အလင်းရောင် ဓမ္မ: ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာ ရိကၡာအျပည့္အစံုနဲ ့ စစ္သူႀကီးပမာ ရႊင္လန္းတက္ႂကြစြာျဖင့္ ခ်ီတက္သြားပါၿပီ ၁၀ ရက္တရားစခန္းပြဲကို ... ၁ ရက္ ၂ ရက္ အစဦးေန ့ေတြမွာ သဒၶါတရားက အားေကာင္းေနေတာ့ အစြမ္းရွိသေလာက္ ကိုယ္စီ ကိုယ္င ႀကိဳးစား အားထုတ္ၾကပါတယ္ ... ၃ ရက္ ၄ ရက္ ၾကာလာေရာ တရားထိုင္ရတာ ေညာင္းညာ ကိုက္ခဲ နာၾကင္တဲ့ ဒုကၡေဝဒနာေတြက မ်ားလာေတာ့ မ်က္နာေလးေတြက သိပ္မေကာင္းခ်င္ၾကေတာ့ဘူး ... ၅ ရက္ ၆ ရက္ ေရာက္လာေတာ့ ခႏၶာကို သည္းမခံႏိုင္တာကတစ္မ်ဳိး စားခ်င္တာ မစားရတာကတစ္ဖံု အိပ္ေရးမဝ တာကတစ္ေၾကာင္း ... စသည့္အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ တရားထိုင္ဖို ့ေၾကးေမာင္းထိုးသံကို သိပ္မၾကားခ်င္ေတာ့သလိုလို အိပ္ေဆာင္ကေန ဓမၼာရံုေပၚကိုသြားေနတဲ့ ေျခလွမ္းေလးေတြကလည္း ေလးလံေႏွးေကြးလာၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ ေျခသံေတြက ေဒါမနႆ အသံေတြပါလာေနၿပီ ... ၇ ရက္ ၈ ရက္ ၾကာလာေတာ့ ရေသ့စိတ္ေျဖ အလုပ္ေတြစေပါ့ ... အိမ္ကပါလာတဲ့ စားစရာေလးေတြ တစ္မ်ဳိးၿပီးတစ္မ်ဳိး ထြက္လာၿပီ ... မ်က္လံုးေလး ေပကလပ္ ေပကလပ္နဲ ့ နီးစပ္ရာ မ်က္မွန္းတန္းမိေနတဲ့သူေတြကို မိတ္ေဆြဖြဲ ့ေတာ့မယ္ ... တရားအားထုတ္ရတာ အဆင္ေျပလား ဘယ္မွာေနၾကတာတုန္း ခင္တတ္ပါတယ္ ဖုန္းနံပတ္ေပးေလ လမ္းႀကံဳရင္ဝင္လည္မယ္ေနာ္ ဒီေနာက္ပိုင္း စကားေၾကာလည္း တည့္လာပါေလေရာ အႂကြားေတြ အတင္းေတြကို ကရားေရလြတ္သလို သြန္ေတာ့မယ္ ... ၉ ရက္ လည္းေရာက္လာပါေလေရာ စိတ္နဲ ့ကိုယ္က ကပ္မေနေတာ့ဘူး ရုပ္ခႏၶာႀကီးက ဓမၼာရံုေပၚ ငုတ္တုတ္ႀကီးထိုင္ေနတာ နာမ္ခႏၶာကေတာ့ စိတ္ကူး ေရယာဥ္ေၾကာႀကီးထဲ ေမ်ာေနေပါ့ ... ခုေနခ်ိန္မ်ားအိမ္ကလူေတြ တစ္စံုတစ္ရာ အေၾကာင္းျပၿပီးလာေခၚရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိမ့္မလည္းေနာ္ ... က်န္းမာေရး အေၾကာင္းျပၿပီး ျပန္သြားရင္လည္း သူမ်ားေတြက အထင္ေသး ကံရဲ့ ေနၾကအံုးမယ္ ရွက္စရာႀကီး ... ကဲပါေလ အားတင္းလိုက္ပါအံုးမယ္ဆိုၿပီး ... ၁၀ ရက္ ေနာက္ဆံုးေန ့ကလည္းေရာက္လာ မိုးေတာင္ေကာင္းေကာင္းမလင္းေသးဘူး ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဝီရိယ အိမ္ျပန္ဖို ့ အထုပ္အပိုးေတြက ျပင္ဆင္ၿပီးေနၿပီ ... ဟိုလူကို ျပဳံးျပ ႏႈတ္ဆက္ရတာနဲ ့ ဒီလူကို လိမ္စာေပးရတာနဲ ့ ေလေပးေျဖာင့္တဲ့ သူေတြကို အိမ္အလည္ေခၚရတာနဲ ့ အလုပ္ေတြကို ရွဳပ္လို ့ေပါ့ဗ်ာ ... တရားထိုင္ခ်ိန္ ေရာက္လာေတာ့ သူမ်ားေတြ အျမင္မွာတာ ဓမၼာရံုေပၚ တရားထိုင္ေနတဲ့ ပံုစံ ... စိတ္ကေတာ့ ဘယ္သူမ်ားလာႀကိဳမလည္းေနာ္ အရႈခံကလည္း လာရာ ျပန္မယ့္ လမ္းႀကီးသာ ေပၚေပၚေနတယ္ ... ၿပီးေတာ့ ဓမၼာရံုပတ္ဝန္းက်င္မွာ အသံေလး ဘာေလးမ်ားၾကားမိရင္ ကိုယ့္အိမ္ကလူမ်ားလားဆိုၿပီး မ်က္လံုးဖြင့္ လည္ပင္းေစာင္းငဲ့ ၾကည့္ရ ရွာရလြန္းလို ့ဇာတ္ေၾကာ ေတြေတာင္တက္သြားမတတ္ ... ဒါနဲ ့ ( ၁၀) ရက္က ျပည့္ၿပီဆိုေတာ့ အိမ္ကို ခပ္တည္တည္ျပန္ၿပီေပါ့ ... ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ ျပန္ေရာက္တာနဲ ့ အထုပ္အပိုးေတြကို ခ်ၿပီး ဘာစားစရာေတြမ်ားရွိလည္းေဟ့ ... ငါ့အိပ္ယာေလးေတြ ေသေသ ခ်ာခ်ာ ျပင္ေပးထားေနာ္ ... ငါပင္ပန္း ဆင္းရဲလာလို ့တစ္ခုခုစားၿပီး ေကာင္းေကာင္းအနားယူခ်င္တယ္ ... ကိုယ့္အသံကို ၾကားေတာ့ သားငယ္ သၼီးငယ္ ေျမးေလးေတြက ေဟး ... တို ့ေဖႀကီး ေမႀကီး ဖိုးႀကီး ဖြားႀကီးေတြ ျပန္လာၿပီဆိုၿပီး ကေလးသဘာဝအတိုင္း ကိုယ့္အနားကိုလာၾကတာေပါ့ ... ဒါနဲ ့ ရိပ္သာမွာ အလွဴရွင္ေတြ ဒါနျပဳတဲ့ မုန္ ့ပဲ သေရစာ ခ်ဳိ ခ်ဥ္ ေလးေတြကို ကိုယ္တိုင္မစားပဲ ... သိမ္းထား စုထားတာ ေလးေတြကိုဆြဲထုတ္လာၿပီး ... ေရာ့တာက သားအတြက္ သၼီးအတြက္ ေျမးေလးအတြက္ ဆိုၿပီး ခြဲတမ္းခ်ေပးလိုက္ေတာ့ ကေလးေလးေတြဆိုတာ ဘာနားလည္ၾကအံုးမွာလည္း စားစရာ မုန္ ့ရေတာ့ ေပ်ာ္ေနၾကၿပီး ကိုယ့္အနားနားမွာ တီတီ တာတာေလး လာလုပ္ေနေတာ့တာေပါ့ { အဲ့ဒါနဲ ့ပဲ ရိပ္သာကပါလာတဲ့ တရားယဲ့ယဲ့ေလးေတြက ကုန္ေတာ့မယ္ } အမယ္ေလးအခုမွပဲ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ ဂီတသံေလး ၾကားေနရသလိုပဲ စိတ္ခ်မ္းသာလိုက္တာ ဆိုၿပီး ၾကည္ႏူးေနမယ္ေနာ္ ... သတိေတာ့ထားအဲ့ဒီ အသံေတြက ဂီတသံလည္းမဟုတ္ဘူး ... ဆည္းလည္းသံ လည္းမဟုတ္ဘူး { ယမမင္း ျမဴသံလို ့ေခၚတယ္ } ဘာျဖစ္လို ့လည္းဆိုေတာ့ ငါ ငါ့သား ငါ့သၼီး ငါ့ေျမး ဆိုတဲ့ ဒိ႒ိေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီေလ ေဝဒနာ နဲ ့တဏွာၾကား ပထမမဂ္ သြင္းၿပီးသြားလို ့ သမုတိနယ္ ပရမတ္နယ္ ကြဲသြားရင္ေတာ့တစ္မ်ဳိးေပါ့ ... အဲ့လိုနဲ ့ ၁ ပတ္ ၁၀ ရက္ေလာက္လည္း ေနေရာ ကြ်တ္ကြ်တ္ ဆတ္ဆတ္ မူလဘူတရုပ္က ေပါက္လာျပန္ေပါ့ ... ေနာက္ ၁၅ ရက္ ရက္ ၂၀ ေလာက္ၾကာလာေတာ့ အိမ္မွာ ဟိုလူနဲ ့အဆင္မေျပ ဒီတစ္ေယာက္နဲ ့ မတည့္ျပန္ေတာ့ { အားမာန္ေတြ တင္ၿပီး ရိပ္သာကို ျပန္ေျပးေတာ့မယ္ } ဒါနဲ ့၁၀ ရက္ ျပည့္ျပန္ေတာ့ ၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ ့အိမ္ျပန္လာ ... ၾကာေတာ့ ဘာျဖစ္လာလည္းဆိုရင္ တရားစခန္း ဝင္ဖန္မ်ားသြားၿပီး တရားစကားေလးလည္း အထိုက္ အေလ်ာက္ ေျပာတတ္လာေတာ့ မာန ေလးကပါလာၿပီ ... တရားစခန္းဝင္တာ အႀကိမ္ေပါင္း ဘယ္ေလာက္ ေတာင္ရေနၿပီ ရိပ္သာေတြလည္း စံုေပါ့ဆိုၿပီး { ပတ္ဝန္က်င္းက လူေတြကိုေတာင္ ခြဲျခား ခြဲျခား ဆက္ဆံေနမိတတ္တယ္ } သူ ့ဟာက အႀကိမ္အေရ အတြက္သာ ေျပာေနတာ ... သီလ သမာဓိ ပညာ အားေကာင္းလာေလ အရႈခံခႏၶာကပိုၿပီး သိမ္ေမြ ့သြားေလ ... အဲ့လို အခ်ိန္ မွာ သဒၶါ နဲ ့ပညာ သမာဓိ နဲ ့ ဝီရိယ သတိက ပိုသည္မရွိ ဣေျႏၵေတြ ညီမွ် ေနမွ ျဖစ္ပ်က္ကို ျမင္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္နဲ ့နီးစပ္ေၾကာင္း { အရည္အျခင္း စကားမ်ဳိး ၾကေတာ့ ပါမလာဘူး } ေနာက္ေတာ့လည္း ျပန္သြားအံုးမွာပဲ တရားစခန္း ရိပ္သာေတြ ရွိရာကို ... ဘယ္လိုပံုစံနဲ ့ပဲသြားသြား အိမ္မွာပဲ ဝိပႆနာတရား အားထုတ္ထုတ္ ဦးဇင္းတို ့က သာဓု ေခၚၿပီးသားပါ ... ပံုမွန္ေလး အလုပ္လုပ္ေနေတာ့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ မွန္မွန္ကန္ကန္ ႏွလံုးသြင္းတတ္သြားၿပီး ဓမၼကအရႈခံခႏၶာ အျဖစ္ေခၚေဆာင္ သြားေတာ့ ေလာကႀကီးထဲမွာ ေနတတ္ ထိုင္တတ္သြားပါမယ္ ေလာကဒဏ္ တရားေတြရိုက္ခတ္ လာရင္လည္းခံႏိုင္ရည္ ရွိသြားမယ္ေပါ့ { တရားတာတကယ္ တိုးတက္လာရိုးမွန္ရင္ } ခုဒီစာကို ေရးသားရျခင္းကလည္း ေယာဂီ ဒကာ ဒကာမ ေတြကို ထိခိုက္ နစ္နာေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲ ့ေရးသားထားျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး ... ေပါ့ပ်က္ပ်က္နဲ ့ ဝိပႆနာ တရားအားထုတ္ေနရင္ ဥာဏ္မဦးခင္ အေသဦးသြားမွာဆိုးလို ့ပါ { အခ်ိန္နဲ ့ေသမင္းက ဘယ္သူ ့ကိုမွ မ်က္နာသာမေပးပါဘူး } ၿပီးေတာ့ အခြင့္ေကာင္း အခါေကာင္း ေလးေတြဆိုတာ အၿမဲတမ္းမရႏိုင္ပါဘူး ဒါေၾကာင့္ အေၾကာင္းအက်ဳိး အမ်ဳိးမ်ဳိး ညီၫြတ္ေနလို ့ တရားအားထုတ္ခြင့္ေလး ရတုန္းႀကိဳးစားေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေလးတစ္ခုေၾကာင့္ ခုလို စာေတြကိုဖြဲ ့ႏြဲ ့ေရးသားၿပီး သတိေပးရျခင္းျဖစ္ပါတယ္ ... စာေရးသူ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုဆံုးမရင္ ဒီထက္ပိုၿပီး ၾကမ္းတမ္းတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေတြသံုးၿပီး ဆံုးမပါတယ္ ... မင္းကို မနက္မိုးလင္းတာနဲ ့ ဆြမ္းေလာင္းဖို ့ ဒကာ ဒကာမေတြက ရာသီမေရြး ပင္ပင္ပန္းပန္း နံက္ ၄ နာရီေလာက္ကတည္းက ထၿပီး ခ်က္ျပဳတ္ၾကရတာ ... မင္းက ဒကာ ဒကာမေတြရဲ့ ဆြမ္းဦး ဆြမ္းဖ်ားစားၿပီး တရားမထိုင္ခ်င္ပဲ အပ်င္းႀကီးေနရေအာင္ ... မင္းက တိရစာၦန္စိတ္ေပါက္ေနၿပီလား ... ဒကာ ဒကာမ တို ့ရဲ့ ေခြ်းနဲစာေတြကို မင္းမို ့လို ့အလကား အေခ်ာင္ခို စားရက္တယ္ ... မင္းေၾကာင့္ သာသနာေတာ္ျမတ္ႀကီး မညိဳးႏြမ္းပါေစနဲ ့... မင္းကတစ္ပါးတည္း ေတာ ေတာင္ေတြထဲမွာေနတယ္ဆိုၿပီး စားစားၿပီး အိပ္ေနတာ သူမ်ားေတြမသိေပမယ့္ မင္းကိုယ္မင္းသိပါတယ္ မင္းလုပ္ရပ္ေတြအတြက္ မင္းမရွက္ဘူးလား ... စသည္ျဖစ္ေပါ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမရပါတယ္ ... လူဆုိတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမတတ္ရင္ ဆံုးမရဲရင္ေကာင္းတယ္ေနာ္ ... သူတစ္ပါးဆံုးမတာက အခန္ ့မသင့္ရင္ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ရတတ္တယ္ ဟုတ္တယ္မလား ... ဓမၼမိတ္ေဆြ ေယာဂီသူေတာ္ေကာင္း အေပါင္းတို ့သည္ ရရွိလာတဲ့ ဘဝ တန္ဖိုး ႀကံဳလာတဲ့ သာသနာ တန္ဖိုး ဆံုးမတတ္တဲ့ ဆရာသမား တန္ဖိုး စသည့္အခြင့္ေကာင္း အခါေကာင္း ေလးေတြကို လက္မလြတ္ေစပဲ အမိအရ ဖမ္းယူႏိုင္ေအာင္ ... ေနာင္အခါ တရားစခန္းပဲ သြားသြား ကိုယ့္အိမ္ယာ ထိုင္ခင္းေလးမွာပဲ ဝိပႆနာတရားကို အားထုတ္ထုတ္ တရားေတာ္ျမတ္ကို ရိုရို ေသေသ ေလးေလး စားစား ႀကိဳးစား က်င့္ႀကံ အားထုတ္ၾကၿပီး တရားထူး တရားျမတ္ေတြကို ကိုယ္စီ ကိုယ္င ရလြယ္ႏိုင္ၾကပါေစလို ့ ေမတၱာ ေစတနာအျပည့္နဲ ့ ဆႏၵျပဳ သတိေပးရင္း အဆံုးသတ္ပါရေစ ... Ashin Dhamma Sara ဆရာေတာ္ အရွင္ဓမၼသာရ ... ေရးသားသည္။ Cr#phyomayoo