အလင်းရောင် ဓမ္မ: ေတာဘဲအုပ္ၾကီးေက်ာင္းရသလို လူ႔ဘဝ 🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶🔶 မနက္က ဒကာတစ္ေယာက္က ေလွ်ာက္တယ္။ သူက မိသားစုနဲ႔ ခြဲရႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး ၾကံဳေနရတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေဆးရံုတက္ေနခ်ိန္မွာဆို ရွင္ကြဲ ကြဲေနရတယ္။ ေဆးရံုက ျပန္မလာႏိုင္ေတာ့ရင္ ေသကြဲ ကြဲရေတာ့မယ့္ အေျခအေန လို႔ ဆိုတယ္။ သံုးႏွစ္အရြယ္ သမီးငယ္ေလးက သူ ေဆးရံုေဆးခန္း သြားရခါနီးတိုင္း ငိုတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကို စိတ္အားရွိေစမယ့္ တရားဓမၼ ေဟာၾကားေပးပါလို႔ ေလွ်ာက္တယ္။ * ဟိုတုန္းက … အ႐ူးတစ္ေယာက္က ေရအိုင္စပ္ထိုင္ေနတုန္း ေရအိုင္ထဲကို ေတာဘဲအုပ္ႀကီး က်လာတယ္။ သူ႔က ေတာဘဲအုပ္ႀကီးကို သူ႔ဘဲေတြလို႔ သတ္မွတ္ၿပီး တုတ္တေခ်ာင္းကိုင္ၿပီး ဘဲေက်ာင္းေနတယ္။ ငါ့ဘဲေတြလို႔ စိတ္ကူးယဥ္ေကာင္းေနတုန္း ညေနအခ်ိန္ေရာက္လာတယ္။ ညေနေရာက္ေတာ့ ဘဲေတြက ေကာင္းကင္ပ်ံတက္ၿပီး အိပ္တန္းဆီျပန္ၾကတယ္။ အဲဒီအခါမွာ သူက တုတ္တေခ်ာင္းကိုင္ၿပီး “ငါ့ဘဲေတြ ငါ့ဘဲေတြ ဘယ္သြားၾကတာလဲ” လို႔ ေအာ္ရင္းနဲ႔ ဘဲအုပ္ႀကီးေနာက္ကို ေျပးလိုက္သြားတယ္။ တကယ္က သူ႔ဘဲေတြမွ မဟုတ္ဘဲ။ လူေကာင္းဆိုရင္လည္း ေတာဘဲအုပ္ကို ကိုယ့္ဘဲအုပ္လို႔ ထင္ပါ့မလား…? မထင္ပါဘူးေနာ္။ * ဘဝတစ္ခုမွာ ေတြ႕ဆံုၾကံဳႀကိဳက္ရတဲ့ သားသမီးဇနီးခင္ပြန္း ကို လူေတြက ကိုယ့္အပိုင္လို႔ ထင္ေနၾကတယ္။ တကယ္က ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မပိုင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ေတာင္ ကိုယ္မပိုင္ပါဘူးေနာ္။ အေၾကာင္းသင့္တုန္းေလးမို႔ ေပါင္းဆံုေနၾကရတာျဖစ္တယ္။ အေၾကာင္းမသင့္တဲ့တေန႔ ခြဲၾကရမွာဘဲ။ ဒါက ကိုယ့္တေယာက္ထဲဘဲ ျဖစ္ေနတာလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သံုးဆယ့္တစ္ဘံုလံုး ျဖစ္ေနၾကတာ။ ကိုယ့္တေယာက္ထဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါက သတၱဝါေတြအတြက္ ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုယ့္ဘဲအုပ္ႀကီးလို႔ စိတ္ကူးယဥ္ေကာင္းေနတုန္းမွာ ႐ုတ္တရက္ခြဲရေတာ့ အေတာ္ခံစားၾကရတယ္ေနာ္။ သတင္းစာေနာက္ေက်ာဘက္ကို ဖတ္မိတဲ့အခါ ဘာခံစားရလဲ? ဘာမွမခံစားရဘူး။ ကိုယ္ဆိုင္တယ္ ကိုယ္ပိုင္တယ္လို႔ သတ္မွတ္မထားလို႔ေနာ္။ ကိုယ္ပိုင္တယ္ ကိုယ္ဆိုင္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားရင္ ခံစားၾကရတယ္။ ဒီေတာ့ သားသမီးဇနီးခင္ပြန္းေတြကို ကိုယ္ပိုင္တယ္ ကိုယ္ဆိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အထင္အျမင္မွားမႈကို သတိေလးနဲ႔ ေလ်ာ့ခ်ရမယ္။ ကိုယ္မထားခဲ့လဲ သူတို႔က ကိုယ့္ကို ထားခဲ့မွာဘဲ။ ဒီသဘာဝကို နားလည္လက္ခံႏိုင္ရမယ္။ ကိုယ္တကယ္ပိုင္တာ ကိုယ္တကယ္ဆိုင္တာက ကိုယ္ျပဳထားတဲ့ ကုသိုလ္ကံ အကုသိုလ္ကံေတြပဲျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ဘဝရဲ႕ အေဖာ္အမြန္အစစ္ဆိုတာ ကိုယ္ျပဳထားတဲ့ ကုသိုလ္ကံ အကုသိုလ္ကံေတြသာ ျဖစ္တယ္။ သားသမီးဇနီးခင္ပြန္းဆိုတာက သုႆန္ဟိုဘက္အထိ လိုက္လို႔မရဘူး။ ကိုယ္ျပဳထားတဲ့ကံေတြကေတာ့ ကိုယ္သြားရာကို နိဗၺာန္မရမခ်င္း အရိပ္လို လိုက္ပါေနၾကမွာျဖစ္တယ္။ လူဆိုတာ အေၾကာင္းဆံုလို႔ ေပါင္းဆံုရတဲ့အခါမွာ အေကာင္းဆံုး ေပါင္းဆံုခဲ့ၾကသလို … အေၾကာင္းမဆံုေတာ့လို႔ ခြဲၾကရေတာ့မယ္ဆိုရင္လည္း အေကာင္းဆံုး ခြဲႏိုင္ဖို႔လိုတယ္။ ကိုယ္က သားသမီးဇနီးခင္ပြန္းကို စြဲလမ္းတပ္မက္စိတ္နဲ႔ ေသတယ္ဆိုရင္ မေကာင္းတဲ့ဘံုဘဝကို လားေရာက္ရမယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕စြဲလမ္းတပ္မက္စိတ္က … သူတို႔ကို ေကာင္းက်ိဳးတစံုတရာ ျပဳႏိုင္သလား ဆိုေတာ့ မျပဳႏိုင္ဘူး။ ကိုယ့္အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးျပဳသလားဆိုေတာ့လည္း မျပဳပါဘူး။ ႏွစ္ဖက္ရံႈး၊ ရံႈးေစတယ္ေနာ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏွစ္ဖက္ရံႈး၊ မရံႈးရေအာင္ … ဒီအခ်ိန္ကစလို႔ မိသားစုကို "ငါတကယ္မပိုင္ ,ငါတကယ္မဆိုင္ဘူး" လို႔ နားလည္လက္ခံပါ။ "ဒီအေျခအေနက ငါ့တေယာက္ထဲ ၾကံဳေနရတာ မဟုတ္ဘူး" ဆိုတာကိုလည္း နားလည္လက္ခံပါ။ "မိသားစုကို ခ်စ္သလို ငါ့ကိုယ္ငါလည္း ခ်စ္မွေတာ္မယ္" လို႔ ေတြးၿပီး ဒါန သီလ ဘာဝနာအမႈတို႔ကို စြမ္းအားရွိသေလာက္ ျပဳလုပ္အားထုတ္ပါ။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ကိုယ္မခြဲရင္ သူတို႔က ခြဲခဲ့မွာဘဲေနာ္။ ေက်းဇူးရွင္ ပါခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိဝံသ