဳစုလွဴဒါန္းျပီး စုေတ ေသလြန္ေသာအခါ နတ္ဘုံတစ္ခုမွ နတ္ဘုံတစ္ခုသုိ႔ ကူးေျပာင္းခံစားျပီး ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား ထင္ရွားပြင့္ေတာ္မူစဥ္ ေခမကမည္ေသာ နတ္သားျဖစ္ျပီး နတ္ဘုံနတ္နန္းမွာ နတ္အျဖစ္ျဖင့္ အၾကိမ္ေပါင္း ဘယ္ေလာက္ခံစားခဲ့ရတယ္ဆုိတာကုိေတာင္ မသိနုိင္ေလာက္ေအာင္မ်ားျပားပါတယ္။ ထုိအခါမွာ သုံးေလာကထြဋ္ထား ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားက "အၾကင္သူသည္ သဒၶါေသာ စိတ္ျဖင့္ (အင္မတန္ထက္သန္ေသာ သဒၶါတရားျဖင့္) ေပးလွဴတယ္။ ထုိသူ၏ အက်ုိးကေတာ့ ယခုဘဝမွာေရာ တမလြန္ဘဝမွာပါ အစဥ္တစုိက္ လုိက္ပါေလတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “ဝန္တုိျခင္းကုိ ေဖ်ာက္ျပီး အလွဴက ုိေပးတတ္ၾကကုန္၏။ ကုသုိလ္ပုည ဟူသမ်ွသည္ တမလြန္ေလာကမွာ သတၱဝါတုိ႔၏ မွီရာ တည္ရာ အားထားရာ ျဖစ္၏” လုိ႔ေဟာေတာ္မူပါတယ္။ ထုိေဒသနာေတာ္ကုိ ေထာက္ခံေသာအားျဖင့္ ေခမကနတ္သားသည္ မိမိအေၾကာင္းကုိ ဘုရားရွင္အား ေလ်ွာက္ထားလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အားလုံးေသာ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ုိးမ်ားဟာ အက်ဳိးတရားၾကီးမားေသာ ဒါနပတိ(အရွင္သခင္ဒါန) မ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ မြန္ျမတ္ထက္သန္ေသာ ေစတနာျဖင့္ စြန္႔ၾကဲေပးကမ္း လွဴဒါန္းသင့္ပါေၾကာင္း တုိက္တြန္းလုိက္ရပါတယ္။ အားလုံးကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါးက်န္းမာခ်မ္းသာပါေစစြာျဖင့္ သာသနာ့အက်ဳိး ဆထက္တပုိး ေဆာင္ရြက္နုိင္ၾကပါေစ။ အရွင္ဝိမလဝံသ Phyo Thu

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2NjwNjK

အရြယ္(၁၀)ပါး ============ ၁။ မႏၵဒသက-အက်ဳိးအျပစ္တို႔ကို ေကာင္းစြာမသိ ေသးေသာ ပညာႏု႔န္႔နည္းေသာအသက္(၁၀)အရြယ္။ ၂။ ခိၮဒသက-ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါး စိတ္ပ်ံ ့လြင့္ေသာ အသက္(၂၀)အရြယ္။ ၃။ ဝဏၰဒသက-႐ုပ္ရည္ အဆင္းအလွပဆံုးေသာ အသက္(၃၀)အရြယ္။ ၄။ ဗလဒသက-ခြန္အားအေကာင္းဆံုးေသာအရြယ္ အသက္(၄၀)အရြယ္။ ၅။ ပညာဒသက-အသိအလိမၼာ ပညာဉာဏ္အရိွဆံုး ေသာအရြယ္ အသက္(၅၀)အရြယ္။ ၆။ ဟာယနဒသက-ခြန္အား ဗလ အသိလိမၼာ ပညာ ဉာဏ္မ်ားအားလံုး ဆုတ္ယုတ္ေသာ အရြယ္ အသက္ (၆၀)အရြယ္။ ၇။ ပဗၻာရဒသက- လူအိုစာရင္ဝင္လာေသာအရြယ္ အသက္(၇၀)အရြယ္။ ၈။ ကုဋိဟဒသက-အိုမင္းရင့္ေရာ္ ေသာအရြယ္ အသက္ (၈၀)အရြယ္။ ၉။ မုဠဒသက-ထိုင္းမိႈင္းေတြေဝေသာ အသက္(၉၀) အရြယ္။ ၁၀။ အႏုဌာနဒသက- အိပ္ရာထဲမွ မထႏိုင္ေသာ အရြယ္ အသက္(၁၀၀)အရြယ္။ ။ သံေဝဂေဆာင္ပုဒ္ ============ အရြယ္ရိွတုန္းအခ်ိန္ျဖဳန္း ဘဝတံုးေအာင္ သင္မမိုက္နဲ႔။ လက္တစ္ကမ္းမွာ အခြင့္သာ ယခုၾကံဳခိုက္ သင္မမိုက္နဲ႔။ လိုခ်င္ရႏိုင္ အခြင့္ပိုင္ ယခုၾကံဳခိုက္ သင္မမိုက္နဲ႔။ ----------------------------------- အရြယ္ရိွတုန္းေလးမွာ... အခြင့္သာေနတုန္းေလးမွာ.... လိုခ်င္တာရႏိုင္ပိုင္ခြင့္ရိွေနတဲ့အရြယ္မွာ... "ကုသိုလ္၊ပညာ၊ဥစၥာ"တစ္ခုခုကို ရရိွေအာင္ႀကိဳးစားၾကပါ။ အသက္အရြယ္(၆၀)ေက်ာ္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ "ကုသိုလ္"တစ္ခုကိုသာ ရေအာင္ျပဳပါေတာ့။ ပညာ၊ဥစၥာက ကိုယ့္အတြက္ သိပ္အေရးမပါေတာ့ပါဘူး။ အ႐ွင္ေခမိႏၵ 18/8/2019

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2HekNMT

အရြယ္(၁၀)ပါး ============ ၁။ မႏၵဒသက-အက်ဳိးအျပစ္တို႔ကို ေကာင္းစြာမသိ ေသးေသာ ပညာႏု႔န္႔နည္းေသာအသက္(၁၀)အရြယ္။ ၂။ ခိၮဒသက-ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါး စိတ္ပ်ံ ့လြင့္ေသာ အသက္(၂၀)အရြယ္။ ၃။ ဝဏၰဒသက-႐ုပ္ရည္ အဆင္းအလွပဆံုးေသာ အသက္(၃၀)အရြယ္။ ၄။ ဗလဒသက-ခြန္အားအေကာင္းဆံုးေသာအရြယ္ အသက္(၄၀)အရြယ္။ ၅။ ပညာဒသက-အသိအလိမၼာ ပညာဉာဏ္အရိွဆံုး ေသာအရြယ္ အသက္(၅၀)အရြယ္။ ၆။ ဟာယနဒသက-ခြန္အား ဗလ အသိလိမၼာ ပညာ ဉာဏ္မ်ားအားလံုး ဆုတ္ယုတ္ေသာ အရြယ္ အသက္ (၆၀)အရြယ္။ ၇။ ပဗၻာရဒသက- လူအိုစာရင္ဝင္လာေသာအရြယ္ အသက္(၇၀)အရြယ္။ ၈။ ကုဋိဟဒသက-အိုမင္းရင့္ေရာ္ ေသာအရြယ္ အသက္ (၈၀)အရြယ္။ ၉။ မုဠဒသက-ထိုင္းမိႈင္းေတြေဝေသာ အသက္(၉၀) အရြယ္။ ၁၀။ အႏုဌာနဒသက- အိပ္ရာထဲမွ မထႏိုင္ေသာ အရြယ္ အသက္(၁၀၀)အရြယ္။ ။ သံေဝဂေဆာင္ပုဒ္ ============ အရြယ္ရိွတုန္းအခ်ိန္ျဖဳန္း ဘဝတံုးေအာင္ သင္မမိုက္နဲ႔။ လက္တစ္ကမ္းမွာ အခြင့္သာ ယခုၾကံဳခိုက္ သင္မမိုက္နဲ႔။ လိုခ်င္ရႏိုင္ အခြင့္ပိုင္ ယခုၾကံဳခိုက္ သင္မမိုက္နဲ႔။ ----------------------------------- အရြယ္ရိွတုန္းေလးမွာ... အခြင့္သာေနတုန္းေလးမွာ.... လိုခ်င္တာရႏိုင္ပိုင္ခြင့္ရိွေနတဲ့အရြယ္မွာ... "ကုသိုလ္၊ပညာ၊ဥစၥာ"တစ္ခုခုကို ရရိွေအာင္ႀကိဳးစားၾကပါ။ အသက္အရြယ္(၆၀)ေက်ာ္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ "ကုသိုလ္"တစ္ခုကိုသာ ရေအာင္ျပဳပါေတာ့။ ပညာ၊ဥစၥာက ကိုယ့္အတြက္ သိပ္အေရးမပါေတာ့ပါဘူး။ အ႐ွင္ေခမိႏၵ 18/8/2019

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2HekNMT

မျပစ္မွားထိုက္သူကို ျပစ္မွားျခင္းေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ပ်က္ရျခင္းအေၾကာင္း 🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻 အၾကင္လူမ်ား၊ ေယာက္်ားမိန္းမ၊ စသည္ထုိထုိ၊ ပ်က္စီးလုိက၊ အဆုိအသြား၊ အမွားမွားျဖင့္၊ ဘုရားေသာ္မွ၊ ေဟာမရဘူး ။---(မဃေဒဝ ၊ ပုိဒ္ေရ ၊ ၂၂၉) ေယာက္်ားမိန္းမ မည္သူမဆုိ ပ်က္စီးေတာ့မည္ဆုိလွ်င္ စကားေျပာတဲ့ ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္, လုပ္တဲ့ကုိင္တဲ့ ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရာရာ၌ အမွားမွား အယြင္းယြင္းေတြ ျဖစ္ေနတတ္သည္ ။ သတၱဝါေတြကုိ ဆုံးမတဲ့ေနရာမွာ အတုမရိွျဖစ္ေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္ေတာင္ ထုိပုဂၢိဳလ္တုိ႔ကုိ အသိတရားရေအာင္ ေခ်ခၽြတ္ဆုံးမလုိ႔ မရေခ် ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ “ပ်က္စီးေတာ့မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္” ျဖစ္ေပသည္ ။ လူ႔ေလာက၌ လူသားတုိ႔ ပ်က္စီးဖုိ႔ရာ အေၾကာင္းမ်ားစြာ ရိွေပသည္ ။ ထုိတြင္ အေျပာအဆုိ, အလုပ္အကုိင္တုိ႔၌ ကေမာက္ကမျဖစ္ျခင္း, မွားမွားယြင္းယြင္း ျဖစ္ျခင္းတုိ႔သည္လည္း ပ်က္စီးဖုိ႔ရာ အေၾကာင္းတစ္ခုပင္ ျဖစ္ေပသည္ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဝဇိရဗုဒၶိဋီကာ၌ “သတၱဝါအမ်ားစုသည္ ပ်က္စီးဖုိ႔ အေၾကာင္းဖန္လာၿပီးဆိုလွ်င္ “နည္းလမ္း မဟုတ္သည္ကုိ နည္းမွန္ လမ္းမွန္၊ အမွားကုိ အမွန္၊ အမွန္ကုိ အမွား”ဟု သူတုိ႔၏ အသိဉာဏ္၌ လြဲမွားစြာ ထင္ျမင္လာတတ္၏”ဟု ျပဆုိထားသည္ ။ (ဝဇိရဗုဒၶိဋီကာ ၊ ၆၉) ထုိသုိ႔ လြဲမွားစြာ ထင္ျမင္မိ၍ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထုိက္ေသာ အမႈကုိျပဳလုပ္ က်ဴးလြန္မိေသာေၾကာင့္ ယူဇနာ ေျခာက္ဆယ္ရိွေသာ ကုမၻဝတီတစ္ျပည္လုံး ပ်က္စီးခဲ့ရဖူးသည္ ။ • အမွားၾကာ အမွန္ျဖစ္ • ************************ ေရွးအခါက ဗာရာဏသီျပည္၌ ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီး မင္းျပဳစဥ္ ဘုရားေလာင္းသည္ “သရဘဂၤ”မည္ေသာ ရေသ့ျဖစ္၍ တပည့္ေပါင္းမ်ားစြာတုိ႔၏ ဆရာႀကီးျဖစ္၏ ။ တပည့္ပရိသတ္တုိ႔ မ်ားလြန္းေသာ ဆရာႀကီးသည္ တပည့္ႀကီးတုိ႔ကုိ ေခါင္းေဆာင္ခန္႔၍ ရေသ့တုိ႔ကုိ ေဒသအသီးသီးသုိ႔ ေစလႊတ္၏။ ထုိတပည့္တုိ႔တြင္ အရွင္ေမာဂၢလႅာန္ေလာင္း ရွင္ကိသဝစၧရေသ့သည္ ဒ႑ကီမင္း၏ႏုိင္ငံ ကုမၻဝတီၿမိဳ႕၌ စစ္သူႀကီးကုိ အမွီျပဳ၍ မင္းဥယ်ာဥ္၌ ေန၏ ။ တစ္ေန႔သ၌ ဒ႑ကီမင္းသည္ ခ်ီးေျမႇာက္ထားအပ္ေသာ ျပည့္တန္ဆာမ တစ္ေယာက္ကုိ ရာထူးမွ ခ်ထားလုိက္သည္ ။ ျပည့္တန္ဆာမသည္ ရာထူးမွ အခ်ခံရေသာေၾကာင့္ စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္လ်က္ မင္းဥယ်ာဥ္သုိ႔ ထြက္လာရာ ရွင္ကိသဝစၧရေသ့ကုိ ေတြ႕သည္ ။ ထုိအခါ ျပည့္တန္ဆာမသည္ ရေသ့ကုိ “သူယုတ္”ဟု မွတ္ထင္၍ ရေသ့၏ ခႏၶာကုိယ္ေပၚ၌ ခၽြဲသလိပ္တုိ႔ကုိ ေထြးခ်ကာ ဆံက်စ္ၾကားမွာလည္း ဒန္ပူ(သြားတုိက္တံ)ကုိ ပစ္ခ်ခဲ့သည္ ။ ထို႔ေနာက္ ဒ႑ကီမင္းသည္ ျပည့္တန္ဆာမကုိ ျပန္လည္သတိရ၍ မူလရာထူးကုိ ျပန္လည္ေပးအပ္ခဲ့သည္ ။ ထုိအခါ ျပည့္တန္ဆာမသည္ “ရေသ့ကိုယ္ေပၚ၌ အညစ္အေၾကးမ်ား စြန္႔ပစ္ေသာေၾကာင့္ မူလရာထူး ျပန္လည္ရရိွသည္”ဟု မွားယြင္းစြာ မွတ္ထင္သြားသည္။ ဒ႑ကီမင္းသည္ ပုေရာဟိတ္ကုိလည္း ရာထူးမွ ခ်ျပန္သည္ ။ ရာထူးအခ်ခံရေသာ ပုေရာဟိတ္သည္ “မူလရာထူး ျပန္လည္ရရိွရန္ မည္သုိ႔ ျပဳလုပ္ရမည္နည္း”ဟု ျပည့္တန္ဆာမထံ နည္းစနစ္မ်ား ေတာင္းခံခဲ့သည္ ။ ျပည့္တန္ဆာမက “မင္းဥယ်ာဥ္အတြင္းရိွ ရေသ့၏ ကုိယ္ေပၚ၌ အညစ္အေၾကးမ်ား စြန္႔ပစ္ရမည္”ဟု နည္းေပးလုိက္သည္ ။ ပုေရာဟိတ္လည္း ျပည့္တန္ဆာမ ေပးေသာနည္းအတုိင္း ျပဳလုပ္ရာ ကံအားေလ်ာ္စြာ မူလရာထူးကုိ ျပန္ရခဲ့သည္ ။ ထုိ႔ေနာက္ စစ္တုိက္သြားမည့္ ဒ႑ကီမင္းကုိလည္း ပုေရာဟိတ္က “စစ္ေအာင္ျမင္ဖုိ႔ရန္ ရေသ့အေပၚ အညစ္အေၾကးမ်ား စြန္႔ပစ္ၾကရမည္” ဟု နည္းေပးျပန္သည္ ။ မင္းႏွင့္တကြ စစ္သည္ဗုိလ္ပါတုိ႔သည္ ပုေရာဟိတ္ေပးေသာ နည္းအတုိင္း ျပဳလုပ္ကာ စစ္တုိက္ထြက္သြားၾကသည္ ။ မင္းႀကီး ထြက္သြားၿပီးေနာက္ မၾကာမီ စစ္သူႀကီး ေရာက္ရိွလာၿပီး ရေသ့ျမတ္၏ ကုိယ္ေပၚမွ အညစ္အေၾကးမ်ား ဖယ္ရွားေပးၿပီး ေကာင္းမြန္စြာ ေရခ်ဳိးေပးလုိက္သည္ ။ ထုိ႔ေနာက္ စစ္သူႀကီးက ရေသ့ျမတ္ကုိ “မင္းအား မည္သုိ႔ ျဖစ္လတၱံ႕နည္း”ဟု ေမး၏ ။ ထုိအခါ ရေသ့က “ဒါယကာ၊ ငါသည္ တစ္စုံတစ္ရာ အမ်က္မထြက္ပါ ။ (စိတ္မဆုိးပါ။) သုိ႔ေသာ္ နတ္တုိ႔သည္ကား အမ်က္ထြက္ၾကကုန္၏ ။ ဤေန႔မွ ခုနစ္ရက္ ေျမာက္ေသာေန႔၌ တုိင္းျပည္ ပ်က္စီးလတၱံ႕။ သင္သည္ သားမယားတုိ႔ကုိ ေခၚ၍ တုိင္းတစ္ပါးသုိ႔ ထြက္ေျပးပါေလာ့”ဟု ေျပာၾကားသည္ ။ စစ္တုိက္သြားေသာ ဒ႑ကီမင္းသည္ ကံအားေလ်ာ္စြာ စစ္ႏုိင္ကာ တုိင္းျပည္သို႔ ျပန္လာခဲ့သည္ ။ ဒ႑ကီမင္း တုိင္းျပည္သုိ႔ ျပန္ေရာက္လာလွ်င္ နတ္တုိ႔သည္ ေရွးဦးစြာ မုိးရြာေစ၏ ။ ထုိ႔ေနာက္ သဲျဖဴမုိး၊ နတ္ပန္းမုိး၊ ပဲမုိး၊ အသျပာ ေရႊမုိး,ေငြမုိး၊ နတ္ဝတ္ တန္ဆာမိုးတုိ႔ကုိ အစဥ္အတိုင္း ရြာေစ၏ ။ ထုိအခါ လူတုိ႔သည္ ရြာခ်အပ္ေသာ ပစၥည္းဥစၥာတုိ႔ကုိ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ေကာက္ယူၾကကုန္၏ ။ ထုိစဥ္ လက္နက္မိုး ရြာခ်လုိက္ရာ ခႏၶာကုိယ္တုိ႔သည္ အပုိင္းအပုိင္း ျပတ္ကုန္၏ ။ ထုိ႔ေနာက္ မီးက်ီးမိုး၊ ေတာင္ထြတ္မိုး၊ သဲမုိးတုိ႔ ရြာခ်ျပန္ရာ ယူဇနာေျခာက္ဆယ္ရိွေသာ ကုမၻဝတီၿမိဳ႕ႀကီးသည္ ပ်က္စီးေလ၏ ။ (သရဘဂၤဇာတ္၊ ဇာ၊ ၂၊ ၅။ ဇာ၊ ႒၊ ၅၊ ၁၄၁) ကုမၻဝတီၿမိဳ႕ႀကီး ပ်က္စီးရျခင္း အေၾကာင္းကား မျပစ္မွားထုိက္သည္ကုိ ျပစ္မွားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ ။ ေလာက၌ လူတုိ႔သည္ အယူဝါဒတစ္ခု (သုိ႔မဟုတ္) ယုံၾကည္မႈတစ္ခုသည္ မွားပင္မွားေနေသာ္လည္း “အမွားၾကာ အမွန္ျဖစ္” ဆိုသည့္အတုိင္း ၾကာလာေသာအခါ ထုိအယူဝါဒ, ယုံၾကည္မႈကုိ “အမွန္”ဟု လြဲမွားစြာ ေအာက္ေမ့မွတ္ထင္ တတ္ၾကကုန္၏ ။ ျပည့္တန္ဆာမ, ပုေရာဟိတ္, မင္းႏွင့္တကြ စစ္သည္ေတာ္တုိ႔သည္ ရွင္ကိသဝစၧရေသ့ ခႏၶာကုိယ္ေပၚ၌ ႏွပ္တံေတြးစေသာ မစင္အညစ္အေၾကးမ်ား စြန္႔ပစ္ၾကသည္ ။ ဤသုိ႔ျပဳလုပ္ၾကျခင္းသည္ “အမွားပင္” ျဖစ္သည္ ။ သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔အားလုံးက “အစစအရာရာ ေအာင္ျမင္သည္၊ လာဘ္ကီး ေကာင္းသည္”ဟု ယုံၾကည္ၾကေသာေၾကာင့္ သူတုိ႔လုပ္တာ “အမွန္”ဟု မွတ္ထင္ေနၾကေလသည္ ။ ဤသုိ႔ အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ မွတ္ထင္ျခင္းသည္ ပ်က္စီးျခင္း၏ အေၾကာင္းပင္ျဖစ္ေတာ့သည္ ။ ဤဇာတ္ဝတၳဳကုိ ဖတ္႐ႈရာ၌ မေကာင္းမႈသည္ တစ္ခါတစ္ရံ ခ်က္ခ်င္းအက်ဳိး မေပးေသးဘဲ ေကာင္းက်ဳိးမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕ေနရတတ္ေၾကာင္း၊ ထုိအခါမ်ဳိး၌ သတၱဝါတုိ႔သည္ ေဖာက္ေဖာက္ျပန္ျပန္ ျမင္တတ္ေၾကာင္း ဘဝသင္ခန္းစာမ်ား ရရွိကာ မေကာင္းမႈေရွာင္ ေကာင္းမႈေဆာင္ႏိုင္ၾကပါေစဟု ဆႏၵျပဳရင္း---- ျမတ္ဆုရွင္ဆရာေတာ္ မဟာေဗာဓိမိုးကုတ္ရိပ္သာ ပို႔စ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပ

via အလင္းေရာင္ ဓမၼ https://ift.tt/2PdxONc